Astrophysics for Lifelong Learners — Day 1
பிரபஞ்சத்தைப் பார்ப்பது என்பது கடந்த காலத்தைப் பார்ப்பதா?
66 வயதில் Astrophysics-ஐ ஒரு பல்கலைக்கழகப் பட்டத்திற்காக அல்ல; ஆர்வத்திற்காகவும், வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றுக்கொள்வதற்காகவும் தொடங்குகிறேன்.
என் முதல் ஆச்சரியம் மிகவும் எளிமையானது:
நாம் வானத்தைப் பார்க்கும்போது, உண்மையில் நிகழ்காலத்தைப் பார்க்கிறோமா?
ஒளியின் வேகம் மிக அதிகமானது — ஒரு வினாடிக்கு சுமார் 300,000 கிலோமீட்டர். இருந்தாலும் Universe-ன் அளவு அளவிட முடியாத அளவுக்கு பெரியது. ஒரு நட்சத்திரத்தின் ஒளி நம்மை அடைய ஆயிரக்கணக்கான அல்லது மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகள் ஆகலாம்.
எனவே, 1,000 light-years தொலைவில் இருக்கும் ஒரு நட்சத்திரத்தை இன்று பார்க்கும்போது, அந்த நட்சத்திரம் 1,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியிட்ட ஒளியைத்தான் நாம் பார்க்கிறோம்.
இதனால் ஒரு அற்புதமான எண்ணம் தோன்றுகிறது:
«தொலைநோக்கி என்பது வெறும் தொலைவில் உள்ள பொருளைப் பார்க்கும் கருவி அல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் கடந்த காலத்தைப் பார்க்கும் ஒரு கருவி.»
Light-year — நேரமா, தூரமா?
இந்தப் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை அறிந்துகொண்டேன்.
Light-year என்பது நேரம் அல்ல; தூரத்தின் அளவு.
ஒரு light-year என்பது ஒளி ஒரு ஆண்டில் கடக்கும் தூரம்.
ஆனால் ஒரு பொருள் நம்மிடமிருந்து 10 million light-years தொலைவில் இருந்தால், அதன் ஒளி நம்மை அடைய சுமார் 10 million ஆண்டுகள் ஆகும்.
அதனால் தூரமும் நாம் காணும் கடந்த காலமும் ஒன்றுடன் ஒன்று நெருக்கமாக இணைந்துள்ளன.
“பழைய என்னை” பார்க்க முடியுமா?
இது Day 1-ன் மிக சுவாரஸ்யமான கேள்வியாக அமைந்தது.
பூமியில் நான் 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்தபோது, என்னிடமிருந்து பிரதிபலித்த ஒளி பூமியிலிருந்து விண்வெளிக்கு பயணம் செய்திருக்கிறது.
கற்பனையாக, பூமியிலிருந்து 10 light-years தொலைவில் ஒரு மிகப் பெரிய telescope இருந்து பூமியை நோக்கிப் பார்த்தால், அது 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பூமியிலிருந்து புறப்பட்ட ஒளியை பெறும்.
அதாவது, கொள்கை அளவில் அது “பழைய பூமியை” பார்க்க முடியும்.
ஆனால் நடைமுறையில் ஒரு மனிதரைப் போன்ற மிகச் சிறிய பொருளை அவ்வளவு தொலைவில் இருந்து பிரித்தறிவது மிகக் கடினம். மிகப்பெரிய telescope, போதுமான photons, மிக உயர்ந்த resolution ஆகியவை தேவைப்படும்.
எதிர்கால telescope மற்றும் Quantum AI
எதிர்கால telescope-கள் மிகவும் மேம்பட்ட sensing மற்றும் computation-ஐப் பயன்படுத்தலாம். AI அல்லது quantum computing போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் கிடைக்கும் மிக மெல்லிய astronomical signals-ஐ analyse செய்வதிலும் noise-ஐ குறைப்பதிலும் உதவக்கூடும்.
ஆனால் ஒரு அடிப்படை இயற்பியல் வரம்பு உள்ளது:
«Information-ஐ சுமந்து வரும் ஒளி நம்மை அடைய வேண்டும்.»
ஒரு நிகழ்விலிருந்து எந்த light அல்லது வேறு detectable information-மும் வெளியேறவில்லை என்றால், எவ்வளவு மேம்பட்ட AI இருந்தாலும் அந்தத் தகவலை மீண்டும் உருவாக்க முடியாது.
மிகப் பெரிய சிந்தனை
10 light-years தொலைவில் இருக்கும் ஒரு civilization இன்று நம்மைப் பார்த்தால், அவர்கள் இன்றைய நம்மைப் பார்க்கவில்லை; 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த பூமியைப் பார்க்கிறார்கள்.
நாமும் அவர்களைப் பார்க்கும்போது, அவர்களின் கடந்த காலத்தையே பார்க்கிறோம்.
இதிலிருந்து ஒரு ஆழமான கேள்வி எழுகிறது:
«“Universe-ல் ‘நிகழ்காலம்’ என்று எல்லோருக்கும் பொதுவான ஒன்று இருக்கிறதா?”»
இந்தக் கேள்வியே அடுத்ததாக Einstein-ன் relativity, space-time, மற்றும் time என்றால் என்ன என்பவற்றை நோக்கி என்னை அழைத்துச் செல்கிறது.
Day 1-ன் takeaway
நாம் விண்வெளியைப் பார்க்கும்போது, வெறும் இடத்தைப் பார்ப்பதில்லை — காலத்தையும் பார்க்கிறோம்.
அதனால், ஒரு வகையில்,
The farther we look into space, the farther we look back in time.
இதுவே என் Astrophysics lifelong-learning பயணத்தின் முதல் ஆச்சரியம். 🌌
Category: Author, Tamil
-
Astrophysics learning, Day-1
-
பிரபாகரனின் கருத்து – ஓர் கற்பனை
நிச்சயமாக. இது வரலாற்றில் உண்மையாகப் பதிவான பிரபாகரனின் கருத்து அல்ல; அவர் 2009 மே 18 அன்று உயிரிழந்ததாகப் பரவலாகப் பதிவாகியுள்ளது. எனவே, நீங்கள் கேட்பது “அவர் இன்று உயிருடன் இருந்து உலகத் தமிழர்களிடம் பேசினால் எப்படி இருக்கும்?” என்ற கற்பனைச் செய்தி என்று எடுத்துக்கொள்கிறேன்.
அதை ஆயுதப் போராட்டத்தைப் போற்றும் வகையில் அல்லாமல், இன்றைய தலைமுறையை நோக்கிய ஒரு கற்பனை உரையாக எழுதலாம்:
என் அன்பிற்குரிய உலகத் தமிழர்களே,
காலம் மாறிவிட்டது. உலகமும் மாறிவிட்டது. ஆனால் ஒரு இனத்தின் மொழியும், பண்பாடும், அடையாளமும் அதன் உயிரோடு கலந்தவை.
இன்று உலகின் பல நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களைப் பார்க்கும்போது, நம் மக்கள் கல்வியிலும், தொழில்நுட்பத்திலும், அறிவியலிலும், பொருளாதாரத்திலும் முன்னேறி நிற்பதை நான் காண்கிறேன்.
இனி நமது வலிமை வெறுமனே உணர்ச்சியில் இருக்கக் கூடாது.
அறிவில் இருக்க வேண்டும். ஒற்றுமையில் இருக்க வேண்டும். ஒழுக்கத்தில் இருக்க வேண்டும்.
தமிழ் மொழியை அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்லுங்கள்.
உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு தமிழ் வரலாற்றையும் இலக்கியத்தையும் கற்றுக்கொடுங்கள்.
உலகின் எந்த மூலையில் வாழ்ந்தாலும், தமிழராக இருப்பதில் பெருமை கொள்ளுங்கள்.
நம்மிடையே இருக்கும் சாதி, மதம், பிரதேசம், அரசியல் வேறுபாடுகள் நம்மைப் பிரிக்கக் கூடாது. கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்; ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் மதிக்கும் பண்பு இருக்க வேண்டும்.
நமது எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது கடந்த காலத்தின் காயங்களை நினைத்து நிற்பதல்ல. அந்த அனுபவங்களிலிருந்து பாடம் கற்று, அடுத்த தலைமுறைக்கு நல்ல உலகத்தை உருவாக்குவதுதான்.
தமிழரின் உரிமை, கண்ணியம், பாதுகாப்பு மற்றும் சமத்துவத்திற்காக அறிவையும் ஜனநாயகத்தையும் மனிதநேயத்தையும் கருவிகளாகக் கொள்ளுங்கள்.
உலகத் தமிழர்கள் எங்கு வாழ்ந்தாலும், ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருங்கள்.
ஒரு குழந்தையின் கல்விக்கு உதவுங்கள்.
ஒரு இளைஞனின் திறமையை வளர்த்திடுங்கள்.
ஒரு முதியவரின் தனிமையைப் போக்குங்கள்.
தமிழின் ஒரு சொல்லையாவது அடுத்த தலைமுறைக்கு கற்றுக்கொடுங்கள்.
அதுவே நமது இனத்தின் உண்மையான பலம்.
தமிழ் வாழ வேண்டும்.
தமிழர் கண்ணியத்துடன் வாழ வேண்டும்.
நமது அடுத்த தலைமுறை நம்மைவிடச் சிறந்த உலகில் வாழ வேண்டும்.
— இது ஒரு கற்பனையான, இன்றைய காலத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட உரை. -
மைத்துனர் ராம்குமாருக்கு ஓர் இறங்கற்பா
நினைவில் என்றும் வாழும் ராம்குமார்
நல்ல நண்பனாய் நம்மோடு நடந்தவரே,
நட்புக்கு இலக்கணமாய் நின்றவரே,
“உதவி வேண்டும்” என்ற வார்த்தை கேட்டாலே
ஓடிவந்து கரம் கொடுத்தவரே —
இன்று ஏன் இவ்வளவு தூரம் சென்றுவிட்டீர்?
இளம் வயதிலேயே உயர்ந்து நின்றீர்,
பல கோடிகளைத் தொட்ட நிறுவனத்தை உருவாக்கினீர்;
வெற்றியைத் தேடி ஓடாமல்,
வெற்றியே உம்மைத் தேடி வரும் அளவுக்கு
திறமையால் உயர்ந்தவரே!
உம்மோடு பணியாற்றியவர்களை
உழைப்பாளிகள் என்று மட்டும் பார்க்கவில்லை;
மனிதர்களாய் மதித்தீர்,
அன்புடன் நடத்தினீர்,
அதனால்தான் உம்மைச் சுற்றி
நல்ல நினைவுகள் இன்றும் வாழ்கின்றன.
காதலித்துக் கரம் பிடித்த துணைவியுடன்
அழகிய இல்லறம் அமைத்தீர்;
இரு குழந்தைகளுக்குத் தந்தையானீர்;
மனைவிக்கும் மகளுக்கும் மகனுக்கும்
அன்பான உலகமாக இருந்தீர்.
சகோதர சகோதரிகளிடம்
அன்பை மட்டுமே விதைத்தீர்;
உறவுகள் உமக்கு வெறும் சொற்களல்ல —
உயிரின் உறவுகள் என்பதை
உம் வாழ்வால் உணர்த்தினீர்.
தொழிலில் ஒரு நாள் நஷ்டம் வந்தது,
மற்றொரு தொழிலில் மீண்டும் சோதனை வந்தது;
உதவிக்கரம் நீளாத காலங்களும் வந்தன.
ஆனால் நீங்கள் மட்டும்
உங்களை நீங்களே நம்பி நின்றீர்.
வீழ்ந்தாலும் எழுந்தீர்,
தோற்றாலும் முயன்றீர்,
தனியாளாய் நின்றாலும் தளரவில்லை;
கடைசிவரை போராடி
“என்னால் முடியும்” என்று
வாழ்க்கைக்கே நிரூபித்தவரே!
உமது பொருளாதார அறிவு —
அது உண்மையில் ஒரு தனி உலகம்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே
தங்கத்தின் எதிர்காலத்தையும்,
பங்குச் சந்தையின் போக்கையும்
அவ்வளவு தெளிவாகக் கணித்தீர்.
அப்போது நாங்கள் வியந்தோம்;
இன்று நினைக்கும்போது
உமது அறிவின் ஆழம் புரிகிறது.
ஆனால் என்னை மிகவும் பிரமிக்க வைத்தது
உமது கோப்புகளைப் பராமரித்த விதம்.
ஒவ்வொன்றையும் ஒழுங்குபடுத்தி,
தேவைப்படும் நேரத்தில் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும்படி
அவ்வளவு நேர்த்தியாக வைத்திருந்தீர்.
உமது மனதிலும் வாழ்க்கையிலும் இருந்த
ஒழுங்கின் ஒரு சிறிய பிரதிபலிப்புதான் அது.
ஆனால் விதி மட்டும்
உமக்கு ஏன் இத்தனை சோதனைகள் தந்தது?
இளம் வயதிலேயே
ஒவ்வொரு நண்பனாகப் பிரிந்தபோது
உமது மனமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடைந்தது.
நண்பர்களை இழந்த துயரம்
உமது உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
அந்தத் தனிமை
உம்மை மதுவின் பாதைக்கு அழைத்துச் சென்றது.
மூளையில் ஏற்பட்ட இரத்தக்கசிவு
சரியான நேரத்தில் கவனிக்கப்படாமல் போனது;
ஒரு வாழ்க்கையின் பயணம்
அங்கேயே முடிந்துவிட்டது.
இன்று நீங்கள் நம்மிடையே இல்லை…
ஆனால் உமது உதவும் கைகள் இருக்கின்றன,
உமது நட்பு இருக்கிறது,
உமது அறிவு இருக்கிறது,
உமது போராட்டம் இருக்கிறது,
உமது நினைவுகள் இருக்கின்றன.
ராம்குமார் என்ற பெயர்
ஒரு மனிதனின் பெயர் மட்டுமல்ல —
வீழ்ந்தும் எழுந்த ஒரு போராளியின் பெயர்;
நண்பனுக்காக ஓடிவந்த ஒரு நல்ல உள்ளத்தின் பெயர்;
குடும்பத்திற்காக வாழ்ந்த ஒரு தந்தையின் பெயர்;
அறிவாலும் உழைப்பாலும் உயர்ந்த
ஒரு வெற்றியாளரின் பெயர்.
அன்பு மனைவிக்கும்,
அன்பு மகளுக்கும்,
அன்பு மகனுக்கும்,
சகோதர சகோதரிகளுக்கும்,
உறவினர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும்
எனது ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்.
உம்மை இழந்த துயரத்தை
வார்த்தைகளால் ஆற்ற முடியாது.
ஆனால் உமது நினைவுகள்
என்றும் எங்கள் இதயங்களில் வாழும்.
நல்ல நண்பனே…
நல்ல மனிதனே…
நீங்கள் சென்றுவிட்டாலும்
நாங்கள் மறக்கமாட்டோம்.
உமது ஆன்மா சாந்தியடையட்டும்.
ஓம் சாந்தி. -
ஒரு கால தாமதமும், காலனின் விளையாட்டும்
தாமதமான ஒரு இரவு
அந்த வீட்டில் அந்த இரவு, வழக்கம்போலத்தான் தொடங்கியது. ஆனால் அது அவர்களின் வாழ்க்கையில் கடைசி இரவாகிவிடும் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.
பத்து நாட்களாக அவருக்கு கடுமையான தலைவலி இருந்தது. “அன்றே மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தால் சரியாகியிருப்பாரோ? இன்று நம்முடன் பேசிக்கொண்டிருப்பாரோ?” என்ற கேள்வி, பின்னாளில் குடும்பத்தாரின் மனதைத் துளைத்துக்கொண்டே இருந்தது.
அன்று இரவு வீட்டில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது அவருக்கு வாந்தி வந்தது. திடீரென தள்ளாடி நாற்காலியில் இருந்து சரிந்தார். சற்று மது அருந்தியிருந்ததால், “குடித்ததால்தான் வாந்தியும் மயக்கமும் வந்திருக்கும்” என்று குடும்பத்தினர் நினைத்தனர். அவரை படுக்கையில் படுக்க வைத்துவிட்டு இரவை கடந்து விட்டார்கள்.
அதிகாலை, பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாரான அவரது மகன், வழக்கம்போல், “அப்பா… அப்பா…” என்று அழைத்தான்.
ஆனால் அந்த அழைப்புக்கு அவர் எழவில்லை.
மூக்கிலும் காதிலும் லேசாக ரத்தம் தெரிந்தது.
அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு மருத்துவர்கள் சொன்ன செய்தி குடும்பத்தினரை உறைய வைத்தது.
மூளையில் இரத்தக்கசிவு. அது பல நாட்களுக்கு முன்பே ஏற்பட்டிருக்கலாம். ரத்தம் மூளையின் பல பகுதிகளிலும் பரவியிருந்தது.
அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அவரது உயிரைக் காப்பாற்ற மருத்துவர்கள் போராடினர். பதினைந்து நாட்கள்… ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு நம்பிக்கையுடன் குடும்பம் காத்திருந்தது.
அவருடையது காதல் திருமணம். சிறு மனக்கசப்புகள் இரு குடும்பங்களுக்கும், அவருடைய மனைவிக்கும் இடையில் இருந்தன. அந்தக் கடினமான நேரத்திலும், “யார் காரணம்?” என்ற குற்றச்சாட்டு ஒரு பந்தைப் போல இருபுறமும் பறந்துகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த குற்றச்சாட்டுகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு, ஒருவர் மட்டும் உயிருடன் போராடிக்கொண்டிருந்தார்.
அவர்.
ஒருகாலத்தில் குடும்பத்துக்காகவும், தன் தொழிலுக்காகவும் கனவுகளுடன் ஓடியவர்.
அவர் நன்றாக இருந்தபோது, தன் தொழிலுக்கு உதவ பணம் கேட்டிருந்தார். அப்போது கொடுத்திருந்தால், ஒருவேளை இன்று அவர் தனது தொழிலில் வெற்றியாளராக இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் வாழ்க்கை “ஒருவேளை”களுக்கு வாய்ப்பளிப்பதில்லை.
பதினைந்து நாட்கள் போராடிய பிறகு, அவரது மூளை செயலிழந்ததாக மருத்துவர்கள் அறிவித்தனர்.
அவர் திரும்பி வரப்போவதில்லை.
ஆனால் அவரது வாழ்க்கை அங்கேயே முடிந்துவிடவில்லை.
அவர் உடல் உறுப்புகளைத் தானமாக அளித்தார். அவரது இதயம், சிறுநீரகங்கள், கல்லீரல் போன்ற உறுப்புகள் வேறு சில உயிர்களுக்கு நாளையாக மாறின.
அவரது உடல் மட்டும் இன்று மீண்டும் குடும்பத்தாரிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.
ஒரு தந்தையை இழந்த மகன், ஒரு கணவனை இழந்த மனைவி, ஒரு அப்பாவை இழந்த மகள்… அவர்களிடம் இனி இருக்கும் நினைவுகள் மட்டுமே அவருடையவை.
இந்தக் கதை சொல்லும் ஒரே கசப்பான உண்மை—
நாம் நேசிப்பவர்களிடம் பேசுவதற்கும், உதவுவதற்கும், மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்வதற்கும் “நாளை” என்று காத்திருக்கக் கூடாது. சில நேரங்களில் அந்த நாளை நமக்காக வாழ்க்கை வைத்திருக்காது.
குற்றம் யாருடையது என்பதைத் தேடுவதற்குள், ஒருவர் நம்மைவிட்டு போய்விடலாம்.
கொடுக்க வேண்டிய அன்பை கொடுங்கள்.
சொல்ல வேண்டிய வார்த்தைகளை சொல்லுங்கள்.
உதவி செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் செய்யுங்கள்.
உடல்நல அறிகுறிகளை அலட்சியம் செய்யாதீர்கள்.
அவர் திரும்பி வரமாட்டார்.
ஆனால் அவரது உறுப்புகள் வழியாக சில உயிர்கள் தொடர்ந்து வாழும்.
அவரது ஆன்மா சாந்தியடையட்டும்.
அவரது மனைவி, மகள், மகன் மற்றும் குடும்பத்தாருக்கு ஆழ்ந்த இரங்கல்கள். -
Bava chelladurai
Which author would you love to have dinner with?
i used to listen to “Bava chelladurai” podcasts which are highly informative and interesting. People like him and used to call on him.
He is an author by himself and have association of other authors in recent Tamil literature. He is available in Vikatan podcasts.
He narrates several authors and their writings in these podcasts.
