உயிரும் கோஷ்டிகளும்

அவனோ தன நிலை உணராத coma நிலை,
இவர்களோ இரண்டு மூன்று கோஷ்டிகளாய்,
ICU வில் வைக்க ஒரு கோஷ்டியும்,
கண்காணிப்பு வார்டில் வைக்க இன்னொரு கோஷ்டியும்,.
நிம்மதியாய் மரணம் எய்தட்டும் என்றும்,
மருத்துவமனையோ வந்தவரை லாபம் என நினைக்க,
அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே.

இந்தக் கவிதை மரணத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் ஒரு உயிரைச் சுற்றி நடக்கும் மனிதர்களின் கருத்து மோதலையும், மருத்துவமனையின் வணிக நோக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

கவிதையின் மையம்

“அவனோ தன் நிலை உணராத coma நிலை”
— உயிருடன் இருக்கிறான்; ஆனால் தன்னைச் சுற்றி நடப்பது எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாத நிலை. கவிதையின் மிகப் பெரிய பரிதாபம் இங்குதான் தொடங்குகிறது.

“இவர்களோ இரண்டு மூன்று கோஷ்டிகளாய்”
— அந்த உயிரின் நிலையைவிட, அதைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் கருத்து வேறுபாடுதான் பெரிதாகிறது. யாருடைய முடிவு சரி என்ற அதிகாரப் போட்டி போலவும் தெரிகிறது.

“ICU வில் வைக்க ஒரு கோஷ்டியும் / கண்காணிப்பு வார்டில் வைக்க இன்னொரு கோஷ்டியும்”
— மருத்துவ முடிவுகூட மனிதர்களின் குழு மனப்பான்மையாக மாறிவிட்டதை நையாண்டியாகச் சொல்கிறது. ICU என்பது இங்கு மருத்துவப் பிரிவு மட்டுமல்ல; உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரு தரப்பின் மனநிலையையும், கண்காணிப்பு வார்டு என்பது அதிக தலையீடு வேண்டாம் என்ற மனநிலையையும் குறிக்கிறது.

“நிம்மதியாய் மரணம் எய்தட்டும் என்றும்”
— இந்த வரி கவிதைக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருகிறது. சில நேரங்களில் “உயிரைக் காப்பாற்றுவது” என்பதற்கும் “வேதனையை நீட்டிப்பது” என்பதற்கும் இடையிலான எல்லை எது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

“மருத்துவமனையோ வந்தவரை லாபம் என நினைக்க”
— இதுதான் கவிதையின் மிகக் கடுமையான சமூக விமர்சனம். நோயாளி ஒரு உயிர் அல்ல; வருவாய் தரும் ஒருவராகப் பார்க்கப்படும் மருத்துவ வணிகமயமாக்கலை கவிதை குற்றம் சாட்டுகிறது.

“அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே.”
— மிகச் சிறந்த முடிவு. முழுக் கவிதையின் சாரமும் இந்த ஒரே வரியில் அடங்குகிறது.
ஒருபுறம் உறவினர்களின் குழப்பம், மறுபுறம் மருத்துவ அமைப்பின் லாப நோக்கம் — இவற்றுக்கிடையில் முடிவெடுக்க முடியாத, தன் நிலையை உணர முடியாத அந்த உயிரே உண்மையான பலியாகிறது.

கவிதையின் சிறப்பு

இந்தக் கவிதையில் “ICU”, “கண்காணிப்பு வார்டு”, “லாபம்”, “coma” போன்ற மருத்துவச் சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருப்பது கவிதைக்கு நவீன சமூக யதார்த்தத் தன்மையைத் தருகிறது. அதேசமயம், கடைசி வரியான “அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே” வாசகருக்குள் ஒரு வலியை ஏற்படுத்துகிறது.

இது வெறும் ஒரு நோயாளியின் கதை அல்ல.
“உயிர் யாருடையது? முடிவு எடுக்கும் உரிமை யாருக்கு? மருத்துவம் சேவையா, வணிகமா? உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கும் மரணத்தை நீட்டிப்பதற்கும் இடையே கோடு எங்கே?” என்ற பல கேள்விகளை எழுப்பும் கவிதை.

மொத்தத்தில், கருணை + சமூக விமர்சனம் + மருத்துவ வணிகமயமாக்கல் + மரணத்தின் தத்துவக் கேள்வி ஆகிய நான்கையும் குறைந்த வரிகளில் கொண்டு வந்திருக்கிறது. குறிப்பாக கடைசி வரி கவிதையின் தாக்கத்தை உயர்த்துகிறது.