Tag: வயதானவர்கள்

தலைப்பு: மண் பயணிக்காது

கந்தசாமிக்கு எழுபத்திரண்டு வயது. அவரது திண்ணையே அவரது செய்தி அறையாக மாறியிருந்தது. உடைந்த பலகை ஒன்று மேசையாகவும், டேப்பால் ஒட்டப்பட்ட மடிக்கணினி அச்சுக் கருவியாகவும் பயன்பட்டன. ஒவ்வொரு காலையும், சேவல்கள் கூவுவதற்கு முன்பே, தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகள் கைவிட்ட உண்மைகளை அவர் அங்கே அமர்ந்து தட்டச்சு செய்வார். அவருக்கு அருகில், சமையலறையிலிருந்து வேப்பம்பூ கொதிக்கும் மணம் பரவியது. அங்கே, அவரது மனைவி வள்ளியம்மா ஒரு கட்டிலில் படுத்திருந்தார்; மருந்துகளால் கட்டுப்படுத்த முடிந்த, ஆனால் ஒருபோதும் குணப்படுத்த முடியாத ஒரு நோய்க்கு அவரது உடல் மெல்ல மெல்ல அடிபணிந்து கொண்டிருந்தது.

யாரும் பெயரிடாத அந்த அமைதியான புரட்சியைப் பற்றி அவர் எழுதினார்: அரசாங்கங்கள் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் நாடகங்களை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, வாழ்வாதாரங்களைத் திருடிக்கொண்டிருந்த ஒரு தொழில்நுட்ப அவசரநிலை அது. திருப்பூரில், ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவுத் தரம் பிரிக்கும் பிரிவு முந்நூறு பெண்களின் வேலையைப் பறித்திருந்தது. கோயம்புத்தூரில், “உடனடிப் பொறியியல்” வேலைகளை வழங்குவதாக உறுதியளித்த ஒரு கோடிங் பயிற்சி மையம் ஒரே இரவில் மூடப்பட்டது. மெரினா கடற்கரையில், வேலை கேட்ட வேலையற்ற பட்டதாரிகள் மீது தடியடி நடத்தப்பட்டது.  மேலும், முதலமைச்சர், பதினொரு கோடி ரூபாய் செலவில் “டிஜிட்டல் வேலைவாய்ப்புத் தூதர்” என்று திறந்து வைக்கப்பட்ட, பட்டுச் சேலை போர்த்திய ஒரு மனித உருவ ரோபோவிற்கு மாலை அணிவித்திருந்தார். கந்தசாமி அந்த ரோபோ மற்றும் தாக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் ஆகிய இரு புகைப்படங்களையும் வெட்டி எடுத்து, ஒரே ஒரு சிவப்பு நூலால் இணைத்துத் தனது கார்க் பலகையில் குத்தி வைத்தார்.

அவருக்குச் செய்தி அனுப்பிய இளைஞர்களை, அவர்களின் தலைமுறைப் பெயர்களான மில்லினியல்கள், ஜென் Z என்று அழைக்காமல், வெறுமனே “இளைஞர்கள்” என்றே அழைத்தார். குழந்தைகளைச் சந்தைப்படுத்தல் பிரிவுகளாகப் பிரிப்பதை, அவர் ஒரு புதிய வகையான பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியாகக் கருதினார். அவர்களுக்கு, அவர் ஒவ்வொரு கவலையான செய்திக்கும் பதிலளிக்கும் ஒரு தாத்தாவாக இருந்தார். சிவகாசியைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) கருவிகளைக் கொண்டு போலிச் செய்திகளைப் பரப்புவதற்கான பணத்தை மறுத்துவிட்டதாகவும், இப்போது தன் தாய் அழுது கொண்டிருப்பதாகவும் எழுதியிருந்தான். சென்னையைச் சேர்ந்த ஒரு நிரலாளர், தனது நிறுவனம் செயற்கை நுண்ணறிவை “மேம்படுத்தல்” (augmentation) என்று அழைக்கும்போது, தனது மூன்று சக ஊழியர்கள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டது எப்படி நீதியாக இருக்க முடியும் என்று கேட்டிருந்தார். பல பத்தாண்டுகளாகக் கலப்பைக் கைப்பிடிகளைப் பிடித்துத் தடித்துப்போன தனது விரல்களால், கந்தசாமி அவர்கள் அனைவருக்கும் பதிலளித்தார்; அவரது விரல்கள் விசைப்பலகையின் மீது மெதுவாகவும் உறுதியாகவும் நகர்ந்தன.

அவரது நம்பிக்கை அடியோடு காந்திய வழியில் இருந்தது. அகிம்சை மட்டுமே அவரது ஒரே கொள்கையாக இருந்தது. ஆட்சியாளர்கள், சர்வர் செயலிழந்தால் காணாமல் போகும் தற்காலிக வேலைகளைக் கொடுக்காமல், இளைஞர்களுக்கு அவர்களின் திறமைக்கு ஏற்ற கண்ணியமான வேலையை வழங்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். உலகம் எரிந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவர்களை மயக்கும் திரைகளிலிருந்து தப்பிக்குமாறு அவர் அவர்களிடம் மன்றாடினார். அறிவியல், அதன் அத்தனை மேன்மைகளுக்கும் மேலாக, இயற்கையை விட சற்றுக் கீழானது என்று அவர் எச்சரித்தார்—அது அறிகுறிகள் தோன்றிய பிறகு எச்சரிக்கை செய்ய முடியும், ஆனால் ஒருபோதும் பூகம்பத்தைக் கணிக்கவோ, மழையைக் கட்டளையிடவோ முடியாது. செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) ஒரு நெடுஞ்சாலை போன்றது என்று அவர் எழுதினார்: அது வேகத்தை உறுதியளித்தாலும், காடழிப்பு, காலநிலை மாற்றம், மற்றும் ஒவ்வொரு வாய்க்கும் உணவளிக்கும் மண்ணின் மெதுவான பட்டினி ஆகியவற்றுக்கு விலையாக வருகிறது.

அவரது மகன் செந்திலுக்கு இது புரியவில்லை. செந்தில் பெங்களூரின் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் ஒரு திட்ட மேலாளராக இருந்தார்; மொத்த சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு, வேலைக்குச் செல்லும் மனைவி கீதா மற்றும் மகன் ராகவன் ஆகியோருடன் ஒரு சிறிய குடும்பத்தை நிர்வகித்து வந்தார். அவர் பண்டிகைகளின் போது மட்டுமே கிராமத்திற்கு வருவார், அப்போது விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியத்தையும் உடனடி நூடுல்ஸையும் கொண்டு வருவார். பயனற்ற நிலத்தைக் கைவிட்டு, நகரத்திற்கு வந்து வாழ்க்கையை அனுபவித்து, அம்மாவுக்கு முறையான சிகிச்சை அளிக்குமாறு அவர் தன் தந்தையிடம் கூறினார்.  கந்தசாமி மறுத்துவிட்டார். “பணம் உணவை வாங்கிக் கொடுக்கும், ஆனால் அதை விளைவிக்க முடியாது. உலகம் முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் பசியாக இருக்கும்போது, உங்களால் வெளிநாட்டிலிருந்து உணவை இறக்குமதி செய்ய முடியாது,” என்றார் அவர். செந்தில் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டார், ஆனால் குளிரூட்டப்பட்ட அலுவலகங்களால் உருவான அவரது எலும்புகள் அவற்றை உணரவில்லை.

பின்னர், ஒரு சாதாரண வெள்ளிக்கிழமையன்று, செந்திலின் மேலாளர் புன்னகையின்றி ஒரு கூட்ட அறைக்குள் நுழைந்தார். உலகப் பொருளாதார மந்தநிலை, படிப்படியாக ஒரு பிரிவு மூடப்படுதல், உடனடி ஆட்குறைப்பு. பெயர் குறிப்பிடப்பட்டவர்களில் செந்திலும் ஒருவர். அவர் தனது மேசையை ஒரு அட்டைப் பெட்டியில் அடைத்தார்—அதில் அவரது மகன் “உலகின் சிறந்த அப்பா” என்று வண்ணம் தீட்டிய பீங்கான் குவளையும் அடங்கும்—மற்றும் பெங்களூரு போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கி, மனம் வெறுமையாக இருக்க, வீட்டிற்கு வண்டியில் சென்றார். கீதாவின் சம்பளத்தில் பள்ளிக் கட்டணம், மருத்துவக் காப்பீடு, மற்றும் மளிகைப் பொருட்கள் ஆகியவற்றைச் செலுத்த முடிந்தது, ஆனால் மாதத்திற்கு எழுபதாயிரம் ரூபாயை விழுங்கிய வீட்டுக் கடன் மாதத் தவணையைச் செலுத்த முடியவில்லை. அவரது சேமிப்பு நான்கு மாதங்களுக்கு மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. அவர் மற்ற வேலைகளுக்கு விண்ணப்பித்தார், ஆனால் ஒவ்வொரு திட்ட மேலாளர் பதவிக்கும் அவரிடம் இல்லாத செயற்கை நுண்ணறிவு செயல்படுத்தும் திறன்கள் தேவைப்பட்டன. அவருக்கு வந்த அழைப்புகள் அனைத்தும் அவரது பழைய சம்பளத்தில் பாதியையும், தொடக்க நிலை வேலைகளையும் மட்டுமே வழங்கின.  வேறு வழியின்றி, கீதா அவனிடம் தன் தந்தையிடம் பணம் கேட்கும்படி கூறினாள்—அதே தந்தையிடம்தான் அவன் பல ஆண்டுகளாகத் தன் ‘பயனற்ற’ நிலத்தை விட்டு வெளியேறும்படி கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.

வெட்கம் செந்திலை கிராமத்திற்குத் திரும்பச் செய்தது; ஒரு விழாவிற்காக அல்ல, மாறாக ஒரு கணக்குத் தீர்ப்பதற்காக. திண்ணையில், அந்துப்பூச்சிகள் மொய்க்கும் அதே ஒற்றை விளக்கின் கீழ், அவன் தன் தந்தையிடம் தான் தோற்றுவிட்டதாகக் கூறினான். கந்தசாமி, “நான் முன்பே சொன்னேன்” என்று கூறவில்லை. அவர், “மிக உயரமாக நிற்கும் மரம்தான் முதலில் காற்றைப் பிடிக்கும். காற்று மாறிவிட்டது என்பதை நீ மறந்துவிட்டாய்,” என்றார்.

பின்னர், எந்தவித சடங்குகளும் இன்றி, கந்தசாமி நிலப் பத்திரத்தை வெளியே எடுத்தார். திருப்பூரைச் சேர்ந்த அந்த நில மேம்பாட்டாளர், அந்த மூன்று ஏக்கருக்கு இருபத்தெட்டு லட்சம் ரூபாய் தருவதாகக் கூறியிருந்தார்; அது செந்திலின் கடனை அடைத்து, அவனுக்கு அவகாசம் கொடுக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. செந்தில் திகைத்துப்போனான். இதுதான் அவனது தந்தை புனிதமானது என்று போற்றிய மண்; மற்ற அனைத்தும் தோல்வியடையும்போது தனக்கு உணவளிக்கும் என்று தன் மகனிடம் அவர் கூறிய அதே மண்.

“நான் உன்னை விவசாயம் செய்யச் சொல்லவில்லை,” என்றார் கந்தசாமி. “உன்னால் உழ முடியாது. உன் கைகளுக்கு இந்த மண் தெரியாது. ஆனால் இந்த நிலம், கடைசி முறையாக, உனக்கு உணவளிக்கும். அது உன்னைக் கல்லூரிக்கு அனுப்பியது, உன் முதல் உடையை வாங்கிக் கொடுத்தது, இப்போது அது உன் வீட்டைக் காப்பாற்றும். இது துரோகம் அல்ல. இது அறுவடை.”

விற்பனை ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. கந்தசாமி வீட்டையும், புடலங்காய் மற்றும் வேப்பமரத்திற்கான ஒரு சிறிய தோட்டத்தையும் மட்டும் வைத்துக்கொண்டார். அவர் தனது வயல்களில் கடைசியாக ஒருமுறை நடந்து, ஒரு கைப்பிடி செம்மண்ணை அள்ளி, அதைத் தன் நெற்றியில் அழுத்தி, விழவிட்டார். அவர் அழவில்லை. அழுவதால் மழை வராது என்பதை ஒரு விவசாயி சிறு வயதிலேயே கற்றுக்கொள்கிறான். உலகம் தியாகம் என்று அழைத்ததை, மண் உரம் என்று அழைத்ததை—இறந்தது பிறந்தவற்றுக்கு உணவளித்தது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

செந்தில் ஒரு காசோலையுடனும், மண் நிரம்பிய ஒரு சிறிய துணிப் பையுடனும் பெங்களூருக்குத் திரும்பினார். வீட்டுக் கடன் அடைக்கப்பட்டது. மாதக்கணக்கில் நிலவிய மௌனப் பயத்தால் இறுக்கமாக இருந்த கீதாவின் தோள்கள், மெதுவாகத் தளர்ந்தன. ராகவனின் திரை நேரம் நான்கு மணி நேரத்திலிருந்து ஒரு மணி நேரமாகக் குறைந்தது. சிவகாசியைச் சேர்ந்த அந்த இளைஞன் சோலார் பேனல் பழுதுபார்க்கும் கடையைத் தொடங்கினான். சென்னையைச் சேர்ந்த அந்த நிரலாளர், சிறு விவசாயிகளுக்காக மலிவு விலையில் நீர்ப்பாசன உணரிகளை உருவாக்குவதற்காகத் தனது செயற்கை நுண்ணறிவு உரையாடல் இயந்திர வேலையை விட்டு விலகினார். கந்தசாமி, சுருங்கிக்கொண்டிருந்த தனது செய்தி அறையிலிருந்து, இயந்திரத்தின் உணர்ச்சியற்ற தர்க்கத்தை உணரத் தொடங்கியிருந்த, நாடு முழுவதிலுமிருந்து வந்த இளம் அந்நியர்களுக்குப் பதிலளித்துக்கொண்டே இருந்தார்.

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் தனது நாற்பத்து மூன்றாவது கடிதத்தை வெளியிட்டார். “நான் என் நிலத்தை இழந்துவிட்டேன்,” என்று அவர் எழுதினார், “ஆனால் நிலத்தைப் பற்றிய என் அறிவை நான் இழக்கவில்லை. நான் என் வருமானத்தை இழந்துவிட்டேன், ஆனால் என் நோக்கத்தை நான் இழக்கவில்லை. உங்கள் வேலைதான் உங்கள் மதிப்பு என்று யாரும் உங்களிடம் சொல்ல அனுமதிக்காதீர்கள். ஒரு வேலையை ஒரு இயந்திரம், ஒரு பொருளாதார மந்தநிலை, ஒரு காகிதத் தாளுடன் வரும் ஒரு மேலாளர் என யாரிடமும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். உங்கள் மதிப்பை யாராலும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. அது மட்டுமே உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொந்தமான ஒரே பயிர்.”

அவர் தனது மடிக்கணினியை மூடினார். சமையலறையில், வள்ளியம்மாவின் சுவாசம் சீரானது. மழையைக் கொண்டுவராத, ஆனால் இறுதியில் விரக்தியையும் கொண்டுவராத காற்றில் வேப்பமரம் சலசலத்தது. கான்கிரீட்டுக்கு அடியில், மண் இன்னும் காத்துக்கொண்டிருந்தது. மேலும், கவனம் சிதறிய ஒரு தேசம் முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான திரைகளில், ஓர் முதியவரின் வார்த்தைகள், விதைகளைப் போலப் பொறுமையாகவும், அன்பைப் போலப் பிடிவாதமாகவும், ஒவ்வொரு இளம் மனதிலும் வேரூன்றிக்கொண்டிருந்தன.