இருளில் வெளிச்சம்

அத்தியாயம் 1 — அந்நிய நாட்டின் இருள்

அருண் தனது சிறிய கிராமத்திலிருந்து வெளிநாட்டிற்கு வேலைக்காகப் புறப்பட்ட நாள், அவரது குடும்பத்தினர் அனைவரும் பெருமையுடன் பார்த்தனர். “இன்னும் சில வருடங்கள் தான்… பிறகு நம் வாழ்க்கை மாறிடும்,” என்று அவர் தாயிடம் சொன்னார்.

அந்நிய நாட்டின் உயரமான கட்டிடங்கள், பிரகாசமான சாலைகள், வேகமான வாழ்க்கை — இவை அனைத்தும் ஆரம்பத்தில் அவருக்கு புதுமையாக இருந்தது. ஆனால் அந்த பிரகாசத்தின் பின்னால் ஒரு குளிர்ந்த தனிமை இருந்தது.

வேலை கிடைத்திருந்தாலும் அது நிரந்தரமில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் ஒப்பந்தம் புதுப்பிக்கப்படுமா என்ற அச்சம். அலுவலகத்தில் மேலாளரின் முகபாவனை கூட அவரது இதயத் துடிப்பை அதிகரித்தது.

“நாளை உன்னை தேவையில்லை என்றால்?”
“வீட்டுக்கு பணம் அனுப்ப முடியாத நிலை வந்தால்?”

இந்த கேள்விகள் தினமும் அவரை துரத்தின.

அந்த அழுத்தம் மெதுவாக அவரது மனதை உடைத்தது. இரவில் தூக்கம் வரவில்லை. பகலில் உணவு இறங்கவில்லை. கை நடுக்கம், இதயத் துடிப்பு, மூச்சுத்திணறல் — அனைத்தும் அவரை பயமுறுத்தின.

ஒருநாள் வேலை நேரத்தில் திடீரென அவர் மயங்கி விழுந்தார். நண்பர்கள் அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றனர்.

அங்கே மருத்துவர் அமைதியாக சொன்னார்:
“உங்களுக்கு கடுமையான மனஅழுத்தம் மற்றும் பயக்கோளாறு இருக்கிறது.”

அந்த வார்த்தைகள் அருணின் உள்ளத்தை அதிரவைத்தது.

அவர் நோயாளி ஆனதை விட, தனது வாழ்க்கை தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டது என்பதே அவரை அதிகம் பயமுறுத்தியது.


—

அத்தியாயம் 2 — மருந்துகளின் மழுங்கிய பாதை

மருத்துவமனையில் ஆரம்பித்த சிகிச்சை அருணின் வாழ்க்கையை மெதுவாக மாற்றத் தொடங்கியது. தினமும் மாத்திரைகள். காலை ஒன்று, இரவு இரண்டு. தூக்க மருந்து, பதட்டம் குறைக்கும் மருந்து, மனநிலையை சீராக்கும் மருந்து.

முதல் சில வாரங்களில் அவர் சற்றே அமைதியடைந்தார். ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஒரு மங்கலான இருள் இருந்தது.

அவரது உடல் மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது. எப்போதும் சோர்வு. நினைவிழப்பு. கண்களில் வெறுமை.

அலுவலகத்தில் சக ஊழியர்கள் பேசும்போது கூட அவர் கவனிக்க முடியவில்லை. மேலாளர் ஒருநாள் கேள்வி கேட்டார்:

“அருண், நீ சரியா இருக்கியா?”

அவர் சிரிக்க முயன்றார். ஆனால் அந்த சிரிப்புக்குள் பயம் இருந்தது.

அந்நிய நாட்டில் உடல்நலம் குன்றுவது ஒரு தனி வேதனை. அருகில் தாய் இல்லை. தோளில் கை வைக்கும் நண்பன் இல்லை. மருத்துவ அறிக்கைகள் மட்டும் துணையாக இருந்தன.

மருத்துவர் சிகிச்சை வரலாறு, பரிசோதனை விவரங்கள், மருந்துப் பட்டியல் — இவை அனைத்தையும் ஒரு கோப்பாக கொடுத்தார்.

“நீங்கள் ஓய்வு எடுக்க வேண்டும். உங்கள் குடும்பத்தினருடன் இருங்கள்,” என்றார் மருத்துவர்.

அந்த இரவு அருண் விமான டிக்கெட் பதிவு செய்தார்.

வெளிநாட்டின் பிரகாசமான நகரம் விமான ஜன்னலில் சிறிய விளக்குகளாக மறைந்தபோது, அவர் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் இருந்தது:

“நான் வீட்டிற்கு திரும்புகிறேனா… இல்லை தோல்வியுடன் ஓடுகிறேனா?”


—

அத்தியாயம் 3 — வீட்டின் நிழல்கள்

தாய்நாட்டின் மண்வாசனை அருணின் கண்களில் கண்ணீரை வரவைத்தது. விமான நிலையத்தில் அவரை பார்த்த தாய், உடனே அவரது முகத்தைத் தொட்டு,

“என்னடா இப்படி ஒல்லியாகிட்டே?” என்று கேட்டார்.

அருண் பதில் சொல்லவில்லை.

வீட்டிற்கு திரும்பியபின் சிகிச்சை தொடர்ந்தது. புதிய மருத்துவர் பழைய மருத்துவ வரலாற்றைப் பார்த்து அதே மருந்துகளைத் தொடர்ந்து கொடுத்தார்.

ஆனால் சில மாதங்களில் புதிய பிரச்சினைகள் ஆரம்பித்தன.

கால்களில் வலி. உடல் எடை அதிகரிப்பு. சர்க்கரை அளவு உயர்வு. இரத்த அழுத்தம். பின்னர் தோன்றிய நரம்பு கோளாறுகள்.

“இவை மருந்துகளின் பக்க விளைவுகள் இருக்கலாம்,” என்று மருத்துவர் சொன்னார்.

அந்த வார்த்தைகள் அருணின் மனதை நொறுக்கியது.

நோயை குணப்படுத்த வந்த மருந்துகளே, புதிய நோய்களை உருவாக்குகின்றன என்ற உண்மை அவரை உடைத்தது.

அவரது நண்பர்கள் திருமணம் செய்து குடும்ப வாழ்க்கையில் முன்னேறினர். ஆனால் அருண் மருத்துவமனை வரிசைகளில் வாழ்ந்தார்.

அவரது தந்தை ஒருநாள் மெதுவாக கேட்டார்:
“மகனே… இவ்வளவு சிகிச்சை எடுத்தும் உனக்கு நல்லாதான் ஆகணுமே?”

அருண் அமைதியாக சாளரத்தை நோக்கி பார்த்தார்.

மழை பெய்துக்கொண்டிருந்தது.
அவரது வாழ்க்கையும் அப்படியே சிதறிக்கொண்டிருந்தது.


—

அத்தியாயம் 4 — உடைந்த மனிதன்

ஆண்டுகள் கடந்தன.

அருணின் உடல் மெதுவாக பலவீனமானது. அவர் முன்பு நடந்த வேகத்தில் நடக்க முடியவில்லை. படிக்கட்டுகள் ஏறுவது கூட போராட்டமாக மாறியது.

நாள்தோறும் மருத்துவமனை. பரிசோதனைகள். புதிய மருந்துகள். புதிய எச்சரிக்கைகள்.

ஒரு காலத்தில் குடும்பத்தின் நம்பிக்கை இருந்த மனிதன், இப்போது தனது உடலை கூட நம்ப முடியாத நிலைக்கு வந்திருந்தார்.

அவரது மனநிலையும் சிதறியது.

இரவு நேரங்களில் அவர் விழித்தபடி அமர்ந்து இருப்பார்.
அந்நிய நாட்டின் அலுவலகம், மருத்துவமனை வாசல்கள், மருத்துவரின் குரல் — அனைத்தும் நினைவில் ஒலித்தன.

“நான் அந்த வேலையைத் தேர்ந்தெடுக்கவே கூடாது…”

இந்த எண்ணம் தினமும் அவரை தின்றுகொண்டே இருந்தது.

ஒருநாள் அவரது சிறிய சகோதரி அருகில் அமர்ந்து சொன்னாள்:

“அண்ணா… நீ மட்டும் இல்ல. நாங்க எல்லாரும் உன்னோட இருக்கோம்.”

அந்த வார்த்தைகள் அவரை அழவைத்தது.

பல ஆண்டுகளாக அவர் தன் நோயுடன் மட்டும் போராடினார். ஆனால் அந்த நிமிடத்தில் தான், அவர் தனியாக இல்லை என்பதை உணர்ந்தார்.


—

அத்தியாயம் 5 — மறுபிறப்பின் வெளிச்சம்

காலம் இன்னும் அவரது நோய்களை முழுமையாக குணப்படுத்தவில்லை. உடலில் வலி இருந்தது. சில நோய்கள் நிரந்தரமாகவே இருந்தன.

ஆனால் அருணின் மனதில் ஒரு மாற்றம் ஆரம்பித்தது.

அவர் தனது வாழ்க்கையை வேறொரு பார்வையில் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

ஒருநாள் கிராமத்தில் உள்ள இளைஞர்களுடன் பேசும்போது அவர் சொன்னார்:

“வெளிநாட்டுப் பணம் வாழ்க்கையை காப்பாற்றலாம். ஆனா மனநிம்மதி இல்லாத வாழ்க்கை, மனிதனை உள்ளிருந்து அழிக்கும்.”

அவர் மெதுவாக மற்றவர்களுக்கு உதவ ஆரம்பித்தார். மனஅழுத்தத்தில் இருந்த இளைஞர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கினார். மருத்துவ சிகிச்சை எடுக்கும் மக்களுக்கு துணையாக இருந்தார்.

அவரது நோய் அவரை பலவீனப்படுத்தியது.
ஆனால் அந்த வேதனை அவரை மனிதர்களின் வலியை உணரும் மனிதனாக மாற்றியது.

ஒரு மாலை சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவரது தாய் அருகில் வந்து கேட்டார்:

“இப்போ பயமா இருக்கா?”

அருண் மெதுவாக சிரித்தார்.

“பயம் இன்னும் இருக்கு அம்மா… ஆனா அதை விட நம்பிக்கை கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கு.”

அந்த மாலை வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் ஜொலித்தது.

அருணின் வாழ்க்கை முழுமையாக சரியாகவில்லை.
ஆனால் இருளுக்குள் கூட வெளிச்சம் பிறக்க முடியும் என்பதை அவர் கற்றுக்கொண்டிருந்தார்.