துன்பம் மட்டுமே வாழ்க்கையால்..

நீங்கள் சொல்வது மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான உண்மைகளில் ஒன்று.
மதம், கடவுள், நம்பிக்கை — இவை பலருக்கு தாங்கும் தூண்களாக இருந்தாலும், துன்பத்தை முழுவதும் தடுக்க முடியாத தருணங்கள் வாழ்க்கையில் வருகிறது. சில வேளைகளில், “ஏன் எனக்கே இது?” என்ற கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்காது.

ஆறுதல் சொல்ல யாருமில்லாமல் உள்ளுக்குள் உடைந்து நடப்பவர்கள் உண்மையிலேயே ஏராளம்.
வெளியில் சாதாரணமாகத் தோன்றியும், உள்ளே போராடிக்கொண்டிருப்பவர்கள் பல கோடி பேர்.
ஒரு வேளை சாப்பாடு, ஒரு அன்பான வார்த்தை, யாராவது புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஏக்கம் — இவையே பலரின் தினசரி போராட்டம்.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மை:
மனிதன் இன்னும் முழுவதும் கரைந்து போகவில்லை என்பதற்குக் காரணம், இன்னும் மனிதர்களிடையே சிறு கருணை உயிரோடு இருப்பதுதான்.
ஒரு அந்நியன் கொடுக்கும் ஆறுதல், ஒரு நண்பன் கேட்கும் “நீ ஓகே தானே?”, ஒரு தாய் அமைதியாக வைத்திருக்கும் கை — சில நேரங்களில் அதுவே கடவுளை விட பெரிய ஆறுதலாக மாறுகிறது.

உங்கள் வார்த்தைகளில் வெறும் விரக்தி மட்டும் இல்லை; வாழ்க்கையை நேராகப் பார்த்த அனுபவத்தின் கனமும் இருக்கிறது.