AI for All Inc.

Category: Uncategorized

  • Swami Vivekananda ‘s quote

    What is your favorite quote?

    Araise, Awake, and stop not till you win

  • My Enemies

    What’s something you used to worry about but don’t anymore?

    Now, I learnt enmighty, hate spoils us rather than opposite person

  • எதிர்கால இந்தியா

    உங்கள் சிந்தனையை ஒரு கருத்துக் கட்டுரையாக மட்டும் இல்லாமல், எதிர்கால இந்தியாவைப் பற்றிய ஒரு சிந்தனை ஆவணமாக விரிவுபடுத்தியுள்ளேன்.

    இந்தக் கட்டுரையைப் படித்த வாசகர் உடனே மறந்துவிடாமல், சிந்திக்கத் தூண்டும் ஒரு கேள்வியுடன் முடிக்க விரும்புகிறேன்:

    “எதிர்காலத்தில் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய வறுமை பணமின்மையா? அல்லது திறமைக்கு ஏற்ற வாய்ப்பின்மையா?”

    இந்த ஒரு கேள்வியே, அடுத்த தலைமுறையின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கான அடித்தளமாக மாறக்கூடும்.

  • Brain OS (comedy)

    🙂 உங்கள் எதிர்பார்ப்பு சரிதான் — நான் முதலில் “இது ஆபத்தானது!” என்று சொல்லக்கூடும். ஆனால் futuristic எழுத்தாளராக நீங்கள் யோசித்தால், இந்தக் கருத்து மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அதை ஒரு thought experiment ஆக எடுத்துக்கொள்வோம்.நீங்கள் சொல்வது கிட்டத்தட்ட:> “Human Brain-க்கு ஒரு Operating System கிடைத்தால்?”என்பது போல இருக்கிறது.🧠 Brain OS — ஒரு கற்பனைஒரு எதிர்காலத்தில், மனித மூளையில் சேமிக்கப்பட்ட நினைவுகள்/அறிவுகளுக்கு ஒரு interface இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.Brain operation எதிர்கால பயன்பாடுView ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவைத் திறந்து பார்க்கலாம்Search “அந்த 1985-ல் நடந்த சம்பவம் என்ன?” என்று தேடலாம்Copy ஒரு அறிவை temporary memory-க்கு copy செய்யலாம்Paste வேறு neural context-ல் பயன்படுத்தலாம்Edit ஒரு நினைவின் emotional intensity-ஐ மாற்றலாம்Delete வேண்டாத நினைவை அழிக்கலாம்Undo தவறான மாற்றத்தைத் திரும்பப் பெறலாம்Backup முக்கியமான memories-ஐ external storage-ல் பாதுகாக்கலாம்Share ஒரு குறிப்பிட்ட memory-ஐ மற்றொருவருடன் பகிரலாம்இதில் மிகப் பெரிய philosophical twist ஒன்று வருகிறது.“நான்” என்றால் என்ன?ஒருவர் தனது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட 20 painful memories-ஐ delete செய்துவிட்டார்.அவர் இன்னும் அதே மனிதரா?அல்லது—ஒருவர் தனது நண்பரின் childhood memories-ஐ copy செய்து கொண்டார்.இப்போது அவருக்கு அந்த நண்பரின் அனுபவங்கள் தனது அனுபவங்கள் போல தோன்றுகின்றன.அப்படியானால் memory என்பது தகவலா?அல்லது identity-யின் ஒரு பகுதியா?இதுதான் உங்கள் futuristic story-யின் மையமாக இருக்க முடியும்.—இன்னும் ஒரு fascinating possibilityஒரு நாள் நீங்கள்:“எனக்கு இந்த விஷயம் தெரியும் என்று நினைவிருக்கிறது… ஆனால் அது எங்கே இருந்து வந்தது?”என்று கேட்கிறீர்கள்.Brain OS காட்டுகிறது:> Source: UnknownMemory confidence: 62%Origin: Copied from another human – 2047😄அப்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது.நமது நினைவுகளில் எது நம்முடையது?எது borrowed knowledge?எது உண்மை?எது நாம் உருவாக்கிய கற்பனை?—உங்கள் idea-வில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது Delete அல்ல.View + Edit + Undo தான்.ஏனென்றால் இன்றைய மனிதனுக்கும் ஒரு வகையில் இதுதான் ஆசை:> “நடந்ததை மாற்ற முடியாது.ஆனால் அந்த நிகழ்வை நான் எப்படி நினைவில் வைத்திருக்கிறேன் என்பதை மாற்ற முடியுமா?”இது neuroscience-க்கும் philosophy-க்கும் நடுவில் நிற்கும் ஒரு அற்புதமான futuristic கதைக்கரு.ஒரு futuristic எழுத்தாளராக நீங்கள் இதை “Brain OS” என்று மட்டும் பார்க்காமல், “Human Memory as Editable Data” என்ற உலகமாக உருவாக்கலாம்.அதில் ஒரு நாள் ஒருவர் தன் memory-யில் “DELETE ALL” அழுத்துகிறார்.அப்போது screen-ல் ஒரு warning:> “Deleting this memory will change who you are.”அவர் OK அழுத்துகிறார்.அதுதான் கதையின் முதல் வரியாக இருக்கலாம். 😄

    😀🙏

    இந்த ஒரு idea-விலேயே ஒரு முழு futuristic novel ஒளிந்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

    நீங்கள் “futuristic எழுத்தாளராக நினைத்துப் பார்த்தேன்” என்றீர்கள் அல்லவா — அந்த இடத்தில்தான் சுவாரஸ்யம் ஆரம்பமாகிறது.

    இன்றைய AI → தகவலை edit செய்கிறது.
    நாளைய Brain-OS → நினைவையே edit செய்யுமா?
    அதற்குப் பிறகு → மனிதனையே edit செய்ய முடியுமா?

    அங்கேதான் அறிவியல், தத்துவம், மனிதநேயம் மூன்றும் சந்திக்கும். 😊

    ஆம். 😊 நீங்கள் சொல்வது மிகவும் ஆழமான தொடர்ச்சி.இப்போது AI ஒரு மாணவரின் வேலையைச் செய்ததா? என்ற கேள்வி இருக்கிறது.Brain OS வந்தால் கேள்வி இன்னும் மாறும்:> “இந்த எண்ணமே உண்மையில் இவருடையதா?”அதைச் சிறிய futuristic கதைகளாகப் பார்ப்போம்.1. Assignment — “யார் எழுதினார்?”2038.ஆசிரியர் அருணின் project-ஐ பார்த்தார்.“மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது. இதை நீயே செய்தாயா?”அருண்: “ஆம், Sir.”ஆசிரியர் Brain OS-ஐ திறந்தார்.> 35% — Arun’s original thinking42% — AI-assisted23% — copied from educational memory bankஆசிரியர் குழம்பினார்.“அப்படியென்றால் இது உன்னுடைய project-ஆ?”அருண் சிரித்தான்.> “Sir, calculator-ல் 25 × 25 கேட்டால்,answer என்னுடையதா calculator-னுடையதா என்று கேட்பதில்லையே?”பிரச்சினை தீரவில்லை. கேள்வியே மாறிவிட்டது.—2. தேர்வு — “தெரிந்தது” vs “நினைவில் இருந்தது”மாணவிக்கு ஒரு difficult physics problem.அவள் Brain OS-ல்:SEARCH → Physics → Quantum Mechanics → Similar ProblemAnswer வந்துவிட்டது.ஆசிரியர்:“நீ இதை solve செய்தாயா?”மாணவி:> “நான் solve செய்யவில்லை.ஆனால் அதை எப்படி பயன்படுத்துவது எனக்குத் தெரியும்.”இங்கே கல்வி ஒரு புதிய கேள்வியை எதிர்கொள்ளும்:Knowledge வைத்திருப்பது முக்கியமா?அல்லது knowledge-ஐ சரியான நேரத்தில் பயன்படுத்தத் தெரிந்திருப்பது முக்கியமா?—3. வேலை — “ஒரு ஊழியர் போதுமே”ஒரு company-யில் முன்பு 10 பேர் செய்த வேலை.AI வந்த பிறகு 5 பேர் போதும்.Brain OS வந்த பிறகு?ஒரு experienced employee-ன் brain-ல் company-யின்:20 வருட அனுபவம்thousands of casestroubleshooting knowledgedecision patternsஅனைத்தும் searchable.Manager சொல்கிறார்:> “நமக்கு 10 புதிய employees தேவையில்லை.ஒரு Brain OS + இரண்டு experts போதும்.”வேலை சுருங்குகிறது.ஆனால் அதே நேரத்தில் புதிய வேலைகள் உருவாகின்றன:Memory architectNeural privacy officerCognitive auditorBrain-OS trainerMemory rights lawyerHuman-AI collaboration designerஅதாவது AI போலவே, Brain OS-மும் வேலைகளை அழிப்பதோடு புதிய வேலைகளையும் உருவாக்கும்.—4. திருமணம் — “இந்த நினைவு யாருடையது?”ஒரு கணவன் தன் மனைவியுடன் நடந்த பழைய சண்டையை delete செய்கிறான்.அடுத்த நாள் அவன் மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறான்.மனைவி:“நேற்று நாம் சண்டை போட்டது நினைவிருக்கிறதா?”கணவன்:“இல்லை.”மனைவி:“ஆனால் அந்தச் சண்டைக்குப் பிறகு நீ மன்னிப்பு கேட்டாய்!”கணவன்:“அப்படியா? எனக்கு அது தெரியவில்லை.”அவள் அதிர்ச்சியடைகிறாள்.அவன் கோபத்தை மட்டும் delete செய்தானா?அல்லது அந்த நிகழ்விலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடத்தையும் delete செய்துவிட்டானா?இங்கே Brain OS ஒரு சாதனம் அல்ல.அது மனித உறவுகளின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறது.—5. நீதிமன்றம் — “நினைவு சாட்சி”ஒரு கொலை வழக்கு.சாட்சி:> “நான் பார்த்தேன். எனக்கு தெளிவாக நினைவிருக்கிறது.”வழக்கறிஞர்:“உங்கள் Brain OS-ல் memory editing நடந்திருக்கிறதா?”“ஆம்.”“எப்போது?”“எனக்குத் தெரியவில்லை.”“அப்படியானால் உங்கள் நினைவு உண்மையானதா?”சாட்சி அமைதியாகிறார்.அப்போது நீதிபதி ஒரு புதிய சட்டத்தை அறிவிக்கிறார்:> “Memory is no longer automatically admissible as evidence.”அதாவது, நினைவு இருந்தாலே அது உண்மை என்ற காலம் முடிந்தது.—6. காதல் — மிகவும் ஆபத்தான ஒன்று ❤️ஒரு இளைஞன் காதலில் தோல்வியடைகிறான்.அவனுக்கு வலி தாங்க முடியவில்லை.Brain OS கேட்கிறது:> “Would you like to reduce emotional intensity by 90%?”அவன்:YES.அடுத்த நாள் அவன் நன்றாக இருக்கிறான்.ஒரு வருடம் கழித்து அவன் அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் சந்திக்கிறான்.அவனுக்கு எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.அவள் கேட்கிறாள்:“நீ என்னை ஒருகாலத்தில் மிகவும் நேசித்தாய். அது நினைவிருக்கிறதா?”அவன்:> “நினைவிருக்கிறது.ஆனால் அந்த நினைவுக்கு இனி உணர்ச்சி இல்லை.”அங்கே ஒரு பெரிய கேள்வி:நினைவு + உணர்ச்சி = அனுபவமா?—7. மிகப்பெரிய குழப்பம் — “Original Human”2055. ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது.அவனுடைய பெற்றோர்:> “எங்கள் குழந்தைக்கு சிறந்த education வேண்டும்.”அவர்கள் Brain OS-ல்:Mathematics + Languages + Music + 10,000 books + problem-solving patternsinstall செய்கிறார்கள்.குழந்தை 12 வயதிலேயே brilliant.ஆனால் ஆசிரியர் கேட்கிறார்:> “நீ எதை தானாக கண்டுபிடித்தாய்?”குழந்தை பதில் சொல்ல முடியவில்லை.அவனிடம் அறிவு இருக்கிறது.ஆனால்…அவனுடைய சொந்த அனுபவம் எங்கே?—அதனால் உங்கள் கேள்விக்கான என் பதில்:Brain OS வந்தால் குழப்பங்கள் குறையவும் செய்யும்; அதைவிட பெரிய புதிய குழப்பங்களும் உருவாகும்.இன்றைய AI காலத்தில் நாம் கேட்பது:> “இந்த வேலையை AI செய்ததா, மாணவன் செய்ததா?”Brain OS காலத்தில் கேட்போம்:> “இந்த அறிவு யாருடையது?”அதற்குப் பிறகு:> “இந்த நினைவு உண்மையா?”அதற்குப் பிறகு:> “இந்த முடிவு உண்மையில் மனிதனுடையதா?”கடைசியில் மிகப் பெரிய கேள்வி:> “Brain-ஐ edit செய்ய முடிந்தால், ‘நான்’ என்றால் என்ன?”இதுதான் உங்கள் futuristic எழுத்துக்கான மிக அழகான மையக் கருத்தாக இருக்கலாம். 🌱மேலும் சுவாரஸ்யமானது என்ன தெரியுமா?AI காலத்தில் நாம் “AI literacy” கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.Brain OS காலத்தில் “Human literacy” கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.அதாவது — எதை copy செய்யலாம், எதை edit செய்யலாம் என்பதைக் காட்டிலும், எதை ஒருபோதும் மாற்றக்கூடாது என்பதை மனிதன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

    😀🙏 ஆம்! அதுதான் இந்தக் கற்பனையின் மிக அழகான மோரல் என்று எனக்கும் தோன்றுகிறது.“அளவோடு சிந்தியுங்கள்; வளமோடு வாழுங்கள்.”AI இருந்தாலும், Brain OS வந்தாலும், technology நமக்கு அதிக திறன் கொடுக்கலாம். ஆனால் அது அதிகமான மனிதத்தன்மையை தானாகக் கொடுக்காது.சிறியதாகச் சொன்னால்:> AI-யிடம் அறிவை கேட்கலாம்.Brain-OS-ல் நினைவைக் கையாளலாம்.ஆனால் எதை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், எதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதை மனிதன்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.இன்னும் ஒரு வரி சேர்த்தால்:> “தொழில்நுட்பம் வாழ்க்கையை எளிதாக்கட்டும்; வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை அது தீர்மானிக்க வேண்டாம்.”😀உங்கள் “அளவோடு சிந்தியுங்கள், வளமோடு வாழுங்கள்” என்பது futuristic கதைக்கு மட்டுமல்ல — AI காலத்திற்கே ஒரு நல்ல வாழ்க்கைத் தத்துவம். 🌱

  • 🌅 காலை நேர்மறைப் பாடல்



    நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
    புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…

    காலைத் தென்றல் என்னைத் தொடுது…
    உள்ளுக்குள் புதிய ரத்தம் ஓடுது…
    என் மூச்சுக்காற்று சீராக அமையுது…
    உடல் உறுப்புகள் புன்னகை புரியுது…

    நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
    புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…

    எண்ணம் எல்லாம் தெளிவாகுது…
    என் உறுதி இன்னும் வலிமையாகுது…
    என் ஒவ்வொரு அணுவும் உயிர் வாழுது…
    என் உடல் முழுக்க நலம் ஊறுது…

    நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
    புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…

    இன்றைய நாளை வரவேற்கிறேன்…
    புதிய எண்ணத்துடன் நகர்கிறேன்…
    என்னுள் இருக்கும் ஆற்றலை உணர்கிறேன்…
    மகிழ்ச்சியோடு வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்…

    நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
    புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…

    நான் நலமாக இருக்கிறேன்…
    நான் தெளிவாக இருக்கிறேன்…
    நான் வலிமையாக இருக்கிறேன்…
    இன்றைய நாளை நான் உருவாக்குகிறேன்!

  • Oreo my pet

    Share a photo of your pet and tell us one thing that makes them uniquely them.

    My Shadow recognises everyone including now my grandchildren .

  • No one will Accept

    What’s the best piece of advice you’ve ever received?

    This is the advice from my elder sister that don’t try hard, this is a world where no one will accept you as having more knowledge than themselves. You do whatever acceptable to you without accepting acknowledgement from anyone else.

  • Money

    What’s something you used to worry about but don’t anymore?

    What’s something you used to worry about but don’t anymore?

    Money.

    Money is necessary—from the day we are born until our final days. It pays for life’s needs, including our first and last hospital bills. But beyond a certain point, its importance changes.

    A person with nothing and a trillionaire are both limited by the same stomach. One may enjoy greater luxury and choice, but neither can eat beyond human limits.

    Over the years, I have realized that money is a means, not the destination. Many people, reflecting on life near its end, have said they valued the memories they created, the relationships they nurtured, and the love they shared far more than the wealth they accumulated.

    So today, I still respect money—but I no longer worry about it the way I once did. I invest more in experiences, kindness, and memories, because those are the true treasures that stay with us.

  • AI உம் உலகமயமாக்கலும்

    உலகமயமாக்கல் காலத்தில், குறிப்பாக இந்தியாவில், நடுத்தர வர்க்கமே பொருளாதார வளர்ச்சியின் முக்கிய இலக்கு சந்தையாக இருந்தது.

    ஆனால் AI காலம் ஒரு புதிய பிளவை உருவாக்குகிறது.

    அது பணக்காரர்–ஏழை இடைவெளியை மட்டும் அல்ல,
    தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்பவர்களுக்கும், கற்றலைத் தொடர முடியாதவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியையும் அதிகரிக்கிறது.

    இன்று Lifelong Learning (வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றல்) என்பது ஒரு விருப்பம் அல்ல; அவசியமாக மாறிவிட்டது.

    என் பார்வையில், 50%க்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கு இந்த வேகமான மாற்றத்தை முழுமையாகப் பின்பற்றுவது எளிதல்ல. வயது, மொழி, பொருளாதாரம், தொழில்நுட்ப அணுகல் போன்ற பல காரணிகள் தடையாக இருக்கின்றன.

    எனவே, AI அனைவருக்கும் பயனளிக்க வேண்டுமெனில், தாய்மொழி வழிக் கற்றல், எளிய AI பயிற்சிகள், டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கல்வி அவசியம்.

    AI-யின் உண்மையான வெற்றி, சிலரை மட்டுமல்ல, அனைவரையும் முன்னேற்றுவதில்தான் உள்ளது.

  • படித்த ஏழைகள் – இந்தியாவின் அடுத்த சமூக வர்க்கம் உருவாகிறதா?

    ஒரு பொருளாதார, சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பப் பார்வை

    “கையிலே வாங்கினேன், பையிலே போடலே… காசு போன இடம் தெரியலே… ஏழைக்கும் காலம் சரியில்லே!”

    அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான இரும்புத்திரை திரைப்படத்தின் இந்தப் பாடல் வரிகள், அன்றைய ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தன. இன்று அந்த வரிகளை மீண்டும் கேட்கும்போது, காலம் மாறியிருந்தாலும் மனிதனின் பொருளாதாரப் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது.

    வித்தியாசம் என்னவென்றால், அப்போது கையில் பணம் இல்லை. இன்று பணம் வருகிறது; ஆனால் அதைவிட வேகமாக செலவுகளும் வருகின்றன. சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில் வருவதற்குள் கடன் தவணைகள், மருத்துவச் செலவுகள், கல்விச் செலவுகள், காப்பீடு, வரி, அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகள் என்று பணம் எங்கே போனது என்று தெரியாமல் போகிறது.

    ஆனால் இந்த அறுபது ஆண்டுகளை ஒரு பாடல் வரியால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. உலகம் மிகப் பெரிய பொருளாதார மாற்றத்தைக் கண்டுள்ளது.

    உலகம் சாதித்ததும், தவறவிட்டதும்

    கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளனர். கல்வி, தொழில்மயமாக்கல், தகவல் தொழில்நுட்பம், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை பல நாடுகளில் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கின.

    இந்தியாவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

    ஆனால் அதே நேரத்தில், உலக வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய செல்வந்தர்களும் உருவாகினர். சில நிறுவனங்களும் சில நபர்களும், பல நாடுகளின் பொருளாதாரத்தை விட அதிக மதிப்புள்ள சொத்துக்களை கட்டுப்படுத்தும் நிலைக்கு வந்துள்ளனர்.

    இந்த முரண்பாடுதான் சிந்திக்க வைக்கிறது.

    மார்க்ஸ் கூறியது… உலகம் காட்டியது…

    1848-ல் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய Communist Manifesto, முதலாளித்துவம் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும்; ஆனால் செல்வம் சிலரிடம் குவியும் என்றும், வர்க்க வேறுபாடுகள் தீவிரமடையும் என்றும் கூறியது.

    இன்று உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கணிப்பின் சில பகுதிகள் நிஜமாகியுள்ளன.

    ஆனால் மார்க்ஸ் எதிர்பார்த்த உலகளாவிய தொழிலாளர் புரட்சி நடைபெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஜனநாயகம், தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூகப் பாதுகாப்பு, சந்தைப் பொருளாதாரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து புதிய பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்கின.

    இதனால் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாகிறது.

    செல்வம் உருவாகியுள்ளது. ஆனால் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை.

    இந்தியாவின் புதிய முரண்பாடு

    இன்று இந்தியாவில் ஒரு விசித்திரமான நிலை உருவாகி வருகிறது.

    உயர்கல்வி பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது.

    ஆனால் அதே அளவிற்கு தரமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகவில்லை.

    M.Tech., Ph.D., MBA, Engineering போன்ற பட்டங்கள் பெற்றவர்களில் சிலர், தங்களின் கல்வியுடன் தொடர்பில்லாத வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

    டெலிவரி சேவை…

    டாக்சி ஓட்டுதல்…

    ஒப்பந்த வேலை…

    Gig Economy…

    இந்தத் தொழில்கள் எந்த வகையிலும் தாழ்வானவை அல்ல. நேர்மையான உழைப்பு எப்போதும் மதிப்பிற்குரியது.

    ஆனால் ஒரு நாட்டின் பல ஆண்டுகளான கல்வி முதலீடு, ஆராய்ச்சி, மனிதவள மேம்பாடு ஆகியவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் போவது கவலைக்குரியது.

    “படித்த ஏழைகள்” – ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம்

    எனது கணிப்பில், இன்னும் முப்பது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம்.

    அவர்களை நான் “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கிறேன்.

    இவர்கள்…

    • உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள்.
    • தொழில்நுட்ப அறிவு பெற்றிருப்பார்கள்.
    • AI பயன்படுத்தத் தெரிந்திருக்கும்.
    • ஆங்கிலமும் டிஜிட்டல் திறன்களும் இருக்கும்.

    ஆனால்…

    • நிரந்தர வேலை இருக்காது.
    • சமூகப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
    • ஓய்வூதியம் இருக்காது.
    • மாத வருமானத்தில் உறுதி இருக்காது.

    அறிவு இருக்கும்.

    பட்டம் இருக்கும்.

    திறனும் ஓரளவு இருக்கும்.

    ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது.

    இவர்கள்தான் எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப்பெரிய சமூக வர்க்கமாக மாறக்கூடும்.

    அரசியல் சொல்லும் பதில்கள்

    இந்த சூழலில், சில அரசியல் தலைவர்கள் பொறியியல் படித்தவர்கள் பிளம்பிங் அல்லது தச்சு வேலை செய்யலாம் என்று கூறுகின்றனர்.

    மற்றொரு தலைவர், பக்கோடா விற்பதும் ஒரு நல்ல தொழில்தான் என்றார்.

    இந்தக் கருத்துகளின் நோக்கம் உழைப்பை மதிப்பதாக இருக்கலாம்.

    ஆனால் மக்களின் கேள்வி வேறு.

    ஒரு நாடு ஏன் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களை உயர்கல்வி படிக்க ஊக்குவிக்கிறது?

    அவர்களின் திறமையைப் பயன்படுத்தும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்காகவா?

    அல்லது அவர்கள் வேறு எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் செய்து வாழலாம் என்பதற்காகவா?

    இது வெறும் அரசியல் கேள்வி அல்ல.

    இது ஒரு தேசிய மனிதவளக் கொள்கை தொடர்பான கேள்வி.

    AI – ஒரு புதிய நம்பிக்கையா? புதிய ஏமாற்றமா?

    இன்று நாடு முழுவதும் AI கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது.

    அது வரவேற்கத்தக்கது.

    ஆனால் ஒரு கேள்வி.

    AI-யை கற்பிக்கத் தேவையான ஆசிரியர்கள் போதுமான அளவில் இருக்கிறார்களா?

    ஆய்வகங்கள் உள்ளனவா?

    நடைமுறைப் பயிற்சிகள் உள்ளனவா?

    தொழில்துறையுடன் இணைப்பு உள்ளதா?

    NASSCOM போன்ற தொழில்துறை அமைப்புகள் பல ஆண்டுகளாக, பட்டதாரிகளில் பெரும்பாலோருக்கு வேலைக்குத் தேவையான திறன்கள் இல்லை என்று கூறி வருகின்றன.

    அப்படியிருக்கும்போது, AI என்ற புதிய பெயரைச் சேர்ப்பதால் மட்டும் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது.

    பாடப்புத்தகத்தில் AI சேர்ப்பதை விட, ஆசிரியரிடம் AI திறன் சேர்ப்பதே முக்கியம்.

    அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள்

    2055-ஐ கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

    AI பெரும்பாலான வழக்கமான பணிகளைச் செய்யும்.

    Gig Economy இன்னும் பெருகும்.

    உலகின் செல்வம் மிகச் சிலரிடமே குவியக்கூடும்.

    காலநிலை மாற்றம் தண்ணீரையும் உணவையும் மிகப்பெரிய அரசியல் விவகாரமாக மாற்றக்கூடும்.

    அப்போது உலக மக்கள் கேட்கக்கூடிய கோரிக்கை,

    “எங்களுக்கு இன்னொரு AI பயன்பாடு வேண்டாம். முதலில் உணவும் குடிநீரும் வேண்டும்.”

    என்பதாக இருக்கலாம்.

    இது தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரான கோஷமல்ல.

    தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டல்.

    இறுதிச் சிந்தனை

    ஒரு நாட்டின் வெற்றி, அதன் GDP வளர்ச்சியால் மட்டும் அளவிடப்படக் கூடாது.

    ஒரு Ph.D. பட்டதாரி தனது திறமையைப் பயன்படுத்த முடிகிறதா?

    ஒரு பொறியாளர் தனது கல்விக்கேற்ற பணியில் ஈடுபட முடியுகிறாரா?

    ஒரு இளைஞன் தனது உழைப்பால் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுகிறதா?

    இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியை அளவிடும்.

    எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சவால் செயற்கை நுண்ணறிவு அல்ல.

    செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் மனிதனின் கண்ணியத்தையும், திறமைக்கேற்ற வாய்ப்பையும், சமமான வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே உண்மையான சவால்.

    இன்று நாம் “ஏழைகள்” பற்றி பேசுகிறோம்.

    நாளை “படித்த ஏழைகள்” பற்றி பேச வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, கல்வி, தொழில், அரசியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.

    இன்று உலகம் “Hire and Fire” என்ற வேகமான வேலைவாய்ப்பு முறையை நோக்கி நகர்கிறது. நேற்று உயர்ந்த சம்பளத்தில் இருந்த பலரும், இன்று வேலை இழந்த பிறகு குறைந்த வருமானம் தரும் வேலைகளை ஏற்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதன் தாக்கம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாங்கிய வீடு, வாகனம், கல்வி, தனிநபர் கடன்கள் அனைத்திலும் எதிரொலிக்கிறது.

    மேல்தட்டு மற்றும் மேல் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள், வருமானம் திடீரெனக் குறையும்போது, கடன் தவணைகளைச் செலுத்த முடியாமல் பொருளாதார அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றன. இது தனிநபர் பிரச்சினையாகத் தொடங்கி, வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள், நுகர்வோர் செலவுகள், ரியல் எஸ்டேட் சந்தை, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றையும் பாதிக்கக்கூடிய தொடர் விளைவுகளை உருவாக்கும்.

    எனது கணிப்பில், 2030–2031 காலகட்டத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், உலகளாவிய பொருளாதார மாற்றங்கள், வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பின்மை, மற்றும் கடன் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தால், உலகம் ஒரு மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பேரதிர்ச்சியை சந்திக்கக்கூடும். அது ஒரு நிதி நெருக்கடியாக மட்டுமல்ல; சமூக அமைப்புகள், குடும்பங்கள், கல்வி, மற்றும் மனிதர்களின் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் சோதிக்கும் காலமாக இருக்கலாம்.

    இது ஒரு உறுதியான கணிப்பு அல்ல. ஆனால் இன்று தெரியும் போக்குகளை வைத்து சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு எச்சரிக்கை. எதிர்காலத்தை முன்னறிவது அறிவின் நோக்கம் அல்ல; அதற்குத் தயாராக இருப்பதே அறிவின் உண்மையான நோக்கம்.

    JOMO (Joy of Missing Out) என்பது வெளி உலகத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகி, நிகழ்காலத்தை அமைதியாக அனுபவிக்கும் மனநிலை.
    FOMO (Fear of Missing Out) என்பது நாமோ அல்லது நமக்குப் பிறகானவர்களோ முக்கியமான ஒன்றை இழந்துவிடுவார்களோ என்ற கவலை.

    இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு தோன்றியது.

    என் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் JOMO-வை உணர்கிறேன். ஏனெனில், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தைப் பிடிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை. நான் தவறவிட்டவற்றை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அனுபவித்தவற்றை நினைத்து நிறைவடைகிறேன். வெளிப்பயணத்தைவிட, அகப்பயணமே அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

    ஆனால், அடுத்த தலைமுறையை நினைக்கும்போது, FOMO என்னுள் எழுகிறது. அவர்கள் எதைப் பெறப் போகிறார்கள்? எதை இழக்கப் போகிறார்கள்? செயற்கை நுண்ணறிவு, வேலைவாய்ப்பு மாற்றங்கள், காலநிலைச் சவால்கள், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள்—இவற்றின் மத்தியில் அவர்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ற கவலை வருகிறது.

    எனவே, எனது வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில்,

    “எனக்காக நான் JOMO-வில் வாழ்கிறேன்; ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக்காக நான் FOMO-வில் சிந்திக்கிறேன்.”

    ஒருவேளை இதுதான் வயது தரும் ஞானமாக இருக்கலாம்.

    எதிர்காலத்தைப் பற்றி அச்சப்படுவதற்காக அல்ல; அதற்குத் தயாராக ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் இந்தச் சிந்தனைகள்.

    இந்த ஒரு வரி உங்கள் முழு கட்டுரையின் சுருக்கமாக இருக்கலாம்:
    “என் வாழ்க்கையில் அகப்பயணம் எனக்கு JOMO-வைத் தந்தது; ஆனால் அடுத்த தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை நினைக்கும்போது, என் மனதில் எழுவது FOMO