மனைவியின் கைப்பிடித்து
மகள் வீட்டின் வாசல் கடக்கிறோம்—
விடுமுறை என்று வந்தாலும்,
இது வெறும் பயணம் அல்ல…
அன்பை மீண்டும் வாழ வந்த பயணம். ❤️
வாசலில் ஓடி வந்து
வரவேற்கும் ஒரு குட்டி வீரன்—
தைரியத்தில் சிங்கம்,
குறும்பில் காற்று,
தாத்தா–பாட்டியின் மனதை
ஒரே நொடியில் கொள்ளையடிக்கும்
எங்கள் brave & naughty grandson! 🦁💙
அவன் சிரிப்பில் ஆயிரம் மின்னல்கள்,
அவன் குறும்பில் நூறு கதைகள்,
அவன் ஓட்டத்தின் பின்னால்
எங்கள் வயதும் ஓடுகிறது!
அருகில் மெல்ல மலரும்
எங்கள் செல்லப் பேத்தி—
அவளின் புன்னகை மட்டும் போதும்,
ஒரு நாள் முழுவதும்
வசந்தமாகி விடுகிறது. 🌸💕
அவள் கண்களில் பாசம்,
அவள் மழலையில் இசை,
அவள் சின்னச் சின்ன அசைவுகளில்
எங்கள் உலகமே அடங்கிவிடுகிறது.
மகளின் இல்லம் இன்று
எங்களுக்கு ஒரு சிறிய சொர்க்கம்;
மனைவியின் அருகாமை,
மகளின் அன்பு,
பேரன்–பேத்தியின் சிரிப்பு—
இதற்கு மேலென்ன வேண்டும்
இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில்?
ஒரு வாரம் மட்டும் என்றாலும்,
நினைவுகள் ஆயுள் முழுவதும் நீளட்டும்.
எங்கள் காலடிகள் இங்கே
சில நாட்கள் மட்டுமே தங்கட்டும்;
ஆனால் எங்கள் சிரிப்பும் அன்பும்
இந்த வீட்டின் சுவர்களில்
என்றும் தங்கட்டும்.
இறைவா,
எங்கள் குழந்தைகளையும்,
எங்கள் பேரக்குழந்தைகளையும்,
எங்கள் குடும்பத்தின் அன்பையும்
என்றும் காப்பாயாக.
எங்கள் பயணம் இனிதாகட்டும்,
எங்கள் நாட்கள் நகைச்சுவையாகட்டும்,
எங்கள் இதயங்கள் இளமையாகட்டும்,
எங்கள் குடும்பம் என்றும்
இப்படியே ஒன்றாக இருக்கட்டும். 🙏❤️
இந்த ஒரு வாரம்—
விடுமுறை அல்ல…
வாழ்க்கை நமக்குத் தந்த
ஒரு அழகான பரிசு. 🌿✨
Tag: poem
-
🌸 எங்கள் ஒரு வார சொர்க்கம் 🌸
-
It was, it is, it will be
நிச்சயமாக. “Where did it start? It is. And it will be.” என்ற தத்துவக் கருத்தை மையமாக வைத்து, காலம்–இருப்பு–எதிர்காலம் பற்றிய ஒரு சிறிய philosopher poem:
எங்கே தொடங்கியது?
எங்கே தொடங்கியது
இந்தப் பயணம்?
நேற்றின் இருளிலா?
நட்சத்திரம் பிறந்த கணத்திலா?
அல்லது
“நான்” என்று உணர்ந்த
முதல் சிந்தனையிலா?
தொடக்கத்தைத் தேடினேன்—
அது பின்னால் மறைந்திருந்தது.
முடிவைத் தேடினேன்—
அது முன்னால் தெரியவில்லை.
இருப்பது மட்டும் உண்மை.
கடந்தது
நினைவாகி விட்டது;
வருவது
கனவாக மட்டுமே இருக்கிறது.
ஆனால் இந்தக் கணம்—
என் மூச்சில்,
என் பார்வையில்,
இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அமைதியில்—
இருக்கிறது.
நான் மறைந்தாலும்
நட்சத்திரங்கள் தொடரும்.
நட்சத்திரங்கள் அணைந்தாலும்
பிரபஞ்சம் தொடரும்.
அப்படியானால்
“நான் எப்போது தொடங்கினேன்?”
என்ற கேள்வியை விட,
“இப்போது நான் இருக்கிறேன்”
என்பதே
பெரிய பதிலோ?
எங்கே தொடங்கியது என்று
யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கலாம்.
எங்கே முடியும் என்றும்
யாருக்கும் தெரியாது.
ஆனால்—
It was.
It is.
It will be.
காலம் நகர்கிறதா?
அல்லது
நாம்தான் காலத்தின் வழியே
நகர்கிறோமா?
பதில் தேடாதே.
சில உண்மைகள்
பதில் அல்ல—
அவை இருப்பு. -
தாயின் மணிமாலை
—
பல்லவி (Refrain)
மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
பிரித்து மணி சிதறியதே… சிதறி எங்கோ போய்விட்டதே!
—
சரணம் 1 – கனவும் கருவும்
துளி துளியாய் வார்த்தெடுத்தேன், என் உயிர் சதையை உருக்கி,
சிறு விரல் கோர்த்து, பள்ளிப் பாடம் நடத்தி, கனவுகள் கோர்த்தேனே.
கோடை விடுமுறைக் கூட்டமாய், கூடு முழுதும் கும்மாளம்,
மழை நாளில் பாட்டுப் பாடி, விளக்கெண்ணெய் மணம் மூக்கில் நிற்க,
அந்த ஒவ்வொரு மணியிலும் என் முத்த மழை பொழிந்தேனே.
என் மடியே உங்கள் மருக் கூடு, என் மார்பே உங்கள் சோறு.
—
சரணம் 2 – ஒற்றுமையின் ஒளி
சிரிப்பொலி முழங்கிட, சிறகுகள் விரித்து ஆடிட,
காதல் எனும் பொன் நூலில் கரங்கள் அனைத்தும் இணைந்தன.
வாழ்க்கை வட்டமாய்ச் சுழன்றிட, காலம் கதையாய் பின்னிட,
ஒற்றுமை வெற்றிப் பெட்டகமாய், என் நெஞ்சில் மின்னிட,
ஒரு தாயின் கனவு நனவானதுபோல், என் கண்கள் குளிர்ந்தன.
பத்து விரல்களாய் ஒன்றித்து, பந்து விளையாட்டாய் இருந்தீர்கள்.
—
சரணம் 3 – இடியும் இருளும் (சிதறல்)
ஆனால் ஒரு நாள்… காற்று பலமாய் வீசிற்று, இடியும் இருளும் கூடிற்று,
கோத்த நூல் – என் பொறுமை – அறுந்துபோக, கோலம் உடைந்து போனதே!
ஒரு மணி வடக்கே திரும்பிற்று, இன்னொன்று தெற்கே விலகிற்று,
மற்றொன்று கடல் கடந்து, நானோ கரையில் தவிக்கிறேன்.
கிழக்கும் மேற்குமாய் திசை மாறி, கூடு காலியாய்க் கிடக்குது.
அம்மா என்றொரு சொல்லுக்காக, காத்திருக்கும் வெறும் வீடு.
—
சரணம் 4 – தாயின் வேதனையும் வெறுமையும்
இன்றோ கைவிரல் நுனியில், ஒரு கிழிந்த நூல் மட்டுமே கிடக்குது,
பழைய படங்களில் பார்த்து, கண்ணீரை முத்தமாக்கி வைத்திருக்கிறேன்.
சிதறிய மணிகளைத் தேடி, நிலத்தில் படுத்து அழுகிறேன்;
எந்த மந்திரத்தால் இவற்றை மீண்டும் கோர்ப்பேன்?
சண்டை சச்சரவு அல்ல; உலகின் போக்கு இது…
ஆயினும், என் வாழும் நாட்கள் முடியும் வரை,
இந்த நூலின் நுனியைப் பிடித்தபடி, மணிகள் திரும்பும் வழியைப் பார்த்து நிற்பேன்.
—
இறுதிப் பல்லவி (முடிவுரை)
ஆம்… மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
பிரித்து மணி சிதறியதே…
சிதறல் விதியெனில், என் பிரார்த்தனை மட்டும்,
உங்கள் ஒவ்வொரு மணியிலும் ஒளி தந்து,
எந்த இருளிலும் உருளாமல் காப்பாற்றட்டும்.
என் வாழ்க்கை மணிமாலை – நூல் துண்டாயினும், மணிகளின் நினைவில் நான் வாழ்கிறேன்.
—
இக்கவிதையின் மையக்கருத்து:
இது வெறும் பிரிவு பற்றிய கவிதை அல்ல; ஒரு தாய் தன் குடும்பத்தை ஒற்றுமையாகக் காக்க எடுத்துக்கொண்ட உழைப்பின் மீதான புலம்பல். மணிகள் (குழந்தைகள்) சிதறிப்போனாலும், நூல் (தாயின் பாசம்) அறுந்துபோனாலும், அந்த நூல் இன்னும் தாயின் கையில்தான் இருக்கிறது. காலம் மாறலாம், இடம் மாறலாம், ஆனால் தாயின் வாழ்க்கை மாலையின் நோக்கம் மட்டும் மாறாது. -
அகக்காட்டு அரக்கன்
அகக் காட்டு அரக்கன்
வெளியே தேடினேன், வெறும் நிழல்களை,
குகைகளில் ஒளிந்த பேய்களின் நடுக்கத்தை.
விண்ணை முட்டும் விகாரங்களை எண்ணி,
அச்சத்தில் உறைந்தேன் நானும் ஒரு பிணத்தை.
திரும்பினேன்; என் உள்ளொளி காட்டியது—
கண்ணாடி அல்ல, என் உள்ளக் கிணறு.
அதில் தெரிந்தது ஒரு முகம், என் முகம்தான்,
ஆனால் அதில் கனன்றது பழைய வேறு!
என் குரோதம் – கொம்புகள் முளைத்த மான்,
என் பொறாமை – படமெடுத்த பாம்பு.
என் அச்சம் – விண்ணைப் பிளக்கும் இடி,
என் ஆசை – உடைந்து கிடக்கும் கூடு.
போர் வெளியில் அல்ல, இங்கேயே தான்,
என் மூச்சுக் காற்றிலே, என் இரத்த ஓட்டத்திலே.
நான்தான் எதிரி, நான்தான் கதவு,
உடைக்க வேண்டிய சுவரும் நானே!
வெளியே உள்ள அரக்கர்கள் வெறும் மாயம்,
உள்ளே உள்ள பேய்தான் நித்திய நினைவு.
அதனோடு கைகோர்ப்பதே உண்மை வெற்றி,
அதனை உள்வாங்குவதே நித்திய தீர்வு. -
வாழ்க்கை கவிதை
—
பாடல் 1
வாழ்க்கை எனும் விரிந்த கடலில்,
அலைகள் அனைத்தும் அடக்க நினைத்தோம்.
கைவிரல்கள் இறுக்கும் தோறும்,
நழுவும் மணலின் நொடியைக் கண்டோம்.
பாடல் 2
தோள்கள் சோர்ந்து, நெஞ்சம் கலங்க,
போராட்டம் வெறும் புகையென உணர்ந்தோம்.
முட்கள் நிறைந்த இந்தப் பாதை,
முடிவில் வேறோர் முகவரி சொல்கிறது.
பாடல் 3
ஆற்றின் நீரை அணைத்திட நினைத்தால்,
கரையே உடைந்து கொந்தளிப்பதுண்டு.
அலையின் போக்கில் அகமகிழ்ந்தால்,
கடலின் கருணை கைகூடுமம்மா.
பாடல் 4
காற்றின் பாதை எதிர்த்து நின்றால்,
சிறகு சுழன்று வீழ்ச்சியே மிஞ்சும்.
தென்றலோடு தன்னை விட்டால்,
வானின் உச்சி வெற்றிக் கோட்டை.
பாடல் 5
திட்டம் தோறும் இடறல் உண்டு,
அதுவே வாழ்வின் இயற்கை மெய்யாம்.
இருளில் அமைதி காணும் வழியே,
கட்டை உடைத்துக் கடக்கும் பயணம்.
பாடல் 6
கனவில் கட்டுப்பாடு கரைந்து போக,
ஓட்டம் தன்னில் ஒன்றும் இனிமை.
நதியின் முடிவு கடலின் தொடக்கம்,
அதுவே வாழ்வின் முழுமைப் பொருளே. -
உயிரும் கோஷ்டிகளும்
அவனோ தன நிலை உணராத coma நிலை,
இவர்களோ இரண்டு மூன்று கோஷ்டிகளாய்,
ICU வில் வைக்க ஒரு கோஷ்டியும்,
கண்காணிப்பு வார்டில் வைக்க இன்னொரு கோஷ்டியும்,.
நிம்மதியாய் மரணம் எய்தட்டும் என்றும்,
மருத்துவமனையோ வந்தவரை லாபம் என நினைக்க,
அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே.இந்தக் கவிதை மரணத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் ஒரு உயிரைச் சுற்றி நடக்கும் மனிதர்களின் கருத்து மோதலையும், மருத்துவமனையின் வணிக நோக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
கவிதையின் மையம்
“அவனோ தன் நிலை உணராத coma நிலை”
— உயிருடன் இருக்கிறான்; ஆனால் தன்னைச் சுற்றி நடப்பது எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாத நிலை. கவிதையின் மிகப் பெரிய பரிதாபம் இங்குதான் தொடங்குகிறது.“இவர்களோ இரண்டு மூன்று கோஷ்டிகளாய்”
— அந்த உயிரின் நிலையைவிட, அதைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் கருத்து வேறுபாடுதான் பெரிதாகிறது. யாருடைய முடிவு சரி என்ற அதிகாரப் போட்டி போலவும் தெரிகிறது.“ICU வில் வைக்க ஒரு கோஷ்டியும் / கண்காணிப்பு வார்டில் வைக்க இன்னொரு கோஷ்டியும்”
— மருத்துவ முடிவுகூட மனிதர்களின் குழு மனப்பான்மையாக மாறிவிட்டதை நையாண்டியாகச் சொல்கிறது. ICU என்பது இங்கு மருத்துவப் பிரிவு மட்டுமல்ல; உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரு தரப்பின் மனநிலையையும், கண்காணிப்பு வார்டு என்பது அதிக தலையீடு வேண்டாம் என்ற மனநிலையையும் குறிக்கிறது.“நிம்மதியாய் மரணம் எய்தட்டும் என்றும்”
— இந்த வரி கவிதைக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருகிறது. சில நேரங்களில் “உயிரைக் காப்பாற்றுவது” என்பதற்கும் “வேதனையை நீட்டிப்பது” என்பதற்கும் இடையிலான எல்லை எது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.“மருத்துவமனையோ வந்தவரை லாபம் என நினைக்க”
— இதுதான் கவிதையின் மிகக் கடுமையான சமூக விமர்சனம். நோயாளி ஒரு உயிர் அல்ல; வருவாய் தரும் ஒருவராகப் பார்க்கப்படும் மருத்துவ வணிகமயமாக்கலை கவிதை குற்றம் சாட்டுகிறது.“அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே.”
— மிகச் சிறந்த முடிவு. முழுக் கவிதையின் சாரமும் இந்த ஒரே வரியில் அடங்குகிறது.
ஒருபுறம் உறவினர்களின் குழப்பம், மறுபுறம் மருத்துவ அமைப்பின் லாப நோக்கம் — இவற்றுக்கிடையில் முடிவெடுக்க முடியாத, தன் நிலையை உணர முடியாத அந்த உயிரே உண்மையான பலியாகிறது.கவிதையின் சிறப்பு
இந்தக் கவிதையில் “ICU”, “கண்காணிப்பு வார்டு”, “லாபம்”, “coma” போன்ற மருத்துவச் சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருப்பது கவிதைக்கு நவீன சமூக யதார்த்தத் தன்மையைத் தருகிறது. அதேசமயம், கடைசி வரியான “அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே” வாசகருக்குள் ஒரு வலியை ஏற்படுத்துகிறது.
இது வெறும் ஒரு நோயாளியின் கதை அல்ல.
“உயிர் யாருடையது? முடிவு எடுக்கும் உரிமை யாருக்கு? மருத்துவம் சேவையா, வணிகமா? உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கும் மரணத்தை நீட்டிப்பதற்கும் இடையே கோடு எங்கே?” என்ற பல கேள்விகளை எழுப்பும் கவிதை.மொத்தத்தில், கருணை + சமூக விமர்சனம் + மருத்துவ வணிகமயமாக்கல் + மரணத்தின் தத்துவக் கேள்வி ஆகிய நான்கையும் குறைந்த வரிகளில் கொண்டு வந்திருக்கிறது. குறிப்பாக கடைசி வரி கவிதையின் தாக்கத்தை உயர்த்துகிறது.
-
“எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்”
இன்றைய சமூகம் குறித்து “எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்” என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை:
—
எழுதாத கவிதைக்கு எழுத்துக்களை தேடுகிறேன்
கண்ணாடிச் சுவர்களுக்குள்
மனிதர்கள் உரையாடுகின்றனர்
பேச்சுக்கள் மின்னலில் பறக்க
அர்த்தங்கள் தரையில் சிந்துகின்றன.
நான் எழுதாத கவிதைக்கு
எழுத்துக்களைத் தேடுகிறேன் –
ஒவ்வொரு சொல்லும்
ஓர் உண்மையின் நிழல்.
விளம்பரங்கள் கத்தும் ஊரில்
மௌனம் பெரும் குற்றம்;
அதிக லைக்குகள் கொண்ட உணர்வுகள்
அதிக அர்த்தமுள்ளவை என நம்பும் கூட்டம்.
இதயங்கள் Status-க்குள் அடைபட்டு
கனவுகள் Reels-ஆக உருள,
நான் இன்னும் தேடுகிறேன்
பழைய புத்தகத்தின் மடிப்பில்
மறைந்து கிடக்கும் ஒரு புள்ளியை.
கைகள் ஸ்க்ரோலில் வழுக்க
கால்கள் நடப்பதை மறக்க,
நான் தேடும் எழுத்துகள்
எங்கோ பூமிக்கு அடியில் –
ஒரு கிராமத்து கிணற்று விளிம்பில்
பாட்டியின் கதையில் உயிர்த்தெழுகின்றன.
இன்று கவிதைக்கு உரிமை இல்லை;
உரிமைகளுக்கு மட்டுமே கவிதை உண்டு.
எனினும் நான் தேடுகிறேன் –
பொருளாதாரத்தில் கரையாத
ஒரு குறிப்பெழுத்தை,
தொழில்நுட்பத்தில் சிக்காத
ஒரு மூச்சிரைப்பை,
காட்சிப்படுத்தப்படாத
காட்சியின் விளிம்பில் நிற்கும்
அந்த ஒற்றை உண்மையை.
எழுதாத கவிதைக்கு
எழுத்துக்கள் கிடைக்கும் வரை
நான் காத்திருக்கிறேன் –
இந்த சமூகத்தின் இரைச்சலுக்குள்
ஒரு மெளனத்தின்
கையெழுத்துப் பார்ப்பதுபோல். -
மேலே இருக்கிறான், அவனுக்கு புரியும்
ஆம். நீங்கள் சொல்வது மிகவும் அழகான கருத்து. ஆனால் ஒரு சிறிய வரலாற்றுத் திருத்தம் உள்ளது.
Robert Browning-க்கு தொடர்புபடுத்தப்படும் பிரபலமான வாசகம்:
> “When I wrote it, only God and I knew; now God alone knows.”
அதாவது, “நான் அதை எழுதும்போது அதன் பொருள் எனக்கும் இறைவனுக்கும் தெரிந்திருந்தது; இப்போது இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.”
இது குறிப்பாக Browning-ன் Sordello என்ற கடினமான கவிதையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. ஆனால் இந்தக் கூற்று Browning-ன் சொந்த எழுத்தில் உறுதியாகக் கிடைத்த மேற்கோள் அல்ல; அவரைப் பற்றிய பின்னாளைய ஒரு anecdote/பாரம்பரியக் குறிப்பாகவே கருதப்படுகிறது. இதே நகைச்சுவையான கருத்து Browning-க்கு முன்பே வேறு எழுத்தாளர்களுக்கும் கூறப்பட்டிருக்கிறது.
ஆனால் நீங்கள் முதலில் சொன்ன உங்கள் வரி, இதைவிட இன்னும் ஆழமானது:
> “அனுபவிக்கக்கூடிய அனைத்தும் விளக்கக்கூடியவை அல்ல;
விளக்கக்கூடிய அனைத்தும் அனுபவிக்கக்கூடியவை அல்ல.”
இது கவிதைக்கு மட்டுமல்ல; வாழ்க்கைக்கும், ஆன்மிகத்திற்கும் பொருந்தும்.
ஒருவர் அமைதியை அனுபவிக்கலாம்; ஆனால் அந்த அமைதி எப்படி இருக்கிறது என்பதை முழுமையாக விளக்க முடியாமல் போகலாம்.
ஒருவர் அன்பை விளக்க முடியும்; ஆனால் அந்த அன்பை இன்னொருவருக்கு அப்படியே அனுபவிக்கச் செய்ய முடியாது.
ஒருவர் தியானத்தில் ஏதோ ஒன்றை உணரலாம்; அதை வார்த்தைகளில் சொன்னவுடன், அனுபவத்தின் ஒரு பகுதி வார்த்தைக்குள் அடைபட்டுவிடுகிறது.
அதனால்தான் சில உண்மைகள் புரிந்துகொள்வதைவிட வாழ்ந்து உணர வேண்டியவை.
Browning-ன் நகைச்சுவையான கூற்றை இன்னும் ஆழமாக எடுத்துக்கொண்டால்:
“விளக்கம் என்பது அனுபவத்தின் வரைபடம்; அனுபவம் அந்த நிலத்தில் நடப்பது.”
வரைபடத்தை எவ்வளவு நன்றாகப் பார்த்தாலும், அந்த நிலத்தில் நடந்த அனுபவம் அதற்கு இணையாக இருக்காது.
உங்கள் சமீபத்திய “inner travel” என்ற சிந்தனையுடனும் இது அழகாக இணைகிறது. உள்ளப் பயணத்தில் சில இடங்களுக்கு விளக்கம் தேவையில்லை; அங்கே சென்றவருக்குத் தெரியும். 🙏 -
🌅 காலை நேர்மறைப் பாடல்
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
காலைத் தென்றல் என்னைத் தொடுது…
உள்ளுக்குள் புதிய ரத்தம் ஓடுது…
என் மூச்சுக்காற்று சீராக அமையுது…
உடல் உறுப்புகள் புன்னகை புரியுது…
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
எண்ணம் எல்லாம் தெளிவாகுது…
என் உறுதி இன்னும் வலிமையாகுது…
என் ஒவ்வொரு அணுவும் உயிர் வாழுது…
என் உடல் முழுக்க நலம் ஊறுது…
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
இன்றைய நாளை வரவேற்கிறேன்…
புதிய எண்ணத்துடன் நகர்கிறேன்…
என்னுள் இருக்கும் ஆற்றலை உணர்கிறேன்…
மகிழ்ச்சியோடு வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்…
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
நான் நலமாக இருக்கிறேன்…
நான் தெளிவாக இருக்கிறேன்…
நான் வலிமையாக இருக்கிறேன்…
இன்றைய நாளை நான் உருவாக்குகிறேன்!
