Tag: tamil

  • 🌸 எங்கள் ஒரு வார சொர்க்கம் 🌸


    மனைவியின் கைப்பிடித்து
    மகள் வீட்டின் வாசல் கடக்கிறோம்—
    விடுமுறை என்று வந்தாலும்,
    இது வெறும் பயணம் அல்ல…
    அன்பை மீண்டும் வாழ வந்த பயணம். ❤️

    வாசலில் ஓடி வந்து
    வரவேற்கும் ஒரு குட்டி வீரன்—
    தைரியத்தில் சிங்கம்,
    குறும்பில் காற்று,
    தாத்தா–பாட்டியின் மனதை
    ஒரே நொடியில் கொள்ளையடிக்கும்
    எங்கள் brave & naughty grandson! 🦁💙

    அவன் சிரிப்பில் ஆயிரம் மின்னல்கள்,
    அவன் குறும்பில் நூறு கதைகள்,
    அவன் ஓட்டத்தின் பின்னால்
    எங்கள் வயதும் ஓடுகிறது!

    அருகில் மெல்ல மலரும்
    எங்கள் செல்லப் பேத்தி—
    அவளின் புன்னகை மட்டும் போதும்,
    ஒரு நாள் முழுவதும்
    வசந்தமாகி விடுகிறது. 🌸💕

    அவள் கண்களில் பாசம்,
    அவள் மழலையில் இசை,
    அவள் சின்னச் சின்ன அசைவுகளில்
    எங்கள் உலகமே அடங்கிவிடுகிறது.

    மகளின் இல்லம் இன்று
    எங்களுக்கு ஒரு சிறிய சொர்க்கம்;
    மனைவியின் அருகாமை,
    மகளின் அன்பு,
    பேரன்–பேத்தியின் சிரிப்பு—
    இதற்கு மேலென்ன வேண்டும்
    இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில்?

    ஒரு வாரம் மட்டும் என்றாலும்,
    நினைவுகள் ஆயுள் முழுவதும் நீளட்டும்.

    எங்கள் காலடிகள் இங்கே
    சில நாட்கள் மட்டுமே தங்கட்டும்;
    ஆனால் எங்கள் சிரிப்பும் அன்பும்
    இந்த வீட்டின் சுவர்களில்
    என்றும் தங்கட்டும்.

    இறைவா,
    எங்கள் குழந்தைகளையும்,
    எங்கள் பேரக்குழந்தைகளையும்,
    எங்கள் குடும்பத்தின் அன்பையும்
    என்றும் காப்பாயாக.

    எங்கள் பயணம் இனிதாகட்டும்,
    எங்கள் நாட்கள் நகைச்சுவையாகட்டும்,
    எங்கள் இதயங்கள் இளமையாகட்டும்,
    எங்கள் குடும்பம் என்றும்
    இப்படியே ஒன்றாக இருக்கட்டும். 🙏❤️

    இந்த ஒரு வாரம்—
    விடுமுறை அல்ல…
    வாழ்க்கை நமக்குத் தந்த
    ஒரு அழகான பரிசு. 🌿✨

  • It was, it is, it will be

    நிச்சயமாக. “Where did it start? It is. And it will be.” என்ற தத்துவக் கருத்தை மையமாக வைத்து, காலம்–இருப்பு–எதிர்காலம் பற்றிய ஒரு சிறிய philosopher poem:

    எங்கே தொடங்கியது?

    எங்கே தொடங்கியது
    இந்தப் பயணம்?

    நேற்றின் இருளிலா?
    நட்சத்திரம் பிறந்த கணத்திலா?
    அல்லது
    “நான்” என்று உணர்ந்த
    முதல் சிந்தனையிலா?

    தொடக்கத்தைத் தேடினேன்—
    அது பின்னால் மறைந்திருந்தது.
    முடிவைத் தேடினேன்—
    அது முன்னால் தெரியவில்லை.

    இருப்பது மட்டும் உண்மை.

    கடந்தது
    நினைவாகி விட்டது;
    வருவது
    கனவாக மட்டுமே இருக்கிறது.

    ஆனால் இந்தக் கணம்—
    என் மூச்சில்,
    என் பார்வையில்,
    இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அமைதியில்—
    இருக்கிறது.

    நான் மறைந்தாலும்
    நட்சத்திரங்கள் தொடரும்.
    நட்சத்திரங்கள் அணைந்தாலும்
    பிரபஞ்சம் தொடரும்.

    அப்படியானால்
    “நான் எப்போது தொடங்கினேன்?”
    என்ற கேள்வியை விட,

    “இப்போது நான் இருக்கிறேன்”
    என்பதே
    பெரிய பதிலோ?

    எங்கே தொடங்கியது என்று
    யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

    எங்கே முடியும் என்றும்
    யாருக்கும் தெரியாது.

    ஆனால்—

    It was.
    It is.
    It will be.

    காலம் நகர்கிறதா?
    அல்லது
    நாம்தான் காலத்தின் வழியே
    நகர்கிறோமா?

    பதில் தேடாதே.

    சில உண்மைகள்
    பதில் அல்ல—

    அவை இருப்பு.

  • Old songs remix, how is it done?

    ஆம். பல “AI தொடுதலுடன் கூடிய பழைய பாடல்கள்” வீடியோக்கள், வெறுமனே மேம்படுத்தப்பட்ட ஒலியுடன் கூடிய அசல் பதிவு மட்டுமல்ல. அவற்றில் பலவிதமான AI/ஒலி செயலாக்க நுட்பங்கள் அடங்கியிருக்கலாம். நீங்கள் பகிர்ந்த பாடல் பட்டியலிலிருந்து, குறிப்பாக “Jikki Vintage Voice AI Remix” என்ற சொற்றொடரிலிருந்து, சில பாடல்கள் வெறுமனே மீட்டெடுக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, புனரமைக்கப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது மாற்றியமைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பது மிகவும் சாத்தியம்.

    ஒரு வழக்கமான பணிப்பாய்வு பின்வருமாறு இருக்கும்:

    1. அசல் பாடலைக் கண்டுபிடித்து டிஜிட்டல் மயமாக்குதல்

    உருவாக்குபவர் ஒரு பழைய வினைல், டேப், திரைப்பட ஒலிப்பதிவு அல்லது ஏற்கனவே உள்ள டிஜிட்டல் பதிவிலிருந்து தொடங்குகிறார்.

    பழைய பதிவு → உயர்தர டிஜிட்டல் ஒலி

    மூலத்தில் இரைச்சல் அதிகமாக இருந்தால், முதல் பணி மீட்டெடுப்பு ஆகும்:

    சீறல் ஒலியை நீக்குதல்

    கிளிக்குகள்/சத்தங்களை நீக்குதல்

    டேப் இரைச்சலைக் குறைத்தல்

    வேகம்/சுருதி சிக்கல்களைச் சரிசெய்தல்

    அதிர்வெண் சமநிலையை மேம்படுத்துதல்

    இந்தப் பகுதியை வழக்கமான ஒலி கருவிகள் மற்றும் AI ஆகியவற்றைக் கொண்டும் செய்யலாம்.

    2. பாடலை அதன் கூறுகளாகப் பிரித்தல் — AI மூலப் பிரிப்பு

    இது மிகவும் சுவாரஸ்யமான படிகளில் ஒன்றாகும்.

    ஒரு AI மாதிரி, பதிவை பகுப்பாய்வு செய்து பின்வருவனவற்றைப் பிரிக்க முயற்சிக்கும்:

    அசல் கலவை →

    🎤 குரல்

    🎹 இசை/இசைக்கருவிகள்

    🥁 தாளம்/தாள வாத்தியங்கள்

    🎻 பிற இசைக்கருவிகள்

    இது உண்மையாகவே அசல் ஸ்டுடியோ டிராக்குகளை மீட்டெடுப்பதில்லை; மாறாக, கலக்கப்பட்ட பதிவிலிருந்து அவற்றை மதிப்பிடுகிறது.

    அதனால்தான் சில சமயங்களில் பாடகரின் குரல் அல்லது இசைக்கருவிகளைச் சுற்றி விசித்திரமான சிதைவுகளை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

    3. குரலைச் சுத்தப்படுத்தி மீண்டும் உருவாக்குதல்

    தனிமைப்படுத்தப்பட்ட குரலை AI மூலம் பின்வருவனவற்றைச் செய்ய செயலாக்கலாம்:

    பின்னணி இரைச்சலை நீக்குதல்

    சிதைவை நீக்குதல்

    தெளிவை மேம்படுத்துதல்

    விடுபட்ட அதிர்வெண்களை மீண்டும் உருவாக்குதல்

    பழைய/பலவீனமான பதிவை நவீனமாக ஒலிக்கச் செய்தல்

    இங்குதான் மீட்டமைப்புக்கும் AI மீளுருவாக்கத்திற்கும் இடையிலான எல்லை சுவாரஸ்யமாகிறது.

    4. AI குரல் மாற்றம்

    ஒரு குறிப்பிட்ட பாடகர் பாடுவது போல் அந்தப் பாடல் ஒலிக்க வேண்டும் என உருவாக்கியவர் விரும்புகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

    அவை பின்வருவனவற்றை எடுத்துக்கொள்ளலாம்:

    அசல் குரல் → AI குரல் மாதிரி → இலக்குப் பாடகரின் குரல் தன்மை

    இசை, தாளம் மற்றும் வார்த்தைகள் பெரும்பாலும் அப்படியே இருக்கலாம், ஆனால் குரலின் தன்மை/குரலின் அடையாளம் மாற்றப்படுகிறது.

    உதாரணமாக, கருத்தியல் ரீதியாக:

    > அசல் பாடகரின் செயல்பாடு
    ↓
    AI இசை/ஒலியியல் பண்புகளைப் பிரித்தெடுக்கிறது
    ↓
    AI குரல் மாற்றம்
    ↓
    மற்றொரு பாடகரை ஒத்த குரல்

    “AI Voice,” “AI Cover,” அல்லது “AI Version” போன்ற சொற்களை நீங்கள் காணும்போது, இதைத்தான் நீங்கள் குறிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

    5. சில நேரங்களில் குரலே உருவாக்கப்படுகிறது

    இது மிகவும் மேம்பட்டது.

    ஏற்கனவே உள்ள ஒரு பாடகரின் குரலை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு AI அமைப்பு பின்வருவனவற்றிலிருந்து ஒரு புதிய குரல் பதிவை உருவாக்க முடியும்:

    பாடல் வரிகள் + மெல்லிசை + குரல் மாதிரி → புதிய பாடல்

    அதாவது, இதன் விளைவாக வரும் பாடகர் அந்தப் பதிவை உண்மையில் பாடியிருக்கவே மாட்டார்.

    அந்த AI, இசைத் தகவல்களின் அடிப்படையில் ஒரு புதிய பதிவை திறம்பட உருவாக்குகிறது.

    6. வாத்திய இசையை மீண்டும் உருவாக்குதல் அல்லது மேம்படுத்துதல்

    உருவாக்குபவர் இசையை பின்வருமாறு கையாளவும் முடியும்:

    அசல் வாத்திய இசை → AI மேம்படுத்தல்/அளவை அதிகரித்தல் → நவீன ஒலி கொண்ட வாத்திய இசை

    அல்லது, சில சமயங்களில்:

    அசல் மெல்லிசை → MIDI/இசை வடிவம் → புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட இசைக்கோர்ப்பு

    பின்னர், பழைய குரலையும் புதிய வாத்திய இசையையும் ஒன்றாகக் கலக்கலாம்.

    7. மிக்ஸிங் மற்றும் மாஸ்டரிங்

    இறுதியாக:

    AI/மீட்டெடுக்கப்பட்ட குரல் + இசைக்கருவி + எஃபெக்ட்ஸ் → மிக்ஸிங் → மாஸ்டரிங்

    உருவாக்குபவர் சரிசெய்கிறார்:

    குரல்/இசைக்கருவி சமநிலை

    ஸ்டீரியோ அகலம்

    பாஸ் மற்றும் ட்ரெபிள்

    ரிவெர்ப்

    சத்த அளவு

    ஒட்டுமொத்தத் தெளிவு

    எனவே, இறுதித் தயாரிப்பு அசல் 1960கள்/70களின் பதிவிலிருந்து வியக்கத்தக்க வகையில் வித்தியாசமாக ஒலிக்கக்கூடும்.

    —

    முக்கியமான வேறுபாடு

    யூடியூப் உருவாக்குநர்கள் “AI பதிப்பு” என்று அழைக்கக்கூடிய மூன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட விஷயங்கள் உண்மையில் உள்ளன:

    வகை: உண்மையில் என்ன நடந்தது

    AI மீட்டமைப்பு: அசல் செயல்பாடு பாதுகாக்கப்பட்டது, பதிவு சுத்தம் செய்யப்பட்டு/மேம்படுத்தப்பட்டது
    AI ரீமிக்ஸ்: அசல் கூறுகள் பிரிக்கப்பட்டு மறுசீரமைக்கப்பட்டு/செயலாக்கப்பட்டது
    AI குரல்/மீளுருவாக்கம்: பாடகரின் குரல் அல்லது முழுமையான குரல் செயல்பாடு கூட மீளுருவாக்கம் செய்யப்பட்டது

    எனவே, உங்கள் பட்டியலைக் கேட்கும்போது, ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரே செயல்முறைக்கு உட்பட்டது என்று கருத வேண்டாம்.

    AI மீட்டமைப்பிற்குப் பிறகும் “பழையது தங்கம்” உண்மையாகவே பழையதாக இருக்க முடியும்.  ஆனால், ஒரு “செயற்கை நுண்ணறிவு குரல்” பதிப்பு என்பது ஒரு பழைய பாடலிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு புதிய படைப்பாக இருக்கலாம்.

    மேலும், செயற்கை நுண்ணறிவால் உருவாக்கப்பட்ட கதைகளைப் பற்றி நீங்கள் முன்பு கூறியதற்கும் இதற்கும் ஒரு சுவாரஸ்யமான தத்துவார்த்தத் தொடர்பு உள்ளது: ஏற்கனவே உள்ள வடிவங்களை மாற்றுவதிலும் மீண்டும் இணைப்பதிலும் செயற்கை நுண்ணறிவு மிகவும் திறமையானது. நாம் மீட்டமைத்தல் → மறு கலவை → புத்துயிர் அளித்தல் என்ற நிலைக்குச் செல்லச் செல்ல, இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பது மிகவும் முக்கியமாகிறது:

    > “நான் கேட்பது அசல் மனிதப் படைப்பையா, அதன் மேம்படுத்தப்பட்ட பதிப்பையா, அல்லது செயற்கை நுண்ணறிவால் உருவாக்கப்பட்ட அதன் சாயலையா?”

    அந்த வேறுபாடு பெரும்பாலும் யூடியூப் விளக்கத்திலிருந்து தெளிவாகத் தெரிவதில்லை.

  • Politics today across world

    நாம் வன்முறையான அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகள் நிறைந்த ஒரு காலத்தில் வாழ்கிறோம். ஒரு காலத்தில், நாம் வெவ்வேறு அரசியல் கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒன்றாக அமர்ந்து தேநீர் அருந்தி, நண்பர்களாகி, வியாபாரம் செய்ய முடிந்தது. இன்று, ஒரே குடும்பத்திற்குள்ளான ஒரு அரசியல் கருத்து வேறுபாடு, அந்த உறவை முற்றிலுமாக முறித்துவிடக்கூடும்; இரு தரப்பினரும் பேசுவதை நிறுத்திவிடுகின்றனர். இது நடப்பதற்குக் காரணம், நாம் நமது அரசியல் நிலைப்பாட்டை வெறும் அரசியல் சார்ந்ததாகக் கருதுவதில்லை. அதை ஒரு தார்மீக அடித்தளமாகக் கருதுகிறோம். எதிர் அணியில் உள்ளவர்கள் இனி மனிதர்கள் என்று அழைக்கப்படுவதற்குத் தகுதியற்றவர்கள் ஆகிவிடுகின்றனர். அவர்கள் தீமையின் கூட்டாளிகள், அல்லது அவர்களே தீமையாக இருக்கிறார்கள். அதனால்தான் விஷயங்கள் இந்த அளவுக்கு மோசமாகின்றன. எதிர் அணியின் தலைவர்தான் சமூகத்தைப் பிளவுபடுத்தியவர் என்றும், இது மன்னிக்க முடியாதது என்றும் நாம் நம்புகிறோம். அரசியல் நம்பிக்கை ஏற்கனவே வன்முறையையும் கொலையையும் விளைவித்துள்ளது. சாதாரண மக்கள் ஏற்கனவே தங்கள் கோபத்தை வீதிகளுக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளனர். இந்த அளவிலான தொழில்நுட்பத்தை எட்டிய ஒரு நாகரிகம் இங்கு வந்திருக்கக் கூடாது. மற்ற அனைத்தும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும்போது, அரசியல் வாழ்க்கை ஏன் தேக்கமடைந்துள்ளது என்பதற்கான காரணங்கள் சிக்கலானவை, மேலும் ஒரு பௌத்த ஆய்வு அவற்றை ஆழமாக ஆராயக்கூடாது. எனவே, நாம் இதைத் தனிப்பட்ட வளர்ச்சி என்ற கோணத்தில் மட்டுமே பார்ப்போம். இந்த நீரோட்டத்தில் ஒரு தனிநபர் எவ்வாறு சிறப்பாகத் தப்பிப்பிழைக்கிறார்?

    யாரையும் அவர்களின் அரசியல் கருத்துக்களை மாற்றிக்கொள்ளவோ, அல்லது அவற்றை வெளிப்படுத்தும் விதத்தை மாற்றிக்கொள்ளவோ ​​நான் வற்புறுத்த விரும்பவில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் அகநிலைக் கண்ணோட்டத்திலிருந்தும், பெரும்பாலான வாக்காளர்களின் கண்ணோட்டத்திலிருந்தும் இதை நான் பிரித்துப் பார்க்க மட்டுமே விரும்புகிறேன். நம் அனைவருமே நம்மைப் பற்றியும், நாம் அக்கறை கொள்ளும் சுற்றுச்சூழலின் நிலை குறித்தும் கவலைப்படுகிறோம். நாம் அரசியலில் கவனம் செலுத்துவது ஓரளவிற்கு உடனடி சுயநலத்திற்காகத்தான், ஆனால் அதன் கணிசமான பகுதி பரந்த சூழல் மீதான அக்கறையாகும். நாம் பரந்த சூழலைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, ​​ஒரு தார்மீக உணர்வு இயல்பாகவே எழுகிறது, ஏனென்றால் இப்போது நாம் நம்மைப் பற்றி மட்டும் சிந்திப்பதில்லை. நாம் அனைவரையும் கருத்தில் கொள்கிறோம், நமது சமூகத்தைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம். இது ஒரு வகையான ஈகை. எனவே, ஒருவர் நமது கருத்தை கடுமையாக எதிர்க்கும்போது, ​​அவர் முற்றிலும் தனது சொந்தப் பொருள்சார் நலனுக்காகவோ, அல்லது ஒரு குழுவின் நலனுக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தில் வாதிடுவது போலத் தோன்றினால், அவர் சுயநலவாதி என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். அவர் ஒரு கொடுங்கோலனுக்கு உதவும் ஒரு முட்டாள் கோமாளி என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். நாம் அவர்களைத் தார்மீக ரீதியாகத் தாழ்வாகப் பார்க்கிறோம். மேலும், அவர்கள் பலர் இருந்து, ஒரு சக்தியாக ஒருங்கிணைந்து, அந்த சக்தியிலிருந்து வெளிவரும் அத்துமீறல்களையும் தீவிரமான அறிக்கைகளையும் ஊடகங்கள் பெரிதுபடுத்தும்போது, ​​வெறுப்பு எளிதாகிவிடுகிறது. அவர்கள் இப்படி நடந்துகொள்ள அனுமதிக்கப்படுவதை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்ற ஒரு உந்துதல் இருக்கிறது. அந்த உந்துதலின் அழுத்தத்தின் கீழ், நமது பேச்சும் நடத்தையும் தீவிரமடைகின்றன. இது எதிர்த்தரப்பினர் பற்றிக்கொண்டு பெரிதுபடுத்த ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது; மேலும் இது மோதலை மேலும் கூர்மையாக்கி, நமது சமூகங்களையும் சமுதாயத்தையும் மேலும் பிளவுபடுத்துகிறது. இது உண்மையாகவே ஆபத்தானது. நாம் நமக்குள் ஒரு உள்நாட்டுப் போரில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கும்போது, ​​உண்மையான அச்சுறுத்தல் அமைதியாக வந்து சேர்கிறது.

    பௌத்த கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கையாள்வதற்கு நம்மிடம் சிறந்த மாதிரிகள் உள்ளன. முதலில், சிந்தனையைத் தீவிர நிலைகளுக்குத் தள்ளும் காரணிகளை நாம் அடையாளம் காண வேண்டும். மனிதர்களுக்குப் பகுத்தறியும் திறன் உண்டு, ஆனால் பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு, சரி மற்றும் தவறைத் தீர்மானிப்பதற்கான முதன்மை வழி இன்னும் உணர்ச்சிபூர்வமானதாகவே இருக்கிறது. பகுத்தறிவு என்பது உணர்வின் உதவியாளர், அதுவே தீர்மானிப்பது அல்ல. பொதுவாக என்ன நடக்கிறது என்றால், ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு ஒரு வலுவான உணர்ச்சியை உருவாக்குகிறது, இங்கே ஒரு தீவிரமான சிக்கல் இருப்பதை நாம் கண்டறிகிறோம், பின்னர் அந்த உணர்ச்சியை விளக்க பகுத்தறிவு வருகிறது. அந்த விளக்கம் மிகவும் மேலோட்டமானதாக இருக்கலாம், ஏனெனில் உடனடியாக ஒரு பதில் தேவைப்படுகிறது. உடனடியாக ஒரு வடிகால் தேவைப்படுகிறது. அந்த எதிர்மறை உணர்விலிருந்து விடுபடுவதற்காக, நம்மை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய நிகழ்வை நாம் உள்வாங்கி, அதற்குப் பொருள் காண வேண்டும், இது உளவியல் சமநிலையின் ஒரு இயற்கையான வழிமுறையாகும். ஆனால் அந்த வழியில் நாம் பெறும் பதில் உண்மையாக இல்லாமல் இருக்கலாம். இதற்கிடையில், ஊடகங்களுக்குத் தேவைப்படுவது பார்வையாளர்களும் கவனமும்தான். பரந்த தளத்தில் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டக்கூடிய குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளைத் தேடி, அவற்றை விரிவாகச் செய்தியாக்குவதே ஊடகங்களின் வேலையாகும், மேலும் அந்தச் செய்தியாக்கத்தின் போது, அதன் வீச்சை விரிவுபடுத்துவதற்காகக் கூடுதல் உணர்ச்சிபூர்வமான சாயல்களைச் சேர்ப்பதற்கும் குறைவில்லை. இதன் விளைவாக, நாம் ஒரு உணர்வைச் சற்றுத் தணிப்பதற்குள் அடுத்த பரபரப்பான நிகழ்வு வந்துவிடுகிறது. அது ஒருபோதும் முடிவதில்லை, நம்மைத் தொடர்ந்து சோர்வடையச் செய்கிறது, மிகவும் வெளிப்படையான பதிலைத் தொடர்ந்து வலுப்படுத்துகிறது, மேலும் ஒரு அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கடினப்படுத்துகிறது. போதுமான காலம் செல்லச் செல்ல, அந்த நிலைப்பாடு தீவிரமானதாக மாறிவிடுகிறது. எதிர்த் தரப்பின் நிலைப்பாட்டில் உள்ள நியாயமான பகுதியை நம்மால் இனி பார்க்க முடிவதில்லை. அவர்களது கண்ணோட்டத்தை நம்மால் இனி ஏற்க முடிவதில்லை. ஒரு அரசியல் குழுவால் கருத்தாளராகவும், இணையப் போராளியாகவும் நாம் சேர்க்கப்பட அனுமதிக்கிறோம். மேலும், நாமே பிரச்சனையாக மாறிவிடுகிறோம்; நமது ஆற்றலை வீணாகச் செலவழித்து, குருடாகி, கோபமடைந்து, நமது சொந்த சமநிலையை மீட்டெடுக்க முடியாமல், அது நமது சொந்த வாழ்க்கையையே சேதப்படுத்தும் வரை செல்கிறது.

    பௌத்த கண்ணோட்டத்தில், அரசியல் பார்வைகள் இரண்டு வழிகளில் உருவாகின்றன. ஒன்று, மேலே விவரிக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளால் உந்தப்படும் செயல்முறை. மற்றொன்று, பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்படுவது. அது எந்தப் பக்கமும் சாயாமல் புறநிலை யதார்த்தத்தைப் பார்க்கிறது, செலவுகளையும் பலன்களையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கிறது, மேலும் ஒட்டுமொத்த மக்களின் நீண்டகால நலனுக்காக சரியான முடிவுகளை எடுக்கிறது. கண்டிப்பாகச் சொல்வதானால், இந்த இரண்டாவது வகைதான் ஒரு ராஜதந்திரி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. ஒரு ராஜதந்திரி தனது அகநிலை நிலைப்பாட்டைத் தனது பகுத்தறிவுத் தீர்ப்பில் தீவிரமாகத் தலையிட அனுமதிக்க முடியாது. ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலோர் ராஜதந்திரிகளாக இல்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் கண்ணோட்டத்தில், நாம் நமது சொந்த ஒழுக்கத்தை உண்மையாக மதிக்கிறோம் என்றால், நமது சொந்த நலன்களையும் நாம் வாழும் பரந்த சுற்றுச்சூழலையும் உண்மையாகப் பாதுகாக்க விரும்பினால், நாமே பிரச்சனையாக மாறாமல் இருப்பதுதான் முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான விஷயம். பொது மக்கள் உணர்ச்சி மட்டத்தில் எளிதில் கையாளப்படுவதை விடுத்து, பகுத்தறிவு அரசியலை நோக்கி நகரத் தொடங்கினால், மக்கள் தங்களை உணர்ச்சி ரீதியாக நிலையாக வைத்துக்கொண்டு, நன்றாக உழைத்து வாழ்ந்தால், அதுவே ஏற்கெனவே ஒரு மிக நல்ல விளைவாக இருக்கும்.

    Thanks Buddhist Philosophy

  • தாயின் மணிமாலை

    —

    பல்லவி (Refrain)
    மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
    பிரித்து மணி சிதறியதே… சிதறி எங்கோ போய்விட்டதே!

    —

    சரணம் 1 – கனவும் கருவும்
    துளி துளியாய் வார்த்தெடுத்தேன், என் உயிர் சதையை உருக்கி,
    சிறு விரல் கோர்த்து, பள்ளிப் பாடம் நடத்தி, கனவுகள் கோர்த்தேனே.
    கோடை விடுமுறைக் கூட்டமாய், கூடு முழுதும் கும்மாளம்,
    மழை நாளில் பாட்டுப் பாடி, விளக்கெண்ணெய் மணம் மூக்கில் நிற்க,
    அந்த ஒவ்வொரு மணியிலும் என் முத்த மழை பொழிந்தேனே.
    என் மடியே உங்கள் மருக் கூடு, என் மார்பே உங்கள் சோறு.

    —

    சரணம் 2 – ஒற்றுமையின் ஒளி
    சிரிப்பொலி முழங்கிட, சிறகுகள் விரித்து ஆடிட,
    காதல் எனும் பொன் நூலில் கரங்கள் அனைத்தும் இணைந்தன.
    வாழ்க்கை வட்டமாய்ச் சுழன்றிட, காலம் கதையாய் பின்னிட,
    ஒற்றுமை வெற்றிப் பெட்டகமாய், என் நெஞ்சில் மின்னிட,
    ஒரு தாயின் கனவு நனவானதுபோல், என் கண்கள் குளிர்ந்தன.
    பத்து விரல்களாய் ஒன்றித்து, பந்து விளையாட்டாய் இருந்தீர்கள்.

    —

    சரணம் 3 – இடியும் இருளும் (சிதறல்)
    ஆனால் ஒரு நாள்… காற்று பலமாய் வீசிற்று, இடியும் இருளும் கூடிற்று,
    கோத்த நூல் – என் பொறுமை – அறுந்துபோக, கோலம் உடைந்து போனதே!
    ஒரு மணி வடக்கே திரும்பிற்று, இன்னொன்று தெற்கே விலகிற்று,
    மற்றொன்று கடல் கடந்து, நானோ கரையில் தவிக்கிறேன்.
    கிழக்கும் மேற்குமாய் திசை மாறி, கூடு காலியாய்க் கிடக்குது.
    அம்மா என்றொரு சொல்லுக்காக, காத்திருக்கும் வெறும் வீடு.

    —

    சரணம் 4 – தாயின் வேதனையும் வெறுமையும்
    இன்றோ கைவிரல் நுனியில், ஒரு கிழிந்த நூல் மட்டுமே கிடக்குது,
    பழைய படங்களில் பார்த்து, கண்ணீரை முத்தமாக்கி வைத்திருக்கிறேன்.
    சிதறிய மணிகளைத் தேடி, நிலத்தில் படுத்து அழுகிறேன்;
    எந்த மந்திரத்தால் இவற்றை மீண்டும் கோர்ப்பேன்?
    சண்டை சச்சரவு அல்ல; உலகின் போக்கு இது…
    ஆயினும், என் வாழும் நாட்கள் முடியும் வரை,
    இந்த நூலின் நுனியைப் பிடித்தபடி, மணிகள் திரும்பும் வழியைப் பார்த்து நிற்பேன்.

    —

    இறுதிப் பல்லவி (முடிவுரை)
    ஆம்… மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
    பிரித்து மணி சிதறியதே…
    சிதறல் விதியெனில், என் பிரார்த்தனை மட்டும்,
    உங்கள் ஒவ்வொரு மணியிலும் ஒளி தந்து,
    எந்த இருளிலும் உருளாமல் காப்பாற்றட்டும்.
    என் வாழ்க்கை மணிமாலை – நூல் துண்டாயினும், மணிகளின் நினைவில் நான் வாழ்கிறேன்.

    —

    இக்கவிதையின் மையக்கருத்து:
    இது வெறும் பிரிவு பற்றிய கவிதை அல்ல; ஒரு தாய் தன் குடும்பத்தை ஒற்றுமையாகக் காக்க எடுத்துக்கொண்ட உழைப்பின் மீதான புலம்பல். மணிகள் (குழந்தைகள்) சிதறிப்போனாலும், நூல் (தாயின் பாசம்) அறுந்துபோனாலும், அந்த நூல் இன்னும் தாயின் கையில்தான் இருக்கிறது. காலம் மாறலாம், இடம் மாறலாம், ஆனால் தாயின் வாழ்க்கை மாலையின் நோக்கம் மட்டும் மாறாது.

  • Adi 18

    What’s a cultural tradition from your country that you love?

    It’s a family function where everyone from everywhere of the same family meet in an elders house and pray their forefathers and mothers. The family dedicate food of their forefathers liking liking including nonveg.

    They do prayers and give first food to crows believing it goes to their forefathers. Then everyone one take food . It’s a heavy south indian meal with too many vegetarian items.

    Every year Tamil month Adi’s 18 th day, the function is celebrated. It’s purely Tamil tradition.

  • அகக்காட்டு அரக்கன்

    அகக் காட்டு அரக்கன்

    வெளியே தேடினேன், வெறும் நிழல்களை,
    குகைகளில் ஒளிந்த பேய்களின் நடுக்கத்தை.
    விண்ணை முட்டும் விகாரங்களை எண்ணி,
    அச்சத்தில் உறைந்தேன் நானும் ஒரு பிணத்தை.

    திரும்பினேன்; என் உள்ளொளி காட்டியது—
    கண்ணாடி அல்ல, என் உள்ளக் கிணறு.
    அதில் தெரிந்தது ஒரு முகம், என் முகம்தான்,
    ஆனால் அதில் கனன்றது பழைய வேறு!

    என் குரோதம் – கொம்புகள் முளைத்த மான்,
    என் பொறாமை – படமெடுத்த பாம்பு.
    என் அச்சம் – விண்ணைப் பிளக்கும் இடி,
    என் ஆசை – உடைந்து கிடக்கும் கூடு.

    போர் வெளியில் அல்ல, இங்கேயே தான்,
    என் மூச்சுக் காற்றிலே, என் இரத்த ஓட்டத்திலே.
    நான்தான் எதிரி, நான்தான் கதவு,
    உடைக்க வேண்டிய சுவரும் நானே!

    வெளியே உள்ள அரக்கர்கள் வெறும் மாயம்,
    உள்ளே உள்ள பேய்தான் நித்திய நினைவு.
    அதனோடு கைகோர்ப்பதே உண்மை வெற்றி,
    அதனை உள்வாங்குவதே நித்திய தீர்வு.

  • ஒடிசி விமர்சனம் வேறு வலையில் இருந்து

    நிச்சயமாக. இது Christopher Nolan-ன் The Odyssey திரைப்படத்தைப் பற்றிய Jared Harding Wilson-ன் விமர்சனக் கட்டுரை. முக்கியமாக, அவர் படத்தை ஒரு சாதாரண Greek mythology adventure ஆக அல்லாமல், மனிதனின் trauma, guilt, fate, faith, மற்றும் “எல்லாவற்றையும் நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் பற்றிய ஆழமான படைப்பாகப் பார்க்கிறார்.

    🎬 கட்டுரையின் சுருக்கம்

    1. Odysseus – “என் விதியை நானே உருவாக்குவேன்”

    Matt Damon நடித்த Odysseus, ஆரம்பத்தில் மனிதன் தன் அறிவாலும் முயற்சியாலும் எல்லாவற்றையும் வெல்ல முடியும் என்று நம்புகிறான்.

    > “நாம் உயிர் பிழைப்பது நட்சத்திரங்களில் எழுதப்படவில்லை; நம் கைகளால்தான் உருவாகிறது.”



    ஆனால் பயணத்தில் தொடர்ந்து அவன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறான். இறுதியில், விதியுடன் போராடுவதற்குப் பதிலாக அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொள்கிறான்.


    —

    2. Trojan War – வெற்றியின் பின்னால் இருக்கும் trauma

    பள்ளியில் நாம் Trojan Horse கதையை ஒரு brilliant military strategy என்று கற்றிருக்கிறோம்.

    ஆனால் Nolan அதற்குப் பின்னால் இருந்த கொலை, அழிவு, குற்ற உணர்வு, மன உளைச்சல் ஆகியவற்றைக் காட்டுகிறார்.

    Odysseus போரில் வென்றாலும், அந்த வெற்றியின் நினைவுகள் அவனை விடுவதில்லை. அவனது வீரத்திற்குப் பின்னால் PTSD மற்றும் guilt இருக்கிறது.


    —

    3. Athena – போரின் இன்னொரு பலி

    Zendaya நடித்த Athena-வின் கதையும் மிகவும் சோகமானதாகக் கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுகிறார்.

    அவளுடைய துயரம் வெறும் கடந்த காலத்தைப் பற்றியது அல்ல. வரப்போகும் அழிவை முன்கூட்டியே அறிந்திருக்கும் துயரம்.

    இதன் மூலம் போர் என்பது வீரர்களை மட்டுமல்ல, அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் எவ்வாறு அழிக்கிறது என்பதையும் Nolan காட்டுகிறார்.


    —

    🌊 4. கடல் அரக்கர்கள் = நம்முடைய “உள் அரக்கர்கள்”

    இந்தப் பகுதியைத்தான் கட்டுரையின் மிகச் சுவாரஸ்யமான கருத்தாக நான் பார்க்கிறேன்.

    Homer-ன் mythical monsters-ஐ Nolan இன்றைய மனிதனின் மனப் போராட்டங்களுக்கான metaphor ஆக மாற்றுகிறார்.

    Odyssey நவீன மனிதனின் மனநிலை

    Scylla & Charybdis இரண்டு மோசமான choices-க்கு நடுவில் சிக்கிக்கொள்ளும் anxiety
    Lotus-Eaters வலியிலிருந்து தப்பிக்க reality-யை மறக்கும் avoidance / depression
    கடல் புயல்கள் வாழ்க்கையை முழுமையாக control செய்ய முடியாதபோது ஏற்படும் panic
    கடல் பயணம் வாழ்க்கையின் unpredictable journey


    அதாவது, “The monsters are not only outside us; they are also inside us.”


    —

    🏝️ 5. Calypso – கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடும் பாடம்

    Calypso-வாக Charlize Theron நடித்துள்ளார்.

    அவள் Odysseus-க்கு சொல்லும் முக்கியமான பாடம்:

    “கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடு. கடலுடன் போராடுவதை நிறுத்து. நம்பிக்கை வைத்து கடல் உன்னை வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லட்டும்.”

    இதுதான் Odysseus-ன் character transformation-ன் மையம்.

    ஆரம்பம்:

    > I control my destiny.



    முடிவு:

    > I cannot control everything; I must learn to let go.




    —

    🐕 6. Argos – மிக உருக்கமான மாற்றம்

    Odysseus-ன் வயதான நாய் Argos பற்றிய காட்சி கட்டுரையாளரை மிகவும் பாதித்திருக்கிறது.

    Homer-ன் original story-யில் Odysseus தன்னை அடையாளம் காட்டாமல் இருக்க நாயைத் தொட்டு அன்பு காட்டாமல் கடந்து செல்கிறான்.

    Nolan அதை மாற்றுகிறார்.

    Odysseus தனது பழைய நண்பனை கடைசியாக அணைத்து அன்பு செலுத்துகிறான். பின்னர் Argos இறக்கிறது.

    இது மனிதனின் நீண்ட பயணத்தில் வீடு, அன்பு, நினைவு ஆகியவற்றின் அர்த்தத்தை மிகவும் வலுவாகக் காட்டுகிறது.


    —

    🎥 7. Nolan-ன் filmmaking

    கட்டுரையாளர் குறிப்பாக இரண்டு விஷயங்களைப் பாராட்டுகிறார்:

    Sirens scene:
    கப்பல் குழுவினர் காதுகளில் beeswax வைக்கும் போது theatre-ன் sound-ஐ கூட Nolan மிகவும் muffled ஆக மாற்றுகிறார். பார்வையாளர்களும் அந்த isolation-ஐ உணர்கிறார்கள்.

    Real raft:
    CGI-ஐ மட்டும் நம்பாமல் Matt Damon உண்மையான debris-ஐப் பயன்படுத்தி location-ல் raft கட்டியதாகக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

    இதனால் Nolan-ன் practical filmmaking + IMAX experience படத்திற்கு தனித்தன்மை கொடுக்கிறது.


    —

    🌟 கட்டுரையின் மையக் கருத்து

    இந்த விமர்சனத்தின் அடிப்படை கருத்தை ஒரு வரியில் சொன்னால்:

    > “வாழ்க்கையை முழுமையாக நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முயற்சிப்பதே ஒரு போராட்டம்; சில நேரங்களில் வெற்றிக்கான வழி, கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிட்டு வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.”



    அதனால் கட்டுரையாளர் The Odyssey-யை ஒரு mythological adventure ஆக மட்டும் பார்க்கவில்லை.

    அவர் அதை:

    War → Trauma → Guilt → Isolation → Faith → Acceptance → Homecoming

    என்ற மனித வாழ்க்கைப் பயணமாகப் பார்க்கிறார்.

    🧠 இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால்…

    நம் சமீபத்திய “எண்ணம், பிரபஞ்சம், மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற உரையாடல்களுடன் கூட இந்தக் கருத்து அழகாக இணைகிறது.

    Odysseus ஆரம்பத்தில்:

    “நான் செய்கிறேன் → அதனால் முடிவு என் கையில்.”

    என்று நினைக்கிறான்.

    பயணம் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது:

    “நான் முயற்சி செய்யலாம்; ஆனால் எல்லா முடிவுகளும் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.”

    இதுதான் control → surrender → acceptance என்ற psychological journey.

    அதனால்தான் இந்த விமர்சகர் The Odyssey-யை “பழைய கதையின் புதிய திரைப்படம்” என்று மட்டும் சொல்லாமல், இன்றைய மனிதனின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தைப் பற்றிய திரைப்படம் என்று பார்க்கிறார்.

  • நான் யாரு….

    மறந்த மனிதர்

    அத்தியாயம் 1 — பெயரில்லாதவர்

    அந்த முதியவருக்கு வயது எழுபதைக் கடந்திருக்கலாம்.

    அவருடைய பெயர் என்ன?

    யாருக்கும் தெரியாது.

    அவருக்கே தெரியாது.

    ஒரு மாலை நேரத்தில் நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் உள்ள பேருந்து நிலையத்தின் அருகே அவர் அமர்ந்திருந்தார். கையில் ஒரு பழைய துணிப்பை. அதற்குள் இரண்டு சட்டைகள், ஒரு பழைய துண்டு, சில சில்லறைக் காசுகள்.

    யாராவது,
    “ஐயா, உங்கள் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டால்,

    அவர் சிறிது நேரம் யோசிப்பார்.

    “என் பெயரா…?”

    அதற்குப் பிறகு அமைதி.

    “வீடு எங்கே?”

    மீண்டும் அதே அமைதி.

    அவருடைய முகத்தில் பயம் இல்லை. ஆனால், ஒரு வெறுமை இருந்தது.

    தான் யார் என்பதையும், எங்கிருந்து வந்தோம் என்பதையும் மறந்துவிட்ட மனிதனுக்கு உலகமே ஒரு புதிய இடமாகிவிடுகிறது.

    அந்தப் புதிய உலகில் சில மனிதர்கள் அவரைச் சுற்றிக் கொண்டார்கள்.

    அவர்கள் நல்லவர்கள் அல்ல.

    “தாத்தா, உங்களை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்” என்றார்கள்.

    அவரும் அவர்களுடன் சென்றார்.

    அவர் செல்ல வேண்டிய இடம் எங்கே என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை.

    அவருக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை.

    —

    அத்தியாயம் 2 — ஒரு மருத்துவரின் சந்தேகம்

    சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்த முதியவர் ஒரு தனியார் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

    “வயிற்றில் வலி. சிகிச்சை வேண்டும்” என்று அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் சொன்னார்கள்.

    மருத்துவர் பரிசோதனை செய்தார்.

    முதியவரின் உடல்நிலை அவர்களுக்குச் சொன்ன கதையுடன் பொருந்தவில்லை.

    மேலும் சில பரிசோதனைகள் செய்ய வேண்டும் என்றார் மருத்துவர்.

    அப்போது ஒரு விஷயம் அவருக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

    முதியவரின் மருத்துவ அறிக்கையில், அவருடைய சிறுநீரக செயல்பாடு ஏற்கனவே கவலைக்கிடமாக இருந்தது.

    “இவரை யார் அழைத்து வந்தது?”

    “உறவினர்கள்” என்றார்கள்.

    “என்ன உறவு?”

    அவர்களிடம் பதில் இல்லை.

    மருத்துவர் மீண்டும் முதியவரைப் பார்த்தார்.

    “ஐயா, உங்களுக்கு யாராவது உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா?”

    முதியவர் சிரித்தார்.

    “இருக்கலாம் டாக்டர்… ஆனால் யாரென்று தெரியவில்லை.”

    அந்த ஒரு வாக்கியம் மருத்துவரை நிறுத்தியது.

    அவருக்கு புரிந்தது.

    இது சாதாரண மருத்துவப் பிரச்சினை அல்ல.

    அந்த முதியவர் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்தில் இருக்கக்கூடும்.

    மேலும் விசாரித்தபோது, அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற முயன்றனர்.

    மருத்துவர் உடனடியாக காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுத்தார்.

    —

    அத்தியாயம் 3 — காணாமல் போனவர்

    காவல்துறையினர் முதியவரை அழைத்துச் சென்றனர்.

    அவரிடம் அடையாள அட்டை இல்லை.

    செல்போன் இல்லை.

    வங்கி அட்டை இல்லை.

    முகவரியைக் காட்டும் எந்தப் பொருளும் இல்லை.

    அவருடைய ஒரே அடையாளம்—

    “நான் யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”

    காவல்துறையினர் காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய பதிவுகளைச் சரிபார்த்தனர்.

    மாவட்டம் முழுவதும்.

    அருகிலுள்ள மாவட்டங்கள்.

    பிற மாநிலங்களின் பதிவுகளும்.

    ஒரு நாள்.

    இரண்டு நாள்.

    ஒரு வாரம்.

    எந்தத் தகவலும் இல்லை.

    அவருடைய புகைப்படத்துடன் பத்திரிகையில் விளம்பரம் கொடுக்கப்பட்டது.

    “இந்த முதியவரை யாராவது அடையாளம் காண முடிந்தால் காவல்துறையைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.”

    ஆனால் தொலைபேசி வரவில்லை.

    அவர் யாருக்கும் சொந்தமில்லாதவராகத் தோன்றினார்.

    இறுதியில் அவரை ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் சேர்த்தனர்.

    அங்கே அவருக்கு ஒரு புதிய பெயர் வைத்தார்கள்.

    “அய்யா.”

    அது பெயர் அல்ல.

    ஆனால் அவரை அழைக்க யாராவது ஒரு சொல் வேண்டுமே.

    —

    அத்தியாயம் 4 — இரண்டு குடும்பங்கள்

    பத்திரிகை விளம்பரம் வெளியாகி மூன்று வாரங்கள் கழித்து முதல் குடும்பம் வந்தது.

    “இவர் எங்கள் அப்பா.”

    அவர்கள் பழைய புகைப்படம் ஒன்றைக் காட்டினார்கள்.

    முதியவர் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தார்.

    “அவர்தான்.”

    ஆனால் முதியவர் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

    “அப்பா, என்னை நினைவிருக்கிறதா?”

    அவர் அந்த மனிதரைப் பார்த்தார்.

    “நீங்கள் நல்லவராகத் தெரிகிறீர்கள்.”

    அந்த மனிதரின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

    “நான் உங்கள் மகன்.”

    முதியவர் அமைதியாக இருந்தார்.

    அடுத்த நாள் இன்னொரு குடும்பம் வந்தது.

    “இவர் எங்கள் பெரியப்பா.”

    அவர்களிடமும் புகைப்படங்கள் இருந்தன.

    அவர்கள் சொன்ன சம்பவங்கள் முதியவருடைய வாழ்க்கையோடு பொருந்தின.

    ஆனால் முதல் குடும்பத்தின் கதையும் பொருந்தியது.

    இரண்டு குடும்பங்கள்.

    ஒரே முதியவர்.

    இருவரும் அவரைத் தங்களுடையவர் என்று சொன்னார்கள்.

    ஆதரவற்றோர் இல்லத்தின் நிர்வாகி குழம்பினார்.

    “அய்யாவுக்கு யாராவது நினைவிருக்கிறார்களா?”

    முதியவர் தலையை அசைத்தார்.

    “எனக்கு யாரும் நினைவில்லை.”

    அப்போது ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

    ஒருவருடைய நினைவு இல்லாமல் போனால், அவருடைய உறவுகள் யாருடையதாக இருக்கும்?

    —

    அத்தியாயம் 5 — ஒரு பழைய பெட்டி

    காவல்துறையினர் இரண்டு குடும்பங்களையும் தனித்தனியாக விசாரித்தனர்.

    இருவரும் தங்களுடைய உறவை நிரூபிக்க முயன்றனர்.

    ஒரு குடும்பம் பழைய கடிதங்களைக் காட்டியது.

    மற்றொரு குடும்பம் பழைய சொத்து ஆவணங்களைக் காட்டியது.

    ஆனால் எந்த ஆவணத்திலும் முதியவரின் தற்போதைய நிலை தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

    அப்போது ஆதரவற்றோர் இல்லத்தின் பழைய அறையை சுத்தம் செய்யும்போது ஒரு சிறிய பெட்டி கிடைத்தது.

    அது அந்த முதியவர் கொண்டு வந்த துணிப்பைக்குள் இருந்தது.

    அதற்குள் ஒரு பழைய புகைப்படம்.

    மூன்று பேர்.

    ஒரு இளம் ஆண்.

    அவருக்கு அருகில் ஒரு பெண்.

    நடுவில் சிறுவன்.

    புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் ஒரே ஒரு வரி:

    “நாம் மூவர் இருந்தால் போதும்.”

    அதற்குக் கீழே ஒரு தேதி.

    பல ஆண்டுகளுக்கு முன்.

    காவல்துறையினர் அந்தத் தேதியை வைத்து விசாரித்தனர்.

    அந்தப் பெயர் கிடைத்தது.

    ஒரு பழைய வாக்காளர் பட்டியலில்.

    பின்னர் பழைய பள்ளிப் பதிவில்.

    பின்னர் ஒரு வங்கிக் கணக்கில்.

    முதியவரின் பெயர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

    சண்முகம்.

    அவர் பெயரைச் சொன்னபோது முதியவர் கண்களை மூடினார்.

    சிறிது நேரம் கழித்து மெதுவாகச் சொன்னார்:

    “சண்முகம்…”

    அதற்குப் பிறகு மீண்டும் அமைதி.

    பெயர் மட்டும் திரும்பி வந்தது.

    வாழ்க்கை இன்னும் வரவில்லை.

    —

    அத்தியாயம் 6 — உண்மை

    காவல்துறையினர் விசாரணையைத் தொடர்ந்தனர்.

    முதல் குடும்பம் உண்மையில் சண்முகத்தின் மகனுடைய குடும்பம்.

    இரண்டாவது குடும்பம்?

    அவருடைய தம்பியின் குடும்பம்.

    இருவரும் அவரைத் தேடியிருந்தார்கள்.

    ஆனால் காரணம் ஒன்றல்ல.

    மகன் உண்மையாகவே அப்பாவைத் தேடியிருந்தான்.

    தம்பியின் குடும்பம்?

    அவருடைய பெயரில் இருந்த ஒரு பழைய சொத்து பற்றிய விஷயத்திற்காக அவரைத் தேடியிருந்தது.

    அவர்கள் நேரடியாகத் தீங்கு செய்யவில்லை.

    ஆனால் முதியவரின் மறதியைப் பயன்படுத்தி சொத்தைக் கைப்பற்ற முயன்றவர்கள் வேறு.

    மருத்துவர் சந்தேகித்த அந்த மனிதர்கள்தான்.

    அவர்கள் முதியவரை தவறான ஆவணங்களில் கையெழுத்திடச் செய்ய முயன்றிருந்தனர்.

    அதற்கு மேல் நடந்திருக்கக்கூடிய ஆபத்தை மருத்துவர் சரியான நேரத்தில் தடுத்திருந்தார்.

    காவல்துறை அவர்களை கைது செய்தது.

    சண்முகத்தின் மகன் ஆதரவற்றோர் இல்லத்துக்கு வந்தான்.

    அவன் அப்பாவின் முன் நின்றான்.

    “அப்பா…”

    சண்முகம் அவனைப் பார்த்தார்.

    “நீங்கள்…?”

    மகன் அழுதான்.

    “நான் உங்கள் மகன்.”

    சண்முகம் அவனுடைய கையைப் பிடித்தார்.

    சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

    பிறகு கேட்டார்:

    “நான் உன்னை வளர்த்தேனா?”

    “ஆம் அப்பா.”

    “அப்படியானால்…”

    அவர் சிரித்தார்.

    “நீ என்னை வளர்த்து விடு.”

    —

    அத்தியாயம் 7 — நினைவுக்கு அப்பால்

    சண்முகம் மகனுடைய வீட்டுக்குச் சென்றார்.

    அந்த வீடு அவருக்குப் புதிது.

    மகன் பழைய புகைப்படங்களை சுவரில் வைத்திருந்தான்.

    “இது உங்கள் வீடு.”

    “இது உங்கள் அறை.”

    “இது அம்மா.”

    ஒவ்வொரு புகைப்படத்தையும் சண்முகம் பார்த்தார்.

    சிலவற்றில் அவர் சிரித்தார்.

    சிலவற்றில் கண்களை மூடினார்.

    எதுவும் முழுமையாக நினைவுக்கு வரவில்லை.

    ஒரு நாள் காலை மகன் கேட்டான்:

    “அப்பா, உங்களுக்கு என்ன நினைவில் இருக்கிறது?”

    சண்முகம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார்.

    “எல்லாம் மறந்துவிட்டேன்.”

    மகன் தலைகுனிந்தான்.

    சிறிது நேரம் கழித்து சண்முகம் அவனை அழைத்தார்.

    “ஆனால்…”

    “என்ன அப்பா?”

    “நீ என்னை விட்டுப் போகவில்லை என்பது மட்டும் தெரிகிறது.”

    மகனின் கண்கள் கலங்கின.

    “அது போதுமா?”

    சண்முகம் சிரித்தார்.

    “நினைவுகள் இல்லாமல் வாழ முடியும்.”

    “ஆனால் அன்பு இல்லாமல் முடியாது.”

    அன்று முதல் மகன் பழைய வாழ்க்கையைத் திரும்பக் கொடுக்க முயற்சிக்கவில்லை.

    அதற்குப் பதிலாக புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கத் தொடங்கினான்.

    சண்முகத்திற்கு பழைய பெயர் திரும்பியது.

    பழைய வீடு திரும்பியது.

    ஆனால் பழைய நினைவுகள் முழுவதும் திரும்பவில்லை.

    அதுவும் பரவாயில்லை.

    ஏனென்றால் சில உறவுகள் நினைவால் உருவாகவில்லை.

    அவை ஒருவர் மறந்த பிறகும் அவரை விட்டுவிடாமல் இருப்பதால் உருவாகின்றன.

    அந்த முதியவர் தனது கடந்த காலத்தை மறந்துவிட்டார்.

    ஆனால், அவருக்காக காத்திருந்த ஒரு மனிதன் இருந்தான்.

    அதனால் அவருடைய எதிர்காலம் மட்டும் மீண்டும் தொடங்கியது.

    முடிவு.

  • “விவேகானந்தரின் 10 விதிகள்”

    🤫 சுவாமி விவேகானந்தரின் “மௌனத்தின் சக்தி” — 10 வாழ்க்கைப் பாடங்கள்

    இந்த உள்ளடக்கத்தின் மையக் கருத்து: எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில் நமது மௌனமும், செயல்களும், வெற்றியும் நம்மைப் பற்றி அதிகமாகப் பேசும்.

    1. அமைதியாக இருங்கள் – உங்களை சந்தேகிப்பவர்களுக்கு தொடர்ந்து விளக்கம் கொடுக்க வேண்டாம்.


    2. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துங்கள் – கோபத்தில் பேசும் வார்த்தைகளைவிட, அமைதியாக இருப்பது பலமானது.


    3. விமர்சனத்தைத் தாங்குங்கள் – எல்லா விமர்சனத்திற்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை.


    4. உங்கள் செயலில் கவனம் செலுத்துங்கள் – பிறர் “Drama”வில் கவனம் செலுத்தும்போது, நீங்கள் உங்கள் Karmaவில் கவனம் செலுத்துங்கள்.


    5. வெற்றியைப் பேச விடுங்கள் – உங்கள் திறமையை நிரூபிக்க வார்த்தைகளைவிட செயல்பாடு சிறந்தது.


    6. நச்சுத்தன்மை கொண்ட மனிதர்களிடமிருந்து விலகுங்கள் – ஒவ்வொரு விவாதத்திலும் வெற்றி பெறுவதைக் காட்டிலும், மன அமைதியைப் பாதுகாப்பது முக்கியம்.


    7. சுயக்கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள் – உடனடி எதிர்வினைக்குப் பதிலாக சிந்தித்து செயல்படுங்கள்.


    8. மனதைப் பயிற்சி செய்யுங்கள் – தியானம், mindfulness போன்றவை மனத் தெளிவையும் உள்ளார்ந்த வலிமையையும் வளர்க்கும்.


    9. உங்களைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களிடம் தொடர்ந்து விளக்கம் அளிக்க வேண்டாம் – சிலர் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதையே தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம்.


    10. உள்ளார்ந்த வலிமையை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள் – பிறர் பாராட்டினாலும் விமர்சித்தாலும், உங்கள் மதிப்பு அதனால் தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது.



    🌱 சாரம்

    மௌனம் என்பது பலவீனம் அல்ல; அது சுயக்கட்டுப்பாட்டின் வெளிப்பாடு.

    பிறர் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதில் வாழ்க்கையைச் செலவிடாமல்,
    “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதில் கவனம் செலுத்துங்கள்.

    > பிறர் உங்கள் மீது பேசட்டும்;
    நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையைப் பேச வையுங்கள்.



    இதன் அழகான கருத்து ஒன்று:
    “Drama-வை கவனிக்காதீர்கள்; உங்கள் Karma-வை கவனியுங்கள்.” 😊

    ஒரு சிறிய கவனம்: இணையத்தில் “விவேகானந்தரின் 10 விதிகள்” என்று பரவும் பல பட்டியல்கள் அவருடைய நேரடி மேற்கோள்கள் அல்ல; அவை அவரது சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட நவீன விளக்கங்களாக இருக்கலாம்.