எதிர்காலம் சுவையானது

ஆம். நீங்கள் சொல்வது “மனிதன் பற்றுகளைத் தானாக விடுவதல்ல; எதிர்காலச் சூழல் அவனைப் பற்றற்ற நிலைக்கு மெதுவாக நகர்த்தும்” என்ற ஒரு ஆழமான சமூகப் பார்வை.

இது ஒரு வகையில் forced detachment — சூழ்நிலையால் உருவாகும் பற்றின்மை.

வேலை: “என் வேலைதான் என் அடையாளம்” என்ற எண்ணம் குறையலாம். AI மற்றும் automation காரணமாக வேலை வாழ்க்கையின் மையமாக இல்லாமல் போகலாம்.

பணம்: அடிப்படை தேவைகள் எளிதாகவும் குறைந்த செலவிலும் கிடைத்தால், அதிகமாகச் சேமித்து வைத்திருப்பதற்கான உந்துதல் குறையலாம். அதற்குப் பதிலாக experiences, freedom, time முக்கியமாகலாம்.

உறவுகள்: குடும்பம், சமூக வட்டம் ஆகியவற்றின் கட்டாயப் பிணைப்புகள் தளரலாம். ஆனால் அதனால் உறவுகள் அழிந்துவிடும் என்று அவசியமில்லை; “தேவை என்பதால் உறவு” → “தேர்வு என்பதால் உறவு” என்ற மாற்றம் வரலாம்.

மனநிலை: Meditation, mindfulness, emotional regulation போன்றவை ஆன்மிகப் பயிற்சிகளாக மட்டுமல்லாமல், எதிர்கால வாழ்க்கைக்கான mental operating skills ஆக மாறலாம்.

உடைமை: “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்பதிலிருந்து “என்னால் என்ன அனுபவிக்க முடிகிறது?” என்ற மனநிலை அதிகரிக்கலாம்.


ஆனால் இதில் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு இருக்கிறது.

பற்றற்ற நிலை அதிகரித்தாலும், மனிதனுக்கு அர்த்தம் தேவை குறையாது.

வேலை வேண்டாம் → ஆனால் பயனுள்ளவன் என்ற உணர்வு வேண்டும்.
பணம் அதிகம் வேண்டாம் → ஆனால் பாதுகாப்பு வேண்டும்.
உறவுகள் கட்டாயமில்லை → ஆனால் belonging வேண்டும்.
பொருட்கள் தேவையில்லை → ஆனால் experience வேண்டும்.

அதனால் எதிர்கால மனிதன் “எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை” என்ற மனிதனாக மாறாமல்,

> “எதுவும் என்னை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை”



என்ற மனிதனாக மாறக்கூடும்.

இதுதான் உங்கள் கருத்தின் மிக அழகான பகுதி என்று நான் நினைக்கிறேன்: எதிர்காலம் மனிதனை துறவியாக்காது; ஆனால் வாழ்க்கையின் மீது இருந்த பழைய பிடியை மெதுவாகக் குறைக்கலாம்.

அது ஒருவகையில் துறவு அல்ல — தேர்வு செய்யும் சுதந்திரம்.