மறந்த மனிதர்
அத்தியாயம் 1 — பெயரில்லாதவர்
அந்த முதியவருக்கு வயது எழுபதைக் கடந்திருக்கலாம்.
அவருடைய பெயர் என்ன?
யாருக்கும் தெரியாது.
அவருக்கே தெரியாது.
ஒரு மாலை நேரத்தில் நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் உள்ள பேருந்து நிலையத்தின் அருகே அவர் அமர்ந்திருந்தார். கையில் ஒரு பழைய துணிப்பை. அதற்குள் இரண்டு சட்டைகள், ஒரு பழைய துண்டு, சில சில்லறைக் காசுகள்.
யாராவது,
“ஐயா, உங்கள் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டால்,
அவர் சிறிது நேரம் யோசிப்பார்.
“என் பெயரா…?”
அதற்குப் பிறகு அமைதி.
“வீடு எங்கே?”
மீண்டும் அதே அமைதி.
அவருடைய முகத்தில் பயம் இல்லை. ஆனால், ஒரு வெறுமை இருந்தது.
தான் யார் என்பதையும், எங்கிருந்து வந்தோம் என்பதையும் மறந்துவிட்ட மனிதனுக்கு உலகமே ஒரு புதிய இடமாகிவிடுகிறது.
அந்தப் புதிய உலகில் சில மனிதர்கள் அவரைச் சுற்றிக் கொண்டார்கள்.
அவர்கள் நல்லவர்கள் அல்ல.
“தாத்தா, உங்களை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்” என்றார்கள்.
அவரும் அவர்களுடன் சென்றார்.
அவர் செல்ல வேண்டிய இடம் எங்கே என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை.
அவருக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை.
—
அத்தியாயம் 2 — ஒரு மருத்துவரின் சந்தேகம்
சில நாட்களுக்குப் பிறகு அந்த முதியவர் ஒரு தனியார் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.
“வயிற்றில் வலி. சிகிச்சை வேண்டும்” என்று அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் சொன்னார்கள்.
மருத்துவர் பரிசோதனை செய்தார்.
முதியவரின் உடல்நிலை அவர்களுக்குச் சொன்ன கதையுடன் பொருந்தவில்லை.
மேலும் சில பரிசோதனைகள் செய்ய வேண்டும் என்றார் மருத்துவர்.
அப்போது ஒரு விஷயம் அவருக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.
முதியவரின் மருத்துவ அறிக்கையில், அவருடைய சிறுநீரக செயல்பாடு ஏற்கனவே கவலைக்கிடமாக இருந்தது.
“இவரை யார் அழைத்து வந்தது?”
“உறவினர்கள்” என்றார்கள்.
“என்ன உறவு?”
அவர்களிடம் பதில் இல்லை.
மருத்துவர் மீண்டும் முதியவரைப் பார்த்தார்.
“ஐயா, உங்களுக்கு யாராவது உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா?”
முதியவர் சிரித்தார்.
“இருக்கலாம் டாக்டர்… ஆனால் யாரென்று தெரியவில்லை.”
அந்த ஒரு வாக்கியம் மருத்துவரை நிறுத்தியது.
அவருக்கு புரிந்தது.
இது சாதாரண மருத்துவப் பிரச்சினை அல்ல.
அந்த முதியவர் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்தில் இருக்கக்கூடும்.
மேலும் விசாரித்தபோது, அவரை அழைத்து வந்தவர்கள் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற முயன்றனர்.
மருத்துவர் உடனடியாக காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுத்தார்.
—
அத்தியாயம் 3 — காணாமல் போனவர்
காவல்துறையினர் முதியவரை அழைத்துச் சென்றனர்.
அவரிடம் அடையாள அட்டை இல்லை.
செல்போன் இல்லை.
வங்கி அட்டை இல்லை.
முகவரியைக் காட்டும் எந்தப் பொருளும் இல்லை.
அவருடைய ஒரே அடையாளம்—
“நான் யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”
காவல்துறையினர் காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய பதிவுகளைச் சரிபார்த்தனர்.
மாவட்டம் முழுவதும்.
அருகிலுள்ள மாவட்டங்கள்.
பிற மாநிலங்களின் பதிவுகளும்.
ஒரு நாள்.
இரண்டு நாள்.
ஒரு வாரம்.
எந்தத் தகவலும் இல்லை.
அவருடைய புகைப்படத்துடன் பத்திரிகையில் விளம்பரம் கொடுக்கப்பட்டது.
“இந்த முதியவரை யாராவது அடையாளம் காண முடிந்தால் காவல்துறையைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.”
ஆனால் தொலைபேசி வரவில்லை.
அவர் யாருக்கும் சொந்தமில்லாதவராகத் தோன்றினார்.
இறுதியில் அவரை ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் சேர்த்தனர்.
அங்கே அவருக்கு ஒரு புதிய பெயர் வைத்தார்கள்.
“அய்யா.”
அது பெயர் அல்ல.
ஆனால் அவரை அழைக்க யாராவது ஒரு சொல் வேண்டுமே.
—
அத்தியாயம் 4 — இரண்டு குடும்பங்கள்
பத்திரிகை விளம்பரம் வெளியாகி மூன்று வாரங்கள் கழித்து முதல் குடும்பம் வந்தது.
“இவர் எங்கள் அப்பா.”
அவர்கள் பழைய புகைப்படம் ஒன்றைக் காட்டினார்கள்.
முதியவர் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தார்.
“அவர்தான்.”
ஆனால் முதியவர் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.
“அப்பா, என்னை நினைவிருக்கிறதா?”
அவர் அந்த மனிதரைப் பார்த்தார்.
“நீங்கள் நல்லவராகத் தெரிகிறீர்கள்.”
அந்த மனிதரின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“நான் உங்கள் மகன்.”
முதியவர் அமைதியாக இருந்தார்.
அடுத்த நாள் இன்னொரு குடும்பம் வந்தது.
“இவர் எங்கள் பெரியப்பா.”
அவர்களிடமும் புகைப்படங்கள் இருந்தன.
அவர்கள் சொன்ன சம்பவங்கள் முதியவருடைய வாழ்க்கையோடு பொருந்தின.
ஆனால் முதல் குடும்பத்தின் கதையும் பொருந்தியது.
இரண்டு குடும்பங்கள்.
ஒரே முதியவர்.
இருவரும் அவரைத் தங்களுடையவர் என்று சொன்னார்கள்.
ஆதரவற்றோர் இல்லத்தின் நிர்வாகி குழம்பினார்.
“அய்யாவுக்கு யாராவது நினைவிருக்கிறார்களா?”
முதியவர் தலையை அசைத்தார்.
“எனக்கு யாரும் நினைவில்லை.”
அப்போது ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
ஒருவருடைய நினைவு இல்லாமல் போனால், அவருடைய உறவுகள் யாருடையதாக இருக்கும்?
—
அத்தியாயம் 5 — ஒரு பழைய பெட்டி
காவல்துறையினர் இரண்டு குடும்பங்களையும் தனித்தனியாக விசாரித்தனர்.
இருவரும் தங்களுடைய உறவை நிரூபிக்க முயன்றனர்.
ஒரு குடும்பம் பழைய கடிதங்களைக் காட்டியது.
மற்றொரு குடும்பம் பழைய சொத்து ஆவணங்களைக் காட்டியது.
ஆனால் எந்த ஆவணத்திலும் முதியவரின் தற்போதைய நிலை தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அப்போது ஆதரவற்றோர் இல்லத்தின் பழைய அறையை சுத்தம் செய்யும்போது ஒரு சிறிய பெட்டி கிடைத்தது.
அது அந்த முதியவர் கொண்டு வந்த துணிப்பைக்குள் இருந்தது.
அதற்குள் ஒரு பழைய புகைப்படம்.
மூன்று பேர்.
ஒரு இளம் ஆண்.
அவருக்கு அருகில் ஒரு பெண்.
நடுவில் சிறுவன்.
புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் ஒரே ஒரு வரி:
“நாம் மூவர் இருந்தால் போதும்.”
அதற்குக் கீழே ஒரு தேதி.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்.
காவல்துறையினர் அந்தத் தேதியை வைத்து விசாரித்தனர்.
அந்தப் பெயர் கிடைத்தது.
ஒரு பழைய வாக்காளர் பட்டியலில்.
பின்னர் பழைய பள்ளிப் பதிவில்.
பின்னர் ஒரு வங்கிக் கணக்கில்.
முதியவரின் பெயர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
சண்முகம்.
அவர் பெயரைச் சொன்னபோது முதியவர் கண்களை மூடினார்.
சிறிது நேரம் கழித்து மெதுவாகச் சொன்னார்:
“சண்முகம்…”
அதற்குப் பிறகு மீண்டும் அமைதி.
பெயர் மட்டும் திரும்பி வந்தது.
வாழ்க்கை இன்னும் வரவில்லை.
—
அத்தியாயம் 6 — உண்மை
காவல்துறையினர் விசாரணையைத் தொடர்ந்தனர்.
முதல் குடும்பம் உண்மையில் சண்முகத்தின் மகனுடைய குடும்பம்.
இரண்டாவது குடும்பம்?
அவருடைய தம்பியின் குடும்பம்.
இருவரும் அவரைத் தேடியிருந்தார்கள்.
ஆனால் காரணம் ஒன்றல்ல.
மகன் உண்மையாகவே அப்பாவைத் தேடியிருந்தான்.
தம்பியின் குடும்பம்?
அவருடைய பெயரில் இருந்த ஒரு பழைய சொத்து பற்றிய விஷயத்திற்காக அவரைத் தேடியிருந்தது.
அவர்கள் நேரடியாகத் தீங்கு செய்யவில்லை.
ஆனால் முதியவரின் மறதியைப் பயன்படுத்தி சொத்தைக் கைப்பற்ற முயன்றவர்கள் வேறு.
மருத்துவர் சந்தேகித்த அந்த மனிதர்கள்தான்.
அவர்கள் முதியவரை தவறான ஆவணங்களில் கையெழுத்திடச் செய்ய முயன்றிருந்தனர்.
அதற்கு மேல் நடந்திருக்கக்கூடிய ஆபத்தை மருத்துவர் சரியான நேரத்தில் தடுத்திருந்தார்.
காவல்துறை அவர்களை கைது செய்தது.
சண்முகத்தின் மகன் ஆதரவற்றோர் இல்லத்துக்கு வந்தான்.
அவன் அப்பாவின் முன் நின்றான்.
“அப்பா…”
சண்முகம் அவனைப் பார்த்தார்.
“நீங்கள்…?”
மகன் அழுதான்.
“நான் உங்கள் மகன்.”
சண்முகம் அவனுடைய கையைப் பிடித்தார்.
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு கேட்டார்:
“நான் உன்னை வளர்த்தேனா?”
“ஆம் அப்பா.”
“அப்படியானால்…”
அவர் சிரித்தார்.
“நீ என்னை வளர்த்து விடு.”
—
அத்தியாயம் 7 — நினைவுக்கு அப்பால்
சண்முகம் மகனுடைய வீட்டுக்குச் சென்றார்.
அந்த வீடு அவருக்குப் புதிது.
மகன் பழைய புகைப்படங்களை சுவரில் வைத்திருந்தான்.
“இது உங்கள் வீடு.”
“இது உங்கள் அறை.”
“இது அம்மா.”
ஒவ்வொரு புகைப்படத்தையும் சண்முகம் பார்த்தார்.
சிலவற்றில் அவர் சிரித்தார்.
சிலவற்றில் கண்களை மூடினார்.
எதுவும் முழுமையாக நினைவுக்கு வரவில்லை.
ஒரு நாள் காலை மகன் கேட்டான்:
“அப்பா, உங்களுக்கு என்ன நினைவில் இருக்கிறது?”
சண்முகம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார்.
“எல்லாம் மறந்துவிட்டேன்.”
மகன் தலைகுனிந்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து சண்முகம் அவனை அழைத்தார்.
“ஆனால்…”
“என்ன அப்பா?”
“நீ என்னை விட்டுப் போகவில்லை என்பது மட்டும் தெரிகிறது.”
மகனின் கண்கள் கலங்கின.
“அது போதுமா?”
சண்முகம் சிரித்தார்.
“நினைவுகள் இல்லாமல் வாழ முடியும்.”
“ஆனால் அன்பு இல்லாமல் முடியாது.”
அன்று முதல் மகன் பழைய வாழ்க்கையைத் திரும்பக் கொடுக்க முயற்சிக்கவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கத் தொடங்கினான்.
சண்முகத்திற்கு பழைய பெயர் திரும்பியது.
பழைய வீடு திரும்பியது.
ஆனால் பழைய நினைவுகள் முழுவதும் திரும்பவில்லை.
அதுவும் பரவாயில்லை.
ஏனென்றால் சில உறவுகள் நினைவால் உருவாகவில்லை.
அவை ஒருவர் மறந்த பிறகும் அவரை விட்டுவிடாமல் இருப்பதால் உருவாகின்றன.
அந்த முதியவர் தனது கடந்த காலத்தை மறந்துவிட்டார்.
ஆனால், அவருக்காக காத்திருந்த ஒரு மனிதன் இருந்தான்.
அதனால் அவருடைய எதிர்காலம் மட்டும் மீண்டும் தொடங்கியது.
முடிவு.
