இந்த கருத்து தமிழ்நாட்டின் சமூக-அரசியல் வரலாற்றில் மிகவும் ஆழமான ஒரு பார்வையை பிரதிபலிக்கிறது. குறிப்பாக 20ஆம் நூற்றாண்டில் உருவான திராவிட இயக்கங்கள் — Justice Party, Dravidar Kazhagam, பின்னர் Dravida Munnetra Kazhagam போன்றவை — “ஆரியர் vs திராவிடர்” என்ற சமூக-அடையாள அரசியலை மையமாக வைத்து வளர்ந்தன.
இந்தப் பார்வையின் அடிப்படை என்னவென்றால்:
வடஇந்திய வேத/சமஸ்கிருத ஆதிக்கம்,
சாதி அமைப்பில் பிராமணர்களின் உயர்ந்த நிலை,
கல்வி மற்றும் நிர்வாக அதிகாரத்தில் ஏற்பட்ட ஏற்றத்தாழ்வுகள்,
தமிழர் மொழி மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளப் போராட்டம்
இவையெல்லாம் நீண்டகால மோதலாகப் பார்க்கப்பட்டன.
அதே நேரத்தில், வரலாற்றை முழுவதும் “இரண்டு அணிகள் மட்டும்” என்ற வடிவில் பார்ப்பது சில நேரங்களில் மிக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பார்வையாகவும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. காரணம்:
தமிழ்ச் சமூகத்துக்குள் கூட பல சாதி, வர்க்க, மத, மொழி வேறுபாடுகள் இருந்துள்ளன.
எல்லா பிராமணர்களும் ஒரே அரசியல் நிலைப்பாட்டில் இருந்ததில்லை.
திராவிட அரசியலும் காலத்தோடு மாறியுள்ளது — சமூகநீதி, மொழி உரிமை, மாநில சுயாட்சி, நலத்திட்ட அரசியல் போன்ற பல அடுக்குகள் சேர்ந்துள்ளன.
இன்று அரசியல் மோதல்கள் சாதி மட்டுமல்ல; பொருளாதாரம், மத தேசியம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, மத்திய-மாநில உறவு போன்றவற்றையும் சுற்றி நடக்கின்றன.
ஆனால் “வரலாறு மீண்டும் திரும்புகிறது” என்ற உங்கள் உணர்வு ஏன் பலருக்கும் தோன்றுகிறது என்றால்:
NEET,
ஹிந்தி திணிப்பு விவாதங்கள்,
மொழி மற்றும் கல்விக் கொள்கைகள்,
சாதி ஆதிக்கம் குறித்த விவாதங்கள்
இவை பழைய அடையாள அரசியலை மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றன.
அதனால், இது வெறும் கடந்தகால விவாதம் மட்டும் இல்லை; தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய அரசியல் களத்திலும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கும் ஒரு சமூக-அரசியல் நரம்பு.