—
பல்லவி (Refrain)
மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
பிரித்து மணி சிதறியதே… சிதறி எங்கோ போய்விட்டதே!
—
சரணம் 1 – கனவும் கருவும்
துளி துளியாய் வார்த்தெடுத்தேன், என் உயிர் சதையை உருக்கி,
சிறு விரல் கோர்த்து, பள்ளிப் பாடம் நடத்தி, கனவுகள் கோர்த்தேனே.
கோடை விடுமுறைக் கூட்டமாய், கூடு முழுதும் கும்மாளம்,
மழை நாளில் பாட்டுப் பாடி, விளக்கெண்ணெய் மணம் மூக்கில் நிற்க,
அந்த ஒவ்வொரு மணியிலும் என் முத்த மழை பொழிந்தேனே.
என் மடியே உங்கள் மருக் கூடு, என் மார்பே உங்கள் சோறு.
—
சரணம் 2 – ஒற்றுமையின் ஒளி
சிரிப்பொலி முழங்கிட, சிறகுகள் விரித்து ஆடிட,
காதல் எனும் பொன் நூலில் கரங்கள் அனைத்தும் இணைந்தன.
வாழ்க்கை வட்டமாய்ச் சுழன்றிட, காலம் கதையாய் பின்னிட,
ஒற்றுமை வெற்றிப் பெட்டகமாய், என் நெஞ்சில் மின்னிட,
ஒரு தாயின் கனவு நனவானதுபோல், என் கண்கள் குளிர்ந்தன.
பத்து விரல்களாய் ஒன்றித்து, பந்து விளையாட்டாய் இருந்தீர்கள்.
—
சரணம் 3 – இடியும் இருளும் (சிதறல்)
ஆனால் ஒரு நாள்… காற்று பலமாய் வீசிற்று, இடியும் இருளும் கூடிற்று,
கோத்த நூல் – என் பொறுமை – அறுந்துபோக, கோலம் உடைந்து போனதே!
ஒரு மணி வடக்கே திரும்பிற்று, இன்னொன்று தெற்கே விலகிற்று,
மற்றொன்று கடல் கடந்து, நானோ கரையில் தவிக்கிறேன்.
கிழக்கும் மேற்குமாய் திசை மாறி, கூடு காலியாய்க் கிடக்குது.
அம்மா என்றொரு சொல்லுக்காக, காத்திருக்கும் வெறும் வீடு.
—
சரணம் 4 – தாயின் வேதனையும் வெறுமையும்
இன்றோ கைவிரல் நுனியில், ஒரு கிழிந்த நூல் மட்டுமே கிடக்குது,
பழைய படங்களில் பார்த்து, கண்ணீரை முத்தமாக்கி வைத்திருக்கிறேன்.
சிதறிய மணிகளைத் தேடி, நிலத்தில் படுத்து அழுகிறேன்;
எந்த மந்திரத்தால் இவற்றை மீண்டும் கோர்ப்பேன்?
சண்டை சச்சரவு அல்ல; உலகின் போக்கு இது…
ஆயினும், என் வாழும் நாட்கள் முடியும் வரை,
இந்த நூலின் நுனியைப் பிடித்தபடி, மணிகள் திரும்பும் வழியைப் பார்த்து நிற்பேன்.
—
இறுதிப் பல்லவி (முடிவுரை)
ஆம்… மணி மணியாக கோர்த்தேன் வாழ்க்கை மணிமாலையை,
பிரித்து மணி சிதறியதே…
சிதறல் விதியெனில், என் பிரார்த்தனை மட்டும்,
உங்கள் ஒவ்வொரு மணியிலும் ஒளி தந்து,
எந்த இருளிலும் உருளாமல் காப்பாற்றட்டும்.
என் வாழ்க்கை மணிமாலை – நூல் துண்டாயினும், மணிகளின் நினைவில் நான் வாழ்கிறேன்.
—
இக்கவிதையின் மையக்கருத்து:
இது வெறும் பிரிவு பற்றிய கவிதை அல்ல; ஒரு தாய் தன் குடும்பத்தை ஒற்றுமையாகக் காக்க எடுத்துக்கொண்ட உழைப்பின் மீதான புலம்பல். மணிகள் (குழந்தைகள்) சிதறிப்போனாலும், நூல் (தாயின் பாசம்) அறுந்துபோனாலும், அந்த நூல் இன்னும் தாயின் கையில்தான் இருக்கிறது. காலம் மாறலாம், இடம் மாறலாம், ஆனால் தாயின் வாழ்க்கை மாலையின் நோக்கம் மட்டும் மாறாது.
Category: Life
-
தாயின் மணிமாலை
-
அகக்காட்டு அரக்கன்
அகக் காட்டு அரக்கன்
வெளியே தேடினேன், வெறும் நிழல்களை,
குகைகளில் ஒளிந்த பேய்களின் நடுக்கத்தை.
விண்ணை முட்டும் விகாரங்களை எண்ணி,
அச்சத்தில் உறைந்தேன் நானும் ஒரு பிணத்தை.
திரும்பினேன்; என் உள்ளொளி காட்டியது—
கண்ணாடி அல்ல, என் உள்ளக் கிணறு.
அதில் தெரிந்தது ஒரு முகம், என் முகம்தான்,
ஆனால் அதில் கனன்றது பழைய வேறு!
என் குரோதம் – கொம்புகள் முளைத்த மான்,
என் பொறாமை – படமெடுத்த பாம்பு.
என் அச்சம் – விண்ணைப் பிளக்கும் இடி,
என் ஆசை – உடைந்து கிடக்கும் கூடு.
போர் வெளியில் அல்ல, இங்கேயே தான்,
என் மூச்சுக் காற்றிலே, என் இரத்த ஓட்டத்திலே.
நான்தான் எதிரி, நான்தான் கதவு,
உடைக்க வேண்டிய சுவரும் நானே!
வெளியே உள்ள அரக்கர்கள் வெறும் மாயம்,
உள்ளே உள்ள பேய்தான் நித்திய நினைவு.
அதனோடு கைகோர்ப்பதே உண்மை வெற்றி,
அதனை உள்வாங்குவதே நித்திய தீர்வு. -
வாழ்க்கை கவிதை
—
பாடல் 1
வாழ்க்கை எனும் விரிந்த கடலில்,
அலைகள் அனைத்தும் அடக்க நினைத்தோம்.
கைவிரல்கள் இறுக்கும் தோறும்,
நழுவும் மணலின் நொடியைக் கண்டோம்.
பாடல் 2
தோள்கள் சோர்ந்து, நெஞ்சம் கலங்க,
போராட்டம் வெறும் புகையென உணர்ந்தோம்.
முட்கள் நிறைந்த இந்தப் பாதை,
முடிவில் வேறோர் முகவரி சொல்கிறது.
பாடல் 3
ஆற்றின் நீரை அணைத்திட நினைத்தால்,
கரையே உடைந்து கொந்தளிப்பதுண்டு.
அலையின் போக்கில் அகமகிழ்ந்தால்,
கடலின் கருணை கைகூடுமம்மா.
பாடல் 4
காற்றின் பாதை எதிர்த்து நின்றால்,
சிறகு சுழன்று வீழ்ச்சியே மிஞ்சும்.
தென்றலோடு தன்னை விட்டால்,
வானின் உச்சி வெற்றிக் கோட்டை.
பாடல் 5
திட்டம் தோறும் இடறல் உண்டு,
அதுவே வாழ்வின் இயற்கை மெய்யாம்.
இருளில் அமைதி காணும் வழியே,
கட்டை உடைத்துக் கடக்கும் பயணம்.
பாடல் 6
கனவில் கட்டுப்பாடு கரைந்து போக,
ஓட்டம் தன்னில் ஒன்றும் இனிமை.
நதியின் முடிவு கடலின் தொடக்கம்,
அதுவே வாழ்வின் முழுமைப் பொருளே. -
ஒடிசி விமர்சனம் வேறு வலையில் இருந்து
நிச்சயமாக. இது Christopher Nolan-ன் The Odyssey திரைப்படத்தைப் பற்றிய Jared Harding Wilson-ன் விமர்சனக் கட்டுரை. முக்கியமாக, அவர் படத்தை ஒரு சாதாரண Greek mythology adventure ஆக அல்லாமல், மனிதனின் trauma, guilt, fate, faith, மற்றும் “எல்லாவற்றையும் நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் பற்றிய ஆழமான படைப்பாகப் பார்க்கிறார்.
🎬 கட்டுரையின் சுருக்கம்
1. Odysseus – “என் விதியை நானே உருவாக்குவேன்”
Matt Damon நடித்த Odysseus, ஆரம்பத்தில் மனிதன் தன் அறிவாலும் முயற்சியாலும் எல்லாவற்றையும் வெல்ல முடியும் என்று நம்புகிறான்.
> “நாம் உயிர் பிழைப்பது நட்சத்திரங்களில் எழுதப்படவில்லை; நம் கைகளால்தான் உருவாகிறது.”
ஆனால் பயணத்தில் தொடர்ந்து அவன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறான். இறுதியில், விதியுடன் போராடுவதற்குப் பதிலாக அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொள்கிறான்.
—
2. Trojan War – வெற்றியின் பின்னால் இருக்கும் trauma
பள்ளியில் நாம் Trojan Horse கதையை ஒரு brilliant military strategy என்று கற்றிருக்கிறோம்.
ஆனால் Nolan அதற்குப் பின்னால் இருந்த கொலை, அழிவு, குற்ற உணர்வு, மன உளைச்சல் ஆகியவற்றைக் காட்டுகிறார்.
Odysseus போரில் வென்றாலும், அந்த வெற்றியின் நினைவுகள் அவனை விடுவதில்லை. அவனது வீரத்திற்குப் பின்னால் PTSD மற்றும் guilt இருக்கிறது.
—
3. Athena – போரின் இன்னொரு பலி
Zendaya நடித்த Athena-வின் கதையும் மிகவும் சோகமானதாகக் கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுகிறார்.
அவளுடைய துயரம் வெறும் கடந்த காலத்தைப் பற்றியது அல்ல. வரப்போகும் அழிவை முன்கூட்டியே அறிந்திருக்கும் துயரம்.
இதன் மூலம் போர் என்பது வீரர்களை மட்டுமல்ல, அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும் எவ்வாறு அழிக்கிறது என்பதையும் Nolan காட்டுகிறார்.
—
🌊 4. கடல் அரக்கர்கள் = நம்முடைய “உள் அரக்கர்கள்”
இந்தப் பகுதியைத்தான் கட்டுரையின் மிகச் சுவாரஸ்யமான கருத்தாக நான் பார்க்கிறேன்.
Homer-ன் mythical monsters-ஐ Nolan இன்றைய மனிதனின் மனப் போராட்டங்களுக்கான metaphor ஆக மாற்றுகிறார்.
Odyssey நவீன மனிதனின் மனநிலை
Scylla & Charybdis இரண்டு மோசமான choices-க்கு நடுவில் சிக்கிக்கொள்ளும் anxiety
Lotus-Eaters வலியிலிருந்து தப்பிக்க reality-யை மறக்கும் avoidance / depression
கடல் புயல்கள் வாழ்க்கையை முழுமையாக control செய்ய முடியாதபோது ஏற்படும் panic
கடல் பயணம் வாழ்க்கையின் unpredictable journey
அதாவது, “The monsters are not only outside us; they are also inside us.”
—
🏝️ 5. Calypso – கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடும் பாடம்
Calypso-வாக Charlize Theron நடித்துள்ளார்.
அவள் Odysseus-க்கு சொல்லும் முக்கியமான பாடம்:
“கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடு. கடலுடன் போராடுவதை நிறுத்து. நம்பிக்கை வைத்து கடல் உன்னை வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லட்டும்.”
இதுதான் Odysseus-ன் character transformation-ன் மையம்.
ஆரம்பம்:
> I control my destiny.
முடிவு:
> I cannot control everything; I must learn to let go.
—
🐕 6. Argos – மிக உருக்கமான மாற்றம்
Odysseus-ன் வயதான நாய் Argos பற்றிய காட்சி கட்டுரையாளரை மிகவும் பாதித்திருக்கிறது.
Homer-ன் original story-யில் Odysseus தன்னை அடையாளம் காட்டாமல் இருக்க நாயைத் தொட்டு அன்பு காட்டாமல் கடந்து செல்கிறான்.
Nolan அதை மாற்றுகிறார்.
Odysseus தனது பழைய நண்பனை கடைசியாக அணைத்து அன்பு செலுத்துகிறான். பின்னர் Argos இறக்கிறது.
இது மனிதனின் நீண்ட பயணத்தில் வீடு, அன்பு, நினைவு ஆகியவற்றின் அர்த்தத்தை மிகவும் வலுவாகக் காட்டுகிறது.
—
🎥 7. Nolan-ன் filmmaking
கட்டுரையாளர் குறிப்பாக இரண்டு விஷயங்களைப் பாராட்டுகிறார்:
Sirens scene:
கப்பல் குழுவினர் காதுகளில் beeswax வைக்கும் போது theatre-ன் sound-ஐ கூட Nolan மிகவும் muffled ஆக மாற்றுகிறார். பார்வையாளர்களும் அந்த isolation-ஐ உணர்கிறார்கள்.
Real raft:
CGI-ஐ மட்டும் நம்பாமல் Matt Damon உண்மையான debris-ஐப் பயன்படுத்தி location-ல் raft கட்டியதாகக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.
இதனால் Nolan-ன் practical filmmaking + IMAX experience படத்திற்கு தனித்தன்மை கொடுக்கிறது.
—
🌟 கட்டுரையின் மையக் கருத்து
இந்த விமர்சனத்தின் அடிப்படை கருத்தை ஒரு வரியில் சொன்னால்:
> “வாழ்க்கையை முழுமையாக நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முயற்சிப்பதே ஒரு போராட்டம்; சில நேரங்களில் வெற்றிக்கான வழி, கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிட்டு வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.”
அதனால் கட்டுரையாளர் The Odyssey-யை ஒரு mythological adventure ஆக மட்டும் பார்க்கவில்லை.
அவர் அதை:
War → Trauma → Guilt → Isolation → Faith → Acceptance → Homecoming
என்ற மனித வாழ்க்கைப் பயணமாகப் பார்க்கிறார்.
🧠 இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால்…
நம் சமீபத்திய “எண்ணம், பிரபஞ்சம், மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற உரையாடல்களுடன் கூட இந்தக் கருத்து அழகாக இணைகிறது.
Odysseus ஆரம்பத்தில்:
“நான் செய்கிறேன் → அதனால் முடிவு என் கையில்.”
என்று நினைக்கிறான்.
பயணம் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது:
“நான் முயற்சி செய்யலாம்; ஆனால் எல்லா முடிவுகளும் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.”
இதுதான் control → surrender → acceptance என்ற psychological journey.
அதனால்தான் இந்த விமர்சகர் The Odyssey-யை “பழைய கதையின் புதிய திரைப்படம்” என்று மட்டும் சொல்லாமல், இன்றைய மனிதனின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தைப் பற்றிய திரைப்படம் என்று பார்க்கிறார். -
My daughter’s reception
If you could relive one day from your past, which day would it be and why?
In my daughter’s reception I exploded towards two servants at dinner as their way no human. I want to reverse it by relieving that incident. Because everyone knew my behaviour was not good.
-
Heart beat season 2 last episode
What’s the last movie that made you cry?
I love Heart Beat Seasons. In Season 2, the heroin came to know who is her father, a known doctor in the hospital where she worked. Her mother, boy friend and all people who know the truth didn’t reveal . When she come to know she hate everyone and on her emotional run away met accident and got admitted in the same hospital her father also comes to know she is his daughter. I cried in this last episode. My wife asked why are you crying? I couldn’t answer. I watched few times again and again. Good direction made old professor to cry. Congratulations the team.