நினைவோ ஒரு பறவை கவிதை

நினைவோ ஒரு பறவை, அது விரிக்கும் தன் சிறகை

1

நினைவோ ஒரு பறவை, அது விரிக்கும் தன் சிறகை
நெஞ்சின் சுவரில் மெதுவாக உரசிக்கொண்டு போகிறது
மருந்தின் வாசனை கசக்கும் இந்த வெள்ளை அறையில்
மழை நனைத்த மண் வாசனை மட்டும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது
படுக்கையின் இரும்புக் கம்பியில் கை வைத்தபடி
பழைய பேருந்து டிக்கெட்டுகளை மனசு எண்ணிப் பார்க்கிறது
அம்மா ஊற்றிய கஞ்சி இன்னும் நாக்கில் சூடாக இருக்கிறது
அப்பா வாங்கித் தந்த செருப்பின் சத்தம் வழியெங்கும் ஓடுகிறது
சாளரத்தின் ஓரம் வந்து அமரும் மாலை வெளிச்சம் கூட
“இன்னும் கொஞ்சம் இரு” என்று என் தோளில் கை வைக்கிறது

2

இளமை என்பது காற்றில் பறந்த பட்டம் போலிருந்தது
அதன் நூல் எப்போது அறுந்தது எனக்கே தெரியவில்லை
காதல் வந்த நாட்களில் இரவு தூங்க மறந்தேன்
இன்று தூக்கம் வராமல் இரவையே பார்த்துக் கிடக்கிறேன்
அவள் சிரித்தபோது கன்னத்தில் விழுந்த குழி
இப்போது மருந்து ஊசி விட்ட வலியைவிட ஆழமாக இருக்கிறது
ஒரு முறை பிடித்த கை விடாமல் இருந்திருந்தால்
இந்த தனிமை இவ்வளவு பெரிய அறையாக மாறியிருக்காது
நர்ஸின் மெதுவான நடைசத்தம் கேட்கும் ஒவ்வொரு நேரமும்
யாரோ என்னை தேடி வருகிறார்கள் என்று கண் திறக்கிறேன்

3

என் மகன் முதல் முறையாக “அப்பா” என்று சொன்ன நாள்
என் உயிர் உடம்பைத் தாண்டி வெளியே ஓடியது
அவனுக்காக வாங்கிய சிறிய நீலச் சட்டை
இப்போது என் தலையணை அருகே நினைவாக தொங்குகிறது
பள்ளிக்கூட வாசலில் அவன் அழுத முகம்
இன்று என் மனசு அழும் முகத்தோடு ஒத்திருக்கிறது
வாழ்க்கை முழுக்க பணம் சேர்க்க ஓடிய கால்கள்
இப்போது ஒரு அடியும் நகராமல் மௌனமாக கிடக்கின்றன
வீட்டின் மின்விசிறி சத்தம் கூட இங்கே கேட்கவில்லை
ஆனால் பேரன் சிரிக்கும் சத்தம் காதுக்குள் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது

4

இந்த நோய்க்கு முன்பு நான் நேரத்தை கவனிக்கவில்லை
இப்போது கடிகாரத்தின் ஒவ்வொரு தட்டும் உயிரை அளக்கிறது
மருத்துவர் முகத்தில் பழகிப்போன புன்னகை இருக்கிறது
ஆனால் கண்களில் மறைக்கப்பட்ட இரவு தெரிகிறது
சில வார்த்தைகள் சொல்லாமல் போய்விட்டதற்காக
நெஞ்சு முழுக்க முள் செடிகள் வளர்ந்து நிற்கின்றன
மன்னிப்பு கேட்க நினைத்த முகங்கள் எல்லாம்
மூடிய கதவுகளின் பின்னால் தொலைந்து போயிருக்கின்றன
ஒரு ஜன்னல் திறந்தால் போதும் என்று தோன்றுகிறது
வானத்தை இன்னொரு முறை முழுதாக பார்க்க வேண்டும்

5

சாவு என்பது பயமில்லை என்று பலரிடம் சொன்னேன்
ஆனால் அதன் காலடி சத்தம் அருகில் வந்ததும் நடுங்குகிறேன்
இன்னும் குடிக்காத ஒரு தேநீர் இருக்கிறது வாழ்க்கையில்
இன்னும் பார்க்காத ஒரு விடியல் கண்களில் இருக்கிறது
மழை பெய்யும் போது வீட்டின் மாடியில் நின்று
கைகளை விரித்த அந்த குழந்தை இன்னும் என்னுள் இருக்கிறது
உயிர் மெதுவாக உடம்பை விட்டு கழன்றுபோகும் நேரத்தில்
நினைவுகள் மட்டும் என் மார்பில் கூடு கட்டுகின்றன
நேற்று வரை சாதாரணமாக இருந்த மூச்சுக்காற்று கூட
இன்று கடவுளிடம் வாங்கிய கடனாகத் தோன்றுகிறது

6

நினைவோ ஒரு பறவை, அது விரிக்கும் தன் சிறகை
என் கட்டிலின் மேலே வட்டமிட்டு பறக்கிறது
அதன் நிழலில் நான் வாழ்ந்த எல்லா முகங்களும் தெரிகின்றன
அழுத கண்களும், சிரித்த உதடுகளும், மௌனமான பிரிவுகளும்
ஒரு மனிதன் இறப்பதில்லை என்று இப்போது புரிகிறது
அவனை நினைக்கும் இதயங்களில் அவன் தொடர்ந்து நடக்கிறான்
என் பெயர் நாளை புகைப்படத்தில் மாலையாகலாம்
ஆனால் என் குரல் யாரோ ஒருவரின் நினைவில் தங்கிவிடும்
இந்த இரவு முடிந்ததும் நான் தூங்கிப் போகலாம்
ஆனால் என் நினைவுப் பறவை இன்னும் வானத்தில் பறந்துகொண்டே இருக்கும்