“எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்”

இன்றைய சமூகம் குறித்து “எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்” என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை:

—

எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்

கண்ணாடிச் சுவர்களுக்குள்
மனிதர்கள் உரையாடுகின்றனர்
பேச்சுக்கள் மின்னலில் பறக்க
அர்த்தங்கள் தரையில் சிந்துகின்றன.

நான் எழுதாத கவிதைக்கு
எழுத்துக்களைத் தேடுகிறேன் –
ஒவ்வொரு சொல்லும்
ஓர் உண்மையின் நிழல்.

விளம்பரங்கள் கத்தும் ஊரில்
மௌனம் பெரும் குற்றம்;
அதிக லைக்குகள் கொண்ட உணர்வுகள்
அதிக அர்த்தமுள்ளவை என நம்பும் கூட்டம்.

இதயங்கள் Status-க்குள் அடைபட்டு
கனவுகள் Reels-ஆக உருள,
நான் இன்னும் தேடுகிறேன்
பழைய புத்தகத்தின் மடிப்பில்
மறைந்து கிடக்கும் ஒரு புள்ளியை.

கைகள் ஸ்க்ரோலில் வழுக்க
கால்கள் நடப்பதை மறக்க,
நான் தேடும் எழுத்துகள்
எங்கோ பூமிக்கு அடியில் –
ஒரு கிராமத்து கிணற்று விளிம்பில்
பாட்டியின் கதையில் உயிர்த்தெழுகின்றன.

இன்று கவிதைக்கு உரிமை இல்லை;
உரிமைகளுக்கு மட்டுமே கவிதை உண்டு.
எனினும் நான் தேடுகிறேன் –
பொருளாதாரத்தில் கரையாத
ஒரு குறிப்பெழுத்தை,
தொழில்நுட்பத்தில் சிக்காத
ஒரு மூச்சிரைப்பை,
காட்சிப்படுத்தப்படாத
காட்சியின் விளிம்பில் நிற்கும்
அந்த ஒற்றை உண்மையை.

எழுதாத கவிதைக்கு
எழுத்துக்கள் கிடைக்கும் வரை
நான் காத்திருக்கிறேன் –
இந்த சமூகத்தின் இரைச்சலுக்குள்
ஒரு மெளனத்தின்
கையெழுத்துப் பார்ப்பதுபோல்.