நானும் என் அலைபேசியும்

மணி ஒன்று

நள்ளிரவு. சரியாக ஒரு மணி.

அலைபேசி சிணுங்கியது. அந்த ஒலி அமைதியான இரவில் கத்தி போல் ஒலித்தது. நான் படுக்கையில் திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். விழித்தெழுந்த கண்கள் இருளில் திரையைப் பார்த்தன. ஒரு புதிய எண். அறிமுகமில்லாத எண்.

மனதில் கேள்விகள் ஓடின.

இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும்?
தவறான எண்ணா?
அல்லது… ஏதேனும் அவசரமா?

என் கை அலைபேசியை நோக்கி நீண்டது. திரும்பி அழைக்கலாமா? வேண்டாமா?

ஒரு பக்கம், தூக்கம் கலைந்து, மனதில் குழப்பம். மறுபக்கம், கவலை.

“வேண்டாம்,” என்று முடிவு செய்தேன். “மீண்டும் அழைத்தால் பேசலாம். இல்லையென்றால்… தேவையில்லாத தொந்தரவு.”

அலைபேசியை அப்படியே வைத்துவிட்டு, திரும்பி படுத்தேன். கண்களை மூடினேன். மெல்ல மெல்ல உறக்கம் வந்தது.

—

காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்தேன்.

வெயில் அறைக்குள் கசிந்து கொண்டிருந்தது. பறவைகளின் குரல். வீதியில் ஏதோ ஒரு வண்டியின் சத்தம். அது ஒரு புதிய நாள்.

ஆனால், என் மனதில் அந்த பழைய கேள்வி இன்னும் இருந்தது.

யார் அழைத்தார்கள்?

அலைபேசியை எடுத்தேன். பார்த்தேன். அந்த எண் இன்னும் இருந்தது. பெயர் இல்லை. பதிவு இல்லை. வெறுமனே ஒரு எண்.

நான் நிதானித்தேன். “பரவாயில்லை,” என்று நினைத்தேன். “மீண்டும் அழைத்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.”

காலை உணவுக்கு சென்றேன். ஆனால் என் மனதில் அந்த எண் வட்டமிட்டது.

—

மதியம். மீண்டும் அந்த எண்.

இந்த முறை நான் பதில் சொன்னேன்.

“ஹலோ?”

ஒரு பெண்ணின் குரல். மெல்லியதாக, நடுக்கத்துடன்.

“ஐயா… நான் உங்களைத் தேடித் தான் அழைத்தேன். எனக்கு உங்கள் உதவி தேவை.”

நான் திகைத்தேன். “யார் இது? எப்படி என் எண் கிடைத்தது?”

“எனக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை நான் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும். இது என் வாழ்க்கை பற்றியது. தயவு செய்து… நேரம் ஒதுக்குங்களேன்.”

என் மனதில் மீண்டும் ஒரு போராட்டம். எச்சரிக்கை வேண்டாம் என்று சொன்னது. ஆனால் அந்தக் குரலில் இருந்த வேதனை என் இதயத்தை நகர்த்தியது.

“சொல்லுங்கள்,” என்றேன் நான்.

—

அந்தப் பெண் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டாள். அதோடு ஒரு மிகப்பெரிய இரகசியத்தையும் பகிர்ந்தாள்.

நான் அறிந்த அனைத்தும் அந்த நொடியில் மாறியது.

அந்த அலைபேசி அழைப்பு, வெறும் தவறான எண்ணாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அது என் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான திருப்பமாக மாறியது.

—

End of Chapter 1

அத்தியாயம் 2: 48 மணிநேரம்

“என் பெயர் சரண்யா,” என்றாள் அந்தப் பெண். “நான் மாநில அரசு கணினி மையத்தில் மேலாளர். ஆறு வருடங்களாக அங்கு பணியாற்றுகிறேன்.”

அவள் குரலில் ஒரு பதற்றம். ஆனால் அதைவிட, ஒரு உறுதி.

“எனக்கு ஒரு கோப்பை மாற்றி எழுத வேண்டும். அது ஒரு ஒப்பந்த கோப்பு. கையொப்பங்கள், தேதிகள், தொகைகள்—அனைத்தையும் மாற்ற வேண்டும்.”

நான் செவிமடுத்தேன். “ஏன்? யார் இந்தக் கோரிக்கை?”

“ஒரு அரசியல்வாதி,” என்றாள். “பெரியவர். செல்வாக்கு மிக்கவர். அவரது நண்பரின் நிறுவனத்திற்கு சாதகமாக ஒப்பந்தத்தை மாற்ற வேண்டும்.”

“நீங்கள் செய்ய முடியுமா?”

“இல்லை,” என்றாள் உறுதியாக. “இது மாற்றவியலாதது. கணினி அமைப்பில் ஒவ்வொரு மாற்றமும் பதிவாகும். தேதி, நேரம், பயனரின் ID, IP முகவரி—அனைத்தும் தெரியும். நான் மாற்றினால், என் கைரேகை அதில் இருக்கும். நான் பிடிபடுவது உறுதி.”

நான் அமைதியானேன். அவள் சொல்வது உண்மை. நவீன காலத்தில் கணினி குற்றங்களை மறைக்க முடியாது. ஒவ்வொரு அடியும் பதிவாகிறது.

“அவரிடம் இதை விளக்கினேன்,” தொடர்ந்தாள் சரண்யா. “ஆனால் அவர் ஏற்கவில்லை. ‘இது உங்கள் வேலை. நீங்கள் செய்ய வேண்டும்,’ என்றார்.”

“நீங்கள் மறுத்தீர்களா?”

“ஆம். நான் சாத்தியமற்றது என்று சொன்னேன்.”

அவள் குரல் இறுகியது.

“அப்போது அவர் சொன்னார்: ‘உனக்கு 48 மணிநேரம் தருகிறேன். இதைச் செய்து தா. இல்லையெனில்—நீ, உனது குடும்பம், உனது அலுவலகம்—அனைத்தும் எரிந்து சாம்பலாகும்.’”

நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். “அவர் உங்களை மிரட்டினாரா?”

“நேரடியாக அச்சுறுத்தல்,” என்றாள். “ஆனால் அவரால் செய்ய முடியும். அவருக்கு தொடர்புகள் உள்ளன. மக்கள், பொலிஸ், அரசியல்—அனைத்திலும் அவர் கை ஓங்கியுள்ளது.”

—

நான் சிந்தித்தேன்.

“இது பற்றி யாரிடமாவது சொல்லியிருக்கிறீர்களா?”

“இல்லை. நீங்கள் முதல் நபர். உங்கள் எண் எனக்கு ஒரு நண்பர் மூலம் கிடைத்தது. நீங்கள் நம்பகமானவர் என்று சொன்னார்கள்.”

நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

“ஐயா,” என்றாள், “எனக்கு பயமாக உள்ளது. நான் இந்த வேலையை இழக்க விரும்பவில்லை. என் குடும்பத்தை இழக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் இந்த தவறை செய்யவும் மனம் வரவில்லை.”

அவள் குரல் கரகரத்தது. “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

—

நான் நீண்ட நேரம் யோசித்தேன்.

“இதற்கு ஒரே வழி உண்டு,” என்றேன். “நீங்கள் இதை பற்றி மேலதிகாரிகளிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். அல்லது ஊடகங்களிடம்.”

“அவர்கள் என்னை நம்புவார்களா? அவரை எதிர்ப்பார்களா?”

“எனக்கு தெரியாது,” என்று ஒப்புக்கொண்டேன். “ஆனால் நீங்கள் தனியாக இதை எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை.”

—

நான் என் முடிவை எடுத்தேன்.

“நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன். உங்களுக்கு தேவையான ஆதரவு, ஆலோசனை, தொடர்புகள்—அனைத்தையும் தருகிறேன்.”

“உண்மையாகவா?” அவள் குரல் நம்பிக்கையுடன் ஒலித்தது.

“உண்மையாக,” என்றேன். “நாம் இதை எதிர்கொள்ளலாம். நீங்கள் தவறு செய்யவில்லை. அவர் தான் தவறு செய்கிறார்.”

—

சரண்யா அழுதாள். நிம்மதியின் கண்ணீர்.

“நன்றி ஐயா,” என்றாள். “உங்களால் எனக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கை கிடைத்தது.”

நாங்கள் அடுத்தடுத்த நடவடிக்கைகள் பற்றி பேசினோம். ஒரு திட்டம் வகுத்தோம். அவள் பயப்பட வேண்டாம் என்று சொன்னேன்.

அவள் அழைப்பை துண்டித்தாள்.

—

நான் அலைபேசியை கீழே வைத்தேன். மனம் கனத்தது. ஆனால் ஒரு திருப்தி.

இந்த உலகில், ஊழலும் அதிகார துஷ்பிரயோகமும் உண்டு. ஆனால், அதை எதிர்க்கும் மனிதர்களும் உண்டு.

நான் இன்று ஒரு நல்ல செயலை செய்தேன்.

நேரம் சொன்னது: காலை 7:30.

இன்னும் 46 மணிநேரங்கள் உள்ளன.

நாம் தயாராக வேண்டும்.

—

அத்தியாயம் 2 முற்றும்

அத்தியாயம் 3: திட்டம்

சரண்யாவின் அழைப்பு முடிந்த உடனேயே நான் செயல்படத் தொடங்கினேன்.

எனக்கு தேசிய கணக்கியல் துறையில் ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். பெயர் விக்ரம். நேர்மையானவர். அரசு ஊழல்களைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர். அவருக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினேன்:

“இன்று மாலை சந்திப்போம். மிக முக்கியமான விஷயம்.”

அடுத்து, ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளரை தொடர்பு கொண்டேன். மீரா. அவர் ஊழல் குறித்து பல வெளிப்பாடுகளை செய்தவர். அவருக்கும் அழைத்தேன்.

—

மாலை 5 மணி. ஒரு சிறிய கடை.

விக்ரம், மீரா, நான், சரண்யா—நான்கு பேர் ஒரு மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்தோம்.

சரண்யா அனைத்தையும் விளக்கினாள். அரசியல்வாதியின் அச்சுறுத்தல். 48 மணிநேர கெடு. கோப்பை மாற்றியமைக்க முடியாது என்ற உண்மை. குடும்பத்தின் மீதான அச்சுறுத்தல்.

விக்ரம் அமைதியாக கேட்டார். “இது மிகவும் ஆபத்தானது. இந்த அரசியல்வாதி யார் என்று எனக்கு தெரியும். இவர் அதிகாரத்தை தவறாக பயன்படுத்துபவர்.”

மீரா குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். “உங்களிடம் ஏதேனும் ஆதாரம் உள்ளதா?” என்று கேட்டார்.

“என்னிடம் அவரது தொலைபேசி அழைப்புகளின் பதிவுகள் உள்ளன,” என்றாள் சரண்யா. “நான் எல்லா அழைப்புகளையும் பதிவு செய்து வைத்தேன். இது ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கலாம் என்று நினைத்து.”

“நல்லது,” என்றேன் நான். “அது ஒரு மிக முக்கியமான ஆதாரம்.”

—

நாங்கள் ஒரு திட்டத்தை வகுத்தோம்.

படி 1: பொய்யான மென்பொருள்
நான் விக்ரமிடம் கேட்டேன். “கணினி மிரரிங் மூலம் ஒரு பொய்யான மென்பொருளை உருவாக்க முடியுமா? அது உண்மையான சர்வர் போல் தோற்றமளிக்கும். ஆனால் அது ஒரு பூடகமான சூழல்.”

விக்ரம் சிரித்தார். “நிச்சயமாக. நாம் ஒரு ‘ஹனிபாட்’ உருவாக்கலாம். அந்த மென்பொருளில் உள்ள உண்மையான தரவுகள் பாதுகாக்கப்படும். ஆனால் அரசியல்வாதிக்கு நாம் செய்தது போல் தோற்றமளிக்கும்.”

படி 2: பொய்யான ஆர்டர்
“அரசியல்வாதி சொன்னது போல் நாம் ஒரு ஆர்டரை உருவாக்குவோம்,” என்றேன். “ஆனால் அது ஒரு பொய்யான ஆர்டர். அதில் ஒரு சிறிய தவறு இருக்கும். அந்த தவறு அவரை மாட்டி வைக்கும்.”

படி 3: நேரடி ஒளிபரப்பு
மீரா சொன்னார்: “நான் இது பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத தயாராக உள்ளேன். ஆனால், முதலில் நாம் வலுவான ஆதாரங்களை சேகரிக்க வேண்டும்.”

—

“சரண்யா,” நான் சொன்னேன், “நீங்கள் இந்த மென்பொருளை நிறுவுங்கள். அரசியல்வாதிக்கு நீங்கள் கோப்பை மாற்றியதாக தகவல் கொடுங்கள். ஆனால் உண்மையில், நீங்கள் ஒரு பொய்யான ஆர்டரை உருவாக்குவீர்கள்.”

“அவர் நம்புவாரா?” என்றாள் சரண்யா.

“நிச்சயமாக நம்புவார்,” என்றேன். “அவருக்கு தொழில்நுட்பம் பற்றி அதிகம் தெரியாது. அவர் பார்ப்பது முடிவு மட்டுமே. அவர் உங்களை அச்சுறுத்துவார். ஆனால் இந்த முறை, நீங்கள் தயாராக இருப்பீர்கள்.”

—

நாங்கள் திட்டத்தை மேற்கொண்டோம்.

மறுநாள் காலை, சரண்யா அரசியல்வாதிக்கு அழைத்தாள்.

“ஐயா, நான் கோப்பை மாற்றி விட்டேன். நீங்கள் விரும்பியபடி.”

அரசியல்வாதி மகிழ்ச்சி அடைந்தார். “நன்றாக செய்தாய். உனக்கு நான் எப்போதும் ஆதரவு தருகிறேன்.”

ஆனால் சரண்யா அமைதியாக அவரது அனைத்து வார்த்தைகளையும் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவர் தன்னை தானே மாட்டிக் கொண்டார்.

—

48 மணிநேரம் முடியும் தருவாயில், நாங்கள் வெளியே வந்தோம்.

விக்ரமின் பொய்யான மென்பொருள் வேலை செய்தது. அரசியல்வாதியின் ஆர்டர் உண்மையில் பதிவாகவில்லை. அது ஒரு மாயை. ஆனால் அவரது அச்சுறுத்தல்கள் மட்டும் பதிவாகின.

மீரா ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டார். தலைப்பு: “48 மணிநேர அச்சுறுத்தல்: ஒரு அரசு ஊழியர் எதிர்கொண்ட போராட்டம்.”

கட்டுரை வைரலானது.

அரசியல்வாதி அதிர்ச்சி அடைந்தார். அவரால் மறுக்க முடியவில்லை. ஆதாரங்கள் அவருக்கு எதிராக இருந்தன.

—

சரண்யா எனக்கு அழைத்தாள். மகிழ்ச்சியான குரலில்.

“ஐயா, நாங்கள் வெற்றி பெற்றோம். அவர் பின்வாங்கினார். எனக்கு பதவி உயர்வு கூட கிடைத்துள்ளது. என் குடும்பம் பாதுகாப்பாக உள்ளது.”

“தைரியத்திற்கு நன்றி,” என்றேன் நான். “நீங்கள் மட்டும் தைரியமாக இல்லாவிட்டால், இது சாத்தியமாகியிருக்காது.”

அவள் சிரித்தாள். அது ஒரு விடுதலை சிரிப்பு.

“நன்றி ஐயா. நீங்கள் இல்லாவிட்டால், நான் இதை எதிர்கொண்டிருக்க மாட்டேன்.”

—

நான் அலைபேசியை கீழே வைத்தேன்.

48 மணிநேரத்தில், நாங்கள் ஒரு அரசியல்வாதியின் அதிகாரத்தை உடைத்தோம். முறையின் மூலம். உண்மையின் மூலம். தைரியத்தின் மூலம்.

இது ஒரு சிறிய வெற்றி. ஆனால் இது ஒரு தொடக்கம்.

அரசு ஊழியர்கள் பயப்படாமல், நேர்மையாக செயல்பட வேண்டும். அதற்கு நாம் உதவ வேண்டும்.

நாள் காலை 8:30.

ஒரு புதிய நாள். புதிய நம்பிக்கை.

—

அத்தியாயம் 3 முற்றும்

—