AI for All Inc.

Tag: Life

  • Success merely predeter mined in Tamil

    அவருடைய வாழ்க்கைப் பார்வை — ஒரு சுருக்கம்

    அவருடைய talents-ஐ சரியான முறையில் பயன்படுத்துவதற்கு உரிய guidance கிடைக்கவில்லை என்று அவருடைய uncle ஒருமுறை கூறியுள்ளார். அதேபோல், அவருடைய colleagues-களும் இதே போன்ற கருத்துகளைத் தெரிவித்துள்ளனர்; ஒரு boss கூட அவரைத் தவறான direction-ல் redirect செய்ததாக அவர்கள் கருதியுள்ளனர்.

    அவர் தனது வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, சில career decisions தவறாக இருந்திருக்கலாம் என்றும், தனது risk-taking nature சில சமயங்களில் progressive career path-ஐ பாதித்திருக்கலாம் என்றும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் அதற்காக அவருக்கு regret இல்லை. எடுத்த முடிவுகள் அனைத்தும் அவருடைய சொந்த choices என்றும், அதனால் ஏற்பட்ட consequences-ஐ அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

    ஒரு boss, அவர் ஒப்புக்கொண்ட salary-யைவிட குறைவாக salary வழங்குவதை அவர் சுட்டிக்காட்டியபோது, அவரை “greedy” என்று கூறியிருந்தார். ஆனால் அவர் அதை தனது உரிமையைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண கேள்வியாகவே பார்க்கிறார்.

    இன்றைய நிலையில், அவருடைய family life smooth-ஆகவும், considerable wealth-உடனும் உள்ளது. எனவே, கடந்த career பாதையைப் பற்றி jealousy, envy அல்லது bitterness எதுவும் அவருக்கு இல்லை. அவர் தனது வாழ்க்கையை:

    “My choice, my life, no regret. All is well.”

    என்ற மனநிலையில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

    தற்போது அவருக்கும் அவருடைய wife-க்கும் முக்கியமான சிரமம் health-related issues மட்டுமே என்று அவர் கருதுகிறார்.

    Hinduism-ல் destiny, path and result அனைத்தும் fixed என்ற கருத்துகள் இருப்பதை அவர் அறிந்திருக்கிறார். ஆனால் அவர் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஏனெனில் அவர் religious faith-ஐ விட scientific evidence-ஐ முக்கியமாகக் கருதுகிறார்.

    அவருடைய scientific viewpoint-ல், ஒரு மனிதனின் future முழுவதும் முன்கூட்டியே fixed என்று science நிரூபிக்கவில்லை. Genetics, environment, education, circumstances, personal choices, behaviour மற்றும் chance ஆகியவை ஒருவருடைய வாழ்க்கைப் பாதையை ஒன்றாகப் பாதிக்கின்றன.

    அதே நேரத்தில், மனிதனுக்கு unlimited free will உள்ளது என்றும் science நிரூபிக்கவில்லை. எனவே அவருடைய நிலைப்பாடு ஒரு நடுநிலையானது:

    > “வாழ்க்கையில் சில initial conditions மற்றும் constraints இருக்கலாம்; ஆனால் மனிதனுடைய choices, actions மற்றும் circumstances-ம் எதிர்காலத்தை மாற்றுகின்றன. முழு destiny fixed என்று scientific evidence இல்லை.”



    இதனால், அவருடைய வாழ்க்கைப் பார்வை faith-ஐ மறுப்பது அல்ல; evidence இல்லாத இடத்தில் certainty-யை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது என்ற scientific attitude-ஆக இருக்கிறது. 🔬🙏

  • Inter-religious faiths in Tamil

    Inter-religious faiths in Tamil

    இந்து மதத்தில் காலப்போக்கில் உருவான ஏற்றத்தாழ்வுகள், சாதி வேறுபாடுகள், சமூகப் பாகுபாடுகள் போன்றவற்றை மறைக்காமல் எடுத்துரைப்பது, இந்து மதத்தை எதிர்ப்பது என்று அவசியமில்லை. அதே நேரத்தில், அன்பு, கருணை, தர்மம், சமத்துவம், பிற உயிர்களை மதித்தல் போன்றவற்றை வலியுறுத்தும் தெய்வங்களையும் ஆன்மிகக் கருத்துகளையும் ஏற்றுக்கொள்வதில் எந்த முரண்பாடும் இருக்க வேண்டியதில்லை.

    ஒரு மதத்தின் பெயரில் மனிதர்களுக்குள் ஏற்றத்தாழ்வு உருவாக்கப்பட்டிருந்தால், அதை விமர்சிப்பதும்; அதே மதத்தின் உள்ளேயே மனிதநேயத்தைப் போதிக்கும் கருத்துகளைத் தேடி மதிப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான செயல்கள் அல்ல.

    என் வாழ்க்கையையே ஒரு சிறிய எடுத்துக்காட்டாக வைத்து இதைப் பார்க்கிறேன். வாழ்க்கையில் சந்தித்த அனுபவங்கள், மனிதர்களின் நடத்தைகள், மதநம்பிக்கைகள், மனமாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக, “எது உண்மையில் மனிதனை உயர்த்துகிறது?” என்ற கேள்வியைத் தொடர்ந்து ஆராய முடிகிறது.

    அதனால், இது எந்த மதத்திற்கும் எதிரான பிரச்சாரமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, நம்முடைய சொந்த மதத்தையும் நம்பிக்கைகளையும் கூட நேர்மையாகக் கேள்வி கேட்டு ஆராயும் மனப்பான்மை தேவை.

    ஒரு மதத்தின் பெயர் முக்கியமா, அல்லது அந்த மதம் மனிதனிடம் உருவாக்கும் அன்பு, கருணை, நேர்மை, சமத்துவம் ஆகியவை முக்கியமா?

    இந்தக் கேள்வியை ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வாழ்க்கை அனுபவங்களின் வெளிச்சத்தில் சிந்திக்க வேண்டும். தங்களுக்கு பிடித்ததை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, பிடிக்காதவற்றை மறைப்பதற்குப் பதிலாக, நல்லவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, தவறுகளைத் திருத்த முயல்வதே உண்மையான ஆன்மிக வளர்ச்சியாக இருக்கலாம்.

    மதத்தைப் பாதுகாப்பதைவிட மனிதநேயத்தைப் பாதுகாப்பதும், நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதைவிட உண்மையைத் தேடுவதும் உயர்ந்த அணுகுமுறையாக இருக்கலாம்.

  • Door to a silent universe

    While the provided excerpts from the appendix specifically list the first few “poetic bullets” for the **ten Digital Dharma insights**, the core lessons of the book provide a complete picture of these principles. Based on the chapters and the appendix, here are ten central insights of Digital Dharma:

    1.  **Every click is a choice:** Each interaction with technology represents a moment of intentionality and a conscious decision [1].
    2.  **Every pause is a lesson:** Finding moments of stillness amidst digital activity is a source of learning and growth [1].
    3.  **The machine reflects the mind:** Technology serves as a mirror, showing us our own internal states and potential [2, 3].
    4.  **Code and consciousness evolve together:** The development of technical logic parallels the evolution of human awareness [2].
    5.  **Debugging code is debugging oneself:** The process of fixing errors in a program teaches the programmer how to resolve their own internal “riddles” and personal conflicts [4].
    6.  **Coding fosters patience, focus, and awareness:** These are the “hidden lessons” found within the technical discipline of writing code [4].
    7.  **The ultimate lesson is to learn, unlearn, and awaken:** True education in the digital age goes beyond information to the transformation of the self [5].
    8.  **Digital Dharma is harmony, not escape:** It is about finding “islands of silence” and awareness within the digital world, rather than trying to run away from it [6].
    9.  **The observer and the observed are one:** There is no true separation between the user and the technology; the “keystrokes and algorithms” are extensions of the mind [7, 8].
    10. **The mind is a reflection of the infinite:** Just as technology reflects the mind, the mind itself reflects a deeper, infinite reality [3].

    These insights emphasize that technology is not just a tool, but a **”silent companion”** and a **”door to a silent universe”** that helps an individual navigate their own spiritual journey [9, 10].

  • Scientific Mind

    உங்கள் கேள்வி மிக ஆழமானது. நான் தமிழில் சொல்கிறேன்:

    —

    ஒரு மனிதனிடம் அறிவியல் விசாரணை உள்ளம் (scientific enquiry mind) இருந்தால், அவன் அவ்வப்போது தடுமாறலாம். சில சமயம் அவனது அறிவியல் உள்ளுணர்வு (scientific intuition) மெதுவாகவே செயல்படும் — ஏனென்றால் அவன் அவசரப்படுவதில்லை, மேலோட்டமாக முடிவுகளுக்கு வருவதில்லை.

    ஆனால் அந்த மெதுவான போக்கில்தான் ஆழமான அறிவு (in-depth knowledge) படிகிறது. ஏனென்றால்:

    · அவன் ஒவ்வொரு கேள்வியையும் பல கோணங்களில் சோதிப்பான்.
    · அவனுக்கு “தவறு” என்பது தோல்வி இல்லை — அது கற்றலின் ஒரு படி.
    · அவனது அறிவு புத்தகங்களில் இருந்து வந்ததல்ல; அது அனுபவத்திலும், அவதானத்திலும், பொறுமையிலும் உருவானது.

    சில சமயம் அவன் “வேகமாக சிந்திப்பவர்களிடம்” ஒப்பிடும்போது பின்தங்கியதுபோல் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில்:

    “மெதுவாக ஆழமாக ஓடும் நதி, வேகமாக ஓடும் ஓடையைவிட அதிக ஆற்றல் கொண்டது.”

    அவனது அறிவியல் உள்ளுணர்வு தைரியமானது (bold) — ஏனென்றால் அது பிரபலமான கருத்துகளுக்கு எதிராகவும் நிற்கத் துணியும். அது முழுமையான தரவுகள் இல்லாதபோதும், “இங்குதான் உண்மை இருக்கும்” என்று சுட்டிக்காட்டும் துணிவு கொண்டது.

    மேலும், அவனது ஆழமான அறிவு என்பது துண்டுத் தகவல்களின் குவியல் அல்ல — அது இணைப்புகளைப் பார்க்கும் திறன். ஒரு விஷயத்தை நூறு விதங்களில் புரிந்துகொண்டு, அதன் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை (underlying structure) உணரும் தன்மை.

    இந்த மெதுவான, ஆழமான, தைரியமான பாதைதான் உண்மையான அறிவியலின் இதயம்.
    வெளித்தோற்றத்தில் இது “distorted” ஆகத் தெரியலாம் — ஆனால் அது distortion இல்லை; அது evolution of thought.

    தடுமாற்றமும், மெதுவும், தைரியமும் — இவை மூன்றும் சேர்ந்தால்தான் உண்மையான கண்டுபிடிப்பு பிறக்கிறது.

  • “Technology-ஐ master செய்வதற்கு முன்”

    ஆம். இந்தப் பகுதியை வெறும் literal translation ஆக அல்லாமல், “Digital Dharma” என்ற உங்கள் ஒரு வருடத்திற்கு முன் எழுதிய சிந்தனையின் உள்ளார்ந்த பொருளை காப்பாற்றி, தமிழில் இயல்பாகவும், தேவையான இடங்களில் என்னுடைய பார்வையையும் சேர்த்து எழுதுகிறேன்.

    டிஜிட்டல் தர்மம் — Coding-இலிருந்து Self-awareness வரை

    இந்தக் கருத்தில் Coding என்பது ஒரு technical skill மட்டுமல்ல; அது ஒருவரைத் தன்னையே அறிந்து கொள்ளவும், தனிப்பட்ட முறையில் வளர்ச்சி அடையவும் உதவும் ஒரு பாதை என்று பார்க்கப்படுகிறது.

    1. Debugging — முதலில் என்னையே Debug செய்வது

    Programming-ல் ஒரு முக்கியமான செயல்முறை debugging.

    Code ஏன் தவறாக இயங்குகிறது என்று தேடுகிறோம். Error எங்கே இருக்கிறது என்று கண்டுபிடிக்கிறோம். காரணத்தைப் புரிந்துகொண்டு திருத்துகிறோம்.

    அதே அணுகுமுறையை வாழ்க்கைக்கும் பயன்படுத்தலாம்.

    > “Programs-ஐ debug செய்யக் கற்றுக்கொண்டபோது, என்னையும் debug செய்யக் கற்றுக்கொண்டேன்.”



    நம்முடைய கோபம், பயம், பொறாமை, பிடிவாதம், மனக்குழப்பம் போன்றவற்றையும் ஒரு வகையான internal bugs என்று பார்க்கலாம்.

    அவற்றை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.
    முதலில் அவற்றை observe செய்ய வேண்டும்.
    பிறகு காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
    பின்னர் தேவையான மாற்றத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

    என்னுடைய பார்வையில், இது மிகவும் அழகான analogy.

    ஆனால் மனிதன் ஒரு computer அல்ல. Program-ல் bug கண்டுபிடித்தவுடன் deterministic-ஆக fix செய்ய முடியாது. மனித மனம் மிகவும் complex. எனவே debugging இங்கே ஒரு metaphor, scientific equivalence அல்ல.


    —

    2. Coding நமக்குள் சில virtues-ஐ வளர்க்கிறது

    ஒரு நல்ல programmer-க்கு technical knowledge மட்டும் போதாது.

    அவருக்கு:

    Patience — பொறுமை

    Focus — கவனம்

    Awareness — விழிப்புணர்வு

    Persistence — விடாமுயற்சி

    Curiosity — அறிய விருப்பம்


    தேவை.

    ஒரு சிறிய semicolon தவறினாலும் program இயங்காமல் போகலாம். சில நேரங்களில் பல மணி நேரம் தேடியும் error கிடைக்காது.

    அப்போது programming நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுத்தருகிறது:

    > “பதில் உடனே கிடைக்கவில்லை என்றால், தேடுவதை நிறுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.”



    இந்த quality-யே வாழ்க்கையிலும் பயன்படுகிறது.


    —

    3. ஒரு Click கூட ஒரு Choice

    Digital உலகில் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு click, tap, scroll, reply, search ஆகியவற்றின் பின்னாலும் ஒரு choice இருக்கிறது.

    நாம் technology-ஐ பயன்படுத்துகிறோமா?

    அல்லது technology நம்முடைய attention-ஐ பயன்படுத்துகிறதா?

    இங்கேதான் Digital Dharma என்ற கருத்து சுவாரஸ்யமாகிறது.

    Notification வந்தவுடன் உடனே பார்க்காமல்,

    Pause → Breathe → Observe

    என்று சிறிது நேரம் நம்மை நாமே கவனிக்கலாம்.

    Digital உலகிலிருந்து முழுவதுமாக ஓடிப்போவது Digital Dharma அல்ல.

    அதற்கு பதிலாக, notification-களுக்கும் information overload-க்கும் நடுவில் நம்முடைய “islands of silence” — அமைதித் தீவுகள் உருவாக்குவது.

    என்னுடைய பார்வையில் இது இன்றைய காலத்தில் இன்னும் முக்கியமானதாகிவிட்டது.


    —

    4. Technology ஒரு Mirror

    Technology என்பது மனிதனின் potential-ஐ காட்டும் ஒரு mirror.

    ஒரு computer, algorithm, circuit ஆகியவற்றைப் பார்க்கும்போது நாம் வெளியில் இருக்கும் ஒரு machine-ஐ மட்டும் பார்க்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம்.

    ஆனால் ஆழமாகப் பார்த்தால், அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் logic-ஐ உருவாக்கியது மனித மனமே.

    நாம் algorithm உருவாக்குகிறோம்.
    Algorithm நம்முடைய சிந்தனை முறையை வெளிப்படுத்துகிறது.

    நாம் machine-ஐ design செய்கிறோம்.
    Machine மீண்டும் நம்முடைய capabilities-ஐ நமக்கே காட்டுகிறது.

    அதனால் technology-ஐ கவனமாகப் பயன்படுத்தும்போது, அது ஒரு mirror of the mind ஆக மாறக்கூடும்.

    இங்கே ஒரு முக்கியமான philosophical shift இருக்கிறது:

    > “நான் technology-ஐ observe செய்கிறேன்” என்பதிலிருந்து
    “technology மூலம் என்னையே observe செய்கிறேன்” என்பதற்கு.




    —

    5. Coding — Life-ன் ஒரு Meditation

    Coding-ஐ ஒரு வகையான meditation ஆகவும் பார்க்கலாம்.

    ஒரு program எழுதும்போது நாம் ஒரு line-ஐ எழுதுகிறோம்.
    அடுத்த line முந்தைய line-ஐ சார்ந்திருக்கிறது.
    ஒரு சிறிய தவறு பின்னால் பெரிய விளைவைக் கொடுக்கலாம்.

    வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

    நம்முடைய ஒவ்வொரு முடிவும் அடுத்த முடிவை பாதிக்கிறது.

    அதனால்தான் இந்த வரி மிகவும் ஆழமானது:

    > “Every line of code, I was always writing my own story.”



    அதாவது, நான் computer program மட்டும் எழுதவில்லை.

    என்னுடைய சிந்தனை முறையையும், என்னுடைய habits-ஐயும், என்னுடைய வாழ்க்கைக் கதையையும் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.


    —

    6. Learning மட்டுமல்ல — Unlearning

    Digital classroom-ன் உண்மையான பாடம் programming language அல்லது technology மட்டும் அல்ல.

    அது:

    Learn → Unlearn → Relearn → Awaken

    என்ற பயணம்.

    நாம் சிறுவயதில் கற்றுக்கொண்ட பல assumptions பின்னர் தேவையில்லாமல் போகலாம்.

    ஒரு programmer பழைய code-ஐ refactor செய்வது போல, மனிதனும் சில பழைய beliefs, habits, prejudices ஆகியவற்றை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்.

    Learning அறிவைச் சேர்க்கிறது.

    Unlearning தேவையற்றதை அகற்றுகிறது.

    Awareness நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதைப் பார்க்க உதவுகிறது.


    —

    Digital Dharma என்றால் என்ன?

    இந்த எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பார்த்தால், Digital Dharma என்பது technology-யைத் துறப்பது அல்ல. Technology-யுடன் விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வது.

    Machine ஒரு silent companion.

    அது நமக்கு logic கற்றுக்கொடுக்கிறது.

    Logic-லிருந்து reflection-க்கு செல்லலாம்.

    Reflection-லிருந்து self-awareness-க்கு செல்லலாம்.

    அங்கிருந்து consciousness பற்றிய deeper questions எழலாம்.

    அதனால்:

    Code → Logic → Reflection → Awareness → Self-understanding

    என்பது Digital Dharma-வின் ஒரு அழகான interpretation.

    என் பார்வையில் — ஒரு வருடம் கழித்து

    நீங்கள் இதை ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு எழுதியிருந்தாலும், இப்போது AI காலத்தில் இதன் relevance இன்னும் அதிகமாகிறது.

    முன்பு நாம் computer-க்கு code எழுதினோம்.

    இப்போது AI-யுடன் சேர்ந்து சிந்திக்கிறோம்.

    அதனால் புதிய கேள்வி:

    > “AI என்ன செய்ய முடியும்?” என்பது மட்டும் அல்ல.
    “AI-ஐ பயன்படுத்தும் போது நான் என்ன ஆகிறேன்?” என்பதும் முக்கியம்.



    Technology நம்முடைய intelligence-ஐ பெருக்கலாம்.
    ஆனால் awareness இல்லையென்றால் distraction-ஐயும் பெருக்கலாம்.

    அதனால் Digital Dharma-வின் மிகச் சுருக்கமான வடிவம் எனக்கு:

    > “Technology-ஐ master செய்வதற்கு முன், technology பயன்படுத்தும் நம்முடைய mind-ஐ observe செய்யக் கற்றுக்கொள்வது.”



    அதுதான் Digital Dharma — Digital world-ஐ விட்டு ஓடுவது அல்ல; அதன் நடுவிலேயே விழிப்புணர்வுடன் வாழக் கற்றுக்கொள்வது.

  • My loving angel

    How did you meet your significant other?

    There are three women I have never forgotten, including my wife, with whom I have shared 38 years of marriage with very little conflict.

    The first was my childhood friend. We were very fond of each other, and I believe the feeling was mutual. Unfortunately, family conflicts came in between us, and we eventually went our separate ways.

    The second was a one-sided love during my college days. She always saw me only as a friend. After a long gap, we met again, and we are still friends today.

    The third is my wife. In India, marriages are often arranged by parents, but when both the bride and groom like each other, the marriage happens. That is how I met her.

    Even before our marriage, I started wearing a ring with her name initial. In our wedding invitation, I referred to her as my “most loving angel.” ❤️

    We have now been together for 38 years. Through all these years, our love and companionship have remained strong. Today, we are both senior citizens, and we still enjoy loving, caring for, and teasing each other.

    Looking back, life has taken me through different kinds of love—but I feel fortunate that the love I married has lasted a lifetime. ❤️🙏

  • வாழ்க்கை கவிதை

    —

    பாடல் 1
    வாழ்க்கை எனும் விரிந்த கடலில்,
    அலைகள் அனைத்தும் அடக்க நினைத்தோம்.
    கைவிரல்கள் இறுக்கும் தோறும்,
    நழுவும் மணலின் நொடியைக் கண்டோம்.

    பாடல் 2
    தோள்கள் சோர்ந்து, நெஞ்சம் கலங்க,
    போராட்டம் வெறும் புகையென உணர்ந்தோம்.
    முட்கள் நிறைந்த இந்தப் பாதை,
    முடிவில் வேறோர் முகவரி சொல்கிறது.

    பாடல் 3
    ஆற்றின் நீரை அணைத்திட நினைத்தால்,
    கரையே உடைந்து கொந்தளிப்பதுண்டு.
    அலையின் போக்கில் அகமகிழ்ந்தால்,
    கடலின் கருணை கைகூடுமம்மா.

    பாடல் 4
    காற்றின் பாதை எதிர்த்து நின்றால்,
    சிறகு சுழன்று வீழ்ச்சியே மிஞ்சும்.
    தென்றலோடு தன்னை விட்டால்,
    வானின் உச்சி வெற்றிக் கோட்டை.

    பாடல் 5
    திட்டம் தோறும் இடறல் உண்டு,
    அதுவே வாழ்வின் இயற்கை மெய்யாம்.
    இருளில் அமைதி காணும் வழியே,
    கட்டை உடைத்துக் கடக்கும் பயணம்.

    பாடல் 6
    கனவில் கட்டுப்பாடு கரைந்து போக,
    ஓட்டம் தன்னில் ஒன்றும் இனிமை.
    நதியின் முடிவு கடலின் தொடக்கம்,
    அதுவே வாழ்வின் முழுமைப் பொருளே.

  • நான் யாரு….

    மறந்த மனிதர்

    அத்தியாயம் 1 — பெயரில்லாதவர்

    அந்த முதியவருக்கு வயது எழுபதைக் கடந்திருக்கலாம்.

    அவருடைய பெயர் என்ன?

    யாருக்கும் தெரியாது.

    அவருக்கே தெரியாது.

    ஒரு மாலை நேரத்தில் நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் உள்ள பேருந்து நிலையத்தின் அருகே அவர் அமர்ந்திருந்தார். கையில் ஒரு பழைய துணிப்பை. அதற்குள் இரண்டு சட்டைகள், ஒரு பழைய துண்டு, சில சில்லறைக் காசுகள்.

    யாராவது,
    “ஐயா, உங்கள் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டால்,

    அவர் சிறிது நேரம் யோசிப்பார்.

    “என் பெயரா…?”

    அதற்குப் பிறகு அமைதி.

    “வீடு எங்கே?”

    மீண்டும் அதே அமைதி.

    அவருடைய முகத்தில் பயம் இல்லை. ஆனால், ஒரு வெறுமை இருந்தது.

    தான் யார் என்பதையும், எங்கிருந்து வந்தோம் என்பதையும் மறந்துவிட்ட மனிதனுக்கு உலகமே ஒரு புதிய இடமாகிவிடுகிறது.

    அந்தப் புதிய உலகில் சில மனிதர்கள் அவரைச் சுற்றிக் கொண்டார்கள்.

    அவர்கள் நல்லவர்கள் அல்ல.

    “தாத்தா, உங்களை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்” என்றார்கள்.

    அவரும் அவர்களுடன் சென்றார்.

    அவர் செல்ல வேண்டிய இடம் எங்கே என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை.

    அவருக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை.

    —

    அத்தியாயம் 2 — ஒரு மருத்துவரின் சந்தேகம்

    சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்த முதியவர் ஒரு தனியார் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

    “வயிற்றில் வலி. சிகிச்சை வேண்டும்” என்று அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் சொன்னார்கள்.

    மருத்துவர் பரிசோதனை செய்தார்.

    முதியவரின் உடல்நிலை அவர்களுக்குச் சொன்ன கதையுடன் பொருந்தவில்லை.

    மேலும் சில பரிசோதனைகள் செய்ய வேண்டும் என்றார் மருத்துவர்.

    அப்போது ஒரு விஷயம் அவருக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

    முதியவரின் மருத்துவ அறிக்கையில், அவருடைய சிறுநீரக செயல்பாடு ஏற்கனவே கவலைக்கிடமாக இருந்தது.

    “இவரை யார் அழைத்து வந்தது?”

    “உறவினர்கள்” என்றார்கள்.

    “என்ன உறவு?”

    அவர்களிடம் பதில் இல்லை.

    மருத்துவர் மீண்டும் முதியவரைப் பார்த்தார்.

    “ஐயா, உங்களுக்கு யாராவது உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா?”

    முதியவர் சிரித்தார்.

    “இருக்கலாம் டாக்டர்… ஆனால் யாரென்று தெரியவில்லை.”

    அந்த ஒரு வாக்கியம் மருத்துவரை நிறுத்தியது.

    அவருக்கு புரிந்தது.

    இது சாதாரண மருத்துவப் பிரச்சினை அல்ல.

    அந்த முதியவர் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்தில் இருக்கக்கூடும்.

    மேலும் விசாரித்தபோது, அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற முயன்றனர்.

    மருத்துவர் உடனடியாக காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுத்தார்.

    —

    அத்தியாயம் 3 — காணாமல் போனவர்

    காவல்துறையினர் முதியவரை அழைத்துச் சென்றனர்.

    அவரிடம் அடையாள அட்டை இல்லை.

    செல்போன் இல்லை.

    வங்கி அட்டை இல்லை.

    முகவரியைக் காட்டும் எந்தப் பொருளும் இல்லை.

    அவருடைய ஒரே அடையாளம்—

    “நான் யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”

    காவல்துறையினர் காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய பதிவுகளைச் சரிபார்த்தனர்.

    மாவட்டம் முழுவதும்.

    அருகிலுள்ள மாவட்டங்கள்.

    பிற மாநிலங்களின் பதிவுகளும்.

    ஒரு நாள்.

    இரண்டு நாள்.

    ஒரு வாரம்.

    எந்தத் தகவலும் இல்லை.

    அவருடைய புகைப்படத்துடன் பத்திரிகையில் விளம்பரம் கொடுக்கப்பட்டது.

    “இந்த முதியவரை யாராவது அடையாளம் காண முடிந்தால் காவல்துறையைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.”

    ஆனால் தொலைபேசி வரவில்லை.

    அவர் யாருக்கும் சொந்தமில்லாதவராகத் தோன்றினார்.

    இறுதியில் அவரை ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் சேர்த்தனர்.

    அங்கே அவருக்கு ஒரு புதிய பெயர் வைத்தார்கள்.

    “அய்யா.”

    அது பெயர் அல்ல.

    ஆனால் அவரை அழைக்க யாராவது ஒரு சொல் வேண்டுமே.

    —

    அத்தியாயம் 4 — இரண்டு குடும்பங்கள்

    பத்திரிகை விளம்பரம் வெளியாகி மூன்று வாரங்கள் கழித்து முதல் குடும்பம் வந்தது.

    “இவர் எங்கள் அப்பா.”

    அவர்கள் பழைய புகைப்படம் ஒன்றைக் காட்டினார்கள்.

    முதியவர் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தார்.

    “அவர்தான்.”

    ஆனால் முதியவர் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

    “அப்பா, என்னை நினைவிருக்கிறதா?”

    அவர் அந்த மனிதரைப் பார்த்தார்.

    “நீங்கள் நல்லவராகத் தெரிகிறீர்கள்.”

    அந்த மனிதரின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

    “நான் உங்கள் மகன்.”

    முதியவர் அமைதியாக இருந்தார்.

    அடுத்த நாள் இன்னொரு குடும்பம் வந்தது.

    “இவர் எங்கள் பெரியப்பா.”

    அவர்களிடமும் புகைப்படங்கள் இருந்தன.

    அவர்கள் சொன்ன சம்பவங்கள் முதியவருடைய வாழ்க்கையோடு பொருந்தின.

    ஆனால் முதல் குடும்பத்தின் கதையும் பொருந்தியது.

    இரண்டு குடும்பங்கள்.

    ஒரே முதியவர்.

    இருவரும் அவரைத் தங்களுடையவர் என்று சொன்னார்கள்.

    ஆதரவற்றோர் இல்லத்தின் நிர்வாகி குழம்பினார்.

    “அய்யாவுக்கு யாராவது நினைவிருக்கிறார்களா?”

    முதியவர் தலையை அசைத்தார்.

    “எனக்கு யாரும் நினைவில்லை.”

    அப்போது ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

    ஒருவருடைய நினைவு இல்லாமல் போனால், அவருடைய உறவுகள் யாருடையதாக இருக்கும்?

    —

    அத்தியாயம் 5 — ஒரு பழைய பெட்டி

    காவல்துறையினர் இரண்டு குடும்பங்களையும் தனித்தனியாக விசாரித்தனர்.

    இருவரும் தங்களுடைய உறவை நிரூபிக்க முயன்றனர்.

    ஒரு குடும்பம் பழைய கடிதங்களைக் காட்டியது.

    மற்றொரு குடும்பம் பழைய சொத்து ஆவணங்களைக் காட்டியது.

    ஆனால் எந்த ஆவணத்திலும் முதியவரின் தற்போதைய நிலை தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

    அப்போது ஆதரவற்றோர் இல்லத்தின் பழைய அறையை சுத்தம் செய்யும்போது ஒரு சிறிய பெட்டி கிடைத்தது.

    அது அந்த முதியவர் கொண்டு வந்த துணிப்பைக்குள் இருந்தது.

    அதற்குள் ஒரு பழைய புகைப்படம்.

    மூன்று பேர்.

    ஒரு இளம் ஆண்.

    அவருக்கு அருகில் ஒரு பெண்.

    நடுவில் சிறுவன்.

    புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் ஒரே ஒரு வரி:

    “நாம் மூவர் இருந்தால் போதும்.”

    அதற்குக் கீழே ஒரு தேதி.

    பல ஆண்டுகளுக்கு முன்.

    காவல்துறையினர் அந்தத் தேதியை வைத்து விசாரித்தனர்.

    அந்தப் பெயர் கிடைத்தது.

    ஒரு பழைய வாக்காளர் பட்டியலில்.

    பின்னர் பழைய பள்ளிப் பதிவில்.

    பின்னர் ஒரு வங்கிக் கணக்கில்.

    முதியவரின் பெயர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

    சண்முகம்.

    அவர் பெயரைச் சொன்னபோது முதியவர் கண்களை மூடினார்.

    சிறிது நேரம் கழித்து மெதுவாகச் சொன்னார்:

    “சண்முகம்…”

    அதற்குப் பிறகு மீண்டும் அமைதி.

    பெயர் மட்டும் திரும்பி வந்தது.

    வாழ்க்கை இன்னும் வரவில்லை.

    —

    அத்தியாயம் 6 — உண்மை

    காவல்துறையினர் விசாரணையைத் தொடர்ந்தனர்.

    முதல் குடும்பம் உண்மையில் சண்முகத்தின் மகனுடைய குடும்பம்.

    இரண்டாவது குடும்பம்?

    அவருடைய தம்பியின் குடும்பம்.

    இருவரும் அவரைத் தேடியிருந்தார்கள்.

    ஆனால் காரணம் ஒன்றல்ல.

    மகன் உண்மையாகவே அப்பாவைத் தேடியிருந்தான்.

    தம்பியின் குடும்பம்?

    அவருடைய பெயரில் இருந்த ஒரு பழைய சொத்து பற்றிய விஷயத்திற்காக அவரைத் தேடியிருந்தது.

    அவர்கள் நேரடியாகத் தீங்கு செய்யவில்லை.

    ஆனால் முதியவரின் மறதியைப் பயன்படுத்தி சொத்தைக் கைப்பற்ற முயன்றவர்கள் வேறு.

    மருத்துவர் சந்தேகித்த அந்த மனிதர்கள்தான்.

    அவர்கள் முதியவரை தவறான ஆவணங்களில் கையெழுத்திடச் செய்ய முயன்றிருந்தனர்.

    அதற்கு மேல் நடந்திருக்கக்கூடிய ஆபத்தை மருத்துவர் சரியான நேரத்தில் தடுத்திருந்தார்.

    காவல்துறை அவர்களை கைது செய்தது.

    சண்முகத்தின் மகன் ஆதரவற்றோர் இல்லத்துக்கு வந்தான்.

    அவன் அப்பாவின் முன் நின்றான்.

    “அப்பா…”

    சண்முகம் அவனைப் பார்த்தார்.

    “நீங்கள்…?”

    மகன் அழுதான்.

    “நான் உங்கள் மகன்.”

    சண்முகம் அவனுடைய கையைப் பிடித்தார்.

    சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

    பிறகு கேட்டார்:

    “நான் உன்னை வளர்த்தேனா?”

    “ஆம் அப்பா.”

    “அப்படியானால்…”

    அவர் சிரித்தார்.

    “நீ என்னை வளர்த்து விடு.”

    —

    அத்தியாயம் 7 — நினைவுக்கு அப்பால்

    சண்முகம் மகனுடைய வீட்டுக்குச் சென்றார்.

    அந்த வீடு அவருக்குப் புதிது.

    மகன் பழைய புகைப்படங்களை சுவரில் வைத்திருந்தான்.

    “இது உங்கள் வீடு.”

    “இது உங்கள் அறை.”

    “இது அம்மா.”

    ஒவ்வொரு புகைப்படத்தையும் சண்முகம் பார்த்தார்.

    சிலவற்றில் அவர் சிரித்தார்.

    சிலவற்றில் கண்களை மூடினார்.

    எதுவும் முழுமையாக நினைவுக்கு வரவில்லை.

    ஒரு நாள் காலை மகன் கேட்டான்:

    “அப்பா, உங்களுக்கு என்ன நினைவில் இருக்கிறது?”

    சண்முகம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார்.

    “எல்லாம் மறந்துவிட்டேன்.”

    மகன் தலைகுனிந்தான்.

    சிறிது நேரம் கழித்து சண்முகம் அவனை அழைத்தார்.

    “ஆனால்…”

    “என்ன அப்பா?”

    “நீ என்னை விட்டுப் போகவில்லை என்பது மட்டும் தெரிகிறது.”

    மகனின் கண்கள் கலங்கின.

    “அது போதுமா?”

    சண்முகம் சிரித்தார்.

    “நினைவுகள் இல்லாமல் வாழ முடியும்.”

    “ஆனால் அன்பு இல்லாமல் முடியாது.”

    அன்று முதல் மகன் பழைய வாழ்க்கையைத் திரும்பக் கொடுக்க முயற்சிக்கவில்லை.

    அதற்குப் பதிலாக புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கத் தொடங்கினான்.

    சண்முகத்திற்கு பழைய பெயர் திரும்பியது.

    பழைய வீடு திரும்பியது.

    ஆனால் பழைய நினைவுகள் முழுவதும் திரும்பவில்லை.

    அதுவும் பரவாயில்லை.

    ஏனென்றால் சில உறவுகள் நினைவால் உருவாகவில்லை.

    அவை ஒருவர் மறந்த பிறகும் அவரை விட்டுவிடாமல் இருப்பதால் உருவாகின்றன.

    அந்த முதியவர் தனது கடந்த காலத்தை மறந்துவிட்டார்.

    ஆனால், அவருக்காக காத்திருந்த ஒரு மனிதன் இருந்தான்.

    அதனால் அவருடைய எதிர்காலம் மட்டும் மீண்டும் தொடங்கியது.

    முடிவு.

  • “விவேகானந்தரின் 10 விதிகள்”

    🤫 சுவாமி விவேகானந்தரின் “மௌனத்தின் சக்தி” — 10 வாழ்க்கைப் பாடங்கள்

    இந்த உள்ளடக்கத்தின் மையக் கருத்து: எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில் நமது மௌனமும், செயல்களும், வெற்றியும் நம்மைப் பற்றி அதிகமாகப் பேசும்.

    1. அமைதியாக இருங்கள் – உங்களை சந்தேகிப்பவர்களுக்கு தொடர்ந்து விளக்கம் கொடுக்க வேண்டாம்.


    2. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துங்கள் – கோபத்தில் பேசும் வார்த்தைகளைவிட, அமைதியாக இருப்பது பலமானது.


    3. விமர்சனத்தைத் தாங்குங்கள் – எல்லா விமர்சனத்திற்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை.


    4. உங்கள் செயலில் கவனம் செலுத்துங்கள் – பிறர் “Drama”வில் கவனம் செலுத்தும்போது, நீங்கள் உங்கள் Karmaவில் கவனம் செலுத்துங்கள்.


    5. வெற்றியைப் பேச விடுங்கள் – உங்கள் திறமையை நிரூபிக்க வார்த்தைகளைவிட செயல்பாடு சிறந்தது.


    6. நச்சுத்தன்மை கொண்ட மனிதர்களிடமிருந்து விலகுங்கள் – ஒவ்வொரு விவாதத்திலும் வெற்றி பெறுவதைக் காட்டிலும், மன அமைதியைப் பாதுகாப்பது முக்கியம்.


    7. சுயக்கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள் – உடனடி எதிர்வினைக்குப் பதிலாக சிந்தித்து செயல்படுங்கள்.


    8. மனதைப் பயிற்சி செய்யுங்கள் – தியானம், mindfulness போன்றவை மனத் தெளிவையும் உள்ளார்ந்த வலிமையையும் வளர்க்கும்.


    9. உங்களைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களிடம் தொடர்ந்து விளக்கம் அளிக்க வேண்டாம் – சிலர் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதையே தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்.


    10. உள்ளார்ந்த வலிமையை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள் – பிறர் பாராட்டினாலும் விமர்சித்தாலும், உங்கள் மதிப்பு அதனால் தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது.



    🌱 சாரம்

    மௌனம் என்பது பலவீனம் அல்ல; அது சுயக்கட்டுப்பாட்டின் வெளிப்பாடு.

    பிறர் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதில் வாழ்க்கையைச் செலவிடாமல்,
    “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதில் கவனம் செலுத்துங்கள்.

    > பிறர் உங்கள் மீது பேசட்டும்;
    நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையைப் பேச வையுங்கள்.



    இதன் அழகான கருத்து ஒன்று:
    “Drama-வை கவனிக்காதீர்கள்; உங்கள் Karma-வை கவனியுங்கள்.” 😊

    ஒரு சிறிய கவனம்: இணையத்தில் “விவேகானந்தரின் 10 விதிகள்” என்று பரவும் பல பட்டியல்கள் அவருடைய நேரடி மேற்கோள்கள் அல்ல; அவை அவரது சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட நவீன விளக்கங்களாக இருக்கலாம்.

  • தனிமை, இனிமை

    இந்த வீடியோவின் மையக் கருத்து:

    “தனிமை என்பது எப்போதும் இழப்பு அல்ல; சில நேரங்களில் அது நம்மை நம்மிடம் திருப்பி அழைக்கும் ஒரு இடைவெளி.”

    சுருக்கமாக 5 முக்கிய கருத்துகள்

    1. சுயக் கண்டறிதல்
    மற்றவர்களின் சத்தம் குறையும் போது, நம்முடைய உண்மையான எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், பலவீனங்கள் ஆகியவற்றை கவனிக்க முடியும்.


    2. மாற்றத்திற்கான தயாரிப்பு
    வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டம் முடிந்து, புதிய கட்டம் தொடங்குவதற்கு முன் தனிமையான காலம் ஏற்படலாம். அதை வளர்ச்சிக்கான இடைவெளியாகப் பார்க்கலாம்.


    3. தவறான உறவுகளிலிருந்து விலகுதல்
    எல்லோருடனும் தொடர்ந்து இருப்பதே நல்ல வாழ்க்கை அல்ல. சில உறவுகளிலிருந்து விலகுவது நம்முடைய அமைதியையும் வளர்ச்சியையும் பாதுகாக்கலாம்.


    4. மன வலிமை
    எப்போதும் பிறரின் ஆதரவைச் சாராமல் தனியாக நிற்கக் கற்றுக்கொள்வது உள்ளார்ந்த வலிமையை உருவாக்குகிறது.


    5. கவனம் மற்றும் இலக்கு
    சமூகச் சத்தமும் தேவையற்ற உறவுகளும் குறைந்தால், நமது இலக்குகளிலும் முக்கியமான செயல்களிலும் அதிக கவனம் செலுத்த முடியும்.



    ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு

    வீடியோ “பிரபஞ்சம் சிலரைத் தனிமைப்படுத்துகிறது” என்று ஆன்மீக மொழியில் கூறுகிறது. இதை நேரடியான அறிவியல் உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

    அதே கருத்தை உளவியல் ரீதியாக இவ்வாறு சொல்லலாம்:

    > சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்மைத் தனிமையின் சூழ்நிலைக்குள் கொண்டு செல்கிறது; அந்த சூழ்நிலையை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.



    அதாவது, தனிமை → சுய கவனிப்பு → தெளிவு → மாற்றம் → வளர்ச்சி என்ற பாதையாக மாறலாம்.

    உங்கள் சமீபத்திய சிந்தனைகளுடன் இதற்கு ஒரு அழகான தொடர்பும் இருக்கிறது: தனிமையாக இருப்பது வேறு; தனிமையை உணர்வது வேறு; தனிமையில் அமைதியாகத் தன்னைக் காண்பது முற்றிலும் வேறு.

    அந்த மூன்றாவது நிலைதான் இந்த வீடியோவின் மிகச் சிறந்த கருத்து என்று நான் நினைக்கிறேன்.