Hindi imposition in Tamil Nadu

தமிழ்நாட்டில் மொழி என்பது வெறும் பாடத்திட்ட விஷயம் இல்லை; அது அடையாளம், வரலாறு, உணர்வு ஆகியவற்றுடன் நேரடியாக சேர்ந்த ஒன்று. குறிப்பாக 1960களின் எதிர்-ஹிந்தி போராட்டங்களில் பலர் உயிரிழந்தது இன்னும் அரசியல் நினைவில் மிக வலுவாக இருக்கிறது. அந்த வரலாற்றுப் பின்னணியால் “ஹிந்தி கட்டாயம்” என்ற எண்ணமே பலரிடம் எதிர்ப்பை உருவாக்குகிறது.

மூன்று மொழிக் கொள்கை குறித்து மத்திய அரசு பேசும்போது, தமிழ்நாட்டில் பொதுவாக எழும் கவலை:

ஹிந்தி மெதுவாக கட்டாயமாகிவிடுமோ?

மாநிலத்தின் கல்வி உரிமை பாதிக்கப்படுமோ?

தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் போதுமான நிலையில் இருக்கும்போது ஏன் கூடுதல் அழுத்தம்?


மற்றபுறம், மத்திய அரசின் வாதம்:

பல மொழிகள் தெரிந்தால் வேலை வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும்,

தேசிய ஒருங்கிணைப்பு மேம்படும்,

மாணவர்களுக்கு விருப்பத் தேர்வு கிடைக்கும் என்பதாக இருக்கும்.


ஆனால் தமிழ்நாட்டில் அரசியல் மற்றும் சமூக மனநிலை வேறுபட்டது. இங்கு பெரும்பாலான கட்சிகள் “இருமொழிக் கொள்கை” (தமிழ் + ஆங்கிலம்) தான் தொடர வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன. அதனால், ஹிந்தி “விருப்பப் பாடம்” என்ற அளவைத் தாண்டி “கட்டாயம்” என்ற நிலைக்கு வந்தால் கடும் அரசியல் எதிர்ப்பு, மாணவர் போராட்டங்கள், மாநில-மத்திய மோதல்கள் போன்றவை உருவாக வாய்ப்பு உள்ளது.

நடைமுறையில் என்ன நடக்கும் என்றால்:

மாநில அரசு சட்ட, அரசியல் ரீதியாக எதிர்க்கும்,

மத்திய அரசு சமரச மொழியில் விளக்கம் தர முயலும்,

நீதிமன்றம் வரை விவகாரம் செல்லக்கூடும்,

இறுதியில் “கட்டாயம் அல்ல, விருப்பம்” போன்ற நடுநிலை தீர்வு தேடப்படலாம்.


தமிழ்நாட்டில் இந்த விஷயத்தை மிகவும் கவனமாக கையாள வேண்டியது அவசியம். ஏனெனில் மொழி தொடர்பான உணர்வுகள் இங்கு மிகவும் ஆழமானவை. “ஒரு மொழியை கற்பது” மற்றும் “ஒரு மொழியை திணிப்பது” — இந்த இரண்டுக்கும் மக்கள் பெரிய வித்தியாசம் பார்க்கிறார்கள்.