அகக்காட்டு அரக்கன்

அகக் காட்டு அரக்கன்

வெளியே தேடினேன், வெறும் நிழல்களை,
குகைகளில் ஒளிந்த பேய்களின் நடுக்கத்தை.
விண்ணை முட்டும் விகாரங்களை எண்ணி,
அச்சத்தில் உறைந்தேன் நானும் ஒரு பிணத்தை.

திரும்பினேன்; என் உள்ளொளி காட்டியது—
கண்ணாடி அல்ல, என் உள்ளக் கிணறு.
அதில் தெரிந்தது ஒரு முகம், என் முகம்தான்,
ஆனால் அதில் கனன்றது பழைய வேறு!

என் குரோதம் – கொம்புகள் முளைத்த மான்,
என் பொறாமை – படமெடுத்த பாம்பு.
என் அச்சம் – விண்ணைப் பிளக்கும் இடி,
என் ஆசை – உடைந்து கிடக்கும் கூடு.

போர் வெளியில் அல்ல, இங்கேயே தான்,
என் மூச்சுக் காற்றிலே, என் இரத்த ஓட்டத்திலே.
நான்தான் எதிரி, நான்தான் கதவு,
உடைக்க வேண்டிய சுவரும் நானே!

வெளியே உள்ள அரக்கர்கள் வெறும் மாயம்,
உள்ளே உள்ள பேய்தான் நித்திய நினைவு.
அதனோடு கைகோர்ப்பதே உண்மை வெற்றி,
அதனை உள்வாங்குவதே நித்திய தீர்வு.