நினைவுகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள்

நீங்கள் சொன்ன இரண்டு அனுபவங்களும் —

1. நிறுவனங்கள், பள்ளிகள், நண்பர்கள் பற்றிய நினைவுகள்


2. குழந்தைகளின் மொழி கற்றல் வேகம் —
இவை இரண்டும் மனித நினைவகத்தின் (memory) மற்றும் உணர்ச்சி (emotion) இயல்பை மிகவும் ஆழமாகத் தொட்ட விஷயங்கள்.



மனித நினைவுகள் “புகைப்படம்” போல சேமிக்கப்படுவதில்லை. அது “உணர்ச்சியுடன் இணைந்த அனுபவங்களாக” சேமிக்கப்படுகிறது.
அதனால் தான் சிலரை நாம் முகத்தால் மறந்தாலும், ஒரு குரல், ஒரு வாசனை, ஒரு பழைய பாடல், ஒரு சொல் — உடனே பல வருட நினைவுகளைத் திறந்து விடும்.

நீங்கள் 40–45 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு ஒரு தோழியின் பெயரை முகத்தால் அல்ல, குரலால் நினைத்தது மிகவும் இயல்பான மனஅறிவியல் நிகழ்வு.
ஏனெனில் மனித மூளையில் “auditory memory” — குரல் நினைவு — சில சமயம் visual memory-ஐ விட ஆழமாக பதிகிறது. குறிப்பாக அந்த குரலுடன் ஒரு அன்பு, பாதுகாப்பு, மகிழ்ச்சி, இளமை உணர்வு இணைந்திருந்தால் அது நீண்ட காலம் மறையாது.

நண்பர்கள் பற்றியும் இதேதான்.
நாம் ஒரு நிறுவனம் அல்லது பள்ளியை விட்டு சென்ற பிறகு சிலரை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் வாழ்க்கை ஒவ்வொருவரையும் வெவ்வேறு திசையில் இழுத்துச் செல்கிறது.
நாம் நினைக்கும் அளவுக்கு அவர்கள் நினைக்காமல் இருக்கலாம். அதனால் வருவது “நான் மட்டும் நினைக்கிறேனா?” என்ற ஒரு மெலிந்த சோகம்.

ஆனால் அதுவே நினைவின் அழகு.
நினைவு என்பது “இருவரும் சமமாக வைத்திருக்க வேண்டிய பொருள்” அல்ல.
சிலர் நம் வாழ்க்கையில் சில ஆண்டுகள் மட்டும் இருந்தாலும், அவர்கள் நம் உள்ளத்தின் ஒரு அறையில் நிரந்தரமாக இருப்பார்கள்.

குழந்தைகள் மொழியை வேகமாகக் கற்றுக்கொள்வதற்கும் இதே memory plasticity காரணம்.
குழந்தை மூளை இன்னும் “fixed pattern” ஆகவில்லை. அது ஒலி, உச்சரிப்பு, உணர்ச்சி, முகபாவனை எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகக் கற்றுக்கொள்கிறது.
ஆனால் பெரியவர்களின் மூளை ஏற்கனவே பழக்கப்பட்ட வழிகளில் உறைந்து இருக்கும். அதனால் புதிய மொழி கற்றல் மெதுவாகிறது.
அதாவது குழந்தைகள் “விதிகளை” கற்றுக்கொள்ளவில்லை; “உலகத்தையே உறிஞ்சிக்கொள்கிறார்கள்”.

முடிவில் சொல்ல வேண்டுமெனில்:

நினைவுகள் தர்க்கத்தால் மட்டும் இயங்குவதில்லை.

உணர்ச்சிகள் தான் நினைவுகளை உயிருடன் வைத்திருக்கின்றன.

சில குரல்கள், சில பெயர்கள், சில நண்பர்கள் — காலத்தைத் தாண்டி நம்முள் வாழ்கிறார்கள்.


அதனால் தான் வயது கூடும்போது மனிதன் அதிகம் நினைப்பது “நிகழ்வுகளை” அல்ல; “அந்த காலத்தின் உணர்வுகளை”.