Tag: Life

தாமதமான ஒரு இரவு

அந்த வீட்டில் அந்த இரவு, வழக்கம்போலத்தான் தொடங்கியது. ஆனால் அது அவர்களின் வாழ்க்கையில் கடைசி இரவாகிவிடும் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

பத்து நாட்களாக அவருக்கு கடுமையான தலைவலி இருந்தது. “அன்றே மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தால் சரியாகியிருப்பாரோ? இன்று நம்முடன் பேசிக்கொண்டிருப்பாரோ?” என்ற கேள்வி, பின்னாளில் குடும்பத்தாரின் மனதைத் துளைத்துக்கொண்டே இருந்தது.

அன்று இரவு வீட்டில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது அவருக்கு வாந்தி வந்தது. திடீரென தள்ளாடி நாற்காலியில் இருந்து சரிந்தார். சற்று மது அருந்தியிருந்ததால், “குடித்ததால்தான் வாந்தியும் மயக்கமும் வந்திருக்கும்” என்று குடும்பத்தினர் நினைத்தனர். அவரை படுக்கையில் படுக்க வைத்துவிட்டு இரவை கடந்து விட்டார்கள்.

அதிகாலை, பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாரான அவரது மகன், வழக்கம்போல், “அப்பா… அப்பா…” என்று அழைத்தான்.

ஆனால் அந்த அழைப்புக்கு அவர் எழவில்லை.

மூக்கிலும் காதிலும் லேசாக ரத்தம் தெரிந்தது.

அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு மருத்துவர்கள் சொன்ன செய்தி குடும்பத்தினரை உறைய வைத்தது.

மூளையில் இரத்தக்கசிவு. அது பல நாட்களுக்கு முன்பே ஏற்பட்டிருக்கலாம். ரத்தம் மூளையின் பல பகுதிகளிலும் பரவியிருந்தது.

அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அவரது உயிரைக் காப்பாற்ற மருத்துவர்கள் போராடினர். பதினைந்து நாட்கள்… ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு நம்பிக்கையுடன் குடும்பம் காத்திருந்தது.

அவருடையது காதல் திருமணம். சிறு மனக்கசப்புகள் இரு குடும்பங்களுக்கும், அவருடைய மனைவிக்கும் இடையில் இருந்தன. அந்தக் கடினமான நேரத்திலும், “யார் காரணம்?” என்ற குற்றச்சாட்டு ஒரு பந்தைப் போல இருபுறமும் பறந்துகொண்டிருந்தது.

ஆனால் அந்த குற்றச்சாட்டுகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு, ஒருவர் மட்டும் உயிருடன் போராடிக்கொண்டிருந்தார்.

அவர்.

ஒருகாலத்தில் குடும்பத்துக்காகவும், தன் தொழிலுக்காகவும் கனவுகளுடன் ஓடியவர்.

அவர் நன்றாக இருந்தபோது, தன் தொழிலுக்கு உதவ பணம் கேட்டிருந்தார். அப்போது கொடுத்திருந்தால், ஒருவேளை இன்று அவர் தனது தொழிலில் வெற்றியாளராக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கை “ஒருவேளை”களுக்கு வாய்ப்பளிப்பதில்லை.

பதினைந்து நாட்கள் போராடிய பிறகு, அவரது மூளை செயலிழந்ததாக மருத்துவர்கள் அறிவித்தனர்.

அவர் திரும்பி வரப்போவதில்லை.

ஆனால் அவரது வாழ்க்கை அங்கேயே முடிந்துவிடவில்லை.

அவர் உடல் உறுப்புகளைத் தானமாக அளித்தார். அவரது இதயம், சிறுநீரகங்கள், கல்லீரல் போன்ற உறுப்புகள் வேறு சில உயிர்களுக்கு நாளையாக மாறின.

அவரது உடல் மட்டும் இன்று மீண்டும் குடும்பத்தாரிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.

ஒரு தந்தையை இழந்த மகன், ஒரு கணவனை இழந்த மனைவி, ஒரு அப்பாவை இழந்த மகள்… அவர்களிடம் இனி இருக்கும் நினைவுகள் மட்டுமே அவருடையவை.

இந்தக் கதை சொல்லும் ஒரே கசப்பான உண்மை—

நாம் நேசிப்பவர்களிடம் பேசுவதற்கும், உதவுவதற்கும், மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்வதற்கும் “நாளை” என்று காத்திருக்கக் கூடாது. சில நேரங்களில் அந்த நாளை நமக்காக வாழ்க்கை வைத்திருக்காது.

குற்றம் யாருடையது என்பதைத் தேடுவதற்குள், ஒருவர் நம்மைவிட்டு போய்விடலாம்.

கொடுக்க வேண்டிய அன்பை கொடுங்கள்.
சொல்ல வேண்டிய வார்த்தைகளை சொல்லுங்கள்.
உதவி செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் செய்யுங்கள்.
உடல்நல அறிகுறிகளை அலட்சியம் செய்யாதீர்கள்.

அவர் திரும்பி வரமாட்டார்.

ஆனால் அவரது உறுப்புகள் வழியாக சில உயிர்கள் தொடர்ந்து வாழும்.

அவரது ஆன்மா சாந்தியடையட்டும்.
அவரது மனைவி, மகள், மகன் மற்றும் குடும்பத்தாருக்கு ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்.