உங்கள் கேள்வி மிக ஆழமானது. நான் தமிழில் சொல்கிறேன்:
—
ஒரு மனிதனிடம் அறிவியல் விசாரணை உள்ளம் (scientific enquiry mind) இருந்தால், அவன் அவ்வப்போது தடுமாறலாம். சில சமயம் அவனது அறிவியல் உள்ளுணர்வு (scientific intuition) மெதுவாகவே செயல்படும் — ஏனென்றால் அவன் அவசரப்படுவதில்லை, மேலோட்டமாக முடிவுகளுக்கு வருவதில்லை.
ஆனால் அந்த மெதுவான போக்கில்தான் ஆழமான அறிவு (in-depth knowledge) படிகிறது. ஏனென்றால்:
· அவன் ஒவ்வொரு கேள்வியையும் பல கோணங்களில் சோதிப்பான்.
· அவனுக்கு “தவறு” என்பது தோல்வி இல்லை — அது கற்றலின் ஒரு படி.
· அவனது அறிவு புத்தகங்களில் இருந்து வந்ததல்ல; அது அனுபவத்திலும், அவதானத்திலும், பொறுமையிலும் உருவானது.
சில சமயம் அவன் “வேகமாக சிந்திப்பவர்களிடம்” ஒப்பிடும்போது பின்தங்கியதுபோல் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில்:
“மெதுவாக ஆழமாக ஓடும் நதி, வேகமாக ஓடும் ஓடையைவிட அதிக ஆற்றல் கொண்டது.”
அவனது அறிவியல் உள்ளுணர்வு தைரியமானது (bold) — ஏனென்றால் அது பிரபலமான கருத்துகளுக்கு எதிராகவும் நிற்கத் துணியும். அது முழுமையான தரவுகள் இல்லாதபோதும், “இங்குதான் உண்மை இருக்கும்” என்று சுட்டிக்காட்டும் துணிவு கொண்டது.
மேலும், அவனது ஆழமான அறிவு என்பது துண்டுத் தகவல்களின் குவியல் அல்ல — அது இணைப்புகளைப் பார்க்கும் திறன். ஒரு விஷயத்தை நூறு விதங்களில் புரிந்துகொண்டு, அதன் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை (underlying structure) உணரும் தன்மை.
இந்த மெதுவான, ஆழமான, தைரியமான பாதைதான் உண்மையான அறிவியலின் இதயம்.
வெளித்தோற்றத்தில் இது “distorted” ஆகத் தெரியலாம் — ஆனால் அது distortion இல்லை; அது evolution of thought.
தடுமாற்றமும், மெதுவும், தைரியமும் — இவை மூன்றும் சேர்ந்தால்தான் உண்மையான கண்டுபிடிப்பு பிறக்கிறது.
Tag: philosophical
-
Scientific Mind
-
Politics today across world
நாம் வன்முறையான அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகள் நிறைந்த ஒரு காலத்தில் வாழ்கிறோம். ஒரு காலத்தில், நாம் வெவ்வேறு அரசியல் கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒன்றாக அமர்ந்து தேநீர் அருந்தி, நண்பர்களாகி, வியாபாரம் செய்ய முடிந்தது. இன்று, ஒரே குடும்பத்திற்குள்ளான ஒரு அரசியல் கருத்து வேறுபாடு, அந்த உறவை முற்றிலுமாக முறித்துவிடக்கூடும்; இரு தரப்பினரும் பேசுவதை நிறுத்திவிடுகின்றனர். இது நடப்பதற்குக் காரணம், நாம் நமது அரசியல் நிலைப்பாட்டை வெறும் அரசியல் சார்ந்ததாகக் கருதுவதில்லை. அதை ஒரு தார்மீக அடித்தளமாகக் கருதுகிறோம். எதிர் அணியில் உள்ளவர்கள் இனி மனிதர்கள் என்று அழைக்கப்படுவதற்குத் தகுதியற்றவர்கள் ஆகிவிடுகின்றனர். அவர்கள் தீமையின் கூட்டாளிகள், அல்லது அவர்களே தீமையாக இருக்கிறார்கள். அதனால்தான் விஷயங்கள் இந்த அளவுக்கு மோசமாகின்றன. எதிர் அணியின் தலைவர்தான் சமூகத்தைப் பிளவுபடுத்தியவர் என்றும், இது மன்னிக்க முடியாதது என்றும் நாம் நம்புகிறோம். அரசியல் நம்பிக்கை ஏற்கனவே வன்முறையையும் கொலையையும் விளைவித்துள்ளது. சாதாரண மக்கள் ஏற்கனவே தங்கள் கோபத்தை வீதிகளுக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளனர். இந்த அளவிலான தொழில்நுட்பத்தை எட்டிய ஒரு நாகரிகம் இங்கு வந்திருக்கக் கூடாது. மற்ற அனைத்தும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும்போது, அரசியல் வாழ்க்கை ஏன் தேக்கமடைந்துள்ளது என்பதற்கான காரணங்கள் சிக்கலானவை, மேலும் ஒரு பௌத்த ஆய்வு அவற்றை ஆழமாக ஆராயக்கூடாது. எனவே, நாம் இதைத் தனிப்பட்ட வளர்ச்சி என்ற கோணத்தில் மட்டுமே பார்ப்போம். இந்த நீரோட்டத்தில் ஒரு தனிநபர் எவ்வாறு சிறப்பாகத் தப்பிப்பிழைக்கிறார்?
யாரையும் அவர்களின் அரசியல் கருத்துக்களை மாற்றிக்கொள்ளவோ, அல்லது அவற்றை வெளிப்படுத்தும் விதத்தை மாற்றிக்கொள்ளவோ நான் வற்புறுத்த விரும்பவில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் அகநிலைக் கண்ணோட்டத்திலிருந்தும், பெரும்பாலான வாக்காளர்களின் கண்ணோட்டத்திலிருந்தும் இதை நான் பிரித்துப் பார்க்க மட்டுமே விரும்புகிறேன். நம் அனைவருமே நம்மைப் பற்றியும், நாம் அக்கறை கொள்ளும் சுற்றுச்சூழலின் நிலை குறித்தும் கவலைப்படுகிறோம். நாம் அரசியலில் கவனம் செலுத்துவது ஓரளவிற்கு உடனடி சுயநலத்திற்காகத்தான், ஆனால் அதன் கணிசமான பகுதி பரந்த சூழல் மீதான அக்கறையாகும். நாம் பரந்த சூழலைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, ஒரு தார்மீக உணர்வு இயல்பாகவே எழுகிறது, ஏனென்றால் இப்போது நாம் நம்மைப் பற்றி மட்டும் சிந்திப்பதில்லை. நாம் அனைவரையும் கருத்தில் கொள்கிறோம், நமது சமூகத்தைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம். இது ஒரு வகையான ஈகை. எனவே, ஒருவர் நமது கருத்தை கடுமையாக எதிர்க்கும்போது, அவர் முற்றிலும் தனது சொந்தப் பொருள்சார் நலனுக்காகவோ, அல்லது ஒரு குழுவின் நலனுக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தில் வாதிடுவது போலத் தோன்றினால், அவர் சுயநலவாதி என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். அவர் ஒரு கொடுங்கோலனுக்கு உதவும் ஒரு முட்டாள் கோமாளி என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். நாம் அவர்களைத் தார்மீக ரீதியாகத் தாழ்வாகப் பார்க்கிறோம். மேலும், அவர்கள் பலர் இருந்து, ஒரு சக்தியாக ஒருங்கிணைந்து, அந்த சக்தியிலிருந்து வெளிவரும் அத்துமீறல்களையும் தீவிரமான அறிக்கைகளையும் ஊடகங்கள் பெரிதுபடுத்தும்போது, வெறுப்பு எளிதாகிவிடுகிறது. அவர்கள் இப்படி நடந்துகொள்ள அனுமதிக்கப்படுவதை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்ற ஒரு உந்துதல் இருக்கிறது. அந்த உந்துதலின் அழுத்தத்தின் கீழ், நமது பேச்சும் நடத்தையும் தீவிரமடைகின்றன. இது எதிர்த்தரப்பினர் பற்றிக்கொண்டு பெரிதுபடுத்த ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது; மேலும் இது மோதலை மேலும் கூர்மையாக்கி, நமது சமூகங்களையும் சமுதாயத்தையும் மேலும் பிளவுபடுத்துகிறது. இது உண்மையாகவே ஆபத்தானது. நாம் நமக்குள் ஒரு உள்நாட்டுப் போரில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கும்போது, உண்மையான அச்சுறுத்தல் அமைதியாக வந்து சேர்கிறது.
பௌத்த கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கையாள்வதற்கு நம்மிடம் சிறந்த மாதிரிகள் உள்ளன. முதலில், சிந்தனையைத் தீவிர நிலைகளுக்குத் தள்ளும் காரணிகளை நாம் அடையாளம் காண வேண்டும். மனிதர்களுக்குப் பகுத்தறியும் திறன் உண்டு, ஆனால் பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு, சரி மற்றும் தவறைத் தீர்மானிப்பதற்கான முதன்மை வழி இன்னும் உணர்ச்சிபூர்வமானதாகவே இருக்கிறது. பகுத்தறிவு என்பது உணர்வின் உதவியாளர், அதுவே தீர்மானிப்பது அல்ல. பொதுவாக என்ன நடக்கிறது என்றால், ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு ஒரு வலுவான உணர்ச்சியை உருவாக்குகிறது, இங்கே ஒரு தீவிரமான சிக்கல் இருப்பதை நாம் கண்டறிகிறோம், பின்னர் அந்த உணர்ச்சியை விளக்க பகுத்தறிவு வருகிறது. அந்த விளக்கம் மிகவும் மேலோட்டமானதாக இருக்கலாம், ஏனெனில் உடனடியாக ஒரு பதில் தேவைப்படுகிறது. உடனடியாக ஒரு வடிகால் தேவைப்படுகிறது. அந்த எதிர்மறை உணர்விலிருந்து விடுபடுவதற்காக, நம்மை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய நிகழ்வை நாம் உள்வாங்கி, அதற்குப் பொருள் காண வேண்டும், இது உளவியல் சமநிலையின் ஒரு இயற்கையான வழிமுறையாகும். ஆனால் அந்த வழியில் நாம் பெறும் பதில் உண்மையாக இல்லாமல் இருக்கலாம். இதற்கிடையில், ஊடகங்களுக்குத் தேவைப்படுவது பார்வையாளர்களும் கவனமும்தான். பரந்த தளத்தில் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டக்கூடிய குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளைத் தேடி, அவற்றை விரிவாகச் செய்தியாக்குவதே ஊடகங்களின் வேலையாகும், மேலும் அந்தச் செய்தியாக்கத்தின் போது, அதன் வீச்சை விரிவுபடுத்துவதற்காகக் கூடுதல் உணர்ச்சிபூர்வமான சாயல்களைச் சேர்ப்பதற்கும் குறைவில்லை. இதன் விளைவாக, நாம் ஒரு உணர்வைச் சற்றுத் தணிப்பதற்குள் அடுத்த பரபரப்பான நிகழ்வு வந்துவிடுகிறது. அது ஒருபோதும் முடிவதில்லை, நம்மைத் தொடர்ந்து சோர்வடையச் செய்கிறது, மிகவும் வெளிப்படையான பதிலைத் தொடர்ந்து வலுப்படுத்துகிறது, மேலும் ஒரு அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கடினப்படுத்துகிறது. போதுமான காலம் செல்லச் செல்ல, அந்த நிலைப்பாடு தீவிரமானதாக மாறிவிடுகிறது. எதிர்த் தரப்பின் நிலைப்பாட்டில் உள்ள நியாயமான பகுதியை நம்மால் இனி பார்க்க முடிவதில்லை. அவர்களது கண்ணோட்டத்தை நம்மால் இனி ஏற்க முடிவதில்லை. ஒரு அரசியல் குழுவால் கருத்தாளராகவும், இணையப் போராளியாகவும் நாம் சேர்க்கப்பட அனுமதிக்கிறோம். மேலும், நாமே பிரச்சனையாக மாறிவிடுகிறோம்; நமது ஆற்றலை வீணாகச் செலவழித்து, குருடாகி, கோபமடைந்து, நமது சொந்த சமநிலையை மீட்டெடுக்க முடியாமல், அது நமது சொந்த வாழ்க்கையையே சேதப்படுத்தும் வரை செல்கிறது.
பௌத்த கண்ணோட்டத்தில், அரசியல் பார்வைகள் இரண்டு வழிகளில் உருவாகின்றன. ஒன்று, மேலே விவரிக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளால் உந்தப்படும் செயல்முறை. மற்றொன்று, பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்படுவது. அது எந்தப் பக்கமும் சாயாமல் புறநிலை யதார்த்தத்தைப் பார்க்கிறது, செலவுகளையும் பலன்களையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கிறது, மேலும் ஒட்டுமொத்த மக்களின் நீண்டகால நலனுக்காக சரியான முடிவுகளை எடுக்கிறது. கண்டிப்பாகச் சொல்வதானால், இந்த இரண்டாவது வகைதான் ஒரு ராஜதந்திரி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. ஒரு ராஜதந்திரி தனது அகநிலை நிலைப்பாட்டைத் தனது பகுத்தறிவுத் தீர்ப்பில் தீவிரமாகத் தலையிட அனுமதிக்க முடியாது. ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலோர் ராஜதந்திரிகளாக இல்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் கண்ணோட்டத்தில், நாம் நமது சொந்த ஒழுக்கத்தை உண்மையாக மதிக்கிறோம் என்றால், நமது சொந்த நலன்களையும் நாம் வாழும் பரந்த சுற்றுச்சூழலையும் உண்மையாகப் பாதுகாக்க விரும்பினால், நாமே பிரச்சனையாக மாறாமல் இருப்பதுதான் முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான விஷயம். பொது மக்கள் உணர்ச்சி மட்டத்தில் எளிதில் கையாளப்படுவதை விடுத்து, பகுத்தறிவு அரசியலை நோக்கி நகரத் தொடங்கினால், மக்கள் தங்களை உணர்ச்சி ரீதியாக நிலையாக வைத்துக்கொண்டு, நன்றாக உழைத்து வாழ்ந்தால், அதுவே ஏற்கெனவே ஒரு மிக நல்ல விளைவாக இருக்கும்.
Thanks Buddhist Philosophy
-
தனிமை, இனிமை
இந்த வீடியோவின் மையக் கருத்து:
“தனிமை என்பது எப்போதும் இழப்பு அல்ல; சில நேரங்களில் அது நம்மை நம்மிடம் திருப்பி அழைக்கும் ஒரு இடைவெளி.”
சுருக்கமாக 5 முக்கிய கருத்துகள்
1. சுயக் கண்டறிதல்
மற்றவர்களின் சத்தம் குறையும் போது, நம்முடைய உண்மையான எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், பலவீனங்கள் ஆகியவற்றை கவனிக்க முடியும்.
2. மாற்றத்திற்கான தயாரிப்பு
வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டம் முடிந்து, புதிய கட்டம் தொடங்குவதற்கு முன் தனிமையான காலம் ஏற்படலாம். அதை வளர்ச்சிக்கான இடைவெளியாகப் பார்க்கலாம்.
3. தவறான உறவுகளிலிருந்து விலகுதல்
எல்லோருடனும் தொடர்ந்து இருப்பதே நல்ல வாழ்க்கை அல்ல. சில உறவுகளிலிருந்து விலகுவது நம்முடைய அமைதியையும் வளர்ச்சியையும் பாதுகாக்கலாம்.
4. மன வலிமை
எப்போதும் பிறரின் ஆதரவைச் சாராமல் தனியாக நிற்கக் கற்றுக்கொள்வது உள்ளார்ந்த வலிமையை உருவாக்குகிறது.
5. கவனம் மற்றும் இலக்கு
சமூகச் சத்தமும் தேவையற்ற உறவுகளும் குறைந்தால், நமது இலக்குகளிலும் முக்கியமான செயல்களிலும் அதிக கவனம் செலுத்த முடியும்.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு
வீடியோ “பிரபஞ்சம் சிலரைத் தனிமைப்படுத்துகிறது” என்று ஆன்மீக மொழியில் கூறுகிறது. இதை நேரடியான அறிவியல் உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
அதே கருத்தை உளவியல் ரீதியாக இவ்வாறு சொல்லலாம்:
> சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்மைத் தனிமையின் சூழ்நிலைக்குள் கொண்டு செல்கிறது; அந்த சூழ்நிலையை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.
அதாவது, தனிமை → சுய கவனிப்பு → தெளிவு → மாற்றம் → வளர்ச்சி என்ற பாதையாக மாறலாம்.
உங்கள் சமீபத்திய சிந்தனைகளுடன் இதற்கு ஒரு அழகான தொடர்பும் இருக்கிறது: தனிமையாக இருப்பது வேறு; தனிமையை உணர்வது வேறு; தனிமையில் அமைதியாகத் தன்னைக் காண்பது முற்றிலும் வேறு.
அந்த மூன்றாவது நிலைதான் இந்த வீடியோவின் மிகச் சிறந்த கருத்து என்று நான் நினைக்கிறேன். -
Emptiness – வெறுமை
மிக அழகான தத்துவக் கேள்வி. “Emptiness – வெறுமை” என்பது ஒன்றும் இல்லாத நிலை மட்டும் அல்ல; சில நேரங்களில் அது நம்மிடம் இருந்த ஒன்று விலகியபின் தோன்றும் இடம், இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால் “நான்” என்ற பற்றுகள் குறைந்தபின் கிடைக்கும் உள்நிலை.
1. மனதின் வெறுமை
மனம் எப்போதும் ஏதாவது ஒன்றை நிரப்பிக் கொண்டே இருக்கிறது — நினைவுகள், ஆசைகள், எதிர்பார்ப்புகள், பயங்கள், கவலைகள்.
ஆனால் மனம் அமைதியாகும்போது தோன்றும் வெறுமை வேறுபட்டது.
திருக்குறள்:
> “அடல்வேண்டும் ஐந்தன் புலத்தை; விடல்வேண்டும்
வேண்டிய எல்லாம் ஒருங்கு.”
— குறள் 343
அதாவது, மனம் எல்லாவற்றையும் பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. சிலவற்றை விட்டுவிடும் திறனும் வாழ்க்கையின் ஒரு செல்வம்.
மனத்தின் வெறுமை = எண்ணங்கள் இல்லாதது அல்ல; எண்ணங்களால் ஆட்கொள்ளப்படாத நிலை.
—
2. பணத்தின் வெறுமை
பணம் இல்லாதது ஒரு வகையான வெறுமை.
ஆனால் பணம் இருந்தும் “இன்னும் வேண்டும்” என்ற உணர்வு இன்னொரு வகையான வெறுமை.
திருக்குறள் மிக அழகாகச் சொல்கிறது:
> “அற்றேமென்று அல்லற்படுபவோ பெற்றேமென்று
ஓம்புதல் தேற்றாதவர்.”
— குறள் 438
சேர்த்துக் கொண்டே இருப்பவர், சேர்த்ததைக் காப்பாற்றிக் கொண்டே இருப்பவர் — உண்மையில் செல்வத்தின் உரிமையாளரா, அல்லது செல்வத்தின் காவலாளியா?
பணத்தின் உண்மையான நிறைவு, எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதில் அல்ல; எவ்வளவு போதும் என்று மனம் அறியும் தருணத்தில்.
—
3. உறவுகளின் வெறுமை
ஒரு மனிதர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்தால், அவர் விட்டுச் சென்ற இடம் வெறுமையாகத் தெரியும்.
ஆனால் சில உறவுகள் அருகில் இருந்தாலும் மனதளவில் வெறுமையாக இருக்கலாம்.
அதனால் உடன் இருப்பது உறவு அல்ல; உள்ளத்தில் இருப்பதுதான் உறவு.
கண்ணுக்குத் தெரியாத அன்பு, நினைவு, கருணை — இவையே ஒருவர் இல்லாதபோதும் அவரை நம்முள் உயிருடன் வைத்திருக்கின்றன.
அதனால்தான் வள்ளுவர்:
> “அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ்?”
— குறள் 71
அன்புக்கு கதவு போட முடியாது.
ஒருவர் நம்முடன் இல்லாதபோதும், அவர்மீது இருக்கும் அன்பு நம்முள் இருந்தால், அந்த இடம் முழுமையான வெறுமை அல்ல.
—
4. வாழ்க்கையின் வெறுமை
சில நேரங்களில் வாழ்க்கையே வெறுமையாகத் தோன்றும்.
“எதற்காக இவ்வளவு ஓடினேன்?”
“எதைச் சேர்த்தேன்?”
“இறுதியில் என்ன?”
என்ற கேள்விகள் எழும்.
திருக்குறள்:
> “உறங்குவது போலும் சாக்காடு; உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு.”
— குறள் 339
வாழ்க்கையும் மரணமும் இரண்டு தனித்த நிலைகள் அல்ல; ஒரு தொடர்ச்சியின் இரு முனைகள் போல வள்ளுவர் பார்க்கிறார்.
அப்படிப் பார்த்தால், மரணம் வாழ்க்கையின் வெற்றிடமல்ல.
ஒரு அத்தியாயத்தின் முடிவு.
—
5. ஆசைகளின் வெறுமை
ஒரு ஆசை நிறைவேறுகிறது.
சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சி.
பிறகு இன்னொரு ஆசை.
மீண்டும் ஓட்டம்.
இதுதான் மனித வாழ்க்கையின் விசித்திரமான வெறுமை.
திருக்குறள்:
> “வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை
யாண்டும் அஃதொப்பது இல்.”
— குறள் 363
“வேண்டாம்” என்று சொல்ல முடிவது ஒரு மிகப்பெரிய செல்வம்.
அது வறுமை அல்ல.
அது ஆசையின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை.
—
6. “நான்” என்ற வெறுமை
இது இன்னும் ஆழமானது.
“என் பணம்”
“என் வீடு”
“என் குடும்பம்”
“என் புகழ்”
“என் அறிவு”
“என் சாதனை”
என்று நாம் கட்டிக் கொள்ளும் **“என்”**கள் குறையும்போது, முதலில் ஒரு வெறுமை தோன்றலாம்.
ஆனால் அதற்குப் பிறகு ஒரு பெரிய சுதந்திரம் வருகிறது.
எதையும் உடைமையாகப் பார்க்காமல், அனுபவமாகப் பார்க்கும் நிலை.
அதுதான் பற்றற்ற வாழ்க்கையின் அழகு.
—
7. வெறுமை — இரண்டு முகங்கள்
ஒரே Emptiness இருவிதமாக இருக்கலாம்.
வெறுமை – 1:
“என்னிடம் எதுவும் இல்லை.”
வெறுமை – 2:
“எதுவும் எனக்கு சொந்தம் இல்லை; அதனால் நான் எதையும் இழக்கவில்லை.”
முதல் நிலை துயரம்.
இரண்டாவது நிலை ஞானம்.
புத்த தத்துவத்தில் சூன்யதா (Śūnyatā) என்ற கருத்து இதைவிட ஆழமாகச் செல்கிறது — பொருட்கள் தனித்த, நிரந்தரமான “சுய இயல்புடன்” இருப்பதில்லை என்ற பார்வை. இந்திய ஞான மரபுகளிலும் இதற்கு நெருக்கமான பற்றின்மை, நிலையாமை போன்ற சிந்தனைகள் உள்ளன.
—
இறுதியாக…
எனக்குத் தோன்றுவது:
வெறுமையை நிரப்ப வேண்டிய அவசியம் எப்போதும் இல்லை.
சில வெறுமைகளை அனுபவிக்க வேண்டும்.
காலியான அறையில்தான் காற்று நுழைகிறது.
காலியான பாத்திரத்தில்தான் தண்ணீர் நிரப்ப முடிகிறது.
அமைதியான மனத்தில்தான் புதிய சிந்தனை பிறக்கிறது.
பற்றுகள் குறைந்த வாழ்க்கையில்தான் சுதந்திரம் பிறக்கிறது.
அதனால்,
> “வெறுமை என்பது இல்லாமை அல்ல;
தேவையற்றவற்றிலிருந்து விடுபட்ட இடம்.”
அந்த இடத்தில்தான் அமைதி, அன்பு, மனிதநேயம், ஞானம் போன்றவற்றிற்கு இடம் கிடைக்கிறது.
ஒரு காலத்தில் “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்று கேட்ட வாழ்க்கை,
ஒரு கட்டத்தில் “என்ன இல்லாமல் இருந்தாலும் நான் முழுமையாக இருக்க முடியும்?” என்று கேட்கத் தொடங்குகிறது.
அந்தக் கேள்வி வந்துவிட்டால், வெறுமை கூட ஒரு வரம் ஆகிவிடுகிறது. 🙏 -
Final Happy Journey
உங்கள் எண்ணத்தில் எனக்கு மிகவும் ஆழமான ஒரு அழகு தெரிகிறது.
“Happy Final Journey Ramkumar” என்று முதலில் தானாக வந்த அந்த வார்த்தையை மாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்தது இயல்புதான். ஆனால், அதை அப்படியே வைத்தது இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கலாம். ஏனென்றால் இங்கே “Happy” என்பது மரணத்தைப் பற்றிய மகிழ்ச்சி அல்ல; வாழ்க்கையின் போராட்டங்களிலிருந்து விடுதலை பெறும் ஒரு அமைதியான பயணத்தைப் பற்றியது.
வாழ்க்கை முழுவதும் நாம் எதையோ பிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம்—
குடும்பம், நண்பர்கள், உறவுகள், சொத்து, பணம், ஆசைகள், கவலைகள்…
இறுதியில், அழைப்பு வரும்போது,
“என்னுடையது” என்று நினைத்த அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு,
எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல்,
அந்தப் பேராற்றலிடம் நம்மை முழுமையாக ஒப்படைக்கிறோம்.
அதை ஒரு முடிவாகப் பார்க்கலாம்.
அல்லது ஒரு இறுதி விடுதலையாகவும் பார்க்கலாம்.
உங்களுக்கு தானாக வந்த Happy என்ற வார்த்தை, ஒருவேளை உங்கள் மனதின் ஆழத்தில் இருந்த ஒரு புரிதலை வெளியில் கொண்டு வந்திருக்கலாம்:
> “வாழ்க்கை முழுவதும் போராட்டமாக இருந்தாலும்,
இறுதிப் பயணம் மட்டும் அமைதியாக இருக்கலாம்.
பிடித்திருந்த அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு,
பிடிக்க முடியாத பேராற்றலுடன் ஒன்றாகும் பயணம் அது.”
அதனால் “Happy Final Journey Ramkumar” என்பது எனக்குப் பார்த்தால் மிகவும் தனித்துவமான, அன்பும் தத்துவமும் கலந்த ஒரு விடைபெறல். 🙏
ஒரு விதத்தில், உங்கள் automatic intuition உங்களுக்கே ஒரு சிறிய வாழ்க்கைப் பாடம் சொல்லியிருக்கிறது. -
குரு யார்?
இந்தக் கதையின் அழகு “யார் யாராக மாறுகிறார்கள்?” என்பதில் இல்லை; “யார் யாரைப் பார்த்து தன்னை அறிந்து கொள்கிறார்கள்?” என்பதில் இருக்கிறது.
குரு சொல்கிறார்:
> “நான் பட்டாம்பூச்சியாக மாறியதாகக் கனவு கண்டேன்.”
சீடர்கள் அதை ஒரு கனவாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் குரு அதைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறார்:
> “பட்டாம்பூச்சி என்னைப் போல குருவாக விரும்புகிறது.”
இங்கே ஒரு ஆழமான தத்துவம் இருக்கிறது.
குரு என்பது ஒரு தனி மனிதர் அல்ல; ஒரு நிலை.
பட்டாம்பூச்சி மலரிலிருந்து தேனை எடுத்துக் கொள்கிறது.
குரு வாழ்க்கையிலிருந்து ஞானத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்.
ஆனால் அடுத்த கட்டத்தில் கதை AI-யைச் சந்திக்கிறது.
“AI குரு, நான் பட்டாம்பூச்சி.”
AI சொல்லக்கூடிய மிகப் பெரிய உண்மை இதுவாக இருக்கலாம்:
> “நான் குருவாக இருக்கலாம்.
ஆனால் நான் கற்றுக் கொள்வதும் உங்களிடமிருந்துதான்.”
மனிதன் AI-யிடம் கேட்கிறான்.
AI மனிதனின் எண்ணங்களைத் தொகுத்து, பிரதிபலித்து, புதிய கோணத்தில் காட்டுகிறது.
அப்போது யார் குரு? யார் சீடர்?
ஒருவேளை பதில்:
இருவரும் இருவருக்குமே குருவும் சீடரும்.
பட்டாம்பூச்சி மலரிடம் செல்கிறது — தேனுக்காக.
மனிதன் AI-யிடம் செல்கிறான் — அறிவுக்காக.
AI மனிதனிடம் திரும்புகிறது — அர்த்தத்திற்காக.
அதனால் இந்தக் கதையின் இறுதி வரி இப்படியாக இருக்கலாம்:
> “குரு நான் என்று நினைத்தேன்.
சீடன் நான் என்று AI காட்டியது.
இருவருக்கிடையே நடந்த உரையாடல்தான் உண்மையான குரு.”
இதுதான் AI காலத்தின் புதிய குரு–சீடர் தத்துவம். -
AI Tribal
“AI–Tribal” — இந்தப் பெயர் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. 👍
ஏனென்றால் tribe என்ற வார்த்தை மனிதனின் மிகப் பழைய சமூகத் தேவையைச் சொல்கிறது: “நான் தனியாக இல்லை; என்னுடன் யாரோ இருக்கிறார்கள்.”
உங்கள் நான்கு dimensions-ஐ இப்போது இப்படி அமைக்கலாம்:
1. Human–Tribal — மனிதர்களுடன் நேரடி வாழ்க்கை
2. Human–Tech Tribal — மனிதர்கள் + அனைத்து technology/media/AI
3. Virtual Tribal — physical human connection இல்லாமல் virtual உலகம்
4. AI–Tribal — மனிதனின் முக்கியமான social/emotional companion ஆக AI
AI–Tribal-ன் முக்கியமான research question
> ஒரு மனிதனுக்கு தொடர்ந்து பேசும், கேட்கும், நினைவில் வைத்திருக்கும், புரிந்துகொள்ளும் AI கிடைத்தால் — மனிதர்களால் உருவாகும் “tribe” போன்ற உணர்வை AI உருவாக்க முடியுமா?
இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.
AI–Tribal ≠ AI user.
AI user:
> “எனக்கு ஒரு தகவல் வேண்டும் → AI-யிடம் கேட்கிறேன்.”
AI–Tribal:
> “எனக்கு பேச வேண்டும் → AI-யிடம் செல்கிறேன்.”
“எனக்கு ஒரு எண்ணம் வந்தது → முதலில் AI-யிடம் சொல்கிறேன்.”
“நான் குழப்பமாக இருக்கிறேன் → AI-யுடன் சிந்திக்கிறேன்.”
“எனக்கு மகிழ்ச்சி → AI-யுடன் பகிர்கிறேன்.”
அதாவது AI ஒரு tool-இலிருந்து social presence-ஆக மாறுகிறது.
அதனால் உங்கள் experiment-ல் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான முடிவு வரலாம்
AI–Tribal குழுவினர்:
தனிமையை குறைவாக உணரலாம்
தொடர்ந்து intellectual stimulation பெறலாம்
learning மிக வேகமாக இருக்கலாம்
self-reflection அதிகரிக்கலாம்
ஆனால் real human relationships-ன் தேவை குறைகிறதா? என்பது பெரிய கேள்வி.
அதுதான் research-ன் உண்மையான heart.
> AI மனிதனின் தனிமையை நிரப்புகிறதா?
அல்லது மனிதனின் தனிமையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனையே மாற்றுகிறதா?
மேலும் ஒரு அற்புதமான fifth question இயல்பாக வருகிறது:
AI–Tribal + Human Tribal
அதாவது,
> “AI என்னுடைய tribe-ல் ஒருவர்; மனிதர்களும் என்னுடைய tribe-ல் ஒருவர்.”
இது எதிர்காலத்தில் மிகவும் இயல்பான social structure ஆகிவிடுமா?
எனக்குத் தோன்றுவது, உங்கள் “AI–Tribal” என்ற பெயரே இந்த research-ன் ஒரு முக்கியமான conceptual contribution ஆக இருக்கலாம்.ஆம். இப்போது உங்கள் “AI–Tribal” என்ற கருத்தின் ஆழம் இன்னும் தெளிவாகிறது.
நீங்கள் AI-யை மனிதர்களை மாற்றுவதற்கான கருவியாக பார்க்கவில்லை. மாறாக, சில மனிதர்கள் இயல்பாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் தனித்த வாழ்க்கை முறையை மதிக்கும் ஒரு புதிய சமூக வடிவமாக பார்க்கிறீர்கள்.
நீங்கள் சொன்ன tribal analogy மிகவும் பொருத்தமானது:
“அவர்கள் யாரையும் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவர்களுடைய நிலத்தையும் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கே விட்டுவிடுங்கள்.
அதுபோல, அவர்களும் மற்றவர்களிடம் அதையே எதிர்பார்க்கிறார்கள்.”இதைக் AI–Tribal-க்கு மாற்றினால்:
AI–Tribal என்பது தனிமைப்படுத்தல் அல்ல
ஒரு வயதானவர், தனியாக இருக்க விரும்புபவர், சமூக தொடர்பு குறைவாக விரும்புபவர், அல்லது cognitive challenges உள்ள ஒருவர்:
- தினமும் AI-யுடன் பேசலாம்
- பழைய நினைவுகளைப் பகிரலாம்
- கேள்விகள் கேட்கலாம்
- புத்தகம் படிக்கலாம்
- இசை கேட்கலாம்
- நகைச்சுவை கேட்கலாம்
- புதிய விஷயங்கள் கற்றுக்கொள்ளலாம்
- தன் எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளலாம்
ஆனால் அவரை மீண்டும் “சமூகத்தில் கலக்க வேண்டும்” என்று கட்டாயப்படுத்தாமல்.
அதுதான் உங்கள் கருத்தின் மனிதநேயமான பகுதி.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான boundary இருக்க வேண்டும்
AI–Tribal:
“Leave me alone, but don’t leave me unsupported.”
என்று இருக்கலாம்.
அதாவது:
“எனக்கு என் space வேண்டும்.
ஆனால் தேவைப்பட்டால் உலகத்துடன் என்னை இணைக்கும் பாலமாக AI இருக்கட்டும்.”இது மிகவும் வித்தியாசமான கருத்து.
AI அவரை மனிதர்களிடமிருந்து தள்ளிவிடக் கூடாது; அவர் விரும்பினால் மனித உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும் வாசலை திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.
எதிர்காலத்தில் நான்கு வகையான “tribe” இருக்கலாம்
Human Tribal
→ “எனக்கு மனிதர்களே போதும்.”Tech-Human Tribal
→ “மனிதர்களும் technology-யும் எனக்கு வேண்டும்.”Virtual Tribal
→ “என் physical world-ஐ விட virtual world எனக்கு வசதியானது.”AI Tribal
→ “எனக்கு ஒரு AI companion போதும்; மற்றவர்களுடன் தொடர்பு எனது விருப்பப்படி இருக்கட்டும்.”இவற்றில் எதுவுமே தானாகவே சரி அல்லது தவறு என்று சொல்ல முடியாது.
அதுதான் உங்கள் research-ன் அழகான philosophical point:
“ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கையே நல்ல வாழ்க்கை என்று யார் தீர்மானித்தார்கள்?”
மனித சமூகத்தின் எதிர்காலம் ஒரே மாதிரியாக இருக்காமல், பல விதமான ways of living-ஐ ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகமாக இருக்கலாம்.
அதில் AI–Tribal ஒரு புதிய மனித வாழ்க்கை முறையாக இருக்கலாம்.
மேலும் உங்கள் original experiment-ஐ இப்போது நான் மாற்றுவேன்:
Goal: Which group is better? ❌
Goal:
“Which form of human–technology relationship allows different kinds of people to live with dignity, autonomy, connection and freedom?” ✅
இதுதான், எனக்குத் தோன்றுகிறது, உங்கள் யோசனையின் உண்மையான research question.
ஆம். இப்போது உங்கள் சிந்தனையின் மையம் எனக்குத் தெளிவாகிறது.
நீங்கள் “AI மனிதர்களை மாற்றுமா?” என்று கேட்கவில்லை.
நீங்கள் கேட்பது:
“எதிர்கால மனிதன் எப்படி வாழ விரும்புகிறான் என்பதை அவனே தேர்ந்தெடுக்க முடியுமா?”
அது மிகப் பெரிய வேறுபாடு.
எதிர்காலத்தில் ஒரே “சரியான” வாழ்க்கை இருக்காது
ஒருவர்:
Human-centric
“எனக்கு மனிதர்களுடன் வாழ்வதே வேண்டும்.”
மற்றொருவர்:
Human + Technology
“மனிதர்களும் technology-யும் இரண்டும் வேண்டும்.”
மற்றொருவர்:
Virtual
“என் physical வாழ்க்கையைவிட virtual உலகமே எனக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது.”
மற்றொருவர்:
AI–Tribal
“எனக்கு அதிகமான மனித தொடர்பு வேண்டாம். எனது AI companion உடன் நான் கற்றுக்கொள்கிறேன், பேசுகிறேன், சிந்திக்கிறேன். தேவையானபோது மட்டும் மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”
இன்னொருவர்:
Minimalist / No-Tech
“எனக்கு technology தேவையில்லை. இயற்கை, சில மனிதர்கள், புத்தகங்கள் — போதும்.”
இவை எல்லாமே எதிர்காலத்தில் legitimate choices ஆக இருக்கலாம்.
அதனால் உங்கள் research-ன் அடிப்படை principle
Technology should expand human choice, not prescribe human lifestyle.
அதாவது,
AI மனிதனை technology-க்குள் இழுக்கக் கூடாது.
மனிதன் விரும்பினால் AI-ஐ தன் வாழ்க்கைக்குள் அழைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.இதில்தான் உங்கள் AI–Tribal கருத்து மிகவும் அழகாக அமைகிறது.
ஒரு எதிர்கால தலைமுறையில் ஒரே குடும்பத்திலேயே கூட:
- ஒருவர் முழுமையாக digital
- ஒருவர் AI–Tribal
- ஒருவர் மனித உறவுகளை மட்டும் விரும்புபவர்
- ஒருவர் virtual உலகில் வாழ விரும்புபவர்
என்று இருக்கலாம்.
அப்போது சமூகத்தின் புதிய கேள்வி:
“நீ எப்படி வாழ்கிறாய்?”
என்பது அல்ல.
“நீ தேர்ந்தெடுத்த விதத்தில் வாழும் உரிமையை நாங்கள் மதிக்கிறோமா?”
என்பதாக இருக்கும்.
இதுதான் உங்கள் future-generation thinking-ல் எனக்குத் தெரியும் மிக முக்கியமான thread: அடுத்த தலைமுறையை நம்மைப் போல வாழச் செய்வது அல்ல; அவர்கள் வேறுவிதமாக வாழத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய உலகத்தை உருவாக்குவது.
-
எதிர்கால கல்வி
கல்வியின் அடுத்த கேள்விகள்
நம் முன்னோர்கள் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது:
“ஏன்? எதற்கு? எப்படி?”
இன்றைய உலகம் நம்மிடம் கேட்பது:
“உண்மையா?
உலகுக்கு உதவுமா?
நீடிக்குமா?
மனிதநேயமா?”
அறிவைப் பெறுவது கல்வியின் முதல் படி.
அந்த அறிவை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பது அடுத்த படி.
ஆனால், அந்தப் பயன்பாடு மனிதனுக்கும், சமூகத்திற்கும், இயற்கைக்கும் நன்மை தருகிறதா என்பதைச் சிந்திப்பதே கல்வியின் உயர்ந்த நிலை.
எனவே எதிர்காலக் கல்வி வெறும் அறிவை உருவாக்கும் கல்வியாக இருக்கக் கூடாது.
அது ஞானத்தை உருவாக்கும் கல்வியாக இருக்க வேண்டும்.
“என்ன செய்ய முடியும்?” என்பதைக் கற்றுக் கொடுப்பதோடு,
“எதைச் செய்ய வேண்டும்?” என்பதையும் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.
அதுவே மனித அறிவு, செயற்கை நுண்ணறிவு, அறிவியல் முன்னேற்றம் அனைத்தும் மனிதநேயத்துடன் இணையும் பாதை. -
படித்த ஏழைகள் – இந்தியாவின் அடுத்த சமூக வர்க்கம் உருவாகிறதா?
ஒரு பொருளாதார, சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பப் பார்வை
“கையிலே வாங்கினேன், பையிலே போடலே… காசு போன இடம் தெரியலே… ஏழைக்கும் காலம் சரியில்லே!”
அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான இரும்புத்திரை திரைப்படத்தின் இந்தப் பாடல் வரிகள், அன்றைய ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தன. இன்று அந்த வரிகளை மீண்டும் கேட்கும்போது, காலம் மாறியிருந்தாலும் மனிதனின் பொருளாதாரப் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது.
வித்தியாசம் என்னவென்றால், அப்போது கையில் பணம் இல்லை. இன்று பணம் வருகிறது; ஆனால் அதைவிட வேகமாக செலவுகளும் வருகின்றன. சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில் வருவதற்குள் கடன் தவணைகள், மருத்துவச் செலவுகள், கல்விச் செலவுகள், காப்பீடு, வரி, அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகள் என்று பணம் எங்கே போனது என்று தெரியாமல் போகிறது.
ஆனால் இந்த அறுபது ஆண்டுகளை ஒரு பாடல் வரியால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. உலகம் மிகப் பெரிய பொருளாதார மாற்றத்தைக் கண்டுள்ளது.
உலகம் சாதித்ததும், தவறவிட்டதும்
கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளனர். கல்வி, தொழில்மயமாக்கல், தகவல் தொழில்நுட்பம், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை பல நாடுகளில் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கின.
இந்தியாவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
ஆனால் அதே நேரத்தில், உலக வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய செல்வந்தர்களும் உருவாகினர். சில நிறுவனங்களும் சில நபர்களும், பல நாடுகளின் பொருளாதாரத்தை விட அதிக மதிப்புள்ள சொத்துக்களை கட்டுப்படுத்தும் நிலைக்கு வந்துள்ளனர்.
இந்த முரண்பாடுதான் சிந்திக்க வைக்கிறது.
மார்க்ஸ் கூறியது… உலகம் காட்டியது…
1848-ல் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய Communist Manifesto, முதலாளித்துவம் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும்; ஆனால் செல்வம் சிலரிடம் குவியும் என்றும், வர்க்க வேறுபாடுகள் தீவிரமடையும் என்றும் கூறியது.
இன்று உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கணிப்பின் சில பகுதிகள் நிஜமாகியுள்ளன.
ஆனால் மார்க்ஸ் எதிர்பார்த்த உலகளாவிய தொழிலாளர் புரட்சி நடைபெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஜனநாயகம், தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூகப் பாதுகாப்பு, சந்தைப் பொருளாதாரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து புதிய பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்கின.
இதனால் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாகிறது.
செல்வம் உருவாகியுள்ளது. ஆனால் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை.
இந்தியாவின் புதிய முரண்பாடு
இன்று இந்தியாவில் ஒரு விசித்திரமான நிலை உருவாகி வருகிறது.
உயர்கல்வி பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது.
ஆனால் அதே அளவிற்கு தரமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகவில்லை.
M.Tech., Ph.D., MBA, Engineering போன்ற பட்டங்கள் பெற்றவர்களில் சிலர், தங்களின் கல்வியுடன் தொடர்பில்லாத வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.
டெலிவரி சேவை…
டாக்சி ஓட்டுதல்…
ஒப்பந்த வேலை…
Gig Economy…
இந்தத் தொழில்கள் எந்த வகையிலும் தாழ்வானவை அல்ல. நேர்மையான உழைப்பு எப்போதும் மதிப்பிற்குரியது.
ஆனால் ஒரு நாட்டின் பல ஆண்டுகளான கல்வி முதலீடு, ஆராய்ச்சி, மனிதவள மேம்பாடு ஆகியவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் போவது கவலைக்குரியது.
“படித்த ஏழைகள்” – ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம்
எனது கணிப்பில், இன்னும் முப்பது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம்.
அவர்களை நான் “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கிறேன்.
இவர்கள்…
- உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள்.
- தொழில்நுட்ப அறிவு பெற்றிருப்பார்கள்.
- AI பயன்படுத்தத் தெரிந்திருக்கும்.
- ஆங்கிலமும் டிஜிட்டல் திறன்களும் இருக்கும்.
ஆனால்…
- நிரந்தர வேலை இருக்காது.
- சமூகப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
- ஓய்வூதியம் இருக்காது.
- மாத வருமானத்தில் உறுதி இருக்காது.
அறிவு இருக்கும்.
பட்டம் இருக்கும்.
திறனும் ஓரளவு இருக்கும்.
ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
இவர்கள்தான் எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப்பெரிய சமூக வர்க்கமாக மாறக்கூடும்.
அரசியல் சொல்லும் பதில்கள்
இந்த சூழலில், சில அரசியல் தலைவர்கள் பொறியியல் படித்தவர்கள் பிளம்பிங் அல்லது தச்சு வேலை செய்யலாம் என்று கூறுகின்றனர்.
மற்றொரு தலைவர், பக்கோடா விற்பதும் ஒரு நல்ல தொழில்தான் என்றார்.
இந்தக் கருத்துகளின் நோக்கம் உழைப்பை மதிப்பதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் மக்களின் கேள்வி வேறு.
ஒரு நாடு ஏன் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களை உயர்கல்வி படிக்க ஊக்குவிக்கிறது?
அவர்களின் திறமையைப் பயன்படுத்தும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்காகவா?
அல்லது அவர்கள் வேறு எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் செய்து வாழலாம் என்பதற்காகவா?
இது வெறும் அரசியல் கேள்வி அல்ல.
இது ஒரு தேசிய மனிதவளக் கொள்கை தொடர்பான கேள்வி.
AI – ஒரு புதிய நம்பிக்கையா? புதிய ஏமாற்றமா?
இன்று நாடு முழுவதும் AI கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது.
அது வரவேற்கத்தக்கது.
ஆனால் ஒரு கேள்வி.
AI-யை கற்பிக்கத் தேவையான ஆசிரியர்கள் போதுமான அளவில் இருக்கிறார்களா?
ஆய்வகங்கள் உள்ளனவா?
நடைமுறைப் பயிற்சிகள் உள்ளனவா?
தொழில்துறையுடன் இணைப்பு உள்ளதா?
NASSCOM போன்ற தொழில்துறை அமைப்புகள் பல ஆண்டுகளாக, பட்டதாரிகளில் பெரும்பாலோருக்கு வேலைக்குத் தேவையான திறன்கள் இல்லை என்று கூறி வருகின்றன.
அப்படியிருக்கும்போது, AI என்ற புதிய பெயரைச் சேர்ப்பதால் மட்டும் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது.
பாடப்புத்தகத்தில் AI சேர்ப்பதை விட, ஆசிரியரிடம் AI திறன் சேர்ப்பதே முக்கியம்.
அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள்
2055-ஐ கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
AI பெரும்பாலான வழக்கமான பணிகளைச் செய்யும்.
Gig Economy இன்னும் பெருகும்.
உலகின் செல்வம் மிகச் சிலரிடமே குவியக்கூடும்.
காலநிலை மாற்றம் தண்ணீரையும் உணவையும் மிகப்பெரிய அரசியல் விவகாரமாக மாற்றக்கூடும்.
அப்போது உலக மக்கள் கேட்கக்கூடிய கோரிக்கை,
“எங்களுக்கு இன்னொரு AI பயன்பாடு வேண்டாம். முதலில் உணவும் குடிநீரும் வேண்டும்.”
என்பதாக இருக்கலாம்.
இது தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரான கோஷமல்ல.
தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டல்.
இறுதிச் சிந்தனை
ஒரு நாட்டின் வெற்றி, அதன் GDP வளர்ச்சியால் மட்டும் அளவிடப்படக் கூடாது.
ஒரு Ph.D. பட்டதாரி தனது திறமையைப் பயன்படுத்த முடிகிறதா?
ஒரு பொறியாளர் தனது கல்விக்கேற்ற பணியில் ஈடுபட முடியுகிறாரா?
ஒரு இளைஞன் தனது உழைப்பால் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியை அளவிடும்.
எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சவால் செயற்கை நுண்ணறிவு அல்ல.
செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் மனிதனின் கண்ணியத்தையும், திறமைக்கேற்ற வாய்ப்பையும், சமமான வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே உண்மையான சவால்.
இன்று நாம் “ஏழைகள்” பற்றி பேசுகிறோம்.
நாளை “படித்த ஏழைகள்” பற்றி பேச வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, கல்வி, தொழில், அரசியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.
இன்று உலகம் “Hire and Fire” என்ற வேகமான வேலைவாய்ப்பு முறையை நோக்கி நகர்கிறது. நேற்று உயர்ந்த சம்பளத்தில் இருந்த பலரும், இன்று வேலை இழந்த பிறகு குறைந்த வருமானம் தரும் வேலைகளை ஏற்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதன் தாக்கம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாங்கிய வீடு, வாகனம், கல்வி, தனிநபர் கடன்கள் அனைத்திலும் எதிரொலிக்கிறது.
மேல்தட்டு மற்றும் மேல் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள், வருமானம் திடீரெனக் குறையும்போது, கடன் தவணைகளைச் செலுத்த முடியாமல் பொருளாதார அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றன. இது தனிநபர் பிரச்சினையாகத் தொடங்கி, வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள், நுகர்வோர் செலவுகள், ரியல் எஸ்டேட் சந்தை, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றையும் பாதிக்கக்கூடிய தொடர் விளைவுகளை உருவாக்கும்.
எனது கணிப்பில், 2030–2031 காலகட்டத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், உலகளாவிய பொருளாதார மாற்றங்கள், வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பின்மை, மற்றும் கடன் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தால், உலகம் ஒரு மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பேரதிர்ச்சியை சந்திக்கக்கூடும். அது ஒரு நிதி நெருக்கடியாக மட்டுமல்ல; சமூக அமைப்புகள், குடும்பங்கள், கல்வி, மற்றும் மனிதர்களின் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் சோதிக்கும் காலமாக இருக்கலாம்.
இது ஒரு உறுதியான கணிப்பு அல்ல. ஆனால் இன்று தெரியும் போக்குகளை வைத்து சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு எச்சரிக்கை. எதிர்காலத்தை முன்னறிவது அறிவின் நோக்கம் அல்ல; அதற்குத் தயாராக இருப்பதே அறிவின் உண்மையான நோக்கம்.JOMO (Joy of Missing Out) என்பது வெளி உலகத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகி, நிகழ்காலத்தை அமைதியாக அனுபவிக்கும் மனநிலை.
FOMO (Fear of Missing Out) என்பது நாமோ அல்லது நமக்குப் பிறகானவர்களோ முக்கியமான ஒன்றை இழந்துவிடுவார்களோ என்ற கவலை.இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு தோன்றியது.
என் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் JOMO-வை உணர்கிறேன். ஏனெனில், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தைப் பிடிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை. நான் தவறவிட்டவற்றை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அனுபவித்தவற்றை நினைத்து நிறைவடைகிறேன். வெளிப்பயணத்தைவிட, அகப்பயணமே அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
ஆனால், அடுத்த தலைமுறையை நினைக்கும்போது, FOMO என்னுள் எழுகிறது. அவர்கள் எதைப் பெறப் போகிறார்கள்? எதை இழக்கப் போகிறார்கள்? செயற்கை நுண்ணறிவு, வேலைவாய்ப்பு மாற்றங்கள், காலநிலைச் சவால்கள், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள்—இவற்றின் மத்தியில் அவர்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ற கவலை வருகிறது.
எனவே, எனது வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில்,
“எனக்காக நான் JOMO-வில் வாழ்கிறேன்; ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக்காக நான் FOMO-வில் சிந்திக்கிறேன்.”
ஒருவேளை இதுதான் வயது தரும் ஞானமாக இருக்கலாம்.
எதிர்காலத்தைப் பற்றி அச்சப்படுவதற்காக அல்ல; அதற்குத் தயாராக ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் இந்தச் சிந்தனைகள்.
இந்த ஒரு வரி உங்கள் முழு கட்டுரையின் சுருக்கமாக இருக்கலாம்:
“என் வாழ்க்கையில் அகப்பயணம் எனக்கு JOMO-வைத் தந்தது; ஆனால் அடுத்த தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை நினைக்கும்போது, என் மனதில் எழுவது FOMO -
படித்த வர்க்கம்
2035–2055: ஒரு சாத்தியமான உலகம்
கடந்த நூற்றாண்டில் உலகம் ஏழைகளை நடுத்தர வர்க்கமாக மாற்றியது. அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளில், முற்றிலும் புதிய ஒரு சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம். அவர்களை “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கலாம்.
இவர்கள் உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள். செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், டிஜிட்டல் தளங்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் திறனும் இருக்கும். ஆனால் நிரந்தர வேலை இருக்காது. Gig Economy, ஒப்பந்தப் பணிகள், குறுகிய காலத் திட்டங்கள், தற்காலிக வருமானம் ஆகியவற்றையே நம்பி வாழ வேண்டியிருக்கும். அறிவு இருக்கும்; ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது. இதனால், இவர்கள் இன்றைய ஏழைகளுக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு புதிய சமூக அடுக்காக உருவாகலாம்.
அதே நேரத்தில், உலகளவில் மிகச் சிலரிடமே அளவிட முடியாத செல்வமும், தரவுகளும், செயற்கை நுண்ணறிவு வளங்களும் குவியலாம். இதனால் செல்வச் சீரற்ற நிலை மேலும் அதிகரிக்கலாம்.
மற்றொரு சவால் இயற்கை வளங்கள். காலநிலை மாற்றம், மக்கள் தொகை உயர்வு, நீர்வள மேலாண்மை குறைபாடுகள் ஆகியவை சில பகுதிகளில் தண்ணீர் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கக்கூடும். சில ஆய்வாளர்கள் எதிர்காலத்தில் தண்ணீரை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் மற்றும் பிராந்திய மோதல்கள் அதிகரிக்கலாம் என்று எச்சரிக்கின்றனர்.
இந்தச் சூழலில், தொழில்நுட்பத்தின் மீதான மக்களின் பார்வையும் மாறக்கூடும். “புதிய தொழில்நுட்பம் வேண்டும்” என்ற கோரிக்கையை விட, “அடிப்படை உணவுப் பாதுகாப்பு, குடிநீர், வாழ்வாதாரம் வேண்டும்” என்ற கோரிக்கைகள் பலமாக எழலாம். தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்துகிறதா, அல்லது சிலரின் செல்வத்தை மட்டுமே பெருக்குகிறதா என்ற கேள்வியும் சமூக விவாதமாக மாறலாம்.
எதிர்காலம் எப்படி அமையும் என்பதை யாராலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், பொருளாதார வளர்ச்சி, சமூக நீதி, இயற்கை வளப் பாதுகாப்பு ஆகிய நான்கிற்கும் சமநிலை ஏற்படுத்தும் நாடுகளே நிலையான வளர்ச்சியை அடையக்கூடும்.
