**”வலி”யில் இருந்து வந்த “வலிமை” நிரந்தரம்**

**”வலி”யில் இருந்து வந்த “வலிமை” நிரந்தரம்**  என்ற இந்த ஆழமான வரிகளுக்கு, ஒரு நெஞ்சைத் தொடும் கவிதை இதோ:
உளி தாங்கும் கற்கள் தானே
இங்கு சிலையாகி நிற்கிறது?
நெருப்பினைச் சுமக்கும் தங்கம் தானே
ஆபரணமாய் ஜொலிக்கிறது?
அழுதிட்ட கண்கள் யாவும்
அமைதியைக் கற்றுக்கொள்ளும்!
விழுந்திட்ட கால்கள் யாவும்
வேகமாய் ஓடப்பழகும்!
வலிகள் என்பது சாபமல்ல,
உன்னைச் செதுக்கும் உளியடி!
சோதனைகள் என்பது தடைகளல்ல,
நீ ஏறும் உன்னதப் படியடி!
ஏமாற்றத்தின் காயங்கள் யாவும்
ஏளனப் பேச்சின் வடுக்கள் யாவும்
உன் நெஞ்சில் நெருப்பாய் மாறட்டும்,
உன் இலக்கை நோக்கிப் பாயட்டும்!
கண்ணீரில் நனைந்த காகிதமாய்
கரைந்து போகாதே மானுடனே!
அதே கண்ணீரை எரிபொருளாக்கி
அகிலத்தை வெல்லப் புறப்படு நீ!
புயல் அடித்து ஓய்ந்த பின்னே
பூமி இன்னும் அழகாகுமே!
வலிகளைக் கடந்து வந்த பின்னே
உன் மனமும் இரும்பாகுமே!
உலகம் உன்னை உடைத்த போது
உதிர்ந்த துண்டுகள் ஆயுதமாகட்டும்!
வலி தந்த வடுக்கள் யாவும்
உன் வெற்றியின் சுவடுகளாகட்டும்!
ஏனெனில்…
சுலபமாய் வந்த எதுவும்
இங்கு நிலைத்து நின்றதில்லை!
**”வலி”யில் இருந்து வந்த “வலிமை”**
என்றுமே அழிந்ததில்லை…
அது **நிரந்தரம்!**
> **ஒரு குட்டி வரி:** உங்களை காயப்படுத்திய வலிகளுக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் ஆகச்சிறந்த பதில், அந்த வலியிலிருந்து நீங்கள் கற்றுக்கொண்டு எழுந்து நிற்கும் “வலிமை” மட்டுமே!
>