Tag: mother

—

பல்லவி (Refrain)
மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
பிரித்து மணி சிதறியதே… சிதறி எங்கோ போய்விட்டதே!

—

சரணம் 1 – கனவும் கருவும்
துளி துளியாய் வார்த்தெடுத்தேன், என் உயிர் சதையை உருக்கி,
சிறு விரல் கோர்த்து, பள்ளிப் பாடம் நடத்தி, கனவுகள் கோர்த்தேனே.
கோடை விடுமுறைக் கூட்டமாய், கூடு முழுதும் கும்மாளம்,
மழை நாளில் பாட்டுப் பாடி, விளக்கெண்ணெய் மணம் மூக்கில் நிற்க,
அந்த ஒவ்வொரு மணியிலும் என் முத்த மழை பொழிந்தேனே.
என் மடியே உங்கள் மருக் கூடு, என் மார்பே உங்கள் சோறு.

—

சரணம் 2 – ஒற்றுமையின் ஒளி
சிரிப்பொலி முழங்கிட, சிறகுகள் விரித்து ஆடிட,
காதல் எனும் பொன் நூலில் கரங்கள் அனைத்தும் இணைந்தன.
வாழ்க்கை வட்டமாய்ச் சுழன்றிட, காலம் கதையாய் பின்னிட,
ஒற்றுமை வெற்றிப் பெட்டகமாய், என் நெஞ்சில் மின்னிட,
ஒரு தாயின் கனவு நனவானதுபோல், என் கண்கள் குளிர்ந்தன.
பத்து விரல்களாய் ஒன்றித்து, பந்து விளையாட்டாய் இருந்தீர்கள்.

—

சரணம் 3 – இடியும் இருளும் (சிதறல்)
ஆனால் ஒரு நாள்… காற்று பலமாய் வீசிற்று, இடியும் இருளும் கூடிற்று,
கோத்த நூல் – என் பொறுமை – அறுந்துபோக, கோலம் உடைந்து போனதே!
ஒரு மணி வடக்கே திரும்பிற்று, இன்னொன்று தெற்கே விலகிற்று,
மற்றொன்று கடல் கடந்து, நானோ கரையில் தவிக்கிறேன்.
கிழக்கும் மேற்குமாய் திசை மாறி, கூடு காலியாய்க் கிடக்குது.
அம்மா என்றொரு சொல்லுக்காக, காத்திருக்கும் வெறும் வீடு.

—

சரணம் 4 – தாயின் வேதனையும் வெறுமையும்
இன்றோ கைவிரல் நுனியில், ஒரு கிழிந்த நூல் மட்டுமே கிடக்குது,
பழைய படங்களில் பார்த்து, கண்ணீரை முத்தமாக்கி வைத்திருக்கிறேன்.
சிதறிய மணிகளைத் தேடி, நிலத்தில் படுத்து அழுகிறேன்;
எந்த மந்திரத்தால் இவற்றை மீண்டும் கோர்ப்பேன்?
சண்டை சச்சரவு அல்ல; உலகின் போக்கு இது…
ஆயினும், என் வாழும் நாட்கள் முடியும் வரை,
இந்த நூலின் நுனியைப் பிடித்தபடி, மணிகள் திரும்பும் வழியைப் பார்த்து நிற்பேன்.

—

இறுதிப் பல்லவி (முடிவுரை)
ஆம்… மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
பிரித்து மணி சிதறியதே…
சிதறல் விதியெனில், என் பிரார்த்தனை மட்டும்,
உங்கள் ஒவ்வொரு மணியிலும் ஒளி தந்து,
எந்த இருளிலும் உருளாமல் காப்பாற்றட்டும்.
என் வாழ்க்கை மணிமாலை – நூல் துண்டாயினும், மணிகளின் நினைவில் நான் வாழ்கிறேன்.

—

இக்கவிதையின் மையக்கருத்து:
இது வெறும் பிரிவு பற்றிய கவிதை அல்ல; ஒரு தாய் தன் குடும்பத்தை ஒற்றுமையாகக் காக்க எடுத்துக்கொண்ட உழைப்பின் மீதான புலம்பல். மணிகள் (குழந்தைகள்) சிதறிப்போனாலும், நூல் (தாயின் பாசம்) அறுந்துபோனாலும், அந்த நூல் இன்னும் தாயின் கையில்தான் இருக்கிறது. காலம் மாறலாம், இடம் மாறலாம், ஆனால் தாயின் வாழ்க்கை மாலையின் நோக்கம் மட்டும் மாறாது.