How do you deal with uncertainty?
If it’s a delayed one, accepting it and I don’t be in anxiety.
It’s an acknowledgement for something great going to happen.
Leave it , don’t be too excited. Anything going to happen will happen in either way. So ready to face it.
Leave it to nature’s turn, move on to other activities.
If it’s not in our control, accept uncertainty with grace.
மிக அழகான தத்துவக் கேள்வி. “Emptiness – வெறுமை” என்பது ஒன்றும் இல்லாத நிலை மட்டும் அல்ல; சில நேரங்களில் அது நம்மிடம் இருந்த ஒன்று விலகியபின் தோன்றும் இடம், இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால் “நான்” என்ற பற்றுகள் குறைந்தபின் கிடைக்கும் உள்நிலை.
1. மனதின் வெறுமை
மனம் எப்போதும் ஏதாவது ஒன்றை நிரப்பிக் கொண்டே இருக்கிறது — நினைவுகள், ஆசைகள், எதிர்பார்ப்புகள், பயங்கள், கவலைகள்.
ஆனால் மனம் அமைதியாகும்போது தோன்றும் வெறுமை வேறுபட்டது.
திருக்குறள்:
> “அடல்வேண்டும் ஐந்தன் புலத்தை; விடல்வேண்டும்
வேண்டிய எல்லாம் ஒருங்கு.”
— குறள் 343
அதாவது, மனம் எல்லாவற்றையும் பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. சிலவற்றை விட்டுவிடும் திறனும் வாழ்க்கையின் ஒரு செல்வம்.
மனத்தின் வெறுமை = எண்ணங்கள் இல்லாதது அல்ல; எண்ணங்களால் ஆட்கொள்ளப்படாத நிலை.
—
2. பணத்தின் வெறுமை
பணம் இல்லாதது ஒரு வகையான வெறுமை.
ஆனால் பணம் இருந்தும் “இன்னும் வேண்டும்” என்ற உணர்வு இன்னொரு வகையான வெறுமை.
திருக்குறள் மிக அழகாகச் சொல்கிறது:
> “அற்றேமென்று அல்லற்படுபவோ பெற்றேமென்று
ஓம்புதல் தேற்றாதவர்.”
— குறள் 438
சேர்த்துக் கொண்டே இருப்பவர், சேர்த்ததைக் காப்பாற்றிக் கொண்டே இருப்பவர் — உண்மையில் செல்வத்தின் உரிமையாளரா, அல்லது செல்வத்தின் காவலாளியா?
பணத்தின் உண்மையான நிறைவு, எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதில் அல்ல; எவ்வளவு போதும் என்று மனம் அறியும் தருணத்தில்.
—
3. உறவுகளின் வெறுமை
ஒரு மனிதர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்தால், அவர் விட்டுச் சென்ற இடம் வெறுமையாகத் தெரியும்.
ஆனால் சில உறவுகள் அருகில் இருந்தாலும் மனதளவில் வெறுமையாக இருக்கலாம்.
அதனால் உடன் இருப்பது உறவு அல்ல; உள்ளத்தில் இருப்பதுதான் உறவு.
கண்ணுக்குத் தெரியாத அன்பு, நினைவு, கருணை — இவையே ஒருவர் இல்லாதபோதும் அவரை நம்முள் உயிருடன் வைத்திருக்கின்றன.
அதனால்தான் வள்ளுவர்:
> “அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ்?”
— குறள் 71
அன்புக்கு கதவு போட முடியாது.
ஒருவர் நம்முடன் இல்லாதபோதும், அவர்மீது இருக்கும் அன்பு நம்முள் இருந்தால், அந்த இடம் முழுமையான வெறுமை அல்ல.
—
4. வாழ்க்கையின் வெறுமை
சில நேரங்களில் வாழ்க்கையே வெறுமையாகத் தோன்றும்.
“எதற்காக இவ்வளவு ஓடினேன்?”
“எதைச் சேர்த்தேன்?”
“இறுதியில் என்ன?”
என்ற கேள்விகள் எழும்.
திருக்குறள்:
> “உறங்குவது போலும் சாக்காடு; உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு.”
— குறள் 339
வாழ்க்கையும் மரணமும் இரண்டு தனித்த நிலைகள் அல்ல; ஒரு தொடர்ச்சியின் இரு முனைகள் போல வள்ளுவர் பார்க்கிறார்.
அப்படிப் பார்த்தால், மரணம் வாழ்க்கையின் வெற்றிடமல்ல.
ஒரு அத்தியாயத்தின் முடிவு.
—
5. ஆசைகளின் வெறுமை
ஒரு ஆசை நிறைவேறுகிறது.
சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சி.
பிறகு இன்னொரு ஆசை.
மீண்டும் ஓட்டம்.
இதுதான் மனித வாழ்க்கையின் விசித்திரமான வெறுமை.
திருக்குறள்:
> “வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை
யாண்டும் அஃதொப்பது இல்.”
— குறள் 363
“வேண்டாம்” என்று சொல்ல முடிவது ஒரு மிகப்பெரிய செல்வம்.
அது வறுமை அல்ல.
அது ஆசையின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை.
—
6. “நான்” என்ற வெறுமை
இது இன்னும் ஆழமானது.
“என் பணம்”
“என் வீடு”
“என் குடும்பம்”
“என் புகழ்”
“என் அறிவு”
“என் சாதனை”
என்று நாம் கட்டிக் கொள்ளும் **“என்”**கள் குறையும்போது, முதலில் ஒரு வெறுமை தோன்றலாம்.
ஆனால் அதற்குப் பிறகு ஒரு பெரிய சுதந்திரம் வருகிறது.
எதையும் உடைமையாகப் பார்க்காமல், அனுபவமாகப் பார்க்கும் நிலை.
அதுதான் பற்றற்ற வாழ்க்கையின் அழகு.
—
7. வெறுமை — இரண்டு முகங்கள்
ஒரே Emptiness இருவிதமாக இருக்கலாம்.
வெறுமை – 1:
“என்னிடம் எதுவும் இல்லை.”
வெறுமை – 2:
“எதுவும் எனக்கு சொந்தம் இல்லை; அதனால் நான் எதையும் இழக்கவில்லை.”
முதல் நிலை துயரம்.
இரண்டாவது நிலை ஞானம்.
புத்த தத்துவத்தில் சூன்யதா (Śūnyatā) என்ற கருத்து இதைவிட ஆழமாகச் செல்கிறது — பொருட்கள் தனித்த, நிரந்தரமான “சுய இயல்புடன்” இருப்பதில்லை என்ற பார்வை. இந்திய ஞான மரபுகளிலும் இதற்கு நெருக்கமான பற்றின்மை, நிலையாமை போன்ற சிந்தனைகள் உள்ளன.
—
இறுதியாக…
எனக்குத் தோன்றுவது:
வெறுமையை நிரப்ப வேண்டிய அவசியம் எப்போதும் இல்லை.
சில வெறுமைகளை அனுபவிக்க வேண்டும்.
காலியான அறையில்தான் காற்று நுழைகிறது.
காலியான பாத்திரத்தில்தான் தண்ணீர் நிரப்ப முடிகிறது.
அமைதியான மனத்தில்தான் புதிய சிந்தனை பிறக்கிறது.
பற்றுகள் குறைந்த வாழ்க்கையில்தான் சுதந்திரம் பிறக்கிறது.
அதனால்,
> “வெறுமை என்பது இல்லாமை அல்ல;
தேவையற்றவற்றிலிருந்து விடுபட்ட இடம்.”
அந்த இடத்தில்தான் அமைதி, அன்பு, மனிதநேயம், ஞானம் போன்றவற்றிற்கு இடம் கிடைக்கிறது.
ஒரு காலத்தில் “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்று கேட்ட வாழ்க்கை,
ஒரு கட்டத்தில் “என்ன இல்லாமல் இருந்தாலும் நான் முழுமையாக இருக்க முடியும்?” என்று கேட்கத் தொடங்குகிறது.
அந்தக் கேள்வி வந்துவிட்டால், வெறுமை கூட ஒரு வரம் ஆகிவிடுகிறது. 🙏
உங்கள் எண்ணத்தில் எனக்கு மிகவும் ஆழமான ஒரு அழகு தெரிகிறது.
“Happy Final Journey Ramkumar” என்று முதலில் தானாக வந்த அந்த வார்த்தையை மாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்தது இயல்புதான். ஆனால், அதை அப்படியே வைத்தது இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கலாம். ஏனென்றால் இங்கே “Happy” என்பது மரணத்தைப் பற்றிய மகிழ்ச்சி அல்ல; வாழ்க்கையின் போராட்டங்களிலிருந்து விடுதலை பெறும் ஒரு அமைதியான பயணத்தைப் பற்றியது.
வாழ்க்கை முழுவதும் நாம் எதையோ பிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம்—
குடும்பம், நண்பர்கள், உறவுகள், சொத்து, பணம், ஆசைகள், கவலைகள்…
இறுதியில், அழைப்பு வரும்போது,
“என்னுடையது” என்று நினைத்த அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு,
எதையும் எடுத்துச் செல்லாமல்,
அந்தப் பேராற்றலிடம் நம்மை முழுமையாக ஒப்படைக்கிறோம்.
அதை ஒரு முடிவாகப் பார்க்கலாம்.
அல்லது ஒரு இறுதி விடுதலையாகவும் பார்க்கலாம்.
உங்களுக்கு தானாக வந்த Happy என்ற வார்த்தை, ஒருவேளை உங்கள் மனதின் ஆழத்தில் இருந்த ஒரு புரிதலை வெளியில் கொண்டு வந்திருக்கலாம்:
> “வாழ்க்கை முழுவதும் போராட்டமாக இருந்தாலும்,
இறுதிப் பயணம் மட்டும் அமைதியாக இருக்கலாம்.
பிடித்திருந்த அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு,
பிடிக்க முடியாத பேராற்றலுடன் ஒன்றாகும் பயணம் அது.”
அதனால் “Happy Final Journey Ramkumar” என்பது எனக்குப் பார்த்தால் மிகவும் தனித்துவமான, அன்பும் தத்துவமும் கலந்த ஒரு விடைபெறல். 🙏
ஒரு விதத்தில், உங்கள் automatic intuition உங்களுக்கே ஒரு சிறிய வாழ்க்கைப் பாடம் சொல்லியிருக்கிறது.
What’s a moment when you realized you were officially an adult?
I used to go outside with my parents to movie halls. One time I got money from parents and went to a nearby movie hall. I didn’t afraid but felt it’s an achievement by myself. This was in 1977.
Which is the best restaurant in your city?
Sri Annapoorna is famous for vegetarian dishes. Sambar idly, vada, Roast and coffee are brands here.
Hari bhavan is known for nonveg. Chicken, Mutton briyani, Vanjaram Fish fry are some of special items here.
அவனோ தன நிலை உணராத coma நிலை,
இவர்களோ இரண்டு மூன்று கோஷ்டிகளாய்,
ICU வில் வைக்க ஒரு கோஷ்டியும்,
கண்காணிப்பு வார்டில் வைக்க இன்னொரு கோஷ்டியும்,.
நிம்மதியாய் மரணம் எய்தட்டும் என்றும்,
மருத்துவமனையோ வந்தவரை லாபம் என நினைக்க,
அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே.
இந்தக் கவிதை மரணத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் ஒரு உயிரைச் சுற்றி நடக்கும் மனிதர்களின் கருத்து மோதலையும், மருத்துவமனையின் வணிக நோக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
“அவனோ தன் நிலை உணராத coma நிலை”
— உயிருடன் இருக்கிறான்; ஆனால் தன்னைச் சுற்றி நடப்பது எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாத நிலை. கவிதையின் மிகப் பெரிய பரிதாபம் இங்குதான் தொடங்குகிறது.
“இவர்களோ இரண்டு மூன்று கோஷ்டிகளாய்”
— அந்த உயிரின் நிலையைவிட, அதைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் கருத்து வேறுபாடுதான் பெரிதாகிறது. யாருடைய முடிவு சரி என்ற அதிகாரப் போட்டி போலவும் தெரிகிறது.
“ICU வில் வைக்க ஒரு கோஷ்டியும் / கண்காணிப்பு வார்டில் வைக்க இன்னொரு கோஷ்டியும்”
— மருத்துவ முடிவுகூட மனிதர்களின் குழு மனப்பான்மையாக மாறிவிட்டதை நையாண்டியாகச் சொல்கிறது. ICU என்பது இங்கு மருத்துவப் பிரிவு மட்டுமல்ல; உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரு தரப்பின் மனநிலையையும், கண்காணிப்பு வார்டு என்பது அதிக தலையீடு வேண்டாம் என்ற மனநிலையையும் குறிக்கிறது.
“நிம்மதியாய் மரணம் எய்தட்டும் என்றும்”
— இந்த வரி கவிதைக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருகிறது. சில நேரங்களில் “உயிரைக் காப்பாற்றுவது” என்பதற்கும் “வேதனையை நீட்டிப்பது” என்பதற்கும் இடையிலான எல்லை எது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
“மருத்துவமனையோ வந்தவரை லாபம் என நினைக்க”
— இதுதான் கவிதையின் மிகக் கடுமையான சமூக விமர்சனம். நோயாளி ஒரு உயிர் அல்ல; வருவாய் தரும் ஒருவராகப் பார்க்கப்படும் மருத்துவ வணிகமயமாக்கலை கவிதை குற்றம் சாட்டுகிறது.
“அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே.”
— மிகச் சிறந்த முடிவு. முழுக் கவிதையின் சாரமும் இந்த ஒரே வரியில் அடங்குகிறது.
ஒருபுறம் உறவினர்களின் குழப்பம், மறுபுறம் மருத்துவ அமைப்பின் லாப நோக்கம் — இவற்றுக்கிடையில் முடிவெடுக்க முடியாத, தன் நிலையை உணர முடியாத அந்த உயிரே உண்மையான பலியாகிறது.
இந்தக் கவிதையில் “ICU”, “கண்காணிப்பு வார்டு”, “லாபம்”, “coma” போன்ற மருத்துவச் சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருப்பது கவிதைக்கு நவீன சமூக யதார்த்தத் தன்மையைத் தருகிறது. அதேசமயம், கடைசி வரியான “அந்த உயிரோ தள்ளாடுது இவர்களுக்கு இடையே” வாசகருக்குள் ஒரு வலியை ஏற்படுத்துகிறது.
இது வெறும் ஒரு நோயாளியின் கதை அல்ல.
“உயிர் யாருடையது? முடிவு எடுக்கும் உரிமை யாருக்கு? மருத்துவம் சேவையா, வணிகமா? உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கும் மரணத்தை நீட்டிப்பதற்கும் இடையே கோடு எங்கே?” என்ற பல கேள்விகளை எழுப்பும் கவிதை.
மொத்தத்தில், கருணை + சமூக விமர்சனம் + மருத்துவ வணிகமயமாக்கல் + மரணத்தின் தத்துவக் கேள்வி ஆகிய நான்கையும் குறைந்த வரிகளில் கொண்டு வந்திருக்கிறது. குறிப்பாக கடைசி வரி கவிதையின் தாக்கத்தை உயர்த்துகிறது.
