நிச்சயமாக. இது Christopher Nolan-ன் The Odyssey திரைப்படத்தைப் பற்றிய Jared Harding Wilson-ன் விமர்சனக் கட்டுரை. முக்கியமாக, அவர் படத்தை ஒரு சாதாரண Greek mythology adventure ஆக அல்லாமல், மனிதனின் trauma, guilt, fate, faith, மற்றும் “எல்லாவற்றையும் நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் பற்றிய ஆழமான படைப்பாகப் பார்க்கிறார்.
🎬 கட்டுரையின் சுருக்கம்
1. Odysseus – “என் விதியை நானே உருவாக்குவேன்”
Matt Damon நடித்த Odysseus, ஆரம்பத்தில் மனிதன் தன் அறிவாலும் முயற்சியாலும் எல்லாவற்றையும் வெல்ல முடியும் என்று நம்புகிறான்.
> “நாம் உயிர் பிழைப்பது நட்சத்திரங்களில் எழுதப்படவில்லை; நம் கைகளால்தான் உருவாகிறது.”
ஆனால் பயணத்தில் தொடர்ந்து அவன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறான். இறுதியில், விதியுடன் போராடுவதற்குப் பதிலாக அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொள்கிறான்.
—
2. Trojan War – வெற்றியின் பின்னால் இருக்கும் trauma
பள்ளியில் நாம் Trojan Horse கதையை ஒரு brilliant military strategy என்று கற்றிருக்கிறோம்.
ஆனால் Nolan அதற்குப் பின்னால் இருந்த கொலை, அழிவு, குற்ற உணர்வு, மன உளைச்சல் ஆகியவற்றைக் காட்டுகிறார்.
Odysseus போரில் வென்றாலும், அந்த வெற்றியின் நினைவுகள் அவனை விடுவதில்லை. அவனது வீரத்திற்குப் பின்னால் PTSD மற்றும் guilt இருக்கிறது.
—
3. Athena – போரின் இன்னொரு பலி
Zendaya நடித்த Athena-வின் கதையும் மிகவும் சோகமானதாகக் கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுகிறார்.
அவளுடைய துயரம் வெறும் கடந்த காலத்தைப் பற்றியது அல்ல. வரப்போகும் அழிவை முன்கூட்டியே அறிந்திருக்கும் துயரம்.
இதன் மூலம் போர் என்பது வீரர்களை மட்டுமல்ல, அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் எவ்வாறு அழிக்கிறது என்பதையும் Nolan காட்டுகிறார்.
—
🌊 4. கடல் அரக்கர்கள் = நம்முடைய “உள் அரக்கர்கள்”
இந்தப் பகுதியைத்தான் கட்டுரையின் மிகச் சுவாரஸ்யமான கருத்தாக நான் பார்க்கிறேன்.
Homer-ன் mythical monsters-ஐ Nolan இன்றைய மனிதனின் மனப் போராட்டங்களுக்கான metaphor ஆக மாற்றுகிறார்.
Odyssey நவீன மனிதனின் மனநிலை
Scylla & Charybdis இரண்டு மோசமான choices-க்கு நடுவில் சிக்கிக்கொள்ளும் anxiety
Lotus-Eaters வலியிலிருந்து தப்பிக்க reality-யை மறக்கும் avoidance / depression
கடல் புயல்கள் வாழ்க்கையை முழுமையாக control செய்ய முடியாதபோது ஏற்படும் panic
கடல் பயணம் வாழ்க்கையின் unpredictable journey
அதாவது, “The monsters are not only outside us; they are also inside us.”
—
🏝️ 5. Calypso – கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடும் பாடம்
Calypso-வாக Charlize Theron நடித்துள்ளார்.
அவள் Odysseus-க்கு சொல்லும் முக்கியமான பாடம்:
“கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடு. கடலுடன் போராடுவதை நிறுத்து. நம்பிக்கை வைத்து கடல் உன்னை வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லட்டும்.”
இதுதான் Odysseus-ன் character transformation-ன் மையம்.
ஆரம்பம்:
> I control my destiny.
முடிவு:
> I cannot control everything; I must learn to let go.
—
🐕 6. Argos – மிக உருக்கமான மாற்றம்
Odysseus-ன் வயதான நாய் Argos பற்றிய காட்சி கட்டுரையாளரை மிகவும் பாதித்திருக்கிறது.
Homer-ன் original story-யில் Odysseus தன்னை அடையாளம் காட்டாமல் இருக்க நாயைத் தொட்டு அன்பு காட்டாமல் கடந்து செல்கிறான்.
Nolan அதை மாற்றுகிறார்.
Odysseus தனது பழைய நண்பனை கடைசியாக அணைத்து அன்பு செலுத்துகிறான். பின்னர் Argos இறக்கிறது.
இது மனிதனின் நீண்ட பயணத்தில் வீடு, அன்பு, நினைவு ஆகியவற்றின் அர்த்தத்தை மிகவும் வலுவாகக் காட்டுகிறது.
—
🎥 7. Nolan-ன் filmmaking
கட்டுரையாளர் குறிப்பாக இரண்டு விஷயங்களைப் பாராட்டுகிறார்:
Sirens scene:
கப்பல் குழுவினர் காதுகளில் beeswax வைக்கும் போது theatre-ன் sound-ஐ கூட Nolan மிகவும் muffled ஆக மாற்றுகிறார். பார்வையாளர்களும் அந்த isolation-ஐ உணர்கிறார்கள்.
Real raft:
CGI-ஐ மட்டும் நம்பாமல் Matt Damon உண்மையான debris-ஐப் பயன்படுத்தி location-ல் raft கட்டியதாகக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.
இதனால் Nolan-ன் practical filmmaking + IMAX experience படத்திற்கு தனித்தன்மை கொடுக்கிறது.
—
🌟 கட்டுரையின் மையக் கருத்து
இந்த விமர்சனத்தின் அடிப்படை கருத்தை ஒரு வரியில் சொன்னால்:
> “வாழ்க்கையை முழுமையாக நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முயற்சிப்பதே ஒரு போராட்டம்; சில நேரங்களில் வெற்றிக்கான வழி, கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிட்டு வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.”
அதனால் கட்டுரையாளர் The Odyssey-யை ஒரு mythological adventure ஆக மட்டும் பார்க்கவில்லை.
அவர் அதை:
War → Trauma → Guilt → Isolation → Faith → Acceptance → Homecoming
என்ற மனித வாழ்க்கைப் பயணமாகப் பார்க்கிறார்.
🧠 இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால்…
நம் சமீபத்திய “எண்ணம், பிரபஞ்சம், மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற உரையாடல்களுடன் கூட இந்தக் கருத்து அழகாக இணைகிறது.
Odysseus ஆரம்பத்தில்:
“நான் செய்கிறேன் → அதனால் முடிவு என் கையில்.”
என்று நினைக்கிறான்.
பயணம் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது:
“நான் முயற்சி செய்யலாம்; ஆனால் எல்லா முடிவுகளும் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.”
இதுதான் control → surrender → acceptance என்ற psychological journey.
அதனால்தான் இந்த விமர்சகர் The Odyssey-யை “பழைய கதையின் புதிய திரைப்படம்” என்று மட்டும் சொல்லாமல், இன்றைய மனிதனின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தைப் பற்றிய திரைப்படம் என்று பார்க்கிறார்.
Tag: hike stars on Earth
-
ஒடிசி விமர்சனம் வேறு வலையில் இருந்து
