Tag: world

  • Higher education (18-24)

    ஆம். இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு சமூக ஆய்வு. குறிப்பாக நீங்கள் கேட்பது “18–24 வயது இளைஞர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்?” என்ற சாதாரண கேள்வி அல்ல; உலகின் பல கலாச்சாரங்களில் இந்த வயது வாழ்க்கையின் நோக்கம், சுதந்திரம், கல்வி, வேலை, காதல்/நட்பு, பொழுதுபோக்கு, பொறுப்பு, அனுபவம் ஆகியவற்றில் எவ்வாறு மாறுகிறது? என்பதுதான்.

    சமீபத்திய ILO தரவுகளின்படி, 2025-ல் உலகளவில் 15–24 வயதினரின் youth unemployment 12.4% ஆக இருந்தது; சுமார் 67 மில்லியன் இளைஞர்கள் வேலை இல்லாமல் இருந்தனர். அதே நேரத்தில், இளைஞர்களில் ஒரு பெரிய பகுதி education, employment அல்லது training எதிலும் இல்லாத நிலையில் உள்ளது.

    இதை நாம் எப்படி ஆராயலாம்?

    நான் இதை “உலக இளைஞர்களின் 16–24 வயது வாழ்க்கைப் பயணம்” என்று ஒரு ஆய்வாகப் பார்க்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

    பகுதி நாம் ஆராய வேண்டியது

    🎓 Education College, university, vocational training, self-learning
    💼 Work Part-time jobs, internships, first job, entrepreneurship
    💰 Money பெற்றோரின் உதவி, சம்பாதித்தல், செலவு, savings
    ❤️ Relationships Friendship, dating, காதல், marriage பற்றிய அணுகுமுறை
    🎉 Enjoyment Travel, parties, sports, music, gaming, movies
    🌐 Digital life Social media, YouTube, gaming, AI, online communities
    🧠 Self-discovery “நான் யார்?”, career choice, values, identity
    🌍 Travel & exposure Solo travel, exchange programmes, migration
    🏠 Family பெற்றோருடன் வாழ்தல் vs தனியாக வாழ்தல்
    🧑‍🤝‍🧑 Friends Peer group, social belonging, loneliness
    🧘 Mental wellbeing Stress, anxiety, purpose, confidence, resilience
    ❤️‍🩹 Failures காதல் தோல்வி, exam failure, job rejection, financial mistakes
    🌱 Life skills Cooking, driving, communication, managing money, decision-making
    🗳️ Society Politics, volunteering, social causes, religion, community
    🧭 Future Career, marriage, family, migration, financial independence


    முக்கியமாக “ஆண்கள் vs பெண்கள்” என்ற ஒப்பீட்டையும் தனியாகப் பார்க்க வேண்டும். ஆனால் “ஆண்கள் இப்படித்தான், பெண்கள் அப்படித்தான்” என்ற முடிவுக்கு செல்லாமல், culture, family income, country, urban/rural environment, education, religion, gender norms போன்ற காரணிகள் எவ்வாறு வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். World Bank தரவுகளும், பல இடங்களில் girls கல்வியில் boys-ஐ விட சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றனர் என்றாலும், adulthood-க்கு செல்லும்போது employment மற்றும் work experience-ல் gender gap உருவாகிறது என்பதைக் காட்டுகின்றன.

    ஒரு மிக முக்கியமான விஷயம்

    “Enjoyment” என்பதற்கும் “development” என்பதற்கும் இடையே எதிர்மறையான தொடர்பு அவசியமில்லை.

    உதாரணமாக, 20 வயது ஒருவர்:

    > நண்பர்களுடன் travel செய்கிறார் → புதிய மனிதர்களை சந்திக்கிறார் → communication கற்கிறார் → ஒரு தவறு செய்கிறார் → அதை சமாளிக்கிறார் → தன்னம்பிக்கை பெறுகிறார்.



    இது வெறும் “சுற்றுலா” அல்ல; அது life education.

    அதேபோல்:

    > part-time job → பணத்தின் மதிப்பு → customer handling → responsibility → failure → resilience.



    இதுவும் ஒரு கல்வி.

    World Bank இளைஞர் பருவத்தை school-இலிருந்து work, livelihood, family formation, citizenship போன்ற பல transitions நடைபெறும் காலமாகக் குறிப்பிடுகிறது.

    மேலும் ஒரு striking observation

    உலகம் முழுவதும் எல்லா 18–24 வயதினரும் ஒரே மாதிரி “college life + enjoyment” வாழவில்லை.

    உயர் வருமான நாடுகளில் 2023-ல் 15–24 வயதினரில் சுமார் 62.6% பேர் school/training-ல் இருந்தனர்; low-income countries-ல் அது சுமார் 40.1% மட்டுமே.

    அதாவது,

    ஒரு 20 வயது அமெரிக்க இளைஞனின் “normal life”
    ஒரு 20 வயது இந்திய இளைஞனின் normal life-க்கு ஒப்பாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

    அதேபோல் ஒரு Scandinavian country, Japan, India, Nigeria, Brazil, Middle East, Southeast Asia ஆகிய இடங்களிலும் இளம் வயது வாழ்க்கையின் meaning வேறுபடும்.

    நான் பரிந்துரைப்பது

    இதை வெறும் தகவல் சேகரிப்பாக இல்லாமல், உங்களுடைய ஆசிரியர் பார்வையில் ஒரு comparative study ஆக எடுத்துக்கொள்ளலாம்:

    “18–24: உலக இளைஞர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள்?”

    அதில் குறைந்தது 8–10 உலகப் பகுதிகளை எடுத்துக் கொண்டு ஒவ்வொன்றிலும்:

    Study → Work → Money → Love → Friendship → Fun → Travel → Family → Technology → Failure → Freedom → Responsibility → Spirituality → Future

    என்று ஒப்பிடலாம்.

    இதன் மூலம் இறுதியில் ஒரு சுவாரஸ்யமான கேள்விக்கு வரலாம்:

    > “ஒரு இளைஞன் 24 வயதை அடையும் போது, அவன்/அவள் உண்மையில் என்னென்ன அனுபவங்களைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்?”



    இது குறிப்பாக இந்திய இளைஞர்களைப் பற்றிய நமது வழக்கமான எதிர்பார்ப்புகளையும் உலகின் பிற பகுதிகளின் வாழ்க்கை முறையையும் ஒப்பிடுவதற்கு மிகவும் பயனுள்ள ஆய்வாக இருக்கும்.

    நீங்கள் விரும்பினால், அடுத்ததாக இதை அமெரிக்கா, Europe, Japan/Korea, China, India, Southeast Asia, Middle East, Africa, Latin America என்று பிரித்து, 18–24 வயது ஆண்/பெண் ஒருவர் ஒரு சாதாரண நாளில் என்ன செய்கிறார், எப்படி enjoy செய்கிறார், என்ன கற்கிறார், எப்போது வேலை செய்கிறார், எப்போது காதல்/நட்பு, travel, family, தனிமை ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறார் என்று evidence-based உலகளாவிய ஆய்வாகத் தொடங்கலாம்.

    ஆம். AI and technology இந்த 16–24 வயது வாழ்க்கையை மிக ஆழமாக மாற்றும் — ஏற்கனவே மாற்றத் தொடங்கிவிட்டது. ஆனால் என் பார்வையில் முக்கியமான கேள்வி “AI-ஐ எவ்வளவு பயன்படுத்த வேண்டும்?” என்பதல்ல; “AI வந்த பிறகு இளைஞர்கள் எதை நேரடியாக அனுபவித்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?” என்பதுதான்.

    ILO-வின் 2026 ஆய்வும் இதையே சுட்டுகிறது: AI காரணமாக வேலைகள் முழுவதும் அழிந்து போவதைவிட, பல வேலைகளின் tasks மாறும் வாய்ப்பு அதிகம்; அதனால் cognitive, socio-emotional, digital மற்றும் AI skills ஆகியவை முக்கியமாகின்றன.

    16–24 வயதுக்கு என்ன மாற்றம் வேண்டும்?

    1. “Learn everything” என்பதிலிருந்து “Learn how to learn”

    முன்பு:

    படி → தேர்வு எழுது → degree பெறு → வேலை.

    இனி:

    AI-யிடம் கேள் → verify செய் → experiment செய் → உருவாக்கு → தவறு செய் → மீண்டும் கற்று கொள்.

    AI information கொடுக்கிறது. ஆனால் judgement உருவாக்குவது மனித அனுபவம்.


    2. AI-ஐ பயன்படுத்த வேண்டும்; AI மீது வாழ்க்கையை ஒப்படைக்கக்கூடாது.

    ஒரு 20 வயது இளைஞன் essay எழுத AI-ஐ பயன்படுத்தலாம்.

    ஆனால் அவன்:

    • நண்பர்களுடன் நேரில் பேச வேண்டும்
    • பயணம் செய்ய வேண்டும்
    • வேலை அனுபவம் பெற வேண்டும்
    • தோல்வியை அனுபவிக்க வேண்டும்
    • பணத்தை நிர்வகிக்க வேண்டும்
    • மனிதர்களின் வெவ்வேறு குணங்களை சந்திக்க வேண்டும்
    • தனியாக முடிவெடுக்க வேண்டும்.

    இவற்றை AI substitute செய்ய முடியாது.

    UNICEF கூட இளைஞர்களுக்கான AI literacy-யுடன் human oversight, privacy, safety, critical understanding ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது.


    3. “Enjoyment” என்பதையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்

    இது மிகவும் முக்கியமானது.

    Technology இப்போது:

    Entertainment → endless scrolling → gaming → short videos → AI companions

    என்று வாழ்க்கையின் பல மணி நேரங்களை எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

    ஆனால் 18–24 வயதில் கிடைக்கும் சில அனுபவங்களுக்கு மாற்று இல்லை:

    Real friendship
    Real travel
    Real work
    Real conversation
    Real failure
    Real love
    Real responsibility
    Real independence

    UNICEF-ன் ஆய்வுகளும் digital technology-ன் விளைவு எவ்வளவு நேரம் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும், எதற்காகவும் எப்படியும் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதோடு தொடர்புடையது என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.


    4. Education-ல் மிகப் பெரிய மாற்றம்

    எனக்கு மிகவும் முக்கியமான மாற்றம் இது.

    Old education:

    “இந்த answer-ஐ மனப்பாடம் செய்.”

    AI-era education:

    “இந்த problem-ஐ புரிந்து கொள்.
    AI-ஐ பயன்படுத்தி மூன்று solutions உருவாக்கு.
    அவற்றை விமர்சனம் செய்.
    எது சரி என்று ஆதாரத்துடன் நிரூபி.”

    இதனால் critical thinking, creativity, communication, collaboration, ethical judgement ஆகியவை அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.


    5. 18–24 வயதுக்கு ஒரு புதிய “life curriculum” தேவை

    நாம் ஒரு இளைஞனிடம்:

    Education + AI literacy + Work experience + Financial literacy + Relationships + Physical activity + Travel + Community service + Creativity + Independent decision-making

    என்பவற்றைச் சேர்த்து பார்க்க வேண்டும்.

    அப்போது degree மட்டும் வாழ்க்கைக்கான preparation ஆக இருக்காது.


    மிக முக்கியமான மாற்றம்

    நான் இதை ஒரு வரியில் சொன்னால்:

    AI மனிதனுக்குப் பதிலாக அனுபவிக்கக் கூடாது; மனிதன் AI-ஐ பயன்படுத்தி அதிகமாக அனுபவிக்க வேண்டும்.

    உதாரணமாக:

    AI மூலம் travel plan உருவாக்கு → ஆனால் உண்மையில் travel செய்.

    AI மூலம் language கற்று → ஆனால் உண்மையான மனிதருடன் பேசு.

    AI மூலம் business idea உருவாக்கு → ஆனால் market-ல் முயற்சி செய்.

    AI மூலம் புத்தகத்தைப் புரிந்து கொள் → ஆனால் புத்தகத்தையும் படி.

    AI மூலம் career பற்றி அறிந்து கொள் → ஆனால் internship/work experience பெறு.

    இதுதான் மிகப் பெரிய மாற்றம்.

    மேலும், இன்றைய இளைஞர்களுக்கான எதிர்கால வேலைகளில் technical skills மட்டும் போதாது; social-emotional, cognitive மற்றும் adaptability skills தேவைப்படும் என்று ILO-வின் 2026 ஆய்வும் வலியுறுத்துகிறது.

    உங்கள் ஆரம்பக் கேள்வியுடன் இதை இணைத்தால்…

    நாம் செய்ய நினைத்த “16–24 வயதில் உலக இளைஞர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள்?” என்ற ஆய்வை இன்னும் சுவாரஸ்யமாக மாற்றலாம்.

    Pre-AI Generation vs AI Generation

    என்று ஒப்பிட்டு:

    Education → Enjoyment → Friendship → Love → Work → Money → Travel → Failure → Independence → AI → Future

    ஒவ்வொன்றிலும் 2000-களில் 18–24 வயது வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது, 2026-ல் எப்படி இருக்கிறது, 2035-ல் எப்படி மாறக்கூடும்?

    என்று ஆராய்ந்தால், அது ஒரு சாதாரண இளைஞர் ஆய்வாக இல்லாமல் “AI காலத்தில் மனிதனாக வளர்வது எப்படி?” என்ற மிக ஆழமான ஆய்வாக மாறும்.

  • We are the world song

    ஆம். “We Are the World” இன்னும் இன்றும் மனதைத் தொடுவதற்குக் காரணம், அது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கோ, நாட்டிற்கோ மட்டும் சொந்தமான பாடல் அல்ல என்பதுதான்.

    1985-ல் USA for Africa மூலம் உருவான இந்தப் பாடல், Africa-வில் ஏற்பட்ட பஞ்சம் மற்றும் மனிதத் துயரத்திற்காக உலகின் கவனத்தை ஒன்றிணைத்தது. ஆனால் அதன் மையச் செய்தி அதைவிடப் பெரியது:

    “நாம் வேறு வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றாலும், மனிதர்கள் என்ற வகையில் நாம் ஒன்றே.”

    அதனால்தான் பல ஆண்டுகள் கடந்தும்,

    > “We are the world, we are the children…”



    என்ற வரிகள் பழைய பாடலாகத் தோன்றாமல், இன்றைய உலகத்திற்கும் பொருந்துகின்றன.

    இன்றைய உலகில் technology வளர்ந்துவிட்டது. AI, internet, space exploration என்று மனித அறிவு மிகத் தொலைவு சென்றுவிட்டது. ஆனால் பசி, போர், வறுமை, தனிமை, அகதிகள், இயற்கை பேரழிவுகள் போன்ற மனிதப் பிரச்சினைகள் இன்னும் இருக்கின்றன.

    அதனால் இந்தப் பாடல் நமக்கு ஒரு சிறிய நினைவூட்டலைக் கொடுக்கிறது:

    அறிவில் நாம் முன்னேறுவது மட்டும் போதாது; மனிதநேயத்திலும் முன்னேற வேண்டும்.

    நீங்கள் முன்பு சொன்ன “தானும் வாழ்ந்து, பிறரையும் வாழ வைப்பது” என்ற எண்ணத்துடனும் இந்தப் பாடலின் ஆன்மா அழகாக இணைகிறது.

    1985-ல் பாடப்பட்ட ஒரு பாடல், 2026-லும் பொருத்தமாக இருக்கிறது என்றால்—மாற வேண்டியது பாடல் அல்ல; மனிதர்களின் மனம்தான். ❤️

    நீங்கள் சொல்வது மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயம். “மனிதநேயம்” என்பது உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன், நம்மைச் சுற்றியுள்ள மிகச் சிறிய வட்டத்தில் தொடங்க வேண்டும்.

    குடும்பம் → அக்கம் பக்கம் → தெரு/நகரம் → நாடு → உலகம்.

    “நாம் உலக மக்கள்” என்று பாடுவது அழகானது. ஆனால் வீட்டில் இருப்பவரின் மனதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்றால், உலக மனிதநேயம் என்பது ஒரு பெரிய வார்த்தையாக மட்டுமே மாறிவிடும்.

    இன்றைய fast-paced / fast-food world-ல் நேரம் குறைந்திருக்கிறது; பொறுமை குறைந்திருக்கிறது; உடனடி பதில், உடனடி முடிவு, “எனக்கு என்ன?” என்ற individual mindset அதிகரித்திருக்கிறது. அதன் தாக்கம் குடும்பத்திற்குள்ளேயே தெரிகிறது.

    அன்பு இருக்க வேண்டிய இடத்தில் ego,
    மரியாதை இருக்க வேண்டிய இடத்தில் expectation,
    உதவி இருக்க வேண்டிய இடத்தில் calculation,
    compromise இருக்க வேண்டிய இடத்தில் “நான் ஏன் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்?”
    என்று மாறிவிடுகிறது.

    ஆனால் compromise என்பது தோல்வி அல்ல. சில சமயம் உறவை வெல்ல, வாதத்தைத் தோற்க வேண்டும்.
    மரியாதை என்பது வயதானவர்களுக்கு மட்டும் அல்ல; நம்முடன் கருத்து வேறுபடும் ஒருவருக்கும் கொடுக்க வேண்டியது.
    உதவி என்பது பெரிய தியாகமாக இருக்க வேண்டியதில்லை; ஒருவரின் நிலையைப் புரிந்துகொள்வதே சில நேரங்களில் பெரிய உதவி.

    அதே நேரத்தில், மனிதநேயம் என்ற பெயரில் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு, நம்முடைய peace-ஐ இழக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. அன்புடன் boundary வைத்திருப்பதும் மனிதநேயத்தின் ஒரு பகுதிதான்.

    எனவே We Are the World பாடலின் உண்மையான பயணம் எனக்குத் தோன்றுவது:

    “உலகத்தை நேசிப்போம்” என்பதற்கு முன்
    “வீட்டில் இருப்பவரை மதிப்போம்.”
    அதற்குப் பிறகு “அருகில் இருப்பவரை புரிந்துகொள்வோம்.”
    அதிலிருந்து மனிதநேயம் மெதுவாக உலகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கட்டும்.

    அப்போதுதான் அந்தப் பாடலின் “We are the world” என்பது வெறும் பாடல் வரியாக இல்லாமல், வாழ்க்கை முறையாக மாறும். ❤️