இந்த வீடியோவின் மையக் கருத்து:
“தனிமை என்பது எப்போதும் இழப்பு அல்ல; சில நேரங்களில் அது நம்மை நம்மிடம் திருப்பி அழைக்கும் ஒரு இடைவெளி.”
சுருக்கமாக 5 முக்கிய கருத்துகள்
1. சுயக் கண்டறிதல்
மற்றவர்களின் சத்தம் குறையும் போது, நம்முடைய உண்மையான எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், பலவீனங்கள் ஆகியவற்றை கவனிக்க முடியும்.
2. மாற்றத்திற்கான தயாரிப்பு
வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டம் முடிந்து, புதிய கட்டம் தொடங்குவதற்கு முன் தனிமையான காலம் ஏற்படலாம். அதை வளர்ச்சிக்கான இடைவெளியாகப் பார்க்கலாம்.
3. தவறான உறவுகளிலிருந்து விலகுதல்
எல்லோருடனும் தொடர்ந்து இருப்பதே நல்ல வாழ்க்கை அல்ல. சில உறவுகளிலிருந்து விலகுவது நம்முடைய அமைதியையும் வளர்ச்சியையும் பாதுகாக்கலாம்.
4. மன வலிமை
எப்போதும் பிறரின் ஆதரவைச் சாராமல் தனியாக நிற்கக் கற்றுக்கொள்வது உள்ளார்ந்த வலிமையை உருவாக்குகிறது.
5. கவனம் மற்றும் இலக்கு
சமூகச் சத்தமும் தேவையற்ற உறவுகளும் குறைந்தால், நமது இலக்குகளிலும் முக்கியமான செயல்களிலும் அதிக கவனம் செலுத்த முடியும்.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு
வீடியோ “பிரபஞ்சம் சிலரைத் தனிமைப்படுத்துகிறது” என்று ஆன்மீக மொழியில் கூறுகிறது. இதை நேரடியான அறிவியல் உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
அதே கருத்தை உளவியல் ரீதியாக இவ்வாறு சொல்லலாம்:
> சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்மைத் தனிமையின் சூழ்நிலைக்குள் கொண்டு செல்கிறது; அந்த சூழ்நிலையை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.
அதாவது, தனிமை → சுய கவனிப்பு → தெளிவு → மாற்றம் → வளர்ச்சி என்ற பாதையாக மாறலாம்.
உங்கள் சமீபத்திய சிந்தனைகளுடன் இதற்கு ஒரு அழகான தொடர்பும் இருக்கிறது: தனிமையாக இருப்பது வேறு; தனிமையை உணர்வது வேறு; தனிமையில் அமைதியாகத் தன்னைக் காண்பது முற்றிலும் வேறு.
அந்த மூன்றாவது நிலைதான் இந்த வீடியோவின் மிகச் சிறந்த கருத்து என்று நான் நினைக்கிறேன்.
Tag: society
-
தனிமை, இனிமை
-
“எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்”
இன்றைய சமூகம் குறித்து “எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்” என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை:
—
எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்
கண்ணாடிச் சுவர்களுக்குள்
மனிதர்கள் உரையாடுகின்றனர்
பேச்சுக்கள் மின்னலில் பறக்க
அர்த்தங்கள் தரையில் சிந்துகின்றன.
நான் எழுதாத கவிதைக்கு
எழுத்துக்களைத் தேடுகிறேன் –
ஒவ்வொரு சொல்லும்
ஓர் உண்மையின் நிழல்.
விளம்பரங்கள் கத்தும் ஊரில்
மௌனம் பெரும் குற்றம்;
அதிக லைக்குகள் கொண்ட உணர்வுகள்
அதிக அர்த்தமுள்ளவை என நம்பும் கூட்டம்.
இதயங்கள் Status-க்குள் அடைபட்டு
கனவுகள் Reels-ஆக உருள,
நான் இன்னும் தேடுகிறேன்
பழைய புத்தகத்தின் மடிப்பில்
மறைந்து கிடக்கும் ஒரு புள்ளியை.
கைகள் ஸ்க்ரோலில் வழுக்க
கால்கள் நடப்பதை மறக்க,
நான் தேடும் எழுத்துகள்
எங்கோ பூமிக்கு அடியில் –
ஒரு கிராமத்து கிணற்று விளிம்பில்
பாட்டியின் கதையில் உயிர்த்தெழுகின்றன.
இன்று கவிதைக்கு உரிமை இல்லை;
உரிமைகளுக்கு மட்டுமே கவிதை உண்டு.
எனினும் நான் தேடுகிறேன் –
பொருளாதாரத்தில் கரையாத
ஒரு குறிப்பெழுத்தை,
தொழில்நுட்பத்தில் சிக்காத
ஒரு மூச்சிரைப்பை,
காட்சிப்படுத்தப்படாத
காட்சியின் விளிம்பில் நிற்கும்
அந்த ஒற்றை உண்மையை.
எழுதாத கவிதைக்கு
எழுத்துக்கள் கிடைக்கும் வரை
நான் காத்திருக்கிறேன் –
இந்த சமூகத்தின் இரைச்சலுக்குள்
ஒரு மெளனத்தின்
கையெழுத்துப் பார்ப்பதுபோல்.