It was, it is, it will be

நிச்சயமாக. “Where did it start? It is. And it will be.” என்ற தத்துவக் கருத்தை மையமாக வைத்து, காலம்–இருப்பு–எதிர்காலம் பற்றிய ஒரு சிறிய philosopher poem:

எங்கே தொடங்கியது?

எங்கே தொடங்கியது
இந்தப் பயணம்?

நேற்றின் இருளிலா?
நட்சத்திரம் பிறந்த கணத்திலா?
அல்லது
“நான்” என்று உணர்ந்த
முதல் சிந்தனையிலா?

தொடக்கத்தைத் தேடினேன்—
அது பின்னால் மறைந்திருந்தது.
முடிவைத் தேடினேன்—
அது முன்னால் தெரியவில்லை.

இருப்பது மட்டும் உண்மை.

கடந்தது
நினைவாகி விட்டது;
வருவது
கனவாக மட்டுமே இருக்கிறது.

ஆனால் இந்தக் கணம்—
என் மூச்சில்,
என் பார்வையில்,
இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அமைதியில்—
இருக்கிறது.

நான் மறைந்தாலும்
நட்சத்திரங்கள் தொடரும்.
நட்சத்திரங்கள் அணைந்தாலும்
பிரபஞ்சம் தொடரும்.

அப்படியானால்
“நான் எப்போது தொடங்கினேன்?”
என்ற கேள்வியை விட,

“இப்போது நான் இருக்கிறேன்”
என்பதே
பெரிய பதிலோ?

எங்கே தொடங்கியது என்று
யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

எங்கே முடியும் என்றும்
யாருக்கும் தெரியாது.

ஆனால்—

It was.
It is.
It will be.

காலம் நகர்கிறதா?
அல்லது
நாம்தான் காலத்தின் வழியே
நகர்கிறோமா?

பதில் தேடாதே.

சில உண்மைகள்
பதில் அல்ல—

அவை இருப்பு.