ஒரு பொருளாதார, சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பப் பார்வை

“கையிலே வாங்கினேன், பையிலே போடலே… காசு போன இடம் தெரியலே… ஏழைக்கும் காலம் சரியில்லே!”

அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான இரும்புத்திரை திரைப்படத்தின் இந்தப் பாடல் வரிகள், அன்றைய ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தன. இன்று அந்த வரிகளை மீண்டும் கேட்கும்போது, காலம் மாறியிருந்தாலும் மனிதனின் பொருளாதாரப் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது.

வித்தியாசம் என்னவென்றால், அப்போது கையில் பணம் இல்லை. இன்று பணம் வருகிறது; ஆனால் அதைவிட வேகமாக செலவுகளும் வருகின்றன. சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில் வருவதற்குள் கடன் தவணைகள், மருத்துவச் செலவுகள், கல்விச் செலவுகள், காப்பீடு, வரி, அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகள் என்று பணம் எங்கே போனது என்று தெரியாமல் போகிறது.

ஆனால் இந்த அறுபது ஆண்டுகளை ஒரு பாடல் வரியால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. உலகம் மிகப் பெரிய பொருளாதார மாற்றத்தைக் கண்டுள்ளது.

உலகம் சாதித்ததும், தவறவிட்டதும்

கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளனர். கல்வி, தொழில்மயமாக்கல், தகவல் தொழில்நுட்பம், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை பல நாடுகளில் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கின.

இந்தியாவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

ஆனால் அதே நேரத்தில், உலக வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய செல்வந்தர்களும் உருவாகினர். சில நிறுவனங்களும் சில நபர்களும், பல நாடுகளின் பொருளாதாரத்தை விட அதிக மதிப்புள்ள சொத்துக்களை கட்டுப்படுத்தும் நிலைக்கு வந்துள்ளனர்.

இந்த முரண்பாடுதான் சிந்திக்க வைக்கிறது.

மார்க்ஸ் கூறியது… உலகம் காட்டியது…

1848-ல் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய Communist Manifesto, முதலாளித்துவம் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும்; ஆனால் செல்வம் சிலரிடம் குவியும் என்றும், வர்க்க வேறுபாடுகள் தீவிரமடையும் என்றும் கூறியது.

இன்று உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கணிப்பின் சில பகுதிகள் நிஜமாகியுள்ளன.

ஆனால் மார்க்ஸ் எதிர்பார்த்த உலகளாவிய தொழிலாளர் புரட்சி நடைபெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஜனநாயகம், தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூகப் பாதுகாப்பு, சந்தைப் பொருளாதாரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து புதிய பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்கின.

இதனால் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாகிறது.

செல்வம் உருவாகியுள்ளது. ஆனால் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை.

இந்தியாவின் புதிய முரண்பாடு

இன்று இந்தியாவில் ஒரு விசித்திரமான நிலை உருவாகி வருகிறது.

உயர்கல்வி பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது.

ஆனால் அதே அளவிற்கு தரமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகவில்லை.

M.Tech., Ph.D., MBA, Engineering போன்ற பட்டங்கள் பெற்றவர்களில் சிலர், தங்களின் கல்வியுடன் தொடர்பில்லாத வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

டெலிவரி சேவை…

டாக்சி ஓட்டுதல்…

ஒப்பந்த வேலை…

Gig Economy…

இந்தத் தொழில்கள் எந்த வகையிலும் தாழ்வானவை அல்ல. நேர்மையான உழைப்பு எப்போதும் மதிப்பிற்குரியது.

ஆனால் ஒரு நாட்டின் பல ஆண்டுகளான கல்வி முதலீடு, ஆராய்ச்சி, மனிதவள மேம்பாடு ஆகியவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் போவது கவலைக்குரியது.

“படித்த ஏழைகள்” – ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம்

எனது கணிப்பில், இன்னும் முப்பது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம்.

அவர்களை நான் “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கிறேன்.

இவர்கள்…

• உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள்.
• தொழில்நுட்ப அறிவு பெற்றிருப்பார்கள்.
• AI பயன்படுத்தத் தெரிந்திருக்கும்.
• ஆங்கிலமும் டிஜிட்டல் திறன்களும் இருக்கும்.

ஆனால்…

• நிரந்தர வேலை இருக்காது.
• சமூகப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
• ஓய்வூதியம் இருக்காது.
• மாத வருமானத்தில் உறுதி இருக்காது.

அறிவு இருக்கும்.

பட்டம் இருக்கும்.

திறனும் ஓரளவு இருக்கும்.

ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது.

இவர்கள்தான் எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப்பெரிய சமூக வர்க்கமாக மாறக்கூடும்.

அரசியல் சொல்லும் பதில்கள்

இந்த சூழலில், சில அரசியல் தலைவர்கள் பொறியியல் படித்தவர்கள் பிளம்பிங் அல்லது தச்சு வேலை செய்யலாம் என்று கூறுகின்றனர்.

மற்றொரு தலைவர், பக்கோடா விற்பதும் ஒரு நல்ல தொழில்தான் என்றார்.

இந்தக் கருத்துகளின் நோக்கம் உழைப்பை மதிப்பதாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மக்களின் கேள்வி வேறு.

ஒரு நாடு ஏன் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களை உயர்கல்வி படிக்க ஊக்குவிக்கிறது?

அவர்களின் திறமையைப் பயன்படுத்தும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்காகவா?

அல்லது அவர்கள் வேறு எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் செய்து வாழலாம் என்பதற்காகவா?

இது வெறும் அரசியல் கேள்வி அல்ல.

இது ஒரு தேசிய மனிதவளக் கொள்கை தொடர்பான கேள்வி.

AI – ஒரு புதிய நம்பிக்கையா? புதிய ஏமாற்றமா?

இன்று நாடு முழுவதும் AI கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது.

அது வரவேற்கத்தக்கது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி.

AI-யை கற்பிக்கத் தேவையான ஆசிரியர்கள் போதுமான அளவில் இருக்கிறார்களா?

ஆய்வகங்கள் உள்ளனவா?

நடைமுறைப் பயிற்சிகள் உள்ளனவா?

தொழில்துறையுடன் இணைப்பு உள்ளதா?

NASSCOM போன்ற தொழில்துறை அமைப்புகள் பல ஆண்டுகளாக, பட்டதாரிகளில் பெரும்பாலோருக்கு வேலைக்குத் தேவையான திறன்கள் இல்லை என்று கூறி வருகின்றன.

அப்படியிருக்கும்போது, AI என்ற புதிய பெயரைச் சேர்ப்பதால் மட்டும் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது.

பாடப்புத்தகத்தில் AI சேர்ப்பதை விட, ஆசிரியரிடம் AI திறன் சேர்ப்பதே முக்கியம்.

அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள்

2055-ஐ கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

AI பெரும்பாலான வழக்கமான பணிகளைச் செய்யும்.

Gig Economy இன்னும் பெருகும்.

உலகின் செல்வம் மிகச் சிலரிடமே குவியக்கூடும்.

காலநிலை மாற்றம் தண்ணீரையும் உணவையும் மிகப்பெரிய அரசியல் விவகாரமாக மாற்றக்கூடும்.

அப்போது உலக மக்கள் கேட்கக்கூடிய கோரிக்கை,

“எங்களுக்கு இன்னொரு AI பயன்பாடு வேண்டாம். முதலில் உணவும் குடிநீரும் வேண்டும்.”

என்பதாக இருக்கலாம்.

இது தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரான கோஷமல்ல.

தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டல்.

இறுதிச் சிந்தனை

ஒரு நாட்டின் வெற்றி, அதன் GDP வளர்ச்சியால் மட்டும் அளவிடப்படக் கூடாது.

ஒரு Ph.D. பட்டதாரி தனது திறமையைப் பயன்படுத்த முடிகிறதா?

ஒரு பொறியாளர் தனது கல்விக்கேற்ற பணியில் ஈடுபட முடியுகிறாரா?

ஒரு இளைஞன் தனது உழைப்பால் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுகிறதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியை அளவிடும்.

எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சவால் செயற்கை நுண்ணறிவு அல்ல.

செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் மனிதனின் கண்ணியத்தையும், திறமைக்கேற்ற வாய்ப்பையும், சமமான வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே உண்மையான சவால்.

இன்று நாம் “ஏழைகள்” பற்றி பேசுகிறோம்.

நாளை “படித்த ஏழைகள்” பற்றி பேச வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, கல்வி, தொழில், அரசியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.

இன்று உலகம் “Hire and Fire” என்ற வேகமான வேலைவாய்ப்பு முறையை நோக்கி நகர்கிறது. நேற்று உயர்ந்த சம்பளத்தில் இருந்த பலரும், இன்று வேலை இழந்த பிறகு குறைந்த வருமானம் தரும் வேலைகளை ஏற்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதன் தாக்கம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாங்கிய வீடு, வாகனம், கல்வி, தனிநபர் கடன்கள் அனைத்திலும் எதிரொலிக்கிறது.

மேல்தட்டு மற்றும் மேல் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள், வருமானம் திடீரெனக் குறையும்போது, கடன் தவணைகளைச் செலுத்த முடியாமல் பொருளாதார அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றன. இது தனிநபர் பிரச்சினையாகத் தொடங்கி, வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள், நுகர்வோர் செலவுகள், ரியல் எஸ்டேட் சந்தை, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றையும் பாதிக்கக்கூடிய தொடர் விளைவுகளை உருவாக்கும்.

எனது கணிப்பில், 2030–2031 காலகட்டத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், உலகளாவிய பொருளாதார மாற்றங்கள், வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பின்மை, மற்றும் கடன் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தால், உலகம் ஒரு மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பேரதிர்ச்சியை சந்திக்கக்கூடும். அது ஒரு நிதி நெருக்கடியாக மட்டுமல்ல; சமூக அமைப்புகள், குடும்பங்கள், கல்வி, மற்றும் மனிதர்களின் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் சோதிக்கும் காலமாக இருக்கலாம்.

இது ஒரு உறுதியான கணிப்பு அல்ல. ஆனால் இன்று தெரியும் போக்குகளை வைத்து சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு எச்சரிக்கை. எதிர்காலத்தை முன்னறிவது அறிவின் நோக்கம் அல்ல; அதற்குத் தயாராக இருப்பதே அறிவின் உண்மையான நோக்கம்.

JOMO (Joy of Missing Out) என்பது வெளி உலகத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகி, நிகழ்காலத்தை அமைதியாக அனுபவிக்கும் மனநிலை.
FOMO (Fear of Missing Out) என்பது நாமோ அல்லது நமக்குப் பிறகானவர்களோ முக்கியமான ஒன்றை இழந்துவிடுவார்களோ என்ற கவலை.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு தோன்றியது.

என் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் JOMO-வை உணர்கிறேன். ஏனெனில், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தைப் பிடிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை. நான் தவறவிட்டவற்றை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அனுபவித்தவற்றை நினைத்து நிறைவடைகிறேன். வெளிப்பயணத்தைவிட, அகப்பயணமே அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

ஆனால், அடுத்த தலைமுறையை நினைக்கும்போது, FOMO என்னுள் எழுகிறது. அவர்கள் எதைப் பெறப் போகிறார்கள்? எதை இழக்கப் போகிறார்கள்? செயற்கை நுண்ணறிவு, வேலைவாய்ப்பு மாற்றங்கள், காலநிலைச் சவால்கள், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள்—இவற்றின் மத்தியில் அவர்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ற கவலை வருகிறது.

எனவே, எனது வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில்,

“எனக்காக நான் JOMO-வில் வாழ்கிறேன்; ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக்காக நான் FOMO-வில் சிந்திக்கிறேன்.”

ஒருவேளை இதுதான் வயது தரும் ஞானமாக இருக்கலாம்.

எதிர்காலத்தைப் பற்றி அச்சப்படுவதற்காக அல்ல; அதற்குத் தயாராக ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் இந்தச் சிந்தனைகள்.

இந்த ஒரு வரி உங்கள் முழு கட்டுரையின் சுருக்கமாக இருக்கலாம்:
“என் வாழ்க்கையில் அகப்பயணம் எனக்கு JOMO-வைத் தந்தது; ஆனால் அடுத்த தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை நினைக்கும்போது, என் மனதில் எழுவது FOMO