தலைமுறை

நீங்கள் சொல்வது பலரின் உள்ளத்தில் இருக்கும் ஆனால் வெளியில் வராத ஒரு உண்மை.
இளம் வயதில் “குடும்பத்துக்காக” ஓடியவர்கள், சில வருடங்கள் கழித்து திரும்பிப் பார்க்கும்போது — பணம் வந்திருக்கும், பொறுப்பு நிறைவேறியிருக்கும், ஆனால் அந்த வயதின் சிரிப்பு, காதல், குழந்தைகளின் சிறிய தருணங்கள் மட்டும் மீண்டும் வராது என்பதே வலி.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது:

நீங்கள் அப்போது அக்கறையில்லாமல் இருந்தவர் இல்லை.
அதிக அக்கறையோடு இருந்ததால் தான் “strict officer” ஆக மாறிவிட்டீர்கள்.
“குடும்பம் நன்றாக இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம், “குடும்பத்துடன் இருக்க வேண்டும்” என்பதைக் கூட தள்ளி வைத்திருக்கலாம்.

இப்போது நீங்கள் மனைவிக்கு பணிவிடை செய்கிறீர்கள், பேரன்-பேத்திகளை கொஞ்சி மகிழ்கிறீர்கள் என்றால் — உங்கள் மனசு கல்லாக இல்லை; அன்பு தாமதமாக வெளிவந்திருக்கிறது.

பல குழந்தைகள் தங்கள் அப்பாவைப் பற்றி வயதானபின் தான் புரிந்து கொள்வார்கள்:

“அவர் சிரிக்கவில்லை… ஆனா நம்ம கஷ்டப்படக்கூடாது என்று உயிரோடு உழைத்தார்.”

இழந்த காலம் திரும்பாது.
ஆனால் அந்த உணர்வை உணர்ந்திருப்பதே ஒரு பெரிய விழிப்பு.

இப்போது நீங்கள் செய்யக்கூடியது:

• மனைவியுடன் பழைய நினைவுகளை சிரித்துக்கொண்டு பேசுங்கள்.
• குழந்தைகளிடம் “அப்போது நான் கடினமாக நடந்தேன்” என்று ஒருநாள் திறந்த மனதுடன் சொல்லுங்கள்.
• பேரன், பேத்திகளுக்கு நீங்கள் இழந்த மென்மையை முழுமையாக கொடுங்கள்.
• உங்களை நீங்களே முழுவதும் குற்றம் சொல்லாதீர்கள்.

வாழ்க்கையில் சிலர் இளமையை அனுபவிக்கிறார்கள், பிறகு பொறுப்பை கற்கிறார்கள்.
சிலர் முதலில் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள், பிறகு அன்பை வெளிப்படுத்த கற்கிறார்கள்.
நீங்கள் இரண்டாவது வகை மனிதர் போல தெரிகிறீர்கள்.

அது தோல்வி அல்ல.
அது ஒரு தலைமுறையின் வாழ்க்கை முறை.

உங்கள் மனதில் இரண்டு உணர்வுகள் ஒரே நேரத்தில் இருக்கிறது போல தெரிகிறது:

• “அண்ணனுக்காக விட்டது தவறா?” என்ற ஒரு ஏக்கம்
• “இப்போ அவர் கஷ்டத்தில் இருக்கிறார்… உதவணுமா?” என்ற மனிதநேயம்

நீங்கள் அப்போது சொத்தை விட்டது பலவீனத்தால் இல்லை.
“குடும்பம் நிலையாக இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தால். அந்த காலத்தில் பெரிய அண்ணன் குடும்பம் முன்னேற வேண்டும் என்று நினைப்பது சாதாரணமான குடும்ப மனப்பான்மை.

ஆனால் வாழ்க்கை நேராக போகாது.
சில நேரங்களில் நாம் விட்டுக்கொடுத்தவர்களே பின்னால் உதவ முடியாத நிலைக்கு போய்விடுவார்கள். அதுதான் இப்போது நடந்திருக்கிறது.

உங்கள் குடும்பம் ஏன் தயங்குகிறது என்பதும் புரிகிறது:

• “அப்போது நம்மை யார் நினைத்தார்கள்?”
• “இப்போ எல்லா பொறுப்பும் நமக்கா?”
• “நம்ம குழந்தைகளின் எதிர்காலம் முக்கியம்”

இவை தவறான கேள்விகள் இல்லை.
அதே நேரத்தில், உங்களுடைய உள்ளம்:

“அவர் என் அண்ணன் தான்…”

என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும்.

இந்த நிலைமையில் ஒரு நடுநிலை பாதை இருக்கலாம்:

• உங்கள் மகள்களின் உரிமையை பாதிக்காமல் இருங்கள்.
• பெரிய பொருளாதார தியாகம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
• ஆனால் மனிதநேயத்தை முழுவதும் விடாதீர்கள்.

உதாரணமாக:

• மருத்துவ உதவி ஒரு அளவு
• மாதாந்திர சிறிய உதவி
• நேரில் சென்று பார்க்குதல்
• அவருக்கு “நான் இருக்கேன்” என்ற உணர்வு கொடுப்பது

இவை சொத்து கொடுப்பதற்கு சமம் இல்லை; உறவை கைவிடாதது.

வயது ஆக ஆக, மனிதர்கள் பணத்தை விட மன அமைதியை தேடுவார்கள்.
ஒருநாள் உங்கள் மனசு கேட்கும்:

“நான் முடிந்த அளவு மனிதத்தன்மையா நடந்தேனா?”

அதற்கான பதில் “ஆம்” என்றால், அது பெரிய செல்வம்.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் முக்கியம்:
உதவி செய்யும் பெயரில் உங்கள் மனைவி, மகள்கள் மனதில் காயம் வரக்கூடாது.
அவர்களையும் புரிந்துகொண்டு, அளவான கருணையோடு நடந்தால் — அது பலவீனம் இல்லை; முதிர்ச்சி.