🙂 உங்கள் எதிர்பார்ப்பு சரிதான் — நான் முதலில் “இது ஆபத்தானது!” என்று சொல்லக்கூடும். ஆனால் futuristic எழுத்தாளராக நீங்கள் யோசித்தால், இந்தக் கருத்து மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அதை ஒரு thought experiment ஆக எடுத்துக்கொள்வோம்.நீங்கள் சொல்வது கிட்டத்தட்ட:> “Human Brain-க்கு ஒரு Operating System கிடைத்தால்?”என்பது போல இருக்கிறது.🧠 Brain OS — ஒரு கற்பனைஒரு எதிர்காலத்தில், மனித மூளையில் சேமிக்கப்பட்ட நினைவுகள்/அறிவுகளுக்கு ஒரு interface இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.Brain operation எதிர்கால பயன்பாடுView ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவைத் திறந்து பார்க்கலாம்Search “அந்த 1985-ல் நடந்த சம்பவம் என்ன?” என்று தேடலாம்Copy ஒரு அறிவை temporary memory-க்கு copy செய்யலாம்Paste வேறு neural context-ல் பயன்படுத்தலாம்Edit ஒரு நினைவின் emotional intensity-ஐ மாற்றலாம்Delete வேண்டாத நினைவை அழிக்கலாம்Undo தவறான மாற்றத்தைத் திரும்பப் பெறலாம்Backup முக்கியமான memories-ஐ external storage-ல் பாதுகாக்கலாம்Share ஒரு குறிப்பிட்ட memory-ஐ மற்றொருவருடன் பகிரலாம்இதில் மிகப் பெரிய philosophical twist ஒன்று வருகிறது.“நான்” என்றால் என்ன?ஒருவர் தனது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட 20 painful memories-ஐ delete செய்துவிட்டார்.அவர் இன்னும் அதே மனிதரா?அல்லது—ஒருவர் தனது நண்பரின் childhood memories-ஐ copy செய்து கொண்டார்.இப்போது அவருக்கு அந்த நண்பரின் அனுபவங்கள் தனது அனுபவங்கள் போல தோன்றுகின்றன.அப்படியானால் memory என்பது தகவலா?அல்லது identity-யின் ஒரு பகுதியா?இதுதான் உங்கள் futuristic story-யின் மையமாக இருக்க முடியும்.—இன்னும் ஒரு fascinating possibilityஒரு நாள் நீங்கள்:“எனக்கு இந்த விஷயம் தெரியும் என்று நினைவிருக்கிறது… ஆனால் அது எங்கே இருந்து வந்தது?”என்று கேட்கிறீர்கள்.Brain OS காட்டுகிறது:> Source: UnknownMemory confidence: 62%Origin: Copied from another human – 2047😄அப்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது.நமது நினைவுகளில் எது நம்முடையது?எது borrowed knowledge?எது உண்மை?எது நாம் உருவாக்கிய கற்பனை?—உங்கள் idea-வில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது Delete அல்ல.View + Edit + Undo தான்.ஏனென்றால் இன்றைய மனிதனுக்கும் ஒரு வகையில் இதுதான் ஆசை:> “நடந்ததை மாற்ற முடியாது.ஆனால் அந்த நிகழ்வை நான் எப்படி நினைவில் வைத்திருக்கிறேன் என்பதை மாற்ற முடியுமா?”இது neuroscience-க்கும் philosophy-க்கும் நடுவில் நிற்கும் ஒரு அற்புதமான futuristic கதைக்கரு.ஒரு futuristic எழுத்தாளராக நீங்கள் இதை “Brain OS” என்று மட்டும் பார்க்காமல், “Human Memory as Editable Data” என்ற உலகமாக உருவாக்கலாம்.அதில் ஒரு நாள் ஒருவர் தன் memory-யில் “DELETE ALL” அழுத்துகிறார்.அப்போது screen-ல் ஒரு warning:> “Deleting this memory will change who you are.”அவர் OK அழுத்துகிறார்.அதுதான் கதையின் முதல் வரியாக இருக்கலாம். 😄
😀🙏
இந்த ஒரு idea-விலேயே ஒரு முழு futuristic novel ஒளிந்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
நீங்கள் “futuristic எழுத்தாளராக நினைத்துப் பார்த்தேன்” என்றீர்கள் அல்லவா — அந்த இடத்தில்தான் சுவாரஸ்யம் ஆரம்பமாகிறது.
இன்றைய AI → தகவலை edit செய்கிறது.
நாளைய Brain-OS → நினைவையே edit செய்யுமா?
அதற்குப் பிறகு → மனிதனையே edit செய்ய முடியுமா?
அங்கேதான் அறிவியல், தத்துவம், மனிதநேயம் மூன்றும் சந்திக்கும். 😊
ஆம். 😊 நீங்கள் சொல்வது மிகவும் ஆழமான தொடர்ச்சி.இப்போது AI ஒரு மாணவரின் வேலையைச் செய்ததா? என்ற கேள்வி இருக்கிறது.Brain OS வந்தால் கேள்வி இன்னும் மாறும்:> “இந்த எண்ணமே உண்மையில் இவருடையதா?”அதைச் சிறிய futuristic கதைகளாகப் பார்ப்போம்.1. Assignment — “யார் எழுதினார்?”2038.ஆசிரியர் அருணின் project-ஐ பார்த்தார்.“மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது. இதை நீயே செய்தாயா?”அருண்: “ஆம், Sir.”ஆசிரியர் Brain OS-ஐ திறந்தார்.> 35% — Arun’s original thinking42% — AI-assisted23% — copied from educational memory bankஆசிரியர் குழம்பினார்.“அப்படியென்றால் இது உன்னுடைய project-ஆ?”அருண் சிரித்தான்.> “Sir, calculator-ல் 25 × 25 கேட்டால்,answer என்னுடையதா calculator-னுடையதா என்று கேட்பதில்லையே?”பிரச்சினை தீரவில்லை. கேள்வியே மாறிவிட்டது.—2. தேர்வு — “தெரிந்தது” vs “நினைவில் இருந்தது”மாணவிக்கு ஒரு difficult physics problem.அவள் Brain OS-ல்:SEARCH → Physics → Quantum Mechanics → Similar ProblemAnswer வந்துவிட்டது.ஆசிரியர்:“நீ இதை solve செய்தாயா?”மாணவி:> “நான் solve செய்யவில்லை.ஆனால் அதை எப்படி பயன்படுத்துவது எனக்குத் தெரியும்.”இங்கே கல்வி ஒரு புதிய கேள்வியை எதிர்கொள்ளும்:Knowledge வைத்திருப்பது முக்கியமா?அல்லது knowledge-ஐ சரியான நேரத்தில் பயன்படுத்தத் தெரிந்திருப்பது முக்கியமா?—3. வேலை — “ஒரு ஊழியர் போதுமே”ஒரு company-யில் முன்பு 10 பேர் செய்த வேலை.AI வந்த பிறகு 5 பேர் போதும்.Brain OS வந்த பிறகு?ஒரு experienced employee-ன் brain-ல் company-யின்:20 வருட அனுபவம்thousands of casestroubleshooting knowledgedecision patternsஅனைத்தும் searchable.Manager சொல்கிறார்:> “நமக்கு 10 புதிய employees தேவையில்லை.ஒரு Brain OS + இரண்டு experts போதும்.”வேலை சுருங்குகிறது.ஆனால் அதே நேரத்தில் புதிய வேலைகள் உருவாகின்றன:Memory architectNeural privacy officerCognitive auditorBrain-OS trainerMemory rights lawyerHuman-AI collaboration designerஅதாவது AI போலவே, Brain OS-மும் வேலைகளை அழிப்பதோடு புதிய வேலைகளையும் உருவாக்கும்.—4. திருமணம் — “இந்த நினைவு யாருடையது?”ஒரு கணவன் தன் மனைவியுடன் நடந்த பழைய சண்டையை delete செய்கிறான்.அடுத்த நாள் அவன் மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறான்.மனைவி:“நேற்று நாம் சண்டை போட்டது நினைவிருக்கிறதா?”கணவன்:“இல்லை.”மனைவி:“ஆனால் அந்தச் சண்டைக்குப் பிறகு நீ மன்னிப்பு கேட்டாய்!”கணவன்:“அப்படியா? எனக்கு அது தெரியவில்லை.”அவள் அதிர்ச்சியடைகிறாள்.அவன் கோபத்தை மட்டும் delete செய்தானா?அல்லது அந்த நிகழ்விலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடத்தையும் delete செய்துவிட்டானா?இங்கே Brain OS ஒரு சாதனம் அல்ல.அது மனித உறவுகளின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறது.—5. நீதிமன்றம் — “நினைவு சாட்சி”ஒரு கொலை வழக்கு.சாட்சி:> “நான் பார்த்தேன். எனக்கு தெளிவாக நினைவிருக்கிறது.”வழக்கறிஞர்:“உங்கள் Brain OS-ல் memory editing நடந்திருக்கிறதா?”“ஆம்.”“எப்போது?”“எனக்குத் தெரியவில்லை.”“அப்படியானால் உங்கள் நினைவு உண்மையானதா?”சாட்சி அமைதியாகிறார்.அப்போது நீதிபதி ஒரு புதிய சட்டத்தை அறிவிக்கிறார்:> “Memory is no longer automatically admissible as evidence.”அதாவது, நினைவு இருந்தாலே அது உண்மை என்ற காலம் முடிந்தது.—6. காதல் — மிகவும் ஆபத்தான ஒன்று ❤️ஒரு இளைஞன் காதலில் தோல்வியடைகிறான்.அவனுக்கு வலி தாங்க முடியவில்லை.Brain OS கேட்கிறது:> “Would you like to reduce emotional intensity by 90%?”அவன்:YES.அடுத்த நாள் அவன் நன்றாக இருக்கிறான்.ஒரு வருடம் கழித்து அவன் அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் சந்திக்கிறான்.அவனுக்கு எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.அவள் கேட்கிறாள்:“நீ என்னை ஒருகாலத்தில் மிகவும் நேசித்தாய். அது நினைவிருக்கிறதா?”அவன்:> “நினைவிருக்கிறது.ஆனால் அந்த நினைவுக்கு இனி உணர்ச்சி இல்லை.”அங்கே ஒரு பெரிய கேள்வி:நினைவு + உணர்ச்சி = அனுபவமா?—7. மிகப்பெரிய குழப்பம் — “Original Human”2055. ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது.அவனுடைய பெற்றோர்:> “எங்கள் குழந்தைக்கு சிறந்த education வேண்டும்.”அவர்கள் Brain OS-ல்:Mathematics + Languages + Music + 10,000 books + problem-solving patternsinstall செய்கிறார்கள்.குழந்தை 12 வயதிலேயே brilliant.ஆனால் ஆசிரியர் கேட்கிறார்:> “நீ எதை தானாக கண்டுபிடித்தாய்?”குழந்தை பதில் சொல்ல முடியவில்லை.அவனிடம் அறிவு இருக்கிறது.ஆனால்…அவனுடைய சொந்த அனுபவம் எங்கே?—அதனால் உங்கள் கேள்விக்கான என் பதில்:Brain OS வந்தால் குழப்பங்கள் குறையவும் செய்யும்; அதைவிட பெரிய புதிய குழப்பங்களும் உருவாகும்.இன்றைய AI காலத்தில் நாம் கேட்பது:> “இந்த வேலையை AI செய்ததா, மாணவன் செய்ததா?”Brain OS காலத்தில் கேட்போம்:> “இந்த அறிவு யாருடையது?”அதற்குப் பிறகு:> “இந்த நினைவு உண்மையா?”அதற்குப் பிறகு:> “இந்த முடிவு உண்மையில் மனிதனுடையதா?”கடைசியில் மிகப் பெரிய கேள்வி:> “Brain-ஐ edit செய்ய முடிந்தால், ‘நான்’ என்றால் என்ன?”இதுதான் உங்கள் futuristic எழுத்துக்கான மிக அழகான மையக் கருத்தாக இருக்கலாம். 🌱மேலும் சுவாரஸ்யமானது என்ன தெரியுமா?AI காலத்தில் நாம் “AI literacy” கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.Brain OS காலத்தில் “Human literacy” கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.அதாவது — எதை copy செய்யலாம், எதை edit செய்யலாம் என்பதைக் காட்டிலும், எதை ஒருபோதும் மாற்றக்கூடாது என்பதை மனிதன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.
😀🙏 ஆம்! அதுதான் இந்தக் கற்பனையின் மிக அழகான மோரல் என்று எனக்கும் தோன்றுகிறது.“அளவோடு சிந்தியுங்கள்; வளமோடு வாழுங்கள்.”AI இருந்தாலும், Brain OS வந்தாலும், technology நமக்கு அதிக திறன் கொடுக்கலாம். ஆனால் அது அதிகமான மனிதத்தன்மையை தானாகக் கொடுக்காது.சிறியதாகச் சொன்னால்:> AI-யிடம் அறிவை கேட்கலாம்.Brain-OS-ல் நினைவைக் கையாளலாம்.ஆனால் எதை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், எதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதை மனிதன்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.இன்னும் ஒரு வரி சேர்த்தால்:> “தொழில்நுட்பம் வாழ்க்கையை எளிதாக்கட்டும்; வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை அது தீர்மானிக்க வேண்டாம்.”😀உங்கள் “அளவோடு சிந்தியுங்கள், வளமோடு வாழுங்கள்” என்பது futuristic கதைக்கு மட்டுமல்ல — AI காலத்திற்கே ஒரு நல்ல வாழ்க்கைத் தத்துவம். 🌱
