கற்பூரமும் மனமும்

காத்து பட்டாலே கலையாதோ கற்பூரம்,
கலங்குது என் மனசு தன்னாலே.

அரசியல் வந்தாலும்,
அவமானம் வந்தாலும்,
பொருளாதாரப் புயல் வீசினாலும்,
குடும்பக் கவலை சூழ்ந்தாலும்,

அணையாமல் காக்கும்
ஒரு தீபம் உள்ளே எரிகிறது.

அது கோபத்தின் தீ அல்ல,
அமைதியின் ஒளி.

அது அகந்தையின் குரல் அல்ல,
விழிப்புணர்வின் மௌனம்.

சிறிது தியானம்,
சில நன்றிச் சொற்கள்,
சிறு சுயஆராய்ச்சி—

போதும்…

வெளி உலகம் என்னை அசைக்கலாம்;
ஆனால் என் உள்ளத்தின் மையத்தை
அசைக்க முடியாது.

என் மனதைக் காப்பாற்ற,
வேறு எங்கும் தேட வேண்டியதில்லை.

என் உள்ளேயே இருக்கிறது
அந்த அமைதியின் சக்தி.