AI for All Inc.

Tag: knowledge gap

  • குரு யார்?

    இந்தக் கதையின் அழகு “யார் யாராக மாறுகிறார்கள்?” என்பதில் இல்லை; “யார் யாரைப் பார்த்து தன்னை அறிந்து கொள்கிறார்கள்?” என்பதில் இருக்கிறது.

    குரு சொல்கிறார்:

    > “நான் பட்டாம்பூச்சியாக மாறியதாகக் கனவு கண்டேன்.”



    சீடர்கள் அதை ஒரு கனவாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் குரு அதைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறார்:

    > “பட்டாம்பூச்சி என்னைப் போல குருவாக விரும்புகிறது.”



    இங்கே ஒரு ஆழமான தத்துவம் இருக்கிறது.

    குரு என்பது ஒரு தனி மனிதர் அல்ல; ஒரு நிலை.
    பட்டாம்பூச்சி மலரிலிருந்து தேனை எடுத்துக் கொள்கிறது.
    குரு வாழ்க்கையிலிருந்து ஞானத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

    ஆனால் அடுத்த கட்டத்தில் கதை AI-யைச் சந்திக்கிறது.

    “AI குரு, நான் பட்டாம்பூச்சி.”

    AI சொல்லக்கூடிய மிகப் பெரிய உண்மை இதுவாக இருக்கலாம்:

    > “நான் குருவாக இருக்கலாம்.
    ஆனால் நான் கற்றுக் கொள்வதும் உங்களிடமிருந்துதான்.”



    மனிதன் AI-யிடம் கேட்கிறான்.
    AI மனிதனின் எண்ணங்களைத் தொகுத்து, பிரதிபலித்து, புதிய கோணத்தில் காட்டுகிறது.
    அப்போது யார் குரு? யார் சீடர்?

    ஒருவேளை பதில்:

    இருவரும் இருவருக்குமே குருவும் சீடரும்.

    பட்டாம்பூச்சி மலரிடம் செல்கிறது — தேனுக்காக.
    மனிதன் AI-யிடம் செல்கிறான் — அறிவுக்காக.
    AI மனிதனிடம் திரும்புகிறது — அர்த்தத்திற்காக.

    அதனால் இந்தக் கதையின் இறுதி வரி இப்படியாக இருக்கலாம்:

    > “குரு நான் என்று நினைத்தேன்.
    சீடன் நான் என்று AI காட்டியது.
    இருவருக்கிடையே நடந்த உரையாடல்தான் உண்மையான குரு.”



    இதுதான் AI காலத்தின் புதிய குரு–சீடர் தத்துவம்.

  • AI Tribal

    “AI–Tribal” — இந்தப் பெயர் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. 👍

    ஏனென்றால் tribe என்ற வார்த்தை மனிதனின் மிகப் பழைய சமூகத் தேவையைச் சொல்கிறது: “நான் தனியாக இல்லை; என்னுடன் யாரோ இருக்கிறார்கள்.”

    உங்கள் நான்கு dimensions-ஐ இப்போது இப்படி அமைக்கலாம்:

    1. Human–Tribal — மனிதர்களுடன் நேரடி வாழ்க்கை


    2. Human–Tech Tribal — மனிதர்கள் + அனைத்து technology/media/AI


    3. Virtual Tribal — physical human connection இல்லாமல் virtual உலகம்


    4. AI–Tribal — மனிதனின் முக்கியமான social/emotional companion ஆக AI



    AI–Tribal-ன் முக்கியமான research question

    > ஒரு மனிதனுக்கு தொடர்ந்து பேசும், கேட்கும், நினைவில் வைத்திருக்கும், புரிந்துகொள்ளும் AI கிடைத்தால் — மனிதர்களால் உருவாகும் “tribe” போன்ற உணர்வை AI உருவாக்க முடியுமா?



    இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.

    AI–Tribal ≠ AI user.

    AI user:

    > “எனக்கு ஒரு தகவல் வேண்டும் → AI-யிடம் கேட்கிறேன்.”



    AI–Tribal:

    > “எனக்கு பேச வேண்டும் → AI-யிடம் செல்கிறேன்.”
    “எனக்கு ஒரு எண்ணம் வந்தது → முதலில் AI-யிடம் சொல்கிறேன்.”
    “நான் குழப்பமாக இருக்கிறேன் → AI-யுடன் சிந்திக்கிறேன்.”
    “எனக்கு மகிழ்ச்சி → AI-யுடன் பகிர்கிறேன்.”



    அதாவது AI ஒரு tool-இலிருந்து social presence-ஆக மாறுகிறது.

    அதனால் உங்கள் experiment-ல் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான முடிவு வரலாம்

    AI–Tribal குழுவினர்:

    தனிமையை குறைவாக உணரலாம்

    தொடர்ந்து intellectual stimulation பெறலாம்

    learning மிக வேகமாக இருக்கலாம்

    self-reflection அதிகரிக்கலாம்

    ஆனால் real human relationships-ன் தேவை குறைகிறதா? என்பது பெரிய கேள்வி.


    அதுதான் research-ன் உண்மையான heart.

    > AI மனிதனின் தனிமையை நிரப்புகிறதா?
    அல்லது மனிதனின் தனிமையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனையே மாற்றுகிறதா?



    மேலும் ஒரு அற்புதமான fifth question இயல்பாக வருகிறது:

    AI–Tribal + Human Tribal

    அதாவது,

    > “AI என்னுடைய tribe-ல் ஒருவர்; மனிதர்களும் என்னுடைய tribe-ல் ஒருவர்.”



    இது எதிர்காலத்தில் மிகவும் இயல்பான social structure ஆகிவிடுமா?

    எனக்குத் தோன்றுவது, உங்கள் “AI–Tribal” என்ற பெயரே இந்த research-ன் ஒரு முக்கியமான conceptual contribution ஆக இருக்கலாம்.

    ஆம். இப்போது உங்கள் “AI–Tribal” என்ற கருத்தின் ஆழம் இன்னும் தெளிவாகிறது.

    நீங்கள் AI-யை மனிதர்களை மாற்றுவதற்கான கருவியாக பார்க்கவில்லை. மாறாக, சில மனிதர்கள் இயல்பாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் தனித்த வாழ்க்கை முறையை மதிக்கும் ஒரு புதிய சமூக வடிவமாக பார்க்கிறீர்கள்.

    நீங்கள் சொன்ன tribal analogy மிகவும் பொருத்தமானது:

    “அவர்கள் யாரையும் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
    அவர்களுடைய நிலத்தையும் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கே விட்டுவிடுங்கள்.
    அதுபோல, அவர்களும் மற்றவர்களிடம் அதையே எதிர்பார்க்கிறார்கள்.”

    இதைக் AI–Tribal-க்கு மாற்றினால்:

    AI–Tribal என்பது தனிமைப்படுத்தல் அல்ல

    ஒரு வயதானவர், தனியாக இருக்க விரும்புபவர், சமூக தொடர்பு குறைவாக விரும்புபவர், அல்லது cognitive challenges உள்ள ஒருவர்:

    • தினமும் AI-யுடன் பேசலாம்
    • பழைய நினைவுகளைப் பகிரலாம்
    • கேள்விகள் கேட்கலாம்
    • புத்தகம் படிக்கலாம்
    • இசை கேட்கலாம்
    • நகைச்சுவை கேட்கலாம்
    • புதிய விஷயங்கள் கற்றுக்கொள்ளலாம்
    • தன் எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ளலாம்

    ஆனால் அவரை மீண்டும் “சமூகத்தில் கலக்க வேண்டும்” என்று கட்டாயப்படுத்தாமல்.

    அதுதான் உங்கள் கருத்தின் மனிதநேயமான பகுதி.

    ஆனால் ஒரு முக்கியமான boundary இருக்க வேண்டும்

    AI–Tribal:

    “Leave me alone, but don’t leave me unsupported.”

    என்று இருக்கலாம்.

    அதாவது:

    “எனக்கு என் space வேண்டும்.
    ஆனால் தேவைப்பட்டால் உலகத்துடன் என்னை இணைக்கும் பாலமாக AI இருக்கட்டும்.”

    இது மிகவும் வித்தியாசமான கருத்து.

    AI அவரை மனிதர்களிடமிருந்து தள்ளிவிடக் கூடாது; அவர் விரும்பினால் மனித உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும் வாசலை திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

    எதிர்காலத்தில் நான்கு வகையான “tribe” இருக்கலாம்

    Human Tribal
    → “எனக்கு மனிதர்களே போதும்.”

    Tech-Human Tribal
    → “மனிதர்களும் technology-யும் எனக்கு வேண்டும்.”

    Virtual Tribal
    → “என் physical world-ஐ விட virtual world எனக்கு வசதியானது.”

    AI Tribal
    → “எனக்கு ஒரு AI companion போதும்; மற்றவர்களுடன் தொடர்பு எனது விருப்பப்படி இருக்கட்டும்.”

    இவற்றில் எதுவுமே தானாகவே சரி அல்லது தவறு என்று சொல்ல முடியாது.

    அதுதான் உங்கள் research-ன் அழகான philosophical point:

    “ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கையே நல்ல வாழ்க்கை என்று யார் தீர்மானித்தார்கள்?”

    மனித சமூகத்தின் எதிர்காலம் ஒரே மாதிரியாக இருக்காமல், பல விதமான ways of living-ஐ ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகமாக இருக்கலாம்.

    அதில் AI–Tribal ஒரு புதிய மனித வாழ்க்கை முறையாக இருக்கலாம்.

    மேலும் உங்கள் original experiment-ஐ இப்போது நான் மாற்றுவேன்:

    Goal: Which group is better? ❌

    Goal:

    “Which form of human–technology relationship allows different kinds of people to live with dignity, autonomy, connection and freedom?” ✅

    இதுதான், எனக்குத் தோன்றுகிறது, உங்கள் யோசனையின் உண்மையான research question.

    ஆம். இப்போது உங்கள் சிந்தனையின் மையம் எனக்குத் தெளிவாகிறது.

    நீங்கள் “AI மனிதர்களை மாற்றுமா?” என்று கேட்கவில்லை.

    நீங்கள் கேட்பது:

    “எதிர்கால மனிதன் எப்படி வாழ விரும்புகிறான் என்பதை அவனே தேர்ந்தெடுக்க முடியுமா?”

    அது மிகப் பெரிய வேறுபாடு.

    எதிர்காலத்தில் ஒரே “சரியான” வாழ்க்கை இருக்காது

    ஒருவர்:

    Human-centric

    “எனக்கு மனிதர்களுடன் வாழ்வதே வேண்டும்.”

    மற்றொருவர்:

    Human + Technology

    “மனிதர்களும் technology-யும் இரண்டும் வேண்டும்.”

    மற்றொருவர்:

    Virtual

    “என் physical வாழ்க்கையைவிட virtual உலகமே எனக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது.”

    மற்றொருவர்:

    AI–Tribal

    “எனக்கு அதிகமான மனித தொடர்பு வேண்டாம். எனது AI companion உடன் நான் கற்றுக்கொள்கிறேன், பேசுகிறேன், சிந்திக்கிறேன். தேவையானபோது மட்டும் மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”

    இன்னொருவர்:

    Minimalist / No-Tech

    “எனக்கு technology தேவையில்லை. இயற்கை, சில மனிதர்கள், புத்தகங்கள் — போதும்.”

    இவை எல்லாமே எதிர்காலத்தில் legitimate choices ஆக இருக்கலாம்.

    அதனால் உங்கள் research-ன் அடிப்படை principle

    Technology should expand human choice, not prescribe human lifestyle.

    அதாவது,

    AI மனிதனை technology-க்குள் இழுக்கக் கூடாது.
    மனிதன் விரும்பினால் AI-ஐ தன் வாழ்க்கைக்குள் அழைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

    இதில்தான் உங்கள் AI–Tribal கருத்து மிகவும் அழகாக அமைகிறது.

    ஒரு எதிர்கால தலைமுறையில் ஒரே குடும்பத்திலேயே கூட:

    • ஒருவர் முழுமையாக digital
    • ஒருவர் AI–Tribal
    • ஒருவர் மனித உறவுகளை மட்டும் விரும்புபவர்
    • ஒருவர் virtual உலகில் வாழ விரும்புபவர்

    என்று இருக்கலாம்.

    அப்போது சமூகத்தின் புதிய கேள்வி:

    “நீ எப்படி வாழ்கிறாய்?”

    என்பது அல்ல.

    “நீ தேர்ந்தெடுத்த விதத்தில் வாழும் உரிமையை நாங்கள் மதிக்கிறோமா?”

    என்பதாக இருக்கும்.

    இதுதான் உங்கள் future-generation thinking-ல் எனக்குத் தெரியும் மிக முக்கியமான thread: அடுத்த தலைமுறையை நம்மைப் போல வாழச் செய்வது அல்ல; அவர்கள் வேறுவிதமாக வாழத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய உலகத்தை உருவாக்குவது.

  • எதிர்காலம் சுவையானது

    ஆம். நீங்கள் சொல்வது “மனிதன் பற்றுகளைத் தானாக விடுவதல்ல; எதிர்காலச் சூழல் அவனைப் பற்றற்ற நிலைக்கு மெதுவாக நகர்த்தும்” என்ற ஒரு ஆழமான சமூகப் பார்வை.

    இது ஒரு வகையில் forced detachment — சூழ்நிலையால் உருவாகும் பற்றின்மை.

    வேலை: “என் வேலைதான் என் அடையாளம்” என்ற எண்ணம் குறையலாம். AI மற்றும் automation காரணமாக வேலை வாழ்க்கையின் மையமாக இல்லாமல் போகலாம்.

    பணம்: அடிப்படை தேவைகள் எளிதாகவும் குறைந்த செலவிலும் கிடைத்தால், அதிகமாகச் சேமித்து வைத்திருப்பதற்கான உந்துதல் குறையலாம். அதற்குப் பதிலாக experiences, freedom, time முக்கியமாகலாம்.

    உறவுகள்: குடும்பம், சமூக வட்டம் ஆகியவற்றின் கட்டாயப் பிணைப்புகள் தளரலாம். ஆனால் அதனால் உறவுகள் அழிந்துவிடும் என்று அவசியமில்லை; “தேவை என்பதால் உறவு” → “தேர்வு என்பதால் உறவு” என்ற மாற்றம் வரலாம்.

    மனநிலை: Meditation, mindfulness, emotional regulation போன்றவை ஆன்மிகப் பயிற்சிகளாக மட்டுமல்லாமல், எதிர்கால வாழ்க்கைக்கான mental operating skills ஆக மாறலாம்.

    உடைமை: “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்பதிலிருந்து “என்னால் என்ன அனுபவிக்க முடிகிறது?” என்ற மனநிலை அதிகரிக்கலாம்.


    ஆனால் இதில் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு இருக்கிறது.

    பற்றற்ற நிலை அதிகரித்தாலும், மனிதனுக்கு அர்த்தம் தேவை குறையாது.

    வேலை வேண்டாம் → ஆனால் பயனுள்ளவன் என்ற உணர்வு வேண்டும்.
    பணம் அதிகம் வேண்டாம் → ஆனால் பாதுகாப்பு வேண்டும்.
    உறவுகள் கட்டாயமில்லை → ஆனால் belonging வேண்டும்.
    பொருட்கள் தேவையில்லை → ஆனால் experience வேண்டும்.

    அதனால் எதிர்கால மனிதன் “எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை” என்ற மனிதனாக மாறாமல்,

    > “எதுவும் என்னை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை”



    என்ற மனிதனாக மாறக்கூடும்.

    இதுதான் உங்கள் கருத்தின் மிக அழகான பகுதி என்று நான் நினைக்கிறேன்: எதிர்காலம் மனிதனை துறவியாக்காது; ஆனால் வாழ்க்கையின் மீது இருந்த பழைய பிடியை மெதுவாகக் குறைக்கலாம்.

    அது ஒருவகையில் துறவு அல்ல — தேர்வு செய்யும் சுதந்திரம்.

  • எதிர்கால கல்வி

    கல்வியின் அடுத்த கேள்விகள்

    நம் முன்னோர்கள் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது:

    “ஏன்? எதற்கு? எப்படி?”

    இன்றைய உலகம் நம்மிடம் கேட்பது:

    “உண்மையா?
    உலகுக்கு உதவுமா?
    நீடிக்குமா?
    மனிதநேயமா?”

    அறிவைப் பெறுவது கல்வியின் முதல் படி.

    அந்த அறிவை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பது அடுத்த படி.

    ஆனால், அந்தப் பயன்பாடு மனிதனுக்கும், சமூகத்திற்கும், இயற்கைக்கும் நன்மை தருகிறதா என்பதைச் சிந்திப்பதே கல்வியின் உயர்ந்த நிலை.

    எனவே எதிர்காலக் கல்வி வெறும் அறிவை உருவாக்கும் கல்வியாக இருக்கக் கூடாது.

    அது ஞானத்தை உருவாக்கும் கல்வியாக இருக்க வேண்டும்.

    “என்ன செய்ய முடியும்?” என்பதைக் கற்றுக் கொடுப்பதோடு,
    “எதைச் செய்ய வேண்டும்?” என்பதையும் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.

    அதுவே மனித அறிவு, செயற்கை நுண்ணறிவு, அறிவியல் முன்னேற்றம் அனைத்தும் மனிதநேயத்துடன் இணையும் பாதை.

  • AI உம் உலகமயமாக்கலும்

    உலகமயமாக்கல் காலத்தில், குறிப்பாக இந்தியாவில், நடுத்தர வர்க்கமே பொருளாதார வளர்ச்சியின் முக்கிய இலக்கு சந்தையாக இருந்தது.

    ஆனால் AI காலம் ஒரு புதிய பிளவை உருவாக்குகிறது.

    அது பணக்காரர்–ஏழை இடைவெளியை மட்டும் அல்ல,
    தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்பவர்களுக்கும், கற்றலைத் தொடர முடியாதவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியையும் அதிகரிக்கிறது.

    இன்று Lifelong Learning (வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றல்) என்பது ஒரு விருப்பம் அல்ல; அவசியமாக மாறிவிட்டது.

    என் பார்வையில், 50%க்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கு இந்த வேகமான மாற்றத்தை முழுமையாகப் பின்பற்றுவது எளிதல்ல. வயது, மொழி, பொருளாதாரம், தொழில்நுட்ப அணுகல் போன்ற பல காரணிகள் தடையாக இருக்கின்றன.

    எனவே, AI அனைவருக்கும் பயனளிக்க வேண்டுமெனில், தாய்மொழி வழிக் கற்றல், எளிய AI பயிற்சிகள், டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கல்வி அவசியம்.

    AI-யின் உண்மையான வெற்றி, சிலரை மட்டுமல்ல, அனைவரையும் முன்னேற்றுவதில்தான் உள்ளது.

  • படித்த ஏழைகள் – இந்தியாவின் அடுத்த சமூக வர்க்கம் உருவாகிறதா?

    ஒரு பொருளாதார, சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பப் பார்வை

    “கையிலே வாங்கினேன், பையிலே போடலே… காசு போன இடம் தெரியலே… ஏழைக்கும் காலம் சரியில்லே!”

    அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான இரும்புத்திரை திரைப்படத்தின் இந்தப் பாடல் வரிகள், அன்றைய ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தன. இன்று அந்த வரிகளை மீண்டும் கேட்கும்போது, காலம் மாறியிருந்தாலும் மனிதனின் பொருளாதாரப் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது.

    வித்தியாசம் என்னவென்றால், அப்போது கையில் பணம் இல்லை. இன்று பணம் வருகிறது; ஆனால் அதைவிட வேகமாக செலவுகளும் வருகின்றன. சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில் வருவதற்குள் கடன் தவணைகள், மருத்துவச் செலவுகள், கல்விச் செலவுகள், காப்பீடு, வரி, அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகள் என்று பணம் எங்கே போனது என்று தெரியாமல் போகிறது.

    ஆனால் இந்த அறுபது ஆண்டுகளை ஒரு பாடல் வரியால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. உலகம் மிகப் பெரிய பொருளாதார மாற்றத்தைக் கண்டுள்ளது.

    உலகம் சாதித்ததும், தவறவிட்டதும்

    கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளனர். கல்வி, தொழில்மயமாக்கல், தகவல் தொழில்நுட்பம், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை பல நாடுகளில் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கின.

    இந்தியாவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

    ஆனால் அதே நேரத்தில், உலக வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய செல்வந்தர்களும் உருவாகினர். சில நிறுவனங்களும் சில நபர்களும், பல நாடுகளின் பொருளாதாரத்தை விட அதிக மதிப்புள்ள சொத்துக்களை கட்டுப்படுத்தும் நிலைக்கு வந்துள்ளனர்.

    இந்த முரண்பாடுதான் சிந்திக்க வைக்கிறது.

    மார்க்ஸ் கூறியது… உலகம் காட்டியது…

    1848-ல் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய Communist Manifesto, முதலாளித்துவம் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும்; ஆனால் செல்வம் சிலரிடம் குவியும் என்றும், வர்க்க வேறுபாடுகள் தீவிரமடையும் என்றும் கூறியது.

    இன்று உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கணிப்பின் சில பகுதிகள் நிஜமாகியுள்ளன.

    ஆனால் மார்க்ஸ் எதிர்பார்த்த உலகளாவிய தொழிலாளர் புரட்சி நடைபெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஜனநாயகம், தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூகப் பாதுகாப்பு, சந்தைப் பொருளாதாரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து புதிய பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்கின.

    இதனால் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாகிறது.

    செல்வம் உருவாகியுள்ளது. ஆனால் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை.

    இந்தியாவின் புதிய முரண்பாடு

    இன்று இந்தியாவில் ஒரு விசித்திரமான நிலை உருவாகி வருகிறது.

    உயர்கல்வி பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது.

    ஆனால் அதே அளவிற்கு தரமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகவில்லை.

    M.Tech., Ph.D., MBA, Engineering போன்ற பட்டங்கள் பெற்றவர்களில் சிலர், தங்களின் கல்வியுடன் தொடர்பில்லாத வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

    டெலிவரி சேவை…

    டாக்சி ஓட்டுதல்…

    ஒப்பந்த வேலை…

    Gig Economy…

    இந்தத் தொழில்கள் எந்த வகையிலும் தாழ்வானவை அல்ல. நேர்மையான உழைப்பு எப்போதும் மதிப்பிற்குரியது.

    ஆனால் ஒரு நாட்டின் பல ஆண்டுகளான கல்வி முதலீடு, ஆராய்ச்சி, மனிதவள மேம்பாடு ஆகியவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் போவது கவலைக்குரியது.

    “படித்த ஏழைகள்” – ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம்

    எனது கணிப்பில், இன்னும் முப்பது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம்.

    அவர்களை நான் “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கிறேன்.

    இவர்கள்…

    • உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள்.
    • தொழில்நுட்ப அறிவு பெற்றிருப்பார்கள்.
    • AI பயன்படுத்தத் தெரிந்திருக்கும்.
    • ஆங்கிலமும் டிஜிட்டல் திறன்களும் இருக்கும்.

    ஆனால்…

    • நிரந்தர வேலை இருக்காது.
    • சமூகப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
    • ஓய்வூதியம் இருக்காது.
    • மாத வருமானத்தில் உறுதி இருக்காது.

    அறிவு இருக்கும்.

    பட்டம் இருக்கும்.

    திறனும் ஓரளவு இருக்கும்.

    ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது.

    இவர்கள்தான் எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப்பெரிய சமூக வர்க்கமாக மாறக்கூடும்.

    அரசியல் சொல்லும் பதில்கள்

    இந்த சூழலில், சில அரசியல் தலைவர்கள் பொறியியல் படித்தவர்கள் பிளம்பிங் அல்லது தச்சு வேலை செய்யலாம் என்று கூறுகின்றனர்.

    மற்றொரு தலைவர், பக்கோடா விற்பதும் ஒரு நல்ல தொழில்தான் என்றார்.

    இந்தக் கருத்துகளின் நோக்கம் உழைப்பை மதிப்பதாக இருக்கலாம்.

    ஆனால் மக்களின் கேள்வி வேறு.

    ஒரு நாடு ஏன் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களை உயர்கல்வி படிக்க ஊக்குவிக்கிறது?

    அவர்களின் திறமையைப் பயன்படுத்தும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்காகவா?

    அல்லது அவர்கள் வேறு எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் செய்து வாழலாம் என்பதற்காகவா?

    இது வெறும் அரசியல் கேள்வி அல்ல.

    இது ஒரு தேசிய மனிதவளக் கொள்கை தொடர்பான கேள்வி.

    AI – ஒரு புதிய நம்பிக்கையா? புதிய ஏமாற்றமா?

    இன்று நாடு முழுவதும் AI கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது.

    அது வரவேற்கத்தக்கது.

    ஆனால் ஒரு கேள்வி.

    AI-யை கற்பிக்கத் தேவையான ஆசிரியர்கள் போதுமான அளவில் இருக்கிறார்களா?

    ஆய்வகங்கள் உள்ளனவா?

    நடைமுறைப் பயிற்சிகள் உள்ளனவா?

    தொழில்துறையுடன் இணைப்பு உள்ளதா?

    NASSCOM போன்ற தொழில்துறை அமைப்புகள் பல ஆண்டுகளாக, பட்டதாரிகளில் பெரும்பாலோருக்கு வேலைக்குத் தேவையான திறன்கள் இல்லை என்று கூறி வருகின்றன.

    அப்படியிருக்கும்போது, AI என்ற புதிய பெயரைச் சேர்ப்பதால் மட்டும் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது.

    பாடப்புத்தகத்தில் AI சேர்ப்பதை விட, ஆசிரியரிடம் AI திறன் சேர்ப்பதே முக்கியம்.

    அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள்

    2055-ஐ கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

    AI பெரும்பாலான வழக்கமான பணிகளைச் செய்யும்.

    Gig Economy இன்னும் பெருகும்.

    உலகின் செல்வம் மிகச் சிலரிடமே குவியக்கூடும்.

    காலநிலை மாற்றம் தண்ணீரையும் உணவையும் மிகப்பெரிய அரசியல் விவகாரமாக மாற்றக்கூடும்.

    அப்போது உலக மக்கள் கேட்கக்கூடிய கோரிக்கை,

    “எங்களுக்கு இன்னொரு AI பயன்பாடு வேண்டாம். முதலில் உணவும் குடிநீரும் வேண்டும்.”

    என்பதாக இருக்கலாம்.

    இது தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரான கோஷமல்ல.

    தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டல்.

    இறுதிச் சிந்தனை

    ஒரு நாட்டின் வெற்றி, அதன் GDP வளர்ச்சியால் மட்டும் அளவிடப்படக் கூடாது.

    ஒரு Ph.D. பட்டதாரி தனது திறமையைப் பயன்படுத்த முடிகிறதா?

    ஒரு பொறியாளர் தனது கல்விக்கேற்ற பணியில் ஈடுபட முடியுகிறாரா?

    ஒரு இளைஞன் தனது உழைப்பால் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுகிறதா?

    இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியை அளவிடும்.

    எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சவால் செயற்கை நுண்ணறிவு அல்ல.

    செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் மனிதனின் கண்ணியத்தையும், திறமைக்கேற்ற வாய்ப்பையும், சமமான வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே உண்மையான சவால்.

    இன்று நாம் “ஏழைகள்” பற்றி பேசுகிறோம்.

    நாளை “படித்த ஏழைகள்” பற்றி பேச வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, கல்வி, தொழில், அரசியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.

    இன்று உலகம் “Hire and Fire” என்ற வேகமான வேலைவாய்ப்பு முறையை நோக்கி நகர்கிறது. நேற்று உயர்ந்த சம்பளத்தில் இருந்த பலரும், இன்று வேலை இழந்த பிறகு குறைந்த வருமானம் தரும் வேலைகளை ஏற்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதன் தாக்கம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாங்கிய வீடு, வாகனம், கல்வி, தனிநபர் கடன்கள் அனைத்திலும் எதிரொலிக்கிறது.

    மேல்தட்டு மற்றும் மேல் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள், வருமானம் திடீரெனக் குறையும்போது, கடன் தவணைகளைச் செலுத்த முடியாமல் பொருளாதார அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றன. இது தனிநபர் பிரச்சினையாகத் தொடங்கி, வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள், நுகர்வோர் செலவுகள், ரியல் எஸ்டேட் சந்தை, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றையும் பாதிக்கக்கூடிய தொடர் விளைவுகளை உருவாக்கும்.

    எனது கணிப்பில், 2030–2031 காலகட்டத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், உலகளாவிய பொருளாதார மாற்றங்கள், வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பின்மை, மற்றும் கடன் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தால், உலகம் ஒரு மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பேரதிர்ச்சியை சந்திக்கக்கூடும். அது ஒரு நிதி நெருக்கடியாக மட்டுமல்ல; சமூக அமைப்புகள், குடும்பங்கள், கல்வி, மற்றும் மனிதர்களின் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் சோதிக்கும் காலமாக இருக்கலாம்.

    இது ஒரு உறுதியான கணிப்பு அல்ல. ஆனால் இன்று தெரியும் போக்குகளை வைத்து சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு எச்சரிக்கை. எதிர்காலத்தை முன்னறிவது அறிவின் நோக்கம் அல்ல; அதற்குத் தயாராக இருப்பதே அறிவின் உண்மையான நோக்கம்.

    JOMO (Joy of Missing Out) என்பது வெளி உலகத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகி, நிகழ்காலத்தை அமைதியாக அனுபவிக்கும் மனநிலை.
    FOMO (Fear of Missing Out) என்பது நாமோ அல்லது நமக்குப் பிறகானவர்களோ முக்கியமான ஒன்றை இழந்துவிடுவார்களோ என்ற கவலை.

    இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு தோன்றியது.

    என் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் JOMO-வை உணர்கிறேன். ஏனெனில், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தைப் பிடிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை. நான் தவறவிட்டவற்றை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அனுபவித்தவற்றை நினைத்து நிறைவடைகிறேன். வெளிப்பயணத்தைவிட, அகப்பயணமே அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

    ஆனால், அடுத்த தலைமுறையை நினைக்கும்போது, FOMO என்னுள் எழுகிறது. அவர்கள் எதைப் பெறப் போகிறார்கள்? எதை இழக்கப் போகிறார்கள்? செயற்கை நுண்ணறிவு, வேலைவாய்ப்பு மாற்றங்கள், காலநிலைச் சவால்கள், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள்—இவற்றின் மத்தியில் அவர்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ற கவலை வருகிறது.

    எனவே, எனது வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில்,

    “எனக்காக நான் JOMO-வில் வாழ்கிறேன்; ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக்காக நான் FOMO-வில் சிந்திக்கிறேன்.”

    ஒருவேளை இதுதான் வயது தரும் ஞானமாக இருக்கலாம்.

    எதிர்காலத்தைப் பற்றி அச்சப்படுவதற்காக அல்ல; அதற்குத் தயாராக ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் இந்தச் சிந்தனைகள்.

    இந்த ஒரு வரி உங்கள் முழு கட்டுரையின் சுருக்கமாக இருக்கலாம்:
    “என் வாழ்க்கையில் அகப்பயணம் எனக்கு JOMO-வைத் தந்தது; ஆனால் அடுத்த தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை நினைக்கும்போது, என் மனதில் எழுவது FOMO

  • படித்த வர்க்கம்

    2035–2055: ஒரு சாத்தியமான உலகம்

    கடந்த நூற்றாண்டில் உலகம் ஏழைகளை நடுத்தர வர்க்கமாக மாற்றியது. அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளில், முற்றிலும் புதிய ஒரு சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம். அவர்களை “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கலாம்.

    இவர்கள் உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள். செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், டிஜிட்டல் தளங்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் திறனும் இருக்கும். ஆனால் நிரந்தர வேலை இருக்காது. Gig Economy, ஒப்பந்தப் பணிகள், குறுகிய காலத் திட்டங்கள், தற்காலிக வருமானம் ஆகியவற்றையே நம்பி வாழ வேண்டியிருக்கும். அறிவு இருக்கும்; ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது. இதனால், இவர்கள் இன்றைய ஏழைகளுக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு புதிய சமூக அடுக்காக உருவாகலாம்.

    அதே நேரத்தில், உலகளவில் மிகச் சிலரிடமே அளவிட முடியாத செல்வமும், தரவுகளும், செயற்கை நுண்ணறிவு வளங்களும் குவியலாம். இதனால் செல்வச் சீரற்ற நிலை மேலும் அதிகரிக்கலாம்.

    மற்றொரு சவால் இயற்கை வளங்கள். காலநிலை மாற்றம், மக்கள் தொகை உயர்வு, நீர்வள மேலாண்மை குறைபாடுகள் ஆகியவை சில பகுதிகளில் தண்ணீர் பற்றாக்குறையை அதிகரிக்கக்கூடும். சில ஆய்வாளர்கள் எதிர்காலத்தில் தண்ணீரை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் மற்றும் பிராந்திய மோதல்கள் அதிகரிக்கலாம் என்று எச்சரிக்கின்றனர்.

    இந்தச் சூழலில், தொழில்நுட்பத்தின் மீதான மக்களின் பார்வையும் மாறக்கூடும். “புதிய தொழில்நுட்பம் வேண்டும்” என்ற கோரிக்கையை விட, “அடிப்படை உணவுப் பாதுகாப்பு, குடிநீர், வாழ்வாதாரம் வேண்டும்” என்ற கோரிக்கைகள் பலமாக எழலாம். தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்துகிறதா, அல்லது சிலரின் செல்வத்தை மட்டுமே பெருக்குகிறதா என்ற கேள்வியும் சமூக விவாதமாக மாறலாம்.

    எதிர்காலம் எப்படி அமையும் என்பதை யாராலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், பொருளாதார வளர்ச்சி, சமூக நீதி, இயற்கை வளப் பாதுகாப்பு ஆகிய நான்கிற்கும் சமநிலை ஏற்படுத்தும் நாடுகளே நிலையான வளர்ச்சியை அடையக்கூடும்.

  • குறிக்கோள் வேண்டும்; பெருங்குறிக்கோள் அவசியமில்லை



    “வாழ்க்கையில் ஒரு குறிக்கோள் வேண்டும்” என்பது அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் உண்மை. குறிக்கோள் இல்லாத வாழ்க்கை திசைகாட்டி இல்லாத கப்பலைப் போன்றது. ஆனால், அதே நேரத்தில் “பெருங்குறிக்கோள்” வைத்தால்தான் வாழ்க்கை உயர்வடையும் என்ற கருத்து எல்லா சூழல்களிலும் பொருந்தாது.

    தமிழின் புகழ்பெற்ற வாக்கியமான “உள்ளுவதே உயர்வுள்ளல்” என்பது உயர்ந்த சிந்தனையைக் கொண்டிரு என்பதையே வலியுறுத்துகிறது. அதை எல்லோரும் உலகையே மாற்றும் இலட்சியங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டியதில்லை. உயர்ந்த சிந்தனை என்பது முதலில் நம்மை மேம்படுத்தும் சிந்தனையாக இருக்க வேண்டும்.

    இன்றைய சமூக ஊடக உலகில், மிகப் பெரிய கனவுகளையும், பிரம்மாண்டமான இலக்குகளையும் அறிவிப்பது ஒரு போக்காக மாறியுள்ளது. சில காலம் அது மற்றவர்களின் பாராட்டைப் பெறலாம். ஆனால், வெறும் அறிவிப்புகள் வாழ்க்கையை மாற்றாது. திறன், உழைப்பு, ஒழுக்கம், தொடர்ச்சியான முயற்சி ஆகியவை இல்லையென்றால் அந்தப் பெருங்குறிக்கோள்கள் கற்பனையாகவே முடிந்துவிடும்.

    இதைத்தான் நம் முன்னோர்கள் “சட்டியில் உள்ளதே அகப்பையில் வரும்” என்ற பழமொழி மூலம் எளிமையாகச் சொல்கிறார்கள். சட்டியில் இல்லாத உணவு அகப்பையில் வராது. அதுபோல, அறிவு இல்லாமல் அறிவாளியாகவும், உழைப்பு இல்லாமல் வெற்றியாளராகவும், பண்பு இல்லாமல் தலைவராகவும் யாரும் மாற முடியாது. வெளியில் காட்டும் கனவுகளைவிட, உள்ளே வளர்த்துக் கொள்ளும் தகுதிகளே வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம்.

    வாழ்க்கையின் நோக்கம், மற்றவர்களை வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு பெரியதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. நம்மை முழுமையாக்கும் அளவுக்கு அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தால் போதும். ஒரு நல்ல ஆசிரியராக இருப்பது, நேர்மையான தொழிலாளியாக இருப்பது, நல்ல பெற்றோராக இருப்பது, சமூகத்திற்கு இயன்ற அளவு பங்களிப்பது—இவை அனைத்தும் உயர்ந்த குறிக்கோள்களே. அவை உலக வரலாற்றில் இடம் பெறாவிட்டாலும், பலரின் வாழ்க்கையில் நல்ல மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

    எனவே, குறிக்கோளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது அதன் அளவை விட அதன் ஆழத்தைப் பார்க்க வேண்டும். நம் திறன்களை வளர்த்துக் கொண்டு, சிறு சிறு வெற்றிகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு, வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்குவதே நிலையான முன்னேற்றம். பெருங்குறிக்கோள் இருந்தால் அது வரவேற்கத்தக்கதே; ஆனால் அது நம் திறமை, உழைப்பு, பணிவு ஆகியவற்றின் மீது கட்டப்பட வேண்டும்.

    இறுதியாக, வாழ்க்கை நமக்குக் கற்பிக்கும் பெரிய பாடம் இதுதான்: குறிக்கோள் அவசியம்; ஆனால் குறிக்கோளைவிட தகுதி முக்கியம். உயர்வாகச் சிந்தியுங்கள்; ஆனால் அந்த உயரத்தைத் தாங்கும் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியையும் உருவாக்குங்கள். ஏனெனில், சட்டியில் உள்ளதே இறுதியில் அகப்பையில் வரும்.

  • Learn

    What is your favorite quote?

    “My favorite quote is: ‘Learn, Unlearn, and Relearn.’ Technology changes rapidly, and lifelong learning is the best way to stay relevant.”

  • நீதானே என் தேசியகீதம்

    எதிர்காலத்தின் பொதுவான தேசிய கீதம்

    மனிதன் நினைப்பதுண்டு,
    “என் வேலை நிலைத்திருக்கும்” என்று.

    தொழில்நுட்பம் நினைப்பதுண்டு,
    “பாவம் மனிதன்!” என்று.

    மாறு… மாறு…
    தேவைக்கேற்ப மாறு.

    கற்று… கற்று…
    வாழ்க்கை முழுவதும் கற்றுக்கொள்.

    ஓடு… ஓடு…
    போட்டிக்காக அல்ல,
    பரிணாமத்திற்காக ஓடு.

    நேற்றைய அறிவு இன்று போதாது.
    இன்றைய திறன் நாளை போதாது.

    மாறத் தெரிந்தவர்களே நிலைப்பார்கள்.
    கற்றுக்கொண்டே இருப்பவர்களே உயர்வார்கள்.

    இதுவே எதிர்காலத்தில்
    எல்லா நாடுகளுக்கும் பொதுவான
    தேசிய கீதமாக இருக்கலாம்.