ஒற்றை பறவை

**ஒற்றை பறவை**

மாபெரும் வானும், ஓயாத சிறகடிப்புகளும், மரபணுக்களில் எழுதப்பட்ட விதிகளுமே அந்தப் பறவை இனத்தின் உலகம். உங்கள் கற்பனைக்கு வடிவம் கொடுக்கும் ஐந்து அத்தியாயக் கதை இதோ:

—

### அத்தியாயம் 1: விதிகளின் சிறை

விண்ணில் ஆயிரக்கணக்கான பறவைகள் அசைந்தாடும்போது அது ஒரு பறவைக்கூட்டம் போலத் தெரியாது; வானில் நகரும் ஒரு பிரம்மாண்ட அல்காரிதம் (Algorithm) போலவே இருக்கும். முந்தைய தலைமுறை வகுத்துக் கொடுத்த அதே வேகம், அதே திருப்பங்கள், அதே திசை.

அக்கூட்டத்தில் ஒரு பறவை இருந்தது. அது மற்ற பறவைகளைப் போலவே கண்டம் விட்டு கண்டம் இடப்பெயர்ச்சி செய்தது. ஆனால், அதன் மனதில் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டே இருந்தது: *”முன்னால் செல்லும் பறவையின் சிறகசைப்பை மட்டுமே பின்பற்றி, நாமும் ஏன் ஒரு கணினியின் நிரல் (Code) போல வாழ வேண்டும்? நமக்கென்று ஒரு பாதை, ஒரு வேகம் இருக்கக்கூடாதா?”*

### அத்தியாயம் 2: புதிய அல்காரிதம்

ஒரு பருவகால இடப்பெயர்ச்சியின் போது, மாபெரும் பெருங்கடலின் நடுவே கூட்டம் பறந்து கொண்டிருந்தது. வழக்கம் போலத் தலைமைப் பறவையின் கட்டளைக்கு இணங்க அல்காரிதம் இயங்கியது.

திடீரென அந்த ஒற்றைப் பறவை தன் சிறகுகளின் திசையை மாற்றியது. கூட்டத்தின் விதிகளை மீறி, செங்குத்தாக மேல்நோக்கிப் பறந்தது. “கூட்டத்தோடு வா, இல்லையேல் மடிவாய்!” என்று காற்று எச்சரித்தும் அது கேட்கவில்லை. *”நான் ஒரு புதிய வழியைக் கண்டறிவேன், புதிய அல்கார்தம் உருவாக்குவேன்”* என்று தனக்குள் சூளுரைத்து, கூட்டத்தை விட்டு நிரந்தரமாக விலகி, முற்றிலும் புதியதொரு திசையில் தன் தனிப்பயணத்தைத் தொடங்கியது.

### அத்தியாயம் 3: தனிப்பாதையின் சாகசம்

தனிப்பயணம் எளிதாக இல்லை. புயல்களும், வேட்டையாடும் கழுகுகளும் அதை அச்சுறுத்தின. ஆனால், கூட்டத்தில் இருந்தபோது கிடைக்காத ஒரு சுதந்திரம் அதற்குப் பிடித்திருந்தது. அது தனக்கான புதிய அல்காரிதத்தை உருவாக்கியது: *காற்றின் திசைக்கு ஏற்ப வளைந்து கொடுப்பது, பசிக்கும் போது மட்டும் ஓய்வெடுப்பது, நட்சத்திரங்களின் வழிகாட்டுதலில் புதிய கண்டங்களை அடைவது.*

ஆண்டுகள் உருண்டோடின. அந்த ஒற்றைப் பறவை பல புதிய கண்டங்களைக் கண்டறிந்தது, யாரும் அறிந்திராத விசித்திரமான காடுகளில் உலாவி, அல்காரிதங்களைத் தாண்டிய பேரானந்தத்தை அனுபவித்தது.

### அத்தியாயம் 4: மூப்பும் ஏமாற்றமும்

காலம் யாரையும் விடுவதில்லை. காலப்போக்கில் அந்த ஒற்றைப் பறவையின் சிறகுகளில் வேகம் குறைந்தது. கண்கள் மங்கத் தொடங்கின. மாபெரும் கண்டங்களைக் கடக்கும் வலிமை குறையக் குறைய, அதன் மனதில் ஒரு ஏக்கம் முளைத்தது.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தற்செயலாகத் தன் பழைய கூட்டத்தின் ஒலியைக் காற்றில் கேட்டது. தூரத்தில், அதே பழைய அல்காரிதத்தோடு கட்டுக்கோப்பாகப் பறந்து கொண்டிருக்கும் கூட்டத்தைக் கண்டது. பழைய நினைவுகள் நெஞ்சை முட்ட, மீண்டும் தன் கூட்டத்தோடு இணைந்து கொள்ள அது ஆசைப்பட்டு சிறகை விரித்தது. ஆனால், அதன் மூப்படைந்த சிறகுகளால் கூட்டத்தின் அசுர வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. கூட்டம் அதைத் தாண்டி வெகுதூரம் சென்றுவிட்டது. விதியை மீறிய பறவையால், மீண்டும் விதிக்குள் நுழைய முடியவில்லை.

### அத்தியாயம் 5: தனித்தீவின் அமைதி

கூட்டத்தோடு சேர முடியாத ஏமாற்றத்துடன், களைப்படைந்த அந்த ஒற்றைப் பறவை கடலின் நடுவே இருந்த ஒரு சிறிய, அழகான தனித்தீவில் வந்திறங்கியது. மனிதர்களோ, மற்ற விலங்குகளோ இல்லாத அமைதியான தீவு அது.

அங்கு அமர்ந்து, தன் கடந்த கால வாழ்க்கையை எண்ணிப் பார்த்தது. தான் கூட்டத்தை விட்டு பிரிந்தது தவறோ என்று அது நினைக்கவில்லை; ஏனெனில் அது வாழ்ந்த வாழ்க்கை தனித்துவமானது. இறுதியாக, அந்தத் தீவின் உயர்ந்த பாறையின் மேல் அமர்ந்து, கடலில் மறையும் சூரியனைப் பார்த்தபடி தன் சிறகுகளை மூடியது. அல்காரிதங்களை உடைத்தெறிந்த அந்த ஒற்றைப் பறவை, அந்தத் தனித்தீவின் மண்ணோடு காற்றோடு அமைதியாகக் கலந்தது.

—

> **குறிப்பு:** அல்காரிதத்தின் விதிகளையும், தனித்துவத்தின் தேடலையும், வாழ்வின் எதார்த்தத்தையும் அழகாக இணைத்திருந்தது உங்கள் கதைக்களம்.