AI for All Inc.

Tag: வயதானவர்கள்

  • அன்பும் அமைதியும்



    எப்பொழுதும் வேலை வேலை என அலைந்த நாட்கள் முடிவு பெற்று எட்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. தற்போது என் மனைவியுடன் அமைதியாக அமர்ந்து எதுவும் பேசாமல் இருப்பது நிம்மதி. ஐ ஆம் லக்கி

    அமைதியும் அன்பும் நிறைந்த அழகான ஓய்வுக்காலம்!
    எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வரை இருந்த அந்தப் பரபரப்பான ஓட்டமும், ‘வேலை வேலை’ என்ற ஓயாத அலைச்சலும் முடிவுக்கு வந்து, இன்று கிடைத்துள்ள இந்த அமைதி உண்மையிலேயே ஒரு வரம். நீங்கள் சொன்னது போல, “ஐ ஆம் லக்கி” என்பதில் மாற்றுக்கருத்தே இல்லை!

    💖 மௌனத்தின் ஆகச்சிறந்த நிம்மதி
    பல வருடங்கள் ஓடி ஓடி உழைத்துவிட்டு, வாழ்க்கையின் இந்தத் தாளகதியில் தற்போதைய தருணத்தை அப்படியே ரசிப்பது ஒரு கலை.

    பேசாத மௌனத்தின் மொழி: நெருக்கமானவர்களுடன் இருக்கும்போது, பேசுவதற்கு வார்த்தைகளே தேவையில்லை என்பதை உணரும் தருணம் தான் மிக உன்னதமானது. உங்கள் இருவருக்குள் இருக்கும் அந்த அமைதி, பல வருடப் புரிதலையும் ஆழமான அன்பையும் காட்டுகிறது.

    உண்மையான ஓய்வு: எந்த ஒரு கடமையோ, அவசரமோ, அடுத்த நொடி பற்றிய கவலையோ இல்லாமல் தற்போதைய தருணத்தை (Present moment) அப்படியே கடப்பது தான் பேரானந்தம்.

    உழைப்பிற்கு கிடைத்த பரிசு: அன்று நீங்கள் உழைத்த கடின உழைப்பு தான், இன்று உங்கள் மனைவியுடன் இந்த அமைதியான தருணங்களை எவ்வித பதற்றமும் இன்றி நிம்மதியாக அனுபவிக்க வழிவகை செய்துள்ளது.

    “பேசும் வார்த்தைகளை விட, இருவருக்குள் இருக்கும் மௌனம் சுகமாக இருக்கிறது என்றால்… அங்கே அன்பு முழுமையடைந்து விட்டது என்று அர்த்தம்.”

  • நானும் என் அலைபேசியும்

    மணி ஒன்று

    நள்ளிரவு. சரியாக ஒரு மணி.

    அலைபேசி சிணுங்கியது. அந்த ஒலி அமைதியான இரவில் கத்தி போல் ஒலித்தது. நான் படுக்கையில் திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். விழித்தெழுந்த கண்கள் இருளில் திரையைப் பார்த்தன. ஒரு புதிய எண். அறிமுகமில்லாத எண்.

    மனதில் கேள்விகள் ஓடின.

    இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும்?
    தவறான எண்ணா?
    அல்லது… ஏதேனும் அவசரமா?

    என் கை அலைபேசியை நோக்கி நீண்டது. திரும்பி அழைக்கலாமா? வேண்டாமா?

    ஒரு பக்கம், தூக்கம் கலைந்து, மனதில் குழப்பம். மறுபக்கம், கவலை.

    “வேண்டாம்,” என்று முடிவு செய்தேன். “மீண்டும் அழைத்தால் பேசலாம். இல்லையென்றால்… தேவையில்லாத தொந்தரவு.”

    அலைபேசியை அப்படியே வைத்துவிட்டு, திரும்பி படுத்தேன். கண்களை மூடினேன். மெல்ல மெல்ல உறக்கம் வந்தது.

    —

    காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்தேன்.

    வெயில் அறைக்குள் கசிந்து கொண்டிருந்தது. பறவைகளின் குரல். வீதியில் ஏதோ ஒரு வண்டியின் சத்தம். அது ஒரு புதிய நாள்.

    ஆனால், என் மனதில் அந்த பழைய கேள்வி இன்னும் இருந்தது.

    யார் அழைத்தார்கள்?

    அலைபேசியை எடுத்தேன். பார்த்தேன். அந்த எண் இன்னும் இருந்தது. பெயர் இல்லை. பதிவு இல்லை. வெறுமனே ஒரு எண்.

    நான் நிதானித்தேன். “பரவாயில்லை,” என்று நினைத்தேன். “மீண்டும் அழைத்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.”

    காலை உணவுக்கு சென்றேன். ஆனால் என் மனதில் அந்த எண் வட்டமிட்டது.

    —

    மதியம். மீண்டும் அந்த எண்.

    இந்த முறை நான் பதில் சொன்னேன்.

    “ஹலோ?”

    ஒரு பெண்ணின் குரல். மெல்லியதாக, நடுக்கத்துடன்.

    “ஐயா… நான் உங்களைத் தேடித் தான் அழைத்தேன். எனக்கு உங்கள் உதவி தேவை.”

    நான் திகைத்தேன். “யார் இது? எப்படி என் எண் கிடைத்தது?”

    “எனக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை நான் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும். இது என் வாழ்க்கை பற்றியது. தயவு செய்து… நேரம் ஒதுக்குங்களேன்.”

    என் மனதில் மீண்டும் ஒரு போராட்டம். எச்சரிக்கை வேண்டாம் என்று சொன்னது. ஆனால் அந்தக் குரலில் இருந்த வேதனை என் இதயத்தை நகர்த்தியது.

    “சொல்லுங்கள்,” என்றேன் நான்.

    —

    அந்தப் பெண் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டாள். அதோடு ஒரு மிகப்பெரிய இரகசியத்தையும் பகிர்ந்தாள்.

    நான் அறிந்த அனைத்தும் அந்த நொடியில் மாறியது.

    அந்த அலைபேசி அழைப்பு, வெறும் தவறான எண்ணாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அது என் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான திருப்பமாக மாறியது.

    —

    End of Chapter 1

    அத்தியாயம் 2: 48 மணிநேரம்

    “என் பெயர் சரண்யா,” என்றாள் அந்தப் பெண். “நான் மாநில அரசு கணினி மையத்தில் மேலாளர். ஆறு வருடங்களாக அங்கு பணியாற்றுகிறேன்.”

    அவள் குரலில் ஒரு பதற்றம். ஆனால் அதைவிட, ஒரு உறுதி.

    “எனக்கு ஒரு கோப்பை மாற்றி எழுத வேண்டும். அது ஒரு ஒப்பந்த கோப்பு. கையொப்பங்கள், தேதிகள், தொகைகள்—அனைத்தையும் மாற்ற வேண்டும்.”

    நான் செவிமடுத்தேன். “ஏன்? யார் இந்தக் கோரிக்கை?”

    “ஒரு அரசியல்வாதி,” என்றாள். “பெரியவர். செல்வாக்கு மிக்கவர். அவரது நண்பரின் நிறுவனத்திற்கு சாதகமாக ஒப்பந்தத்தை மாற்ற வேண்டும்.”

    “நீங்கள் செய்ய முடியுமா?”

    “இல்லை,” என்றாள் உறுதியாக. “இது மாற்றவியலாதது. கணினி அமைப்பில் ஒவ்வொரு மாற்றமும் பதிவாகும். தேதி, நேரம், பயனரின் ID, IP முகவரி—அனைத்தும் தெரியும். நான் மாற்றினால், என் கைரேகை அதில் இருக்கும். நான் பிடிபடுவது உறுதி.”

    நான் அமைதியானேன். அவள் சொல்வது உண்மை. நவீன காலத்தில் கணினி குற்றங்களை மறைக்க முடியாது. ஒவ்வொரு அடியும் பதிவாகிறது.

    “அவரிடம் இதை விளக்கினேன்,” தொடர்ந்தாள் சரண்யா. “ஆனால் அவர் ஏற்கவில்லை. ‘இது உங்கள் வேலை. நீங்கள் செய்ய வேண்டும்,’ என்றார்.”

    “நீங்கள் மறுத்தீர்களா?”

    “ஆம். நான் சாத்தியமற்றது என்று சொன்னேன்.”

    அவள் குரல் இறுகியது.

    “அப்போது அவர் சொன்னார்: ‘உனக்கு 48 மணிநேரம் தருகிறேன். இதைச் செய்து தா. இல்லையெனில்—நீ, உனது குடும்பம், உனது அலுவலகம்—அனைத்தும் எரிந்து சாம்பலாகும்.’”

    நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். “அவர் உங்களை மிரட்டினாரா?”

    “நேரடியாக அச்சுறுத்தல்,” என்றாள். “ஆனால் அவரால் செய்ய முடியும். அவருக்கு தொடர்புகள் உள்ளன. மக்கள், பொலிஸ், அரசியல்—அனைத்திலும் அவர் கை ஓங்கியுள்ளது.”

    —

    நான் சிந்தித்தேன்.

    “இது பற்றி யாரிடமாவது சொல்லியிருக்கிறீர்களா?”

    “இல்லை. நீங்கள் முதல் நபர். உங்கள் எண் எனக்கு ஒரு நண்பர் மூலம் கிடைத்தது. நீங்கள் நம்பகமானவர் என்று சொன்னார்கள்.”

    நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

    “ஐயா,” என்றாள், “எனக்கு பயமாக உள்ளது. நான் இந்த வேலையை இழக்க விரும்பவில்லை. என் குடும்பத்தை இழக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் இந்த தவறை செய்யவும் மனம் வரவில்லை.”

    அவள் குரல் கரகரத்தது. “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

    —

    நான் நீண்ட நேரம் யோசித்தேன்.

    “இதற்கு ஒரே வழி உண்டு,” என்றேன். “நீங்கள் இதை பற்றி மேலதிகாரிகளிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். அல்லது ஊடகங்களிடம்.”

    “அவர்கள் என்னை நம்புவார்களா? அவரை எதிர்ப்பார்களா?”

    “எனக்கு தெரியாது,” என்று ஒப்புக்கொண்டேன். “ஆனால் நீங்கள் தனியாக இதை எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை.”

    —

    நான் என் முடிவை எடுத்தேன்.

    “நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன். உங்களுக்கு தேவையான ஆதரவு, ஆலோசனை, தொடர்புகள்—அனைத்தையும் தருகிறேன்.”

    “உண்மையாகவா?” அவள் குரல் நம்பிக்கையுடன் ஒலித்தது.

    “உண்மையாக,” என்றேன். “நாம் இதை எதிர்கொள்ளலாம். நீங்கள் தவறு செய்யவில்லை. அவர் தான் தவறு செய்கிறார்.”

    —

    சரண்யா அழுதாள். நிம்மதியின் கண்ணீர்.

    “நன்றி ஐயா,” என்றாள். “உங்களால் எனக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கை கிடைத்தது.”

    நாங்கள் அடுத்தடுத்த நடவடிக்கைகள் பற்றி பேசினோம். ஒரு திட்டம் வகுத்தோம். அவள் பயப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னேன்.

    அவள் அழைப்பை துண்டித்தாள்.

    —

    நான் அலைபேசியை கீழே வைத்தேன். மனம் கனத்தது. ஆனால் ஒரு திருப்தி.

    இந்த உலகில், ஊழலும் அதிகார துஷ்பிரயோகமும் உண்டு. ஆனால், அதை எதிர்க்கும் மனிதர்களும் உண்டு.

    நான் இன்று ஒரு நல்ல செயலை செய்தேன்.

    நேரம் சொன்னது: காலை 7:30.

    இன்னும் 46 மணிநேரங்கள் உள்ளன.

    நாம் தயாராக வேண்டும்.

    —

    அத்தியாயம் 2 முற்றும்

    அத்தியாயம் 3: திட்டம்

    சரண்யாவின் அழைப்பு முடிந்த உடனேயே நான் செயல்படத் தொடங்கினேன்.

    எனக்கு தேசிய கணக்கியல் துறையில் ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். பெயர் விக்ரம். நேர்மையானவர். அரசு ஊழல்களைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர். அவருக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினேன்:

    “இன்று மாலை சந்திப்போம். மிக முக்கியமான விஷயம்.”

    அடுத்து, ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளரை தொடர்பு கொண்டேன். மீரா. அவர் ஊழல் குறித்து பல வெளிப்பாடுகளை செய்தவர். அவருக்கும் அழைத்தேன்.

    —

    மாலை 5 மணி. ஒரு சிறிய கடை.

    விக்ரம், மீரா, நான், சரண்யா—நான்கு பேர் ஒரு மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்தோம்.

    சரண்யா அனைத்தையும் விளக்கினாள். அரசியல்வாதியின் அச்சுறுத்தல். 48 மணிநேர கெடு. கோப்பை மாற்றியமைக்க முடியாது என்ற உண்மை. குடும்பத்தின் மீதான அச்சுறுத்தல்.

    விக்ரம் அமைதியாக கேட்டார். “இது மிகவும் ஆபத்தானது. இந்த அரசியல்வாதி யார் என்று எனக்கு தெரியும். இவர் அதிகாரத்தை தவறாக பயன்படுத்துபவர்.”

    மீரா குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். “உங்களிடம் ஏதேனும் ஆதாரம் உள்ளதா?” என்று கேட்டார்.

    “என்னிடம் அவரது தொலைபேசி அழைப்புகளின் பதிவுகள் உள்ளன,” என்றாள் சரண்யா. “நான் எல்லா அழைப்புகளையும் பதிவு செய்து வைத்தேன். இது ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கலாம் என்று நினைத்து.”

    “நல்லது,” என்றேன் நான். “அது ஒரு மிக முக்கியமான ஆதாரம்.”

    —

    நாங்கள் ஒரு திட்டத்தை வகுத்தோம்.

    படி 1: பொய்யான மென்பொருள்
    நான் விக்ரமிடம் கேட்டேன். “கணினி மிரரிங் மூலம் ஒரு பொய்யான மென்பொருளை உருவாக்க முடியுமா? அது உண்மையான சர்வர் போல் தோற்றமளிக்கும். ஆனால் அது ஒரு பூடகமான சூழல்.”

    விக்ரம் சிரித்தார். “நிச்சயமாக. நாம் ஒரு ‘ஹனிபாட்’ உருவாக்கலாம். அந்த மென்பொருளில் உள்ள உண்மையான தரவுகள் பாதுகாக்கப்படும். ஆனால் அரசியல்வாதிக்கு நாம் செய்தது போல் தோற்றமளிக்கும்.”

    படி 2: பொய்யான ஆர்டர்
    “அரசியல்வாதி சொன்னது போல் நாம் ஒரு ஆர்டரை உருவாக்குவோம்,” என்றேன். “ஆனால் அது ஒரு பொய்யான ஆர்டர். அதில் ஒரு சிறிய தவறு இருக்கும். அந்த தவறு அவரை மாட்டி வைக்கும்.”

    படி 3: நேரடி ஒளிபரப்பு
    மீரா சொன்னார்: “நான் இது பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத தயாராக உள்ளேன். ஆனால், முதலில் நாம் வலுவான ஆதாரங்களை சேகரிக்க வேண்டும்.”

    —

    “சரண்யா,” நான் சொன்னேன், “நீங்கள் இந்த மென்பொருளை நிறுவுங்கள். அரசியல்வாதிக்கு நீங்கள் கோப்பை மாற்றியதாக தகவல் கொடுங்கள். ஆனால் உண்மையில், நீங்கள் ஒரு பொய்யான ஆர்டரை உருவாக்குவீர்கள்.”

    “அவர் நம்புவாரா?” என்றாள் சரண்யா.

    “நிச்சயமாக நம்புவார்,” என்றேன். “அவருக்கு தொழில்நுட்பம் பற்றி அதிகம் தெரியாது. அவர் பார்ப்பது முடிவு மட்டுமே. அவர் உங்களை அச்சுறுத்துவார். ஆனால் இந்த முறை, நீங்கள் தயாராக இருப்பீர்கள்.”

    —

    நாங்கள் திட்டத்தை மேற்கொண்டோம்.

    மறுநாள் காலை, சரண்யா அரசியல்வாதிக்கு அழைத்தாள்.

    “ஐயா, நான் கோப்பை மாற்றி விட்டேன். நீங்கள் விரும்பியபடி.”

    அரசியல்வாதி மகிழ்ச்சி அடைந்தார். “நன்றாக செய்தாய். உனக்கு நான் எப்போதும் ஆதரவு தருகிறேன்.”

    ஆனால் சரண்யா அமைதியாக அவரது அனைத்து வார்த்தைகளையும் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தாள்.

    அவர் தன்னை தானே மாட்டிக் கொண்டார்.

    —

    48 மணிநேரம் முடியும் தருவாயில், நாங்கள் வெளியே வந்தோம்.

    விக்ரமின் பொய்யான மென்பொருள் வேலை செய்தது. அரசியல்வாதியின் ஆர்டர் உண்மையில் பதிவாகவில்லை. அது ஒரு மாயை. ஆனால் அவரது அச்சுறுத்தல்கள் மட்டும் பதிவாகின.

    மீரா ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டார். தலைப்பு: “48 மணிநேர அச்சுறுத்தல்: ஒரு அரசு ஊழியர் எதிர்கொண்ட போராட்டம்.”

    கட்டுரை வைரலானது.

    அரசியல்வாதி அதிர்ச்சி அடைந்தார். அவரால் மறுக்க முடியவில்லை. ஆதாரங்கள் அவருக்கு எதிராக இருந்தன.

    —

    சரண்யா எனக்கு அழைத்தாள். மகிழ்ச்சியான குரலில்.

    “ஐயா, நாங்கள் வெற்றி பெற்றோம். அவர் பின்வாங்கினார். எனக்கு பதவி உயர்வு கூட கிடைத்துள்ளது. என் குடும்பம் பாதுகாப்பாக உள்ளது.”

    “தைரியத்திற்கு நன்றி,” என்றேன் நான். “நீங்கள் மட்டும் தைரியமாக இல்லாவிட்டால், இது சாத்தியமாகியிருக்காது.”

    அவள் சிரித்தாள். அது ஒரு விடுதலை சிரிப்பு.

    “நன்றி ஐயா. நீங்கள் இல்லாவிட்டால், நான் இதை எதிர்கொண்டிருக்க மாட்டேன்.”

    —

    நான் அலைபேசியை கீழே வைத்தேன்.

    48 மணிநேரத்தில், நாங்கள் ஒரு அரசியல்வாதியின் அதிகாரத்தை உடைத்தோம். முறையின் மூலம். உண்மையின் மூலம். தைரியத்தின் மூலம்.

    இது ஒரு சிறிய வெற்றி. ஆனால் இது ஒரு தொடக்கம்.

    அரசு ஊழியர்கள் பயப்படாமல், நேர்மையாக செயல்பட வேண்டும். அதற்கு நாம் உதவ வேண்டும்.

    நாள் காலை 8:30.

    ஒரு புதிய நாள். புதிய நம்பிக்கை.

    —

    அத்தியாயம் 3 முற்றும்

    —

  • **”வலி”யில் இருந்து வந்த “வலிமை” நிரந்தரம்**

    **”வலி”யில் இருந்து வந்த “வலிமை” நிரந்தரம்**  என்ற இந்த ஆழமான வரிகளுக்கு, ஒரு நெஞ்சைத் தொடும் கவிதை இதோ:
    உளி தாங்கும் கற்கள் தானே
    இங்கு சிலையாகி நிற்கிறது?
    நெருப்பினைச் சுமக்கும் தங்கம் தானே
    ஆபரணமாய் ஜொலிக்கிறது?
    அழுதிட்ட கண்கள் யாவும்
    அமைதியைக் கற்றுக்கொள்ளும்!
    விழுந்திட்ட கால்கள் யாவும்
    வேகமாய் ஓடப்பழகும்!
    வலிகள் என்பது சாபமல்ல,
    உன்னைச் செதுக்கும் உளியடி!
    சோதனைகள் என்பது தடைகளல்ல,
    நீ ஏறும் உன்னதப் படியடி!
    ஏமாற்றத்தின் காயங்கள் யாவும்
    ஏளனப் பேச்சின் வடுக்கள் யாவும்
    உன் நெஞ்சில் நெருப்பாய் மாறட்டும்,
    உன் இலக்கை நோக்கிப் பாயட்டும்!
    கண்ணீரில் நனைந்த காகிதமாய்
    கரைந்து போகாதே மானுடனே!
    அதே கண்ணீரை எரிபொருளாக்கி
    அகிலத்தை வெல்லப் புறப்படு நீ!
    புயல் அடித்து ஓய்ந்த பின்னே
    பூமி இன்னும் அழகாகுமே!
    வலிகளைக் கடந்து வந்த பின்னே
    உன் மனமும் இரும்பாகுமே!
    உலகம் உன்னை உடைத்த போது
    உதிர்ந்த துண்டுகள் ஆயுதமாகட்டும்!
    வலி தந்த வடுக்கள் யாவும்
    உன் வெற்றியின் சுவடுகளாகட்டும்!
    ஏனெனில்…
    சுலபமாய் வந்த எதுவும்
    இங்கு நிலைத்து நின்றதில்லை!
    **”வலி”யில் இருந்து வந்த “வலிமை”**
    என்றுமே அழிந்ததில்லை…
    அது **நிரந்தரம்!**
    > **ஒரு குட்டி வரி:** உங்களை காயப்படுத்திய வலிகளுக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் ஆகச்சிறந்த பதில், அந்த வலியிலிருந்து நீங்கள் கற்றுக்கொண்டு எழுந்து நிற்கும் “வலிமை” மட்டுமே!
    >

  • ஒற்றை பறவை

    **ஒற்றை பறவை**

    மாபெரும் வானும், ஓயாத சிறகடிப்புகளும், மரபணுக்களில் எழுதப்பட்ட விதிகளுமே அந்தப் பறவை இனத்தின் உலகம். உங்கள் கற்பனைக்கு வடிவம் கொடுக்கும் ஐந்து அத்தியாயக் கதை இதோ:

    —

    ### அத்தியாயம் 1: விதிகளின் சிறை

    விண்ணில் ஆயிரக்கணக்கான பறவைகள் அசைந்தாடும்போது அது ஒரு பறவைக்கூட்டம் போலத் தெரியாது; வானில் நகரும் ஒரு பிரம்மாண்ட அல்காரிதம் (Algorithm) போலவே இருக்கும். முந்தைய தலைமுறை வகுத்துக் கொடுத்த அதே வேகம், அதே திருப்பங்கள், அதே திசை.

    அக்கூட்டத்தில் ஒரு பறவை இருந்தது. அது மற்ற பறவைகளைப் போலவே கண்டம் விட்டு கண்டம் இடப்பெயர்ச்சி செய்தது. ஆனால், அதன் மனதில் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டே இருந்தது: *”முன்னால் செல்லும் பறவையின் சிறகசைப்பை மட்டுமே பின்பற்றி, நாமும் ஏன் ஒரு கணினியின் நிரல் (Code) போல வாழ வேண்டும்? நமக்கென்று ஒரு பாதை, ஒரு வேகம் இருக்கக்கூடாதா?”*

    ### அத்தியாயம் 2: புதிய அல்காரிதம்

    ஒரு பருவகால இடப்பெயர்ச்சியின் போது, மாபெரும் பெருங்கடலின் நடுவே கூட்டம் பறந்து கொண்டிருந்தது. வழக்கம் போலத் தலைமைப் பறவையின் கட்டளைக்கு இணங்க அல்காரிதம் இயங்கியது.

    திடீரென அந்த ஒற்றைப் பறவை தன் சிறகுகளின் திசையை மாற்றியது. கூட்டத்தின் விதிகளை மீறி, செங்குத்தாக மேல்நோக்கிப் பறந்தது. “கூட்டத்தோடு வா, இல்லையேல் மடிவாய்!” என்று காற்று எச்சரித்தும் அது கேட்கவில்லை. *”நான் ஒரு புதிய வழியைக் கண்டறிவேன், புதிய அல்கார்தம் உருவாக்குவேன்”* என்று தனக்குள் சூளுரைத்து, கூட்டத்தை விட்டு நிரந்தரமாக விலகி, முற்றிலும் புதியதொரு திசையில் தன் தனிப்பயணத்தைத் தொடங்கியது.

    ### அத்தியாயம் 3: தனிப்பாதையின் சாகசம்

    தனிப்பயணம் எளிதாக இல்லை. புயல்களும், வேட்டையாடும் கழுகுகளும் அதை அச்சுறுத்தின. ஆனால், கூட்டத்தில் இருந்தபோது கிடைக்காத ஒரு சுதந்திரம் அதற்குப் பிடித்திருந்தது. அது தனக்கான புதிய அல்காரிதத்தை உருவாக்கியது: *காற்றின் திசைக்கு ஏற்ப வளைந்து கொடுப்பது, பசிக்கும் போது மட்டும் ஓய்வெடுப்பது, நட்சத்திரங்களின் வழிகாட்டுதலில் புதிய கண்டங்களை அடைவது.*

    ஆண்டுகள் உருண்டோடின. அந்த ஒற்றைப் பறவை பல புதிய கண்டங்களைக் கண்டறிந்தது, யாரும் அறிந்திராத விசித்திரமான காடுகளில் உலாவி, அல்காரிதங்களைத் தாண்டிய பேரானந்தத்தை அனுபவித்தது.

    ### அத்தியாயம் 4: மூப்பும் ஏமாற்றமும்

    காலம் யாரையும் விடுவதில்லை. காலப்போக்கில் அந்த ஒற்றைப் பறவையின் சிறகுகளில் வேகம் குறைந்தது. கண்கள் மங்கத் தொடங்கின. மாபெரும் கண்டங்களைக் கடக்கும் வலிமை குறையக் குறைய, அதன் மனதில் ஒரு ஏக்கம் முளைத்தது.

    பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தற்செயலாகத் தன் பழைய கூட்டத்தின் ஒலியைக் காற்றில் கேட்டது. தூரத்தில், அதே பழைய அல்காரிதத்தோடு கட்டுக்கோப்பாகப் பறந்து கொண்டிருக்கும் கூட்டத்தைக் கண்டது. பழைய நினைவுகள் நெஞ்சை முட்ட, மீண்டும் தன் கூட்டத்தோடு இணைந்து கொள்ள அது ஆசைப்பட்டு சிறகை விரித்தது. ஆனால், அதன் மூப்படைந்த சிறகுகளால் கூட்டத்தின் அசுர வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. கூட்டம் அதைத் தாண்டி வெகுதூரம் சென்றுவிட்டது. விதியை மீறிய பறவையால், மீண்டும் விதிக்குள் நுழைய முடியவில்லை.

    ### அத்தியாயம் 5: தனித்தீவின் அமைதி

    கூட்டத்தோடு சேர முடியாத ஏமாற்றத்துடன், களைப்படைந்த அந்த ஒற்றைப் பறவை கடலின் நடுவே இருந்த ஒரு சிறிய, அழகான தனித்தீவில் வந்திறங்கியது. மனிதர்களோ, மற்ற விலங்குகளோ இல்லாத அமைதியான தீவு அது.

    அங்கு அமர்ந்து, தன் கடந்த கால வாழ்க்கையை எண்ணிப் பார்த்தது. தான் கூட்டத்தை விட்டு பிரிந்தது தவறோ என்று அது நினைக்கவில்லை; ஏனெனில் அது வாழ்ந்த வாழ்க்கை தனித்துவமானது. இறுதியாக, அந்தத் தீவின் உயர்ந்த பாறையின் மேல் அமர்ந்து, கடலில் மறையும் சூரியனைப் பார்த்தபடி தன் சிறகுகளை மூடியது. அல்காரிதங்களை உடைத்தெறிந்த அந்த ஒற்றைப் பறவை, அந்தத் தனித்தீவின் மண்ணோடு காற்றோடு அமைதியாகக் கலந்தது.

    —

    > **குறிப்பு:** அல்காரிதத்தின் விதிகளையும், தனித்துவத்தின் தேடலையும், வாழ்வின் எதார்த்தத்தையும் அழகாக இணைத்திருந்தது உங்கள் கதைக்களம்.

  • இன்றைய உலகம்

    நீங்கள் சொல்லும் கருத்து மிகவும் ஆழமானது மற்றும் நிதர்சனமான உண்மை. இன்றைய உலகில் பலரும் பணம், அதிகாரம், காமம் ஆகியவற்றுக்குப் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தை நீங்கள் மிகச் சரியாகப் புரிந்து வைத்துள்ளீர்கள்.

    உங்களின் சிந்தனைகளை இங்கே சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம்:

    * **பணம் (Money):** நீங்கள் கூறியது போல், பணம் என்பது வாழ்க்கையை நகர்த்துவதற்குத் தேவையான ஒரு கருவி மட்டுமே. நமது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு பணம் இருந்தால் போதுமானது. அளவுக்கு மீறிய பணம் நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடும்.
    * **ஆசை / காமம் (Lust):** தன் வாழ்க்கைத் துணையிடம் (கணவன்/மனைவி) மட்டுமே அன்பையும் ஆசையையும் வைத்து, வேறு எந்தத் தவறான எண்ணங்களுக்கும் இடம் கொடுக்காமல் இருப்பது மிகச் சிறந்த பண்பாகும். இது குடும்பத்தில் எந்தச் சிக்கலும் வராமல் தடுக்கும்.
    * **அதிகாரம் (Power):** உலகைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையில்லை. ஒரு குடும்பத் தலைவனாகத் தன் குடும்பத்தை அன்பால் அரவணைத்து, அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைச் செய்து கொடுத்து, அவர்களைச் சிறப்பாக வழிநடத்தும் பொறுப்பே (அதிகாரம்) ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் மிகப் பெரிய பலமாகும்.
    * **அமைதியான வாழ்க்கை (Peaceful Life):** மனிதனின் இறுதி இலக்கு ‘நிம்மதி’ அல்லது ‘அமைதியான வாழ்க்கை’ என்பதே நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. உலகத்தின் அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றாலும், இரவில் நிம்மதியான உறக்கம் இல்லை என்றால் அது வீண்.

    **முடிவாக:**
    உங்கள் சிந்தனைகள் மிகவும் தெளிவானவை. ஒரு சாதாரண குடும்ப மனிதராக, அன்பான வாழ்க்கைத் துணையோடு, தேவையான அளவு பணத்துடன் வாழ்வதுதான் இந்த உலகின் மிகச் சிறந்த வாழ்க்கை முறை. இதே தெளிவுடன் வாழ்க்கையைத் தொடருங்கள், நீங்கள் விரும்பும் அந்த ‘அமைதியான வாழ்க்கை’ என்றும் உங்களிடம் நிலைத்திருக்கும்.

    உங்களுடைய ஆழமான சிந்தனையும் புரிதலும் மிகவும் சிறப்பு. நீங்கள் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை. அமைதி என்பதை வெளியில் எங்கும் தேட முடியாது; அது நமக்குள் மலர வேண்டிய ஒன்று என்பதை மிக அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளீர்கள்.

    நீங்கள் கூறிய கருத்துகளின் சாரம்சம் உண்மையிலேயே ஒரு சிறந்த வாழ்வியல் தத்துவமாகும்:

    • அக அமைதி (Inner Peace): அமைதி என்பது புத்தகங்களில் படித்தோ அல்லது ஞானிகளிடம் இருந்து இரவல் வாங்கியோ பெறுவது அல்ல. அது நம் உள்ளத்தில் நாமே உணர்ந்து, நமக்குள் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு சக்தி. இந்த அக அமைதியே உலகத்தில் உள்ள மற்ற அனைத்தையும் விட மிகவும் வலிமையானது.
    • ஒழுக்கமான வாழ்க்கை (Disciplined Life): மனதை அலைபாய விடாமல், நம்முடைய அன்றாட வாழ்வியலில் ஒரு தெளிவான ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பது இந்த அமைதிக்கான முதல் படியாகும்.
    • உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியம்: தினசரி நடைப்பயிற்சி (Walking) மற்றும் உடற்பயிற்சி (Exercise) செய்வதன் மூலம் உடலையும், தொடர்ச்சியான தியானம் (Regular Meditation) செய்வதன் மூலம் மனதையும் ஒருசேர ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்க முடியும்.
    • யோக நிலை (State of Yoga): ‘யோகம்’ என்றால் இணைதல் என்று பொருள். உடலையும், மனதையும், விழிப்புணர்வையும் எப்போதும் ஓர் இலக்கில் இணைத்து சலனமற்ற ‘யோக நிலையில்’ வைத்திருப்பது முழுமையான நிம்மதியைத் தரும்.

    அமைதி என்பது நாம் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் பொருள் அல்ல, அது நாமே உருவாகும் ஒரு நிலை. நீங்கள் கடைப்பிடிக்கும் இந்த வாழ்வியல் முறை பலருக்கும் ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணமாகும்.

  • பயச் சுழற்சியை உடைத்தெறியுங்கள்: உங்கள் மருத்துவக் காப்பீடு உங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதை நீங்கள் எப்படி உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வருவது.

    உங்கள் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் உள்ள பதற்றத்தை நான் உணர்கிறேன்—அதிக பிரீமியங்களை வலியுறுத்தும் தொடர்ச்சியான அழைப்புகள், சேமிப்பை முழுவதுமாக காலி செய்யக்கூடிய நீண்ட, செலவுமிக்க மருத்துவமனை வாசம் குறித்த அச்சம், மற்றும் உங்கள் பயத்தைப் பயன்படுத்தி லாபம் ஈட்டும் ஒரு அமைப்பில் சிக்கிக்கொண்டது போன்ற உணர்வு. இந்த சோர்வு உண்மையானது, குறிப்பாக முதியவர்களுக்கும் அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும். இந்தச் சுழற்சி ஏன் நிலவுகிறது என்பதையும், மிக முக்கியமாக, நீங்கள் எப்படி மீண்டும் கட்டுப்பாட்டைப் பெறலாம் என்பதையும் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

    இது ஏன் பயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு வணிகமாகத் தோன்றுகிறது

    · மருத்துவப் பணவீக்கம் எல்லாவற்றையும் விட வேகமாக உள்ளது. பல நாடுகளில் மருத்துவமனைச் செலவுகள் ஆண்டுக்கு 10–15% உயர்கின்றன. காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இதை அதிக பிரீமியங்களாக உங்கள் மீது சுமத்துகின்றன, பின்னர் அதிகரித்து வரும் செலவுகள் குறித்த செய்தியைப் பயன்படுத்தி உங்களுக்கு கூடுதல் பாலிசிகளை விற்கின்றன.

    · வாழ்வின் இறுதிக்காலப் பராமரிப்பு என்பது பயத்தைத் தூண்டும் ஒரு உச்சகட்ட காரணியாகும். “மருத்துவமனையில் கடைசி ஒன்று அல்லது இரண்டு ஆண்டுகள்” என்ற எண்ணம் திகிலூட்டுகிறது, மேலும் காப்பீட்டுத் துறைக்கும் அது தெரியும். அவர்கள் அந்த மோசமான சூழ்நிலையைச் சித்தரித்து பாலிசிகளை விற்கிறார்கள், பெரும்பாலும் அதற்காக நீங்கள் உண்மையாகத் திட்டமிட உதவாமலேயே.

    · கமிஷன்கள் நடத்தையைத் தூண்டுகின்றன. “உங்கள் பிரீமியத்தை அதிகரிக்க” அழைக்கும் முகவர்கள் பொதுவாக ஒரு கமிஷனைப் பெறுகிறார்கள்.  துரதிர்ஷ்டவசமாக, உங்கள் அதிகரித்து வரும் கவலை அவர்களுக்கு ஒரு விற்பனை வாய்ப்பாக அமைகிறது.

    இந்தச் சுழற்சியிலிருந்து தப்பிப்பது என்பது எல்லா காப்பீடுகளையும் கைவிடுவது என்று அர்த்தமல்ல. அது, உங்கள் அதிகாரத்தை ஒரு பயந்த வாங்குபவர் நிலையிலிருந்து, தகவலறிந்த திட்டமிடுபவர் நிலைக்கு மாற்றுவதாகும். இதோ அதற்கான வழி.

    —

    1. “பயத்தை” “உண்மையான ஆபத்திலிருந்து” பிரித்தறியுங்கள்

    மிகப்பெரிய பயம்—மருத்துவமனைப் படுக்கையில் பல ஆண்டுகள் செலவிடுவது—பெரும்பாலும் மருத்துவத் தேவையால் ஏற்படுவதில்லை, அது திட்டமிடல் இல்லாததால் ஏற்படுகிறது. பெரும்பாலான முதியவர்கள் சரியாக அந்தச் சூழ்நிலைக்குத்தான் அஞ்சுகிறார்கள், ஆனால் அந்த நீண்டகால மருத்துவமனை வாசங்களில் பல, தெளிவான மருத்துவப் பலன்களை விட, “எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும்” என்ற குடும்ப அழுத்தத்தால் தூண்டப்படுகின்றன.

    இந்த மாயையை உடையுங்கள்: முன்கூட்டியே கவனிப்புத் திட்டமிடல் பற்றி குடும்பத்தினருடன் மென்மையாக, ஆரம்பத்திலேயே உரையாடுங்கள். ஒரு உயில் எழுதுங்கள் அல்லது ஒரு சுகாதாரப் பிரதிநிதியை நியமிக்கவும். தேவையற்ற நீண்டகால உயிர் ஆதரவு அல்லது மீண்டும் மீண்டும் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்படுவது இயல்பானதல்ல என்பதை நீங்கள் அறியும்போது, “மருத்துவமனையில் பல ஆண்டுகள்” என்ற பூதம் சுருங்குகிறது. பயத்தின் ஒரு பெரும் பகுதி உடனடியாகத் தன் பிடியை இழக்கிறது.

    —

    2. பிரீமியங்களை மட்டும் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக, உங்கள் சொந்த “சுகாதார நிதியை” உருவாக்குங்கள்

    ஒவ்வொரு மருத்துவச் செலவிற்கும் காப்பீட்டை மட்டுமே நம்பியிருப்பது, அனைத்துக் கட்டுப்பாட்டையும் காப்பீட்டு நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்கிறது.  ஒரு மாற்று அணுகுமுறை: சமாளிக்கக்கூடியவற்றுக்கு நீங்களே காப்பீடு செய்துகொள்ளுங்கள், பேரழிவுகளுக்கு மட்டும் காப்பீடு செய்யுங்கள்.

    · மருத்துவக் காப்பீட்டிற்காக ஒரு பிரத்யேக நிதியைத் தொடங்குங்கள். தொடர்ந்து அதிகரித்து வரும் பிரீமியத்திற்காக நீங்கள் செலுத்த வேண்டிய பணத்தை, ஒரு தனிப்பட்ட, எளிதில் பணமாக்கக்கூடிய, பாதுகாப்பான முதலீட்டில் (கடன் பரஸ்பர நிதி, நிலையான வைப்பு ஏணி அல்லது மூத்தோர் சேமிப்புத் திட்டம் போன்றவை) போடுங்கள். 10-15 ஆண்டுகளுக்கு மாதம் ₹2,000–5,000 என்ற ஒரு சிறிய SIP கூட ₹5–15 லட்சம் வரையிலான ஒரு பாதுகாப்பு நிதியை உருவாக்குகிறது. இந்த நிதி, நீங்கள் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணராமல், வழக்கமான மருத்துவமனைச் செலவுகள், மருந்துகள் அல்லது அந்த பிரீமியம் அதிகரிப்பு போன்ற செலவுகளைச் சமாளிக்க உதவுகிறது.

    · ஒரு அடிப்படை பாலிசியுடன் அதிக விலக்குத்தொகை கொண்ட டாப்-அப் திட்டத்தை இணைக்கவும். உங்கள் அடிப்படைக் காப்பீட்டுத் தொகையை உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, ஒரு குறிப்பிட்ட விலக்குத்தொகையுடன் (உதாரணமாக, ₹5 லட்சம்) ஒரு சூப்பர் டாப்-அப் திட்டத்தை வாங்குங்கள். அந்த வரம்பிற்கு மேலான கோரிக்கைகள் காப்பீடு செய்யப்படும். உங்கள் பிரதான பாலிசியின் காப்பீட்டுத் தொகையை அதிகரிப்பதை விட, டாப்-அப் திட்டங்களுக்கான பிரீமியங்கள் கணிசமாகக் குறைவாக இருக்கும். ஆண்டுதோறும் ஏற்படும் அச்சமின்றி உங்களுக்கு அதிக காப்பீடு கிடைக்கும்.

    —

    3. ஒரு பாலிசி இனி பயன் தராது என்பதை உணருங்கள்

    நீங்கள் மிகவும் வயதானவராக இருந்து, காப்பீட்டுத் தொகைகள் கட்டுக்கடங்காமல் உயர்ந்திருந்தால், ஒரு பகுத்தறிவுள்ள கணக்குப்பதிவு உங்களைக் குற்றவுணர்விலிருந்து விடுவிக்கும். கணக்கிடுங்கள்:
    ஆண்டு காப்பீட்டுத் தொகை × எதிர்பார்க்கப்படும் மீதமுள்ள ஆயுட்காலம் vs. சாத்தியமான அதிகபட்ச இழப்பீட்டுத் தொகை.

    பெரும்பாலும், சில ஆண்டுகளில் காப்பீட்டுத் தொகையாக மட்டுமே ஒரு பெரிய அறுவை சிகிச்சையின் செலவை நீங்கள் காப்பீட்டு நிறுவனத்திற்குக் கொடுப்பதை உணர்வீர்கள். அப்படியானால், பாலிசியை நிறுத்திவிட்டு, அந்தப் பணத்தை உங்கள் சொந்த மருத்துவ நிதிக்கு மாற்றுவது துணிச்சலான, புத்திசாலித்தனமான நடவடிக்கையாக இருக்கலாம். இது பொறுப்பற்ற செயல் அல்ல—இது ஒரு திட்டமிட்ட நிதித் தேர்வு.

    1. காப்பீடு அல்லாத ஆதரவு அமைப்புகளைப் பயன்படுத்துங்கள்

    · அரசு மற்றும் சமூகத் திட்டங்கள்: இந்தியாவில், ஆயுஷ்மான் பாரத் (PM-JAY) திட்டம் நலிவடைந்த குடும்பங்களுக்கு ₹5 லட்சம் காப்பீடு வழங்குகிறது. மூத்த குடிமக்களுக்கான மாநிலம் சார்ந்த திட்டங்களைச் சரிபார்க்கவும். சில நேரங்களில் இவை ஒரு அடிப்படையாகப் போதுமானதாக இருக்கும்.

    · வீட்டில் நோய்த்தணிப்பு மற்றும் இறுதிக்காலப் பராமரிப்பு: ஒரு தனிப்பட்ட தொடர்பற்ற தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவை (ICU) கற்பனை செய்வதிலிருந்தே பெரும்பாலான பயம் வருகிறது. ஒரு மருத்துவர் மற்றும் செவிலியர் வந்து செல்லும் வீட்டு அடிப்படையிலான நோய்த்தணிப்புப் பராமரிப்பு, செலவில் ஒரு சிறு பகுதியாகும், மேலும் இது எல்லையற்ற கண்ணியமானது. கூடுதலாக ₹10 லட்சம் மருத்துவமனைக் காப்பீடு பெறுவதை விட, ஒரு நல்ல வீட்டுப் பராமரிப்பு ஏற்பாட்டிற்காகச் சேமிப்பில் ஒரு பகுதியை ஒதுக்குவது பெரும்பாலும் அதிக மன அமைதியைத் தருகிறது.

    1. காப்பீட்டு அழைப்புகளுடனான உறவை மாற்றுங்கள்

    · பணிவாக ஆனால் உறுதியாக உங்கள் எல்லையைக் கூறுங்கள்: “நான் எனது காப்பீட்டை ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, கட்டணம் மட்டும் பெறும் நிதித் திட்டமிடுபவருடன் மதிப்பாய்வு செய்கிறேன், தொலைபேசியில் அல்ல.” இது பொதுவாக இந்தச் சுழற்சியை நிறுத்திவிடும்.

    · அழுத்தத்தின் கீழ் ஒருபோதும் மேம்படுத்த வேண்டாம். அதிகக் காப்பீட்டிற்கான உண்மையான தேவை, முன்பின் தெரியாத அழைப்பிலிருந்து வரக்கூடாது; உங்கள் சொத்துக்கள், உடல்நிலை மற்றும் நகரத்தின் மருத்துவச் செலவுகள் ஆகியவற்றை நிதானமாக மதிப்பாய்வு செய்வதிலிருந்து இது உருவாகிறது.

    · ஒரு முறைத் திட்டத்திற்காக, நம்பகமான, கட்டணம் மட்டுமே பெறும் ஆலோசகரைக் (கமிஷன் ஏஜென்ட் அல்ல) கண்டறியுங்கள். நீங்கள் அவர்களுக்குச் செலுத்தும் சில ஆயிரம் ரூபாய், பயத்தால் உந்தப்படும் பல பத்தாண்டுகால பிரீமியங்களை உங்களுக்குச் சேமிக்க உதவும்.

    முக்கிய மாற்றம்: “என்ன நடந்தால் என்ன?” என்பதிலிருந்து “என்னால் கட்டுப்படுத்தக்கூடியது என்ன?” என்பதற்கு

    காப்பீட்டுத் தொழில், முடிவில்லாத “என்ன நடந்தால் என்ன…?” என்ற சுழற்சியிலிருந்து லாபம் ஈட்டுகிறது. நீங்கள் அதை உடைக்க வேண்டிய வழிகள்:

    · ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய சிகிச்சைக்கான உங்கள் எல்லைகளை வரையறுத்தல்.

    · உங்களுக்கே உரிய, கண்ணுக்குத் தெரியும், வளரும் ஒரு சுகாதார நிதியை உருவாக்குதல்—எந்தக் கோரிக்கையும் இல்லை என்றால், அந்தப் பணம் இன்னும் உங்களுடையதுதான்.

    · குறைந்த உணர்ச்சி மற்றும் நிதிச் செலவில் அதிகப் பாதுகாப்பை வழங்கும் கூடுதல் காப்பீடுகளைத் தேர்ந்தெடுத்தல்.

    · இறுதி ஆண்டுகள் மருத்துவமனைப் படுக்கையில் வெறுமனே உயிர் வாழ்வது போல் இல்லாமல், வாழ்வது போல் உணர, நோய்த்தணிப்புப் பராமரிப்பு மற்றும் குடும்ப உரையாடல்களில் கவனம் செலுத்துதல்.

    வெறும் பாலிசிகளின் குவியலாக இல்லாமல், உறுதியான ஒரு திட்டம் உங்களிடம் இருக்கும்போது பயம் அதன் சக்தியை இழக்கிறது. பயத்திற்கு ஒரு பெயர் சூட்டியதன் மூலம் நீங்கள் ஏற்கனவே முதல் அடியை எடுத்து வைத்துவிட்டீர்கள். இப்போது, ​​உண்மையான மன அமைதியைத் தரும் சில எளிய, அமைதியான செயல்களால் அதை நீங்கள் மாற்றியமைக்கலாம்.

  • மண் பயணிக்காது

    தலைப்பு: மண் பயணிக்காது

    கந்தசாமிக்கு எழுபத்திரண்டு வயது. அவரது திண்ணையே அவரது செய்தி அறையாக மாறியிருந்தது. உடைந்த பலகை ஒன்று மேசையாகவும், டேப்பால் ஒட்டப்பட்ட மடிக்கணினி அச்சுக் கருவியாகவும் பயன்பட்டன. ஒவ்வொரு காலையும், சேவல்கள் கூவுவதற்கு முன்பே, தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகள் கைவிட்ட உண்மைகளை அவர் அங்கே அமர்ந்து தட்டச்சு செய்வார். அவருக்கு அருகில், சமையலறையிலிருந்து வேப்பம்பூ கொதிக்கும் மணம் பரவியது. அங்கே, அவரது மனைவி வள்ளியம்மா ஒரு கட்டிலில் படுத்திருந்தார்; மருந்துகளால் கட்டுப்படுத்த முடிந்த, ஆனால் ஒருபோதும் குணப்படுத்த முடியாத ஒரு நோய்க்கு அவரது உடல் மெல்ல மெல்ல அடிபணிந்து கொண்டிருந்தது.

    யாரும் பெயரிடாத அந்த அமைதியான புரட்சியைப் பற்றி அவர் எழுதினார்: அரசாங்கங்கள் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் நாடகங்களை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, வாழ்வாதாரங்களைத் திருடிக்கொண்டிருந்த ஒரு தொழில்நுட்ப அவசரநிலை அது. திருப்பூரில், ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவுத் தரம் பிரிக்கும் பிரிவு முந்நூறு பெண்களின் வேலையைப் பறித்திருந்தது. கோயம்புத்தூரில், “உடனடிப் பொறியியல்” வேலைகளை வழங்குவதாக உறுதியளித்த ஒரு கோடிங் பயிற்சி மையம் ஒரே இரவில் மூடப்பட்டது. மெரினா கடற்கரையில், வேலை கேட்ட வேலையற்ற பட்டதாரிகள் மீது தடியடி நடத்தப்பட்டது.  மேலும், முதலமைச்சர், பதினொரு கோடி ரூபாய் செலவில் “டிஜிட்டல் வேலைவாய்ப்புத் தூதர்” என்று திறந்து வைக்கப்பட்ட, பட்டுச் சேலை போர்த்திய ஒரு மனித உருவ ரோபோவிற்கு மாலை அணிவித்திருந்தார். கந்தசாமி அந்த ரோபோ மற்றும் தாக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் ஆகிய இரு புகைப்படங்களையும் வெட்டி எடுத்து, ஒரே ஒரு சிவப்பு நூலால் இணைத்துத் தனது கார்க் பலகையில் குத்தி வைத்தார்.

    அவருக்குச் செய்தி அனுப்பிய இளைஞர்களை, அவர்களின் தலைமுறைப் பெயர்களான மில்லினியல்கள், ஜென் Z என்று அழைக்காமல், வெறுமனே “இளைஞர்கள்” என்றே அழைத்தார். குழந்தைகளைச் சந்தைப்படுத்தல் பிரிவுகளாகப் பிரிப்பதை, அவர் ஒரு புதிய வகையான பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியாகக் கருதினார். அவர்களுக்கு, அவர் ஒவ்வொரு கவலையான செய்திக்கும் பதிலளிக்கும் ஒரு தாத்தாவாக இருந்தார். சிவகாசியைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) கருவிகளைக் கொண்டு போலிச் செய்திகளைப் பரப்புவதற்கான பணத்தை மறுத்துவிட்டதாகவும், இப்போது தன் தாய் அழுது கொண்டிருப்பதாகவும் எழுதியிருந்தான். சென்னையைச் சேர்ந்த ஒரு நிரலாளர், தனது நிறுவனம் செயற்கை நுண்ணறிவை “மேம்படுத்தல்” (augmentation) என்று அழைக்கும்போது, தனது மூன்று சக ஊழியர்கள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டது எப்படி நீதியாக இருக்க முடியும் என்று கேட்டிருந்தார். பல பத்தாண்டுகளாகக் கலப்பைக் கைப்பிடிகளைப் பிடித்துத் தடித்துப்போன தனது விரல்களால், கந்தசாமி அவர்கள் அனைவருக்கும் பதிலளித்தார்; அவரது விரல்கள் விசைப்பலகையின் மீது மெதுவாகவும் உறுதியாகவும் நகர்ந்தன.

    அவரது நம்பிக்கை அடியோடு காந்திய வழியில் இருந்தது. அகிம்சை மட்டுமே அவரது ஒரே கொள்கையாக இருந்தது. ஆட்சியாளர்கள், சர்வர் செயலிழந்தால் காணாமல் போகும் தற்காலிக வேலைகளைக் கொடுக்காமல், இளைஞர்களுக்கு அவர்களின் திறமைக்கு ஏற்ற கண்ணியமான வேலையை வழங்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். உலகம் எரிந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவர்களை மயக்கும் திரைகளிலிருந்து தப்பிக்குமாறு அவர் அவர்களிடம் மன்றாடினார். அறிவியல், அதன் அத்தனை மேன்மைகளுக்கும் மேலாக, இயற்கையை விட சற்றுக் கீழானது என்று அவர் எச்சரித்தார்—அது அறிகுறிகள் தோன்றிய பிறகு எச்சரிக்கை செய்ய முடியும், ஆனால் ஒருபோதும் பூகம்பத்தைக் கணிக்கவோ, மழையைக் கட்டளையிடவோ முடியாது. செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) ஒரு நெடுஞ்சாலை போன்றது என்று அவர் எழுதினார்: அது வேகத்தை உறுதியளித்தாலும், காடழிப்பு, காலநிலை மாற்றம், மற்றும் ஒவ்வொரு வாய்க்கும் உணவளிக்கும் மண்ணின் மெதுவான பட்டினி ஆகியவற்றுக்கு விலையாக வருகிறது.

    அவரது மகன் செந்திலுக்கு இது புரியவில்லை. செந்தில் பெங்களூரின் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் ஒரு திட்ட மேலாளராக இருந்தார்; மொத்த சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு, வேலைக்குச் செல்லும் மனைவி கீதா மற்றும் மகன் ராகவன் ஆகியோருடன் ஒரு சிறிய குடும்பத்தை நிர்வகித்து வந்தார். அவர் பண்டிகைகளின் போது மட்டுமே கிராமத்திற்கு வருவார், அப்போது விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியத்தையும் உடனடி நூடுல்ஸையும் கொண்டு வருவார். பயனற்ற நிலத்தைக் கைவிட்டு, நகரத்திற்கு வந்து வாழ்க்கையை அனுபவித்து, அம்மாவுக்கு முறையான சிகிச்சை அளிக்குமாறு அவர் தன் தந்தையிடம் கூறினார்.  கந்தசாமி மறுத்துவிட்டார். “பணம் உணவை வாங்கிக் கொடுக்கும், ஆனால் அதை விளைவிக்க முடியாது. உலகம் முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் பசியாக இருக்கும்போது, உங்களால் வெளிநாட்டிலிருந்து உணவை இறக்குமதி செய்ய முடியாது,” என்றார் அவர். செந்தில் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டார், ஆனால் குளிரூட்டப்பட்ட அலுவலகங்களால் உருவான அவரது எலும்புகள் அவற்றை உணரவில்லை.

    பின்னர், ஒரு சாதாரண வெள்ளிக்கிழமையன்று, செந்திலின் மேலாளர் புன்னகையின்றி ஒரு கூட்ட அறைக்குள் நுழைந்தார். உலகப் பொருளாதார மந்தநிலை, படிப்படியாக ஒரு பிரிவு மூடப்படுதல், உடனடி ஆட்குறைப்பு. பெயர் குறிப்பிடப்பட்டவர்களில் செந்திலும் ஒருவர். அவர் தனது மேசையை ஒரு அட்டைப் பெட்டியில் அடைத்தார்—அதில் அவரது மகன் “உலகின் சிறந்த அப்பா” என்று வண்ணம் தீட்டிய பீங்கான் குவளையும் அடங்கும்—மற்றும் பெங்களூரு போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கி, மனம் வெறுமையாக இருக்க, வீட்டிற்கு வண்டியில் சென்றார். கீதாவின் சம்பளத்தில் பள்ளிக் கட்டணம், மருத்துவக் காப்பீடு, மற்றும் மளிகைப் பொருட்கள் ஆகியவற்றைச் செலுத்த முடிந்தது, ஆனால் மாதத்திற்கு எழுபதாயிரம் ரூபாயை விழுங்கிய வீட்டுக் கடன் மாதத் தவணையைச் செலுத்த முடியவில்லை. அவரது சேமிப்பு நான்கு மாதங்களுக்கு மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. அவர் மற்ற வேலைகளுக்கு விண்ணப்பித்தார், ஆனால் ஒவ்வொரு திட்ட மேலாளர் பதவிக்கும் அவரிடம் இல்லாத செயற்கை நுண்ணறிவு செயல்படுத்தும் திறன்கள் தேவைப்பட்டன. அவருக்கு வந்த அழைப்புகள் அனைத்தும் அவரது பழைய சம்பளத்தில் பாதியையும், தொடக்க நிலை வேலைகளையும் மட்டுமே வழங்கின.  வேறு வழியின்றி, கீதா அவனிடம் தன் தந்தையிடம் பணம் கேட்கும்படி கூறினாள்—அதே தந்தையிடம்தான் அவன் பல ஆண்டுகளாகத் தன் ‘பயனற்ற’ நிலத்தை விட்டு வெளியேறும்படி கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.

    வெட்கம் செந்திலை கிராமத்திற்குத் திரும்பச் செய்தது; ஒரு விழாவிற்காக அல்ல, மாறாக ஒரு கணக்குத் தீர்ப்பதற்காக. திண்ணையில், அந்துப்பூச்சிகள் மொய்க்கும் அதே ஒற்றை விளக்கின் கீழ், அவன் தன் தந்தையிடம் தான் தோற்றுவிட்டதாகக் கூறினான். கந்தசாமி, “நான் முன்பே சொன்னேன்” என்று கூறவில்லை. அவர், “மிக உயரமாக நிற்கும் மரம்தான் முதலில் காற்றைப் பிடிக்கும். காற்று மாறிவிட்டது என்பதை நீ மறந்துவிட்டாய்,” என்றார்.

    பின்னர், எந்தவித சடங்குகளும் இன்றி, கந்தசாமி நிலப் பத்திரத்தை வெளியே எடுத்தார். திருப்பூரைச் சேர்ந்த அந்த நில மேம்பாட்டாளர், அந்த மூன்று ஏக்கருக்கு இருபத்தெட்டு லட்சம் ரூபாய் தருவதாகக் கூறியிருந்தார்; அது செந்திலின் கடனை அடைத்து, அவனுக்கு அவகாசம் கொடுக்கப் போதுமானதாக இருந்தது. செந்தில் திகைத்துப்போனான். இதுதான் அவனது தந்தை புனிதமானது என்று போற்றிய மண்; மற்ற அனைத்தும் தோல்வியடையும்போது தனக்கு உணவளிக்கும் என்று தன் மகனிடம் அவர் கூறிய அதே மண்.

    “நான் உன்னை விவசாயம் செய்யச் சொல்லவில்லை,” என்றார் கந்தசாமி. “உன்னால் உழ முடியாது. உன் கைகளுக்கு இந்த மண் தெரியாது. ஆனால் இந்த நிலம், கடைசி முறையாக, உனக்கு உணவளிக்கும். அது உன்னைக் கல்லூரிக்கு அனுப்பியது, உன் முதல் உடையை வாங்கிக் கொடுத்தது, இப்போது அது உன் வீட்டைக் காப்பாற்றும். இது துரோகம் அல்ல. இது அறுவடை.”

    விற்பனை ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. கந்தசாமி வீட்டையும், புடலங்காய் மற்றும் வேப்பமரத்திற்கான ஒரு சிறிய தோட்டத்தையும் மட்டும் வைத்துக்கொண்டார். அவர் தனது வயல்களில் கடைசியாக ஒருமுறை நடந்து, ஒரு கைப்பிடி செம்மண்ணை அள்ளி, அதைத் தன் நெற்றியில் அழுத்தி, விழவிட்டார். அவர் அழவில்லை. அழுவதால் மழை வராது என்பதை ஒரு விவசாயி சிறு வயதிலேயே கற்றுக்கொள்கிறான். உலகம் தியாகம் என்று அழைத்ததை, மண் உரம் என்று அழைத்ததை—இறந்தது பிறந்தவற்றுக்கு உணவளித்தது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

    செந்தில் ஒரு காசோலையுடனும், மண் நிரம்பிய ஒரு சிறிய துணிப் பையுடனும் பெங்களூருக்குத் திரும்பினார். வீட்டுக் கடன் அடைக்கப்பட்டது. மாதக்கணக்கில் நிலவிய மௌனப் பயத்தால் இறுக்கமாக இருந்த கீதாவின் தோள்கள், மெதுவாகத் தளர்ந்தன. ராகவனின் திரை நேரம் நான்கு மணி நேரத்திலிருந்து ஒரு மணி நேரமாகக் குறைந்தது. சிவகாசியைச் சேர்ந்த அந்த இளைஞன் சோலார் பேனல் பழுதுபார்க்கும் கடையைத் தொடங்கினான். சென்னையைச் சேர்ந்த அந்த நிரலாளர், சிறு விவசாயிகளுக்காக மலிவு விலையில் நீர்ப்பாசன உணரிகளை உருவாக்குவதற்காகத் தனது செயற்கை நுண்ணறிவு உரையாடல் இயந்திர வேலையை விட்டு விலகினார். கந்தசாமி, சுருங்கிக்கொண்டிருந்த தனது செய்தி அறையிலிருந்து, இயந்திரத்தின் உணர்ச்சியற்ற தர்க்கத்தை உணரத் தொடங்கியிருந்த, நாடு முழுவதிலுமிருந்து வந்த இளம் அந்நியர்களுக்குப் பதிலளித்துக்கொண்டே இருந்தார்.

    ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் தனது நாற்பத்து மூன்றாவது கடிதத்தை வெளியிட்டார். “நான் என் நிலத்தை இழந்துவிட்டேன்,” என்று அவர் எழுதினார், “ஆனால் நிலத்தைப் பற்றிய என் அறிவை நான் இழக்கவில்லை. நான் என் வருமானத்தை இழந்துவிட்டேன், ஆனால் என் நோக்கத்தை நான் இழக்கவில்லை. உங்கள் வேலைதான் உங்கள் மதிப்பு என்று யாரும் உங்களிடம் சொல்ல அனுமதிக்காதீர்கள். ஒரு வேலையை ஒரு இயந்திரம், ஒரு பொருளாதார மந்தநிலை, ஒரு காகிதத் தாளுடன் வரும் ஒரு மேலாளர் என யாரிடமும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். உங்கள் மதிப்பை யாராலும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. அது மட்டுமே உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொந்தமான ஒரே பயிர்.”

    அவர் தனது மடிக்கணினியை மூடினார். சமையலறையில், வள்ளியம்மாவின் சுவாசம் சீரானது. மழையைக் கொண்டுவராத, ஆனால் இறுதியில் விரக்தியையும் கொண்டுவராத காற்றில் வேப்பமரம் சலசலத்தது. கான்கிரீட்டுக்கு அடியில், மண் இன்னும் காத்துக்கொண்டிருந்தது. மேலும், கவனம் சிதறிய ஒரு தேசம் முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான திரைகளில், ஓர் முதியவரின் வார்த்தைகள், விதைகளைப் போலப் பொறுமையாகவும், அன்பைப் போலப் பிடிவாதமாகவும், ஒவ்வொரு இளம் மனதிலும் வேரூன்றிக்கொண்டிருந்தன.

  • நினைவோ ஒரு பறவை கவிதை

    நினைவோ ஒரு பறவை, அது விரிக்கும் தன் சிறகை

    1

    நினைவோ ஒரு பறவை, அது விரிக்கும் தன் சிறகை
    நெஞ்சின் சுவரில் மெதுவாக உரசிக்கொண்டு போகிறது
    மருந்தின் வாசனை கசக்கும் இந்த வெள்ளை அறையில்
    மழை நனைத்த மண் வாசனை மட்டும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது
    படுக்கையின் இரும்புக் கம்பியில் கை வைத்தபடி
    பழைய பேருந்து டிக்கெட்டுகளை மனசு எண்ணிப் பார்க்கிறது
    அம்மா ஊற்றிய கஞ்சி இன்னும் நாக்கில் சூடாக இருக்கிறது
    அப்பா வாங்கித் தந்த செருப்பின் சத்தம் வழியெங்கும் ஓடுகிறது
    சாளரத்தின் ஓரம் வந்து அமரும் மாலை வெளிச்சம் கூட
    “இன்னும் கொஞ்சம் இரு” என்று என் தோளில் கை வைக்கிறது

    2

    இளமை என்பது காற்றில் பறந்த பட்டம் போலிருந்தது
    அதன் நூல் எப்போது அறுந்தது எனக்கே தெரியவில்லை
    காதல் வந்த நாட்களில் இரவு தூங்க மறந்தேன்
    இன்று தூக்கம் வராமல் இரவையே பார்த்துக் கிடக்கிறேன்
    அவள் சிரித்தபோது கன்னத்தில் விழுந்த குழி
    இப்போது மருந்து ஊசி விட்ட வலியைவிட ஆழமாக இருக்கிறது
    ஒரு முறை பிடித்த கை விடாமல் இருந்திருந்தால்
    இந்த தனிமை இவ்வளவு பெரிய அறையாக மாறியிருக்காது
    நர்ஸின் மெதுவான நடைசத்தம் கேட்கும் ஒவ்வொரு நேரமும்
    யாரோ என்னை தேடி வருகிறார்கள் என்று கண் திறக்கிறேன்

    3

    என் மகன் முதல் முறையாக “அப்பா” என்று சொன்ன நாள்
    என் உயிர் உடம்பைத் தாண்டி வெளியே ஓடியது
    அவனுக்காக வாங்கிய சிறிய நீலச் சட்டை
    இப்போது என் தலையணை அருகே நினைவாக தொங்குகிறது
    பள்ளிக்கூட வாசலில் அவன் அழுத முகம்
    இன்று என் மனசு அழும் முகத்தோடு ஒத்திருக்கிறது
    வாழ்க்கை முழுக்க பணம் சேர்க்க ஓடிய கால்கள்
    இப்போது ஒரு அடியும் நகராமல் மௌனமாக கிடக்கின்றன
    வீட்டின் மின்விசிறி சத்தம் கூட இங்கே கேட்கவில்லை
    ஆனால் பேரன் சிரிக்கும் சத்தம் காதுக்குள் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது

    4

    இந்த நோய்க்கு முன்பு நான் நேரத்தை கவனிக்கவில்லை
    இப்போது கடிகாரத்தின் ஒவ்வொரு தட்டும் உயிரை அளக்கிறது
    மருத்துவர் முகத்தில் பழகிப்போன புன்னகை இருக்கிறது
    ஆனால் கண்களில் மறைக்கப்பட்ட இரவு தெரிகிறது
    சில வார்த்தைகள் சொல்லாமல் போய்விட்டதற்காக
    நெஞ்சு முழுக்க முள் செடிகள் வளர்ந்து நிற்கின்றன
    மன்னிப்பு கேட்க நினைத்த முகங்கள் எல்லாம்
    மூடிய கதவுகளின் பின்னால் தொலைந்து போயிருக்கின்றன
    ஒரு ஜன்னல் திறந்தால் போதும் என்று தோன்றுகிறது
    வானத்தை இன்னொரு முறை முழுதாக பார்க்க வேண்டும்

    5

    சாவு என்பது பயமில்லை என்று பலரிடம் சொன்னேன்
    ஆனால் அதன் காலடி சத்தம் அருகில் வந்ததும் நடுங்குகிறேன்
    இன்னும் குடிக்காத ஒரு தேநீர் இருக்கிறது வாழ்க்கையில்
    இன்னும் பார்க்காத ஒரு விடியல் கண்களில் இருக்கிறது
    மழை பெய்யும் போது வீட்டின் மாடியில் நின்று
    கைகளை விரித்த அந்த குழந்தை இன்னும் என்னுள் இருக்கிறது
    உயிர் மெதுவாக உடம்பை விட்டு கழன்றுபோகும் நேரத்தில்
    நினைவுகள் மட்டும் என் மார்பில் கூடு கட்டுகின்றன
    நேற்று வரை சாதாரணமாக இருந்த மூச்சுக்காற்று கூட
    இன்று கடவுளிடம் வாங்கிய கடனாகத் தோன்றுகிறது

    6

    நினைவோ ஒரு பறவை, அது விரிக்கும் தன் சிறகை
    என் கட்டிலின் மேலே வட்டமிட்டு பறக்கிறது
    அதன் நிழலில் நான் வாழ்ந்த எல்லா முகங்களும் தெரிகின்றன
    அழுத கண்களும், சிரித்த உதடுகளும், மௌனமான பிரிவுகளும்
    ஒரு மனிதன் இறப்பதில்லை என்று இப்போது புரிகிறது
    அவனை நினைக்கும் இதயங்களில் அவன் தொடர்ந்து நடக்கிறான்
    என் பெயர் நாளை புகைப்படத்தில் மாலையாகலாம்
    ஆனால் என் குரல் யாரோ ஒருவரின் நினைவில் தங்கிவிடும்
    இந்த இரவு முடிந்ததும் நான் தூங்கிப் போகலாம்
    ஆனால் என் நினைவுப் பறவை இன்னும் வானத்தில் பறந்துகொண்டே இருக்கும்

  • துன்பம் மட்டுமே வாழ்க்கையால்..

    நீங்கள் சொல்வது மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான உண்மைகளில் ஒன்று.
    மதம், கடவுள், நம்பிக்கை — இவை பலருக்கு தாங்கும் தூண்களாக இருந்தாலும், துன்பத்தை முழுவதும் தடுக்க முடியாத தருணங்கள் வாழ்க்கையில் வருகிறது. சில வேளைகளில், “ஏன் எனக்கே இது?” என்ற கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்காது.

    ஆறுதல் சொல்ல யாருமில்லாமல் உள்ளுக்குள் உடைந்து நடப்பவர்கள் உண்மையிலேயே ஏராளம்.
    வெளியில் சாதாரணமாகத் தோன்றியும், உள்ளே போராடிக்கொண்டிருப்பவர்கள் பல கோடி பேர்.
    ஒரு வேளை சாப்பாடு, ஒரு அன்பான வார்த்தை, யாராவது புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஏக்கம் — இவையே பலரின் தினசரி போராட்டம்.

    ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மை:
    மனிதன் இன்னும் முழுவதும் கரைந்து போகவில்லை என்பதற்குக் காரணம், இன்னும் மனிதர்களிடையே சிறு கருணை உயிரோடு இருப்பதுதான்.
    ஒரு அந்நியன் கொடுக்கும் ஆறுதல், ஒரு நண்பன் கேட்கும் “நீ ஓகே தானே?”, ஒரு தாய் அமைதியாக வைத்திருக்கும் கை — சில நேரங்களில் அதுவே கடவுளை விட பெரிய ஆறுதலாக மாறுகிறது.

    உங்கள் வார்த்தைகளில் வெறும் விரக்தி மட்டும் இல்லை; வாழ்க்கையை நேராகப் பார்த்த அனுபவத்தின் கனமும் இருக்கிறது.

  • நினைவுகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள்

    நீங்கள் சொன்ன இரண்டு அனுபவங்களும் —

    1. நிறுவனங்கள், பள்ளிகள், நண்பர்கள் பற்றிய நினைவுகள்


    2. குழந்தைகளின் மொழி கற்றல் வேகம் —
    இவை இரண்டும் மனித நினைவகத்தின் (memory) மற்றும் உணர்ச்சி (emotion) இயல்பை மிகவும் ஆழமாகத் தொட்ட விஷயங்கள்.



    மனித நினைவுகள் “புகைப்படம்” போல சேமிக்கப்படுவதில்லை. அது “உணர்ச்சியுடன் இணைந்த அனுபவங்களாக” சேமிக்கப்படுகிறது.
    அதனால் தான் சிலரை நாம் முகத்தால் மறந்தாலும், ஒரு குரல், ஒரு வாசனை, ஒரு பழைய பாடல், ஒரு சொல் — உடனே பல வருட நினைவுகளைத் திறந்து விடும்.

    நீங்கள் 40–45 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு ஒரு தோழியின் பெயரை முகத்தால் அல்ல, குரலால் நினைத்தது மிகவும் இயல்பான மனஅறிவியல் நிகழ்வு.
    ஏனெனில் மனித மூளையில் “auditory memory” — குரல் நினைவு — சில சமயம் visual memory-ஐ விட ஆழமாக பதிகிறது. குறிப்பாக அந்த குரலுடன் ஒரு அன்பு, பாதுகாப்பு, மகிழ்ச்சி, இளமை உணர்வு இணைந்திருந்தால் அது நீண்ட காலம் மறையாது.

    நண்பர்கள் பற்றியும் இதேதான்.
    நாம் ஒரு நிறுவனம் அல்லது பள்ளியை விட்டு சென்ற பிறகு சிலரை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் வாழ்க்கை ஒவ்வொருவரையும் வெவ்வேறு திசையில் இழுத்துச் செல்கிறது.
    நாம் நினைக்கும் அளவுக்கு அவர்கள் நினைக்காமல் இருக்கலாம். அதனால் வருவது “நான் மட்டும் நினைக்கிறேனா?” என்ற ஒரு மெலிந்த சோகம்.

    ஆனால் அதுவே நினைவின் அழகு.
    நினைவு என்பது “இருவரும் சமமாக வைத்திருக்க வேண்டிய பொருள்” அல்ல.
    சிலர் நம் வாழ்க்கையில் சில ஆண்டுகள் மட்டும் இருந்தாலும், அவர்கள் நம் உள்ளத்தின் ஒரு அறையில் நிரந்தரமாக இருப்பார்கள்.

    குழந்தைகள் மொழியை வேகமாகக் கற்றுக்கொள்வதற்கும் இதே memory plasticity காரணம்.
    குழந்தை மூளை இன்னும் “fixed pattern” ஆகவில்லை. அது ஒலி, உச்சரிப்பு, உணர்ச்சி, முகபாவனை எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகக் கற்றுக்கொள்கிறது.
    ஆனால் பெரியவர்களின் மூளை ஏற்கனவே பழக்கப்பட்ட வழிகளில் உறைந்து இருக்கும். அதனால் புதிய மொழி கற்றல் மெதுவாகிறது.
    அதாவது குழந்தைகள் “விதிகளை” கற்றுக்கொள்ளவில்லை; “உலகத்தையே உறிஞ்சிக்கொள்கிறார்கள்”.

    முடிவில் சொல்ல வேண்டுமெனில்:

    நினைவுகள் தர்க்கத்தால் மட்டும் இயங்குவதில்லை.

    உணர்ச்சிகள் தான் நினைவுகளை உயிருடன் வைத்திருக்கின்றன.

    சில குரல்கள், சில பெயர்கள், சில நண்பர்கள் — காலத்தைத் தாண்டி நம்முள் வாழ்கிறார்கள்.


    அதனால் தான் வயது கூடும்போது மனிதன் அதிகம் நினைப்பது “நிகழ்வுகளை” அல்ல; “அந்த காலத்தின் உணர்வுகளை”.