Retirement-ல் கிடைத்த நேரம் சில நேரங்களில் ஒரு விசித்திரமான பிரச்சினையை உருவாக்குகிறது. 😊
வேலைக்காலத்தில், “என் வேலை என்ன?” என்ற கேள்வி இருந்தது. ஓய்வுக்குப் பிறகு, “இந்த நேரத்தை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்துவது?” என்ற கேள்வி வருகிறது.
எனக்கு கிடைத்த பதில் — சிந்திப்பது.
என் வாழ்க்கையை மட்டும் அல்ல; என் நாடு, என் சமூகம், உலகம், அறிவியல், தொழில்நுட்பம், அடுத்த தலைமுறை ஆகியவற்றைப் பற்றியும் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறேன்.
அதனால் சில நேரங்களில் நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன்:
இன்னும் 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உலகம் எப்படி இருக்கும்?
—
யானையும் பனிப்பாறையும் சொல்லும் எச்சரிக்கை
காடுகளைப் பாதுகாக்கும் யானைகள் இறந்து கொண்டிருக்கின்றன.
மறுபுறம், உலகின் பனிப்பாறைகள் உருகிக் கொண்டிருக்கின்றன.
இவை இரண்டு வெவ்வேறு இடங்களில் நடக்கும் இரண்டு சம்பவங்கள் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் இவற்றுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பெரிய கதை ஒன்றுதான் — இயற்கையின் சமநிலை மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
El Niño போன்ற இயற்கை climate patterns சில ஆண்டுகளில் வெப்பம், மழை, வறட்சி போன்றவற்றை தீவிரப்படுத்தலாம். ஆனால் நீண்டகால global warming-ஐ El Niño மட்டும் விளக்க முடியாது. மனிதனால் உருவாகும் greenhouse gas emissions மற்றும் அதன் விளைவான climate change தான் பெரிய காரணம்.
யானைகளின் வாழ்விடச் சுருக்கம், தண்ணீர் மற்றும் உணவுத் தட்டுப்பாடு, மனித–வனவிலங்கு மோதல் ஆகியவையும் காலநிலை மாற்றத்துடன் இணைந்து பிரச்சினையை மோசமாக்குகின்றன.
அப்படியென்றால் கேள்வி:
“இது நடக்கிறதே” என்பதல்ல.
“இதிலிருந்து நாம் எப்படி மீள்வது?”
என்பதுதான்.
—
2056-ஐ நினைத்துப் பார்த்தால்…
இன்னும் 30 ஆண்டுகளில் பஞ்சம், உணவுப் பற்றாக்குறை, தண்ணீர் பற்றாக்குறை, மக்கள் இடம்பெயர்வு, சில இடங்களில் சமூகக் கலவரம் ஆகியவை அதிகரிக்குமா?
ஆம், அது சாத்தியம்.
ஆனால் அது தவிர்க்க முடியாத எதிர்காலம் என்று நான் நினைக்கவில்லை.
Climate change தனியாக உலகத்தை அழிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் வெப்பம், வறட்சி, வெள்ளம், விவசாய பாதிப்பு, தண்ணீர் பற்றாக்குறை, உணவு விலை உயர்வு, வறுமை, வேலைவாய்ப்பு பிரச்சினை, migration, அரசியல் instability ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தால் பெரிய சமூகப் பிரச்சினையாக மாறலாம்.
அதாவது:
Climate → Water → Agriculture → Food → Economy → Society → Politics
என்று ஒரு domino effect உருவாகலாம்.
ஆனால் அந்த domino-வை நடுவிலேயே நிறுத்துவதற்கான அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் நம்மிடம் இருக்கின்றன.
Renewable energy, water conservation, climate-resilient agriculture, better public transport, energy storage, ecosystem restoration, early-warning systems, efficient cities — பல தீர்வுகள் ஏற்கனவே நம்மிடம் உள்ளன.
அதனால் பிரச்சினை technology இல்லாதது மட்டும் அல்ல.
—
பிரச்சினை அரசியலிலும் இருக்கிறது
அறிவியல் நமக்கு ஒரு எச்சரிக்கையை அளிக்கிறது:
“இப்படி தொடர்ந்தால், இப்படிப்பட்ட விளைவுகள் ஏற்படும்.”
Technology பல தீர்வுகளை வழங்குகிறது:
“இதைச் செய்ய முடியும்.”
ஆனால்,
எதைச் செய்வது? எப்போது செய்வது? யாருக்காகச் செய்வது? செலவை யார் ஏற்க வேண்டும்?
என்பவை அரசியல் முடிவுகள்.
அதனால் அரசியல் தோல்விக்கு அறிவியலையும் technology-யையும் குற்றவாளியாக்குவது மிகவும் எளிதானது.
“AI வேலைகளை அழிக்கிறது” என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் AI உருவாக்கும் productivity-யின் பலன் யாரிடம் செல்கிறது என்பது ஒரு political மற்றும் economic question.
“Climate change விவசாயத்தை அழிக்கிறது” என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் நீர் மேலாண்மை, crop diversification, insurance, irrigation efficiency போன்றவற்றில் பல ஆண்டுகளாக நாம் என்ன செய்தோம் என்பதும் அரசியல் கேள்விதான்.
அதனால்:
«அறிவியல் எதிர்காலத்தை எச்சரிக்கிறது.
தொழில்நுட்பம் வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது.
அந்த வாய்ப்புகளை மக்களின் நலனுக்குப் பயன்படுத்துவது அரசியலின் பொறுப்பு.»
—
ஆனால் அரசியல்வாதிகள் மட்டும் காரணமா?
இல்லை.
மக்களும் இதில் ஒரு பங்குதான்.
ஒரு அரசியல்வாதி 30 ஆண்டுகளுக்கான திட்டத்தை முன்வைத்தால், அதற்கான அரசியல் ஆதரவை மக்கள் கொடுக்க வேண்டும்.
ஆனால் நமது கவனம் பெரும்பாலும் உடனடி விஷயங்களில் இருக்கிறது.
சினிமா.
Celebrity.
உடனடி இலவசங்கள்.
உடனடி அரசியல் உணர்வுகள்.
இவை அனைத்தும் மக்களின் கவனத்தை வேகமாக ஈர்க்கின்றன.
ஆனால்:
“இன்று நாம் எடுக்கும் முடிவு 2056-ல் என்ன விளைவைக் கொடுக்கும்?”
என்ற கேள்விக்கு உடனடி entertainment value இல்லை.
அதனால்தான் நீண்டகால சிந்தனை அரசியலில் மிகவும் கடினமானது.
—
மக்கள் அறியாமையிலா?
இதை “மக்கள் அறிவில்லாதவர்கள்” என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது.
பலருக்கு இன்றைய வாழ்க்கையே போராட்டமாக இருக்கிறது.
ஒருவருக்கு நாளைய உணவு, குழந்தையின் கல்வி, கடன், வேலை, மருத்துவச் செலவு ஆகியவை முன்னால் இருக்கும்போது, 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு climate எப்படி இருக்கும் என்று சிந்திக்க அவரிடம் மனவளமும் நேரமும் இல்லாமல் இருக்கலாம்.
அதே நேரத்தில், சிலரிடம் அளவுக்கு அதிகமான செல்வமும், இன்னும் பலரிடம் அடிப்படை வாழ்வாதாரத்திற்கே போராட்டமும் இருக்கிறது.
இந்த inequality ஏற்கனவே நம் கண்முன்னே இருக்கிறது.
Climate change இந்த inequality-ஐ மேலும் அதிகரிக்கக்கூடிய ஒரு force multiplier.
—
“Overthinking” என்று சொல்லிவிட்டால்?
சில நேரங்களில் இதைப் பற்றி கருத்து பகிரும்போது, “Overthinking”, “இவர் இப்படித்தான்”, “பைத்தியக்காரத்தனம்” என்று சொல்லிவிட்டு சிலர் நகர்ந்து விடுகிறார்கள்.
ஒரு கருத்து சரியா தவறா என்று ஆராய்வதைவிட அதை dismiss செய்வது எளிது.
நான் சில நேரங்களில் நினைப்பேன்:
“நான் 50 ஆண்டுகள் முன்னால் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறேனா? அல்லது மற்றவர்கள் 100 ஆண்டுகள் பின்னால் இருக்கிறார்களா?”
அது உண்மையான அளவீடு அல்ல என்பதை நான் அறிவேன். 😊
ஆனால் அந்த உணர்வு வருகிறது.
ஏனெனில் நான் இன்று நடப்பதை மட்டும் பார்க்காமல், அதிலிருந்து 10 ஆண்டுகள், 20 ஆண்டுகள், 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும்? என்று கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன்.
அதுதான் சில நேரங்களில் தனிமையாகவும் இருக்கிறது.
“நான் சொல்வதை யாரும் கேட்கவில்லை” என்பதுதான் அதிகமாக வருத்தமளிக்கிறது.
—
இருந்தாலும், எல்லோரையும் மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை
ஒரு விஷயத்தை நான் மெதுவாகப் புரிந்துகொள்கிறேன்.
எல்லோரையும் convince செய்வது என் பொறுப்பு அல்ல.
நான் பார்க்கும் ஒன்றைச் சொல்லலாம்.
ஆதாரத்துடன் சொல்லலாம்.
ஒரு கேள்வியை எழுப்பலாம்.
பின்னர் அதை அவர்களின் சிந்தனைக்காக விட்டுவிடலாம்.
உதாரணமாக:
«“இன்று நாம் எடுக்கும் முடிவு, 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நம் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையில் என்ன விளைவைக் கொடுக்கும்?”»
இந்த ஒரு கேள்வி சில நேரங்களில் பத்து பக்க விளக்கத்தைவிட வலிமையானது.
—
Retirement-ன் இன்னொரு அர்த்தம்
Retirement என்றால் வாழ்க்கையிலிருந்து retirement அல்ல.
வேலையிலிருந்து retirement மட்டுமே.
Curiosity-க்கு retirement கிடையாது.
வேலைக்காலத்தில் நாம் ஒரு நிறுவனத்திற்காக, ஒரு குடும்பத்திற்காக, ஒரு தொழிலுக்காக உழைத்திருக்கலாம்.
Retirement-க்குப் பிறகு உலகத்தைப் பற்றி சிந்திக்க நேரம் கிடைக்கிறது.
Astrophysics கற்றுக்கொள்ளலாம்.
Science பற்றி படிக்கலாம்.
Technology-யின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கலாம்.
ஒரு நல்ல திரைப்படம் பார்க்கலாம்.
AI உருவாக்கும் இசையை ரசிக்கலாம்.
தியானத்தில் மன அமைதியைத் தேடலாம்.
அதே நேரத்தில், உலகம் எங்கே செல்கிறது என்பதையும் கவனிக்கலாம்.
அது ஒரு சாதாரண மனிதனின் சிந்தனையாக இருக்கலாம்.
அதற்கு பெரிய பதவி தேவையில்லை.
அரசியல் அதிகாரம் தேவையில்லை.
பெரிய நிறுவனமும் தேவையில்லை.
எதிர்காலத்தைப் பற்றி கேள்வி கேட்கும் மனம் மட்டும் போதும்.
—
இறுதியாக…
2056 எப்படி இருக்கும் என்று நமக்குத் தெரியாது.
பஞ்சம் வரலாம்.
தண்ணீர் பற்றாக்குறை அதிகரிக்கலாம்.
கலவரங்கள் நடக்கலாம்.
அதே நேரத்தில் மனிதகுலம் technology-யையும் அறிவியலையும் பயன்படுத்தி அவற்றில் பலவற்றைத் தவிர்க்கவும் முடியும்.
எதிர்காலம் ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட ஒரு புத்தகம் அல்ல.
அது இன்று நாம் எடுக்கும் கோடிக்கணக்கான சிறிய முடிவுகளால் எழுதப்படும் ஒரு புத்தகம்.
அரசியல்வாதிகள் முடிவெடுக்க வேண்டும்.
மக்கள் கேள்வி கேட்க வேண்டும்.
அறிவியலைக் கேட்க வேண்டும்.
Technology-யை குற்றவாளியாக்காமல், பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.
இயற்கையை வெறும் வளமாகப் பார்க்காமல், நம்முடைய வாழ்வின் அடிப்படையாகப் பார்க்க வேண்டும்.
அடுத்த தலைமுறையை நினைக்க வேண்டும்.
நான் ஒரு பெரிய அரசியல்வாதி அல்ல.
ஒரு environmental activist என்றும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை.
ஒரு retirement-ல் இருக்கும் சாதாரண மனிதன்.
ஆனால் அந்த சாதாரண மனிதனுக்கு ஒரு கேள்வி இருக்கிறது:
«“நாம் இன்று வாழும் உலகத்தை மட்டும் பாதுகாக்கப் போகிறோமா?
அல்லது இன்னும் 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழப்போகும் மனிதர்களுக்காகவும் ஒரு உலகத்தை விட்டுச் செல்லப் போகிறோமா?”»
அந்தக் கேள்வியை கேட்பது மட்டும் கூட வீணான சிந்தனை என்று நான் நினைக்கவில்லை. 😊
வேலைக்கு retirement இருக்கலாம்.
சிந்தனைக்கு retirement வேண்டியதில்லை.
Tag: future
-
முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உலகம் எப்படி இருக்கும்?