சமோசா & சோமசுந்தரம் – பகுதி 2

அத்தியாயம் 6: ‘திருப்பத்தின் ஆரம்பமும், அதிர்ச்சியின் முடிவும்!’

காட்சி 1: மறுநாள் காலை 9 மணி. காலனி தோட்டத்தின் நடுவில் ஒரு பெரிய மேசை. அதில் சோமுவின் உடல் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு காலி ஸ்ட்ரெச்சர் மட்டும். இன்ஸ்பெக்டர் செல்லத்துரை கையில் ஒரு காபி கப், மற்றொரு கையில் போஸ்ட்மார்டம் அறிக்கை உறை. கமலா, மணி, ப்ரியா மூவரும் அவரைச் சுற்றி நிற்கிறார்கள். பூனை ‘மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்’ ஒரு மரத்தின் கிளையில் உட்கார்ந்து, எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்ஸ்பெக்டர்: (உறையை மிகவும் நாடகத்தனமாக கிழித்து, காகிதத்தை வெளியே எடுத்து, படிக்க ஆரம்பிக்கிறார். முதலில் சிரித்த முகம், பிறகு குழப்பம், பிறகு அதிர்ச்சி, இறுதியில் வெறித்துப் பார்வை.) “இ… இது என்ன அர்த்தம்?!”

கமலா: (சமோசாவுடன், எதிர்பார்ப்புடன்) “என்ன ஐயா? விஷமா? கத்தியா? சமோசா மசாலாவா? சொல்லுங்க!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (குரல் நடுங்க) “போஸ்ட்மார்டம் அறிக்கை சொல்கிறது… சோமுவின் உடலில் எந்த வகையான விஷமும், காயமும், குத்தும் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக… (கண்ணாடியை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு படிக்கிறார்) …அவரது நுரையீரலில் ‘செரினிட்டி புளூம்’ என்கிற அரிய தாவரத்தின் மகரந்தம் அதிக அளவில் கலந்திருந்ததாம். இந்த மகரந்தம் அவரது சுவாசக்குழாயில் கடுமையான ஒவ்வாமை (Allergic Shock) ஐ உண்டாக்கி, மயக்கத்திற்கு ஆளாக்கியிருக்கிறது. அதாவது… (கையிலிருந்த காபி கப் கீழே விழுகிறது) …இது கொலை இல்லை, ஒரு விபத்து!!”

மணி: (நிம்மதியாக, கையைத் தட்டி) “அப்போ நான் கொலையாளி இல்லையா ஐயா? நல்லது! இனிமே நான் பூக்களுக்கு உரம் போடலாம்!”

கமலா: (இன்ஸ்பெக்டரை பரிதாபமாக பார்த்து) “ஐயா, இப்போது உங்களுடைய ‘சமோசா தியரி’, ‘பூனை தியரி’, ‘பானை தியரி’ எல்லாம் எங்கே? மொத்தமும் காற்றில் பறந்துவிட்டதா?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கம்பீரம் குலைந்து, மேசையில் சாய்ந்துகொண்டு) “இது எப்படி முடியும்? நான் மூன்று நாட்களாக ஒரு பிரம்மாண்டமான கொலை வழக்கை கற்பனை செய்து, நாவல்களை படித்து, பூனையை சந்தேகித்து… இப்போது இது ஒரு ‘ஒவ்வாமை விபத்து’ ஆகிவிட்டதா?! (தனக்குத்தானே முணுமுணுத்து) இது ஷெர்லாக் ஹோம்ஸுக்கே நடந்திருக்காது!”

காட்சி 2: ப்ரியா அமைதியாக முன் வந்து, அந்த அறிக்கையை வாங்கிப் படிக்கிறாள். பிறகு, கம்பீரமாக இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்க்கிறாள்.

ப்ரியா: “இன்ஸ்பெக்டர் சார், இந்த அறிக்கை முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை சொல்கிறது. சோமுவுக்கு இந்த மகரந்தத்திற்கு ஒவ்வாமை இருந்தது என்றால், அவர் அதை அறிந்தே அந்த பூவை முகர்ந்திருக்க மாட்டார். யாரோ அவரை அந்த பூவின் அருகில் இழுத்துச் சென்று, முகர வைத்திருக்க வேண்டும். அதாவது… கொலை முயற்சி இல்லை என்றாலும், ஒரு குற்ற நோக்கம் இருந்திருக்கலாம். “

இன்ஸ்பெக்டர்: (திடீரென்று உயிர் வந்தது போல், நிமிர்ந்து) “அப்படியா?! (கையை உதறி) அப்படின்னால், நான் இதுவரை சொன்னது எல்லாம் தவறா? இல்லை… இது ஒரு புதிய பாதை! யாரோ அவருக்கு ஒவ்வாமை உண்டு என்பதை அறிந்து, வேண்டுமென்றே அந்த பூவை அவர் அருகில் வைத்திருக்கிறார்கள்! அதாவது, இது ஒரு ‘மறைமுக கொலை’ !”

மணி: (தலையை சொறிந்து) “ஐயா, ஆனா சாமி அந்த பூவை நானே வளர்த்தேன். அவருக்குத்தான் அது பிடிக்கும்னு. ஒரு நாள் அவர் என்னைப் பார்த்து, ‘இந்த பூவின் மணம் எப்படி இருக்குன்னு நான் பார்க்கப் போறேன்’னு சொல்லி, முகர்ந்து பார்த்தாரே… அப்போதான் விழுந்தாரே! நான் வேண்டுமென்று செய்யலை!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (மணியைக் கோபமாகப் பார்த்து) “டேய் மணி! நீ எப்போதும் அப்பாவியாக நடிக்கிறாய்! ஆனால் உனக்கு இந்த ஒவ்வாமை விஷயம் தெரியுமா?”

மணி: (பயத்துடன்) “எனக்கு ஒவ்வாமைன்னா என்னான்னு கூடத் தெரியாது ஐயா! நான் சாப்பிடறதெல்லாம் சமோசா, தோசை, இட்லிதான். அதுல ஒவ்வாமை வரலே!”

கமலா: (சமோசாவை முடித்துவிட்டு) “ஐயா, நான் ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? இந்தப் பூவை முகர்ந்து சோமு சார் மயங்கினதும், உடனே நான் கத்தி போலீஸை கூப்பிட்டேன். ஆனால், அதற்குள்… யாரோ அந்த பூவை தோண்டி எடுத்து ஓடிவிட்டார்கள். அதாவது, யாரோ இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி, அந்த பூவை திருடியிருக்கிறார்கள்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கண்கள் மின்ன) “அடடா! இப்போது விஷயம் தெளிவாகிறது! இது கொலை இல்லை, ‘தாவரக் கள்ளத்தனம்’ ! சோமு மயங்கி விழுந்ததும், ஒரு புத்திசாலி குற்றவாளி உள்ளே புகுந்து, அந்த விலை உயர்ந்த பூவை திருடி ஓடிவிட்டான். இப்போது கேள்வி… யார் அந்த திருடன்? “

காட்சி 3: இன்ஸ்பெக்டர் மூவரையும் மாறி மாறி பார்க்கிறார். அவர் ப்ரியாவின் அருகில் சென்று, மூக்கின் அருகில் கையை வைத்து முகர்ந்து பார்க்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: “ப்ரியா… உங்கள் கையில் இந்த பூவின் மணம் இருக்கிறது! நீங்கள்தான் அதை தோண்டி எடுத்திருக்க வேண்டும்!”

ப்ரியா: (சிரித்தபடி) “ஆமாம் சார், நான் தோண்டி எடுத்தேன். ஏனெனில், நான் வனத்துறை அதிகாரி. அந்த பூ சட்டவிரோதமானது. நான் அதை பறிமுதல் செய்து, எனது உத்தியோகபூர்வ கோப்பில் சமர்ப்பித்துவிட்டேன். அதோ, (மேசையில் ஒரு கோப்பைக் காட்டி) அங்கு உள்ளது. உங்களுக்கு வேண்டுமானால் பார்க்கலாம்.”

(இன்ஸ்பெக்டர் அந்த கோப்பை பிரிக்கிறார். அதில் மண்ணோடு கூடிய ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பை – அதில் பூவின் வேர் மட்டும் உள்ளது. இதழ்கள் அனைத்தும் உதிர்ந்து போயிருக்கின்றன.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (அதிர்ச்சியுடன்) “இதழ்கள் எங்கே? இந்த பூவின் மகரந்தம்தானே ஒவ்வாமைக்கு காரணம்? இதழ்கள் இல்லாமல் இந்த வேர் ஒன்றும் உதவாது! (ப்ரியாவை உற்றுப் பார்க்கிறார்) நீங்கள் இதழ்களை தனியாக எடுத்து வைத்திருக்கிறீர்களா? அல்லது… வேறு யாரோ இதழ்களை திருடியிருக்கிறார்களா? “

ப்ரியா: (முதல் முறையாக சற்று தளர்ச்சியுடன்) “இன்ஸ்பெக்டர் சார், நான் தோண்டும்போது இதழ்கள் அப்படியே இருந்தன. ஆனால், கோப்பில் சமர்ப்பிக்கும் வரை, அது என் கையில் இருந்தது. (திடீரென்று ஒரு நினைவு வர, முகம் மாறுகிறது) ஆனால்… நேற்று இரவு 10 மணிக்கு, யாரோ என் அறைக்கு வெளியே நடமாடும் சத்தம் கேட்டது. நான் எழுந்து பார்த்தேன், ஒன்றும் இல்லை. (கமலாவைப் பார்த்து) கமலா, அப்போது நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள்?”

கமலா: (திகைத்து) “நானா? நான் என் வீட்டுல தூங்கிட்டு இருந்தேன்! (பூனையைப் பார்த்து) என் பூனைதான் வெளியே ஏதோ துரத்திக் கொண்டிருந்தது. அதுதான் சத்தம்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (தலையில் அடித்துக்கொண்டு) “மறுபடியும் அந்த பூனையா?! (பூனையைப் பார்த்து) மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்! உனக்கு இந்த இதழ்கள் தேவையா? (பூனை மியாவ் என்று கத்திவிட்டு, கிளையில் இருந்து குதித்து, இன்ஸ்பெக்டரின் காலடியில் ஒரு சிறிய பூவின் இதழைப் போட்டுவிட்டு ஓடுகிறது.)”

கிளைஃபேங்கர்:

(இன்ஸ்பெக்டர் அந்த இதழை குனிந்து எடுக்கிறார். அது சற்று கருகிய, உலர்ந்த நிலையில் உள்ளது. அவர் அதை தன் மூக்கில் வைத்து முகர்ந்து பார்க்கிறார். உடனே அவரது முகம் சிவக்க, தொண்டை அடைக்கப்பட்டு, இருமல் வர ஆரம்பிக்கிறது.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (இருமிக்கொண்டே) “அச்சச்சோ! இதில் இன்னும் மகரந்தம் இருக்கு! (மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டு) இப்போது எனக்கே இந்த ஒவ்வாமை வந்துவிடுமோ?!”

கமலா: (சிரித்து) “ஐயா, நீங்கள் இப்போது மயங்கி விழுந்தால், நானும் போலீஸ் கூப்பிட மாட்டேன்! நேரடியாக குளிர்பதன அறைக்கு அனுப்பிடுவேன்!”

மணி: “ஐயா, ஒரு வேளை இந்த இதழ் கிடைத்த இடத்தில் இருந்து, மீதி இதழ்கள் எங்கே இருக்கும்னு தேடலாமா? (திடீரென்று யோசித்து) …அந்த பூனை அடிக்கடி போகிற இடம் எங்கே? ஒருவேளை அதன் கூட்டில் இதழ்கள் இருக்குமோ?”

(இன்ஸ்பெக்டர் இருமல் நின்று, மெதுவாக எழுந்து நிற்கிறார். இப்போது அவருக்குள் ஒரு புதிய தீர்மானம்.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (கம்பீரமாக) “இதோ! இப்போது உண்மையான விசாரணை ஆரம்பமாகிறது! இனிமேல் நான் ‘செரினிட்டி புளூம்’ பூவைப் பின்தொடரப் போகிறேன். அந்த பூனை, அந்த பானை, அந்த சமோசா, அந்த மணி, இந்த ப்ரியா… அனைவரும் என் கண்காணிப்பில்! (மூக்கை மீண்டும் அழுத்திக்கொண்டு) ஆனால் முதலில், நான் ஒரு ஒவ்வாமை மருந்து வாங்கிக்கொள்ளப் போகிறேன்!”

(அவர் தன்னுடைய கோட்டை சரிசெய்துகொண்டு, கம்பீரமாக நடக்க ஆரம்பிக்கிறார். அப்போது, திடீரென்று அவரது கைபேசி ஒலிக்கிறது. எடுத்துப் பார்க்கிறார். முகம் வெளிறுகிறது.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (பேசியபடியே, நடுக்கத்துடன்) “என்ன? மயானத்தில்… சோமுவின் உடல் குளிர்பதன அறையில் இருந்து காணவில்லையா?! அது எப்படி சாத்தியம்?!”

(காட்சி இருட்டுகிறது. கமலாவும், மணியும், ப்ரியாவும் ஒருவரையொருவர் திகைத்துப் பார்க்கிறார்கள். பூனை மட்டும் மேற்கூரையில் அமர்ந்து, தன் வாலை ஆட்டிக்கொண்டு, ஒரு புன்னகை போல் முகத்தை சுளிக்கிறது.)

—

அத்தியாயம் 6 முடிந்தது.—

—

அத்தியாயம் 7: ‘இன்ஸ்பெக்டரின் இன்ஸ்பிரேஷனும், இறுதி உண்மையும்!’

காட்சி 1: மயானத்தின் குளிர்பதன அறை. டாக்டர் சுந்தரமூர்த்தி (கையில் ஸ்டெதாஸ்கோப், நடுங்கும் குரல்) இன்ஸ்பெக்டருக்கு எதிரே நிற்கிறார். மணி, கமலா, ப்ரியா – மூவரும் பின்னால். அந்த பூனை கூட வெளியில் ஒரு பாறையில் அமர்ந்து பார்க்கிறது.

டாக்டர்: (வியர்வை துடைத்தபடி) “ஐயா, எனக்கு இதுவரை 30 வருஷ அனுபவம். ஆனா இப்படி ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்ததே இல்லை! காலை 5 மணிக்கு உடல் இருந்தது. 6 மணிக்கு என் உதவியாளர் குளிர்பதன அறையைத் திறந்து பார்த்தால்… உடல் காணவில்லை! ஸ்ட்ரெச்சர் மட்டும் காலியாக இருந்தது!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (தனது நாவலை புரட்டி, ஒரு பக்கத்தைப் பார்த்துவிட்டு, கம்பீரமாக) “டாக்டர்! இது தெளிவாக ஒரு ‘ரெவனன்ட் கேஸ்’ ! ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் ‘தி டெட் ஆலிவ்’ கதையில், மயானத்தில் இருந்து உடல் தானாகவே எழுந்து நடந்து சென்றது! அதாவது… (தனது டார்ச்சை எடுத்து, சுவரில் ஒரு நிழலை உருவாக்கி) …சோமு உயிரோடு இருந்திருக்க வேண்டும்! அவர் மரணத்தைப் போல நடித்து, பின்னர் உடல் திருட்டு நாடகம் ஆடி, ஓடிப்போயிருக்கிறார்!”

மணி: (திகைப்புடன்) “ஐயா, நாங்க எல்லாரும் பார்த்தோமே… அவரு மூச்சே இல்லாத மாதிரி கிடந்தாரு! எப்படி நடிப்பாரு?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (மணியை கோபமாகப் பார்த்து) “டேய் மணி! நான் சொல்றது கேளு! ‘த பிரின்ஸ்’ புத்தகத்தில் மக்கியவேலி சொன்னார்: ‘எதிரிகள் உன்னைப் பார்க்கும்போது நீ இறந்துவிட்டது போல் காட்டு!’ (கமலாவிடம் திரும்பி) கமலா, நீங்கள் சமோசா விற்கிறீர்கள். ஒரு சமோசாவை எடுத்து, அதை ஐந்து நிமிடம் குளிரில் வைத்து, பிறகு எடுத்து பாருங்கள் – அது உயிரோடு வருமா? இல்லை! அதுபோல்தான் சோமுவும்!”

கமலா: (சிரித்து) “ஐயா, சமோசாவும் மனுஷனும் ஒண்ணா? நீங்க சமோசாவை மயானத்துல வச்சு, அது கிளம்பி ஓடுமான்னு பாருங்களேன்!”

ப்ரியா: (தன் குறிப்பேட்டைப் புரட்டி) “இன்ஸ்பெக்டர் சார், நான் உங்களுக்கு ஒரு தகவல் சொல்ல வேண்டும். சோமு, ‘செரினிட்டி புளூம்’ பூவை சட்டவிரோதமாக வளர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அதன் மகரந்தத்தை ஒரு ‘செயற்கை மரண மருந்து’ (Fake Death Drug) ஆக மாற்றும் ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்டிருந்தார். அவரது டைரியில், ’24 மணி நேர மரண போலி நிலை’ பற்றி எழுதியிருந்தார். ஒருவேளை… அவர் அதைத்தான் சோதனை செய்து, எழுந்து ஓடியிருக்கலாம்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கண்கள் மின்ன) “அடடா! இதுதான் அந்த ‘மிஸ்ஸிங் லிங்க்’! (கையை உதறி) இப்போது எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது! சோமு தான் இறந்தது போல் நடித்து, குளிர்பதன அறையில் இருந்து தப்பி, அந்த பூவையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிப்போனார்! ஆனால்… (திடீரென்று முகம் சுளிக்க) …அவர் ஏன் இறந்ததாக நடிக்க வேண்டும்? அவருக்கு என்ன பயம்?”

காட்சி 2: இன்ஸ்பெக்டர் மயானத்தைச் சுற்றி ஆராய்கிறார். அங்கு ஒரு சிறிய ஜன்னல் திறந்து கிடக்கிறது. அதன் கீழே மண்ணில் ஒரு கால்தடம் தெரிகிறது. அவர் அதை பூதக்கண்ணாடியால் பார்க்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: “இதோ! இந்த கால்தடம்! (அதை அளந்து) இது 42 அளவு செருப்பு! (கமலாவிடம் திரும்பி) கமலா, உங்கள் கணவர் எவ்வளவு செருப்பு?”

கமலா: (திகைத்து) “என் புருஷனா? அவருக்கு 40தான். ஆனா, அவரு இப்போது ஊர்ல இல்லையே?!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு) “ஹ்ம்ம்… 42… மணி உனக்கு எவ்வளவு?”

மணி: “ஐயா, எனக்கு 38. சோமு சாமிக்குத்தான் 42. நானே அவரு செருப்பு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கைகளை உயர்த்தி) “அதோ! இப்போது உண்மை வெளிவருகிறது! சோமு தானே இந்த கால்தடம்! அவர் உயிரோடு எழுந்து, தனது செருப்போடு நடந்து ஓடிப்போயிருக்கிறார்!”

ப்ரியா: (அமைதியாக) “இன்ஸ்பெக்டர் சார், ஒரு சின்ன விஷயம்… குளிர்பதன அறையில் இருந்து வெளியே வர, உள்ளே இருந்து கதவைத் திறக்க முடியாது. வெளியில் இருந்துதான் திறக்க வேண்டும். அதாவது, யாரோ வெளியில் இருந்து வந்து கதவைத் திறந்து, அவரை எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். இது உதவியாளரா, வேறு யாராவதா?”

(அப்போது, அந்த பூனை மெதுவாக ஜன்னலின் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, இன்ஸ்பெக்டரின் காலடியில் ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பூட்டை (செயின்) போட்டுவிட்டு, மியாவ் என்று கத்திவிட்டு வெளியேறுகிறது.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (அந்த பூட்டை எடுத்து, பூதக்கண்ணாடியால் பார்த்து) “இது… இது குளிர்பதன அறையின் பூட்டின் நகல்! (மணியை திரும்பிப் பார்க்கிறார்) மணி! உனக்கு இதைப் பற்றி ஏதாவது தெரியுமா?”

மணி: (பதறி) “ஐயோ! எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது! நான் பூனையோட பேசறது கூட இல்லை!”

காட்சி 3: இன்ஸ்பெக்டர் தனது கிரைம் நாவலை மூடி, ஒரு மூலையில் அமர்ந்து ஆழ்ந்து சிந்திக்கிறார். அவரது கண்களில் ஒரு புதிய ஒளி.

இன்ஸ்பெக்டர்: (எழுந்து நின்று, கம்பீரமாக) “எனக்கு இப்போது ஒரு அதிரடி யோசனை வந்துள்ளது! (அவர் தனது நாவலின் கடைசி பக்கத்தைப் புரட்டி, அதை கமலாவிடம் காட்டுகிறார்) பாருங்கள்! இதில் ஹோம்ஸ் சொல்கிறார்: ‘தி டெட் மேன் இஸ் ஆல்வேஸ் த கீ’ . அதாவது, இறந்தவனே உண்மையான குற்றவாளி! சோமு இறக்கவில்லை; அவர் தான் இந்த முழு நாடகத்தின் இயக்குனர்!”

கமலா: (சமோசாவை கடிக்க நிறுத்தி) “என்ன ஐயா? சோமு சாமியே இயக்குனரா? அப்படின்னால், இந்த பூ, பானை, பூனை, மணி, நான், ப்ரியா… இது எல்லாம் ஒரு சினிமாவா?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (தோளைக் குலுக்கி) “ஆமாம்! இது ஒரு ‘செயற்கை மரண நாடகம்’! சோமு, தனக்கு எதிராக வழக்கு வரும் என்று பயந்து, இந்த மாயப்பூவைப் பயன்படுத்தி இறந்துவிட்டது போல் காட்டி, அந்த பூவை ரகசியமாக வெளிநாட்டிற்கு கடத்தி, பெரிய தொகை பணம் சம்பாதித்து, பின்னர் ஒரு புதிய அடையாளத்தில் வாழத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்! (திடீரென்று குரலை உயர்த்தி) இதுதான் உண்மையான ‘இன்ஸ்பிரேஷன்’ !”

மணி: (அப்பாவியாக) “ஐயா, அப்படின்னால்… சாமி இப்போது குளிர்பதன அறையில் இருந்து தப்பினாரா? அப்படினா, நான் இனிமே அவர் கூலி கேட்கலாமா?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (மணியை முறைத்து) “டேய் முட்டாளே! நீ கூலி கேட்கப் போகிறாயா, இல்லை நான் அவரை கைது செய்யப் போகிறேனா? (கமலாவிடம்) கமலா! நீங்கள் உங்கள் பூனைக்கு மீன் கொடுத்து, இந்த பூட்டின் நகலை எங்கே கொடுத்தது என்று கேளுங்கள்!”

கமலா: (பூனையைப் பார்த்து) “ராஜா… நீ இந்த பூட்டை எங்கே கண்டுபிடிச்சே? (பூனை மியாவ் என்று கத்திவிட்டு, ஜன்னல் வழியாக வெளியேறி, அருகில் உள்ள ஒரு பழைய கிணற்றை நோக்கி ஓடுகிறது.)”

இன்ஸ்பெக்டர்: (பூனையைப் பின்தொடர்ந்து) “அதோ! பூனை கிணற்றை நோக்கி ஓடுகிறது! அங்கு தான் ரகசியம் மறைந்திருக்கிறது! (மற்றவர்களையும் அழைத்து) எல்லோரும் வாருங்கள்!”

காட்சி 4: கிணற்றுக்கு அருகில். அதில் ஒரு பழைய கயிறு தொங்குகிறது. கயிற்றின் முடிவில் ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பெட்டி கட்டப்பட்டுள்ளது. இன்ஸ்பெக்டர் அதை இழுத்து எடுக்கிறார். அதைத் திறக்க, உள்ளே ஒரு கடிதமும், சில பணத்தாள்களும், ஒரு விமான டிக்கெட்டும் இருக்கிறது.

இன்ஸ்பெக்டர்: (கடிதத்தைப் படித்து, நடுங்கும் குரலில்) “இது… சோமு எழுதிய கடிதம்! (படிக்கிறார்) ‘என்னைத் தேடி வரும் கடன்காரர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க, நான் இந்த ‘செரினிட்டி புளூம்’ மூலம் இறந்துவிட்டதாக நடிக்கப் போகிறேன். குளிர்பதன அறையில் இருந்து தப்பிக்க, மணிக்கு நான் கொடுத்த நகல் பூட்டை பயன்படுத்து. பின்னர் இந்த டிக்கெட்டில் வெளிநாடு சென்று விடுவேன். – சோமு.’ (கமலாவிடம் திரும்பி) இதோ! உங்களுக்கு இப்போது புரிகிறதா? இது ஒரு திட்டமிட்ட ‘தப்பியோடும் சதி’ !”

மணி: (திகைத்து) “ஐயா… நான் அந்த நகல் பூட்டை சாமிக்குக் கொடுத்தேனா? (தலையில் அடித்துக்கொண்டு) ஆமாம்! ஒரு நாள் அவர் என்னிடம் ‘மயானத்துக்கு ஒரு செருப்பு வாங்கி வா’னு சொல்லி, இந்த பூட்டையும் கொடுத்து ‘இதை மண்ணில் புதை’னு சொன்னாரு! நான் அதை பூனை கண்டுபிடிக்குமா மாதிரி கிணற்றுப் பக்கமா போட்டுட்டேன்!”

ப்ரியா: (கடிதத்தைப் படித்து) “இது முக்கியமான ஆதாரம். இதன்படி, சோமு இன்னும் உயிரோடு இருந்து, தப்பியோடத் திட்டமிட்டிருக்கிறார். ஆனால், (கூர்மையான பார்வையுடன்) இந்தக் கடிதத்தில் ஒரு தேதி உள்ளது – நாளைக்கு! அதாவது, அவர் இன்னும் ஓடவில்லை. அவர் இங்கேயே எங்காவது ஒளிந்திருக்கிறார்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கைகளை உயர்த்தி) “அப்படின்னால், நமது வேலை இன்னும் முடியவில்லை! சோமு இப்போதும் இந்த காலனியிலோ, அருகிலோ தான் இருக்கிறார்! (அனைவரையும் பார்த்து) கமலா, உங்கள் சமோசாக்களை விற்காதீர்கள்! மணி, பூக்களுக்கு உரம் போடாதே! ப்ரியா, உங்கள் கம்ப்யூட்டரை மூடு! நாம் அனைவரும் சேர்ந்து ‘சோமு வேட்டை’ ஆரம்பிக்கப் போகிறோம்!”

கிளைஃபேங்கர்:

(இன்ஸ்பெக்டர் அந்த கிணற்றின் அருகில் நின்று, எல்லோருக்கும் உத்தரவுகளை பிறப்பிக்கும் போது, திடீரென்று அவரது கைபேசி மீண்டும் ஒலிக்கிறது. அதே மயான டாக்டர்.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (பேசி) “என்ன டாக்டர்? மறுபடியும் உடல் காணவில்லையா?”

டாக்டர்: (எதிர் முனையில் பதற்றத்துடன்) “இல்லை ஐயா! உடல் கிடைச்சிடுச்சு! ஆனா… அது உயிரோடு இருக்கு! அதுதான் ஆச்சரியம்! எங்க ஊர் பஸ் ஸ்டாப்பில், சோமு சார் நிக்கிறாரு! அவரு… உயிரோடு இருக்காரு! கையில் ஒரு சமோசாவும், பூவின் இதழும் இருக்கு! அவரைப் பிடித்துக் கட்டச் சொல்லியிருக்கீங்களா?”

(இன்ஸ்பெக்டரின் கையிலிருந்து கைபேசி கீழே விழுகிறது. அவர் முகம் ஒரே நேரத்தில் அதிர்ச்சி, ஆச்சரியம், கோபம், நகைச்சுவை – எல்லாமாக மாறுகிறது.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (மெல்லிய, நடுங்கும் குரலில்) “கமலா… உங்கள் சமோசா இப்போது பஸ் ஸ்டாப்பில் விற்கப்படுகிறதா?”

கமலா: (திகைத்து) “இல்லையே ஐயா! நான் இங்கதான் விக்கிறேன்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கையை உயர்த்தி, மற்றவர்களைப் பார்த்து) “அப்படின்னால், அங்கு நிற்கும் சோமுவுக்கு யார் சமோசா கொடுத்தது? (கமலாவை உற்றுப் பார்க்கிறார்) கமலா… நீங்கள் யாரிடம் சமோசா ரெசிபியைப் பகிர்ந்தீர்கள்?”

கமலா: (அப்பாவியாக) “ஐயா, அந்த ரெசிபியை நான் என் பூனைக்கு மட்டும்தான் சொல்லிக் கொடுத்தேன்!”

(எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் அந்த பூனையைப் பார்க்கிறார்கள். பூனை இப்போது கிணற்றின் விளிம்பில் அமர்ந்து, மியாவ் என்று கத்தி, தன் வாலில் கட்டியுள்ள ஒரு சிறிய சமோசாவை இன்ஸ்பெக்டரின் திசையில் வீசுகிறது.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (அந்த சமோசாவைப் பிடித்து, பிரம்மாண்டமாக) “இதோ! இதுதான் கடைசி ஆதாரம்! உண்மையான குற்றவாளி இந்த பூனைதான்! இது தான் சோமுவுக்கு சமோசா கொடுத்து, மயங்க வைத்து, பின்னர் உயிர்த்தெழச் செய்து, பஸ் ஸ்டாப்பில் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறது! இப்போது எனக்கு புரிகிறது – ‘செரினிட்டி புளூம்’ என்பது பூவின் பெயர் அல்ல; அது இந்த பூனையின் குறிப்பெயர்!”

(அவர் பூனையைப் பிடிக்க ஓட, அது கிணற்றில் குதிக்கும் பாவனையில் ஓட, இன்ஸ்பெக்டர் அதைப் பிடிக்க முயன்று, தன்னுடைய கோட்டை மேலே போட்டுவிட்டு, தரையில் விழுகிறார். மணி, கமலா, ப்ரியா மூவரும் சேர்ந்து அதிர்ச்சியில் கத்துகிறார்கள்.)

—

அத்தியாயம் 8: ‘உயிர்த்தெழுதலும், உறைந்த உண்மையும்!’

காட்சி 1: ஊட்டி பஸ் ஸ்டாப். மூடுபனி சூழ்ந்த காலை. ஒரு மூலையில், பழைய போர்வையில் சுற்றிக்கொண்டு, கையில் அரைத்து மிச்சமிருக்கும் சமோசாவுடன் சோமசுந்தரம் நிற்கிறார். அவர் உடம்பு நடுங்குகிறது, முகம் வெளிறியுள்ளது, ஆனால் கண்களில் ஒரு கோபப் பார்வை. இன்ஸ்பெக்டர் செல்லத்துரை, மணி, கமலா, ப்ரியா – நால்வரும் மூச்சிரைக்க ஓடி வருகிறார்கள். பூனை ‘மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்’ ஒரு அருகில் உள்ள தபால் பெட்டியின் மேல் அமர்ந்து, இதைப் பார்த்து ரசிக்கிறது.

இன்ஸ்பெக்டர்: (நெருங்கி, கத்தியை உருவி) “சோமசுந்தரம்! நீங்கள் உயிரோடு இருக்கிறீர்களா? இல்லை, நான் கனவு காண்கிறேனா? (தன்னைத் தானே கிள்ளிக்கொண்டு) ஆங்… வலிக்குது! அப்படின்னா, நீங்கள் உண்மையிலேயே உயிர்த்தெழுந்திருக்கிறீர்கள்!”

சோமு: (நடுங்கும் குரலில், கோபத்துடன்) “என்னையா உயிர்த்தெழுந்ததுனு சொல்றீங்க? நான் இறந்தே படுத்திருக்கலையே! நீங்கள்தான் என்னைக் கொலை செய்தது போல் காட்டி, குளிர்பதன அறையில் தூக்கிப் போட்டீங்க! அங்கே மைனஸ் 10 டிகிரியில் என்னை தனியா விட்டுட்டீங்க! (கையில் உள்ள சமோசாவை காட்டி) இந்த ஒரே சமோசாதான் உயிர் காப்பாற்றுச்சு! இதைக் கடிச்சுத்தான் என் உடம்புக்கு கொஞ்சம் சூடு வந்தது!”

கமலா: (அவரைப் பார்த்து, சமோசாவை வாயில் வைத்தபடியே) “சாமி! அது நான் நேத்து பஸ் ஸ்டாப்ல போட்டு வைத்த சமோசா! நீங்க அதைத் தான் தின்றீங்களா? (பெருமையுடன்) அப்போ என்னோட சமோசாதான் உங்களை உயிர்ப்பிச்சிருக்கு!”

சோமு: (கமலாவை முறைத்து) “கமலா! உன் சமோசாவில் கல் போல உளுந்து இருக்கு! நான் அதைக் கடிச்சு, பல்லு ஒடிஞ்சு போகும் நிலையில்தான் இந்த மூடுபனியில் எப்படியோ விழித்தெழுந்தேன். (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) ஆனால், நீங்கள் மட்டும் சொல்லுங்க… என்னை ஏன் இப்படி செய்தீங்க? நான் எந்தக் குற்றமும் செய்யலையே!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கம்பீரம் குலைந்து, நாவலை எடுத்து அசைத்து) “குற்றமா? நீங்கள் ஒரு பெரிய குற்றம் செய்திருக்கிறீர்கள்! ‘செரினிட்டி புளூம்’ என்ற சட்டவிரோத தாவரத்தை வளர்த்து, அதன் மூலம் மக்களை மயக்கி, சாமான்களைத் திருடி, பின்னர் நீங்களே இறந்துபோன மாதிரி நடித்து, தப்பிக்கத் திட்டமிட்டீர்கள்! இதுதான் உங்கள் குற்றம்!”

சோமு: (சிரித்தபடி, இருமிக்கொண்டே) “ஐயா… நான் தப்பிக்கத் திட்டமிட்டேனா? நான் ஒரு சாதாரண தோட்டக்காரர்! நான் அந்தப் பூவை வளர்த்தது, அதன் மகரந்தத்தை விற்று, என் கடனை அடைக்கத்தான்! ஆனால், எனக்கு அதன் மகரந்தத்திற்கு ஒவ்வாமை இருக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியாது! (ப்ரியாவைப் பார்த்து) இந்த அம்மா ஒருநாள் வந்து, ‘இது சட்டவிரோதம்’னு சொல்லி, என்னைப் பயமுறுத்தினாங்க. நான் பயந்து, அந்தப் பூவைப் புதைக்கப் போனேன். அப்போதான் அதன் மணத்தை சுவாசித்து, மயங்கி விழுந்தேன்.”

காட்சி 2: இன்ஸ்பெக்டர் சோமுவின் உடலைச் சுற்றி வந்து, கையில் இருந்த சமோசாவைப் பார்த்து, ஒரு புதிய சந்தேகம்.

இன்ஸ்பெக்டர்: “சரி… நீங்கள் மயங்கி விழுந்தது உண்மைதான். ஆனால், நீங்கள் குளிர்பதன அறையில் இருந்து எப்படி தப்பினீர்கள்? அது உள்ளே இருந்து திறக்க முடியாது! (திடீரென்று கம்பீரமாக) அதாவது… உங்களுக்கு உதவியாக ஒரு உள்ளங்கை இருந்திருக்க வேண்டும்! (மணியைப் பார்த்து) மணி! நீதான் அந்த நகல் பூட்டைக் கொடுத்தது!”

மணி: (பதற்றத்தில் அழும் நிலை) “ஐயோ! நான் சாமிக்குப் பூட்டைக் கொடுத்தேனே தவிர, குளிர்பதன அறையைத் திறக்கவில்லை! (சோமுவைப் பார்த்து) சாமி, நீங்களே சொல்லுங்க, நான் எப்படி உங்களைக் காப்பாத்த முடியும்?”

சோமு: (கைபேசியை எடுத்து, ஒரு புகைப்படத்தை இன்ஸ்பெக்டருக்குக் காட்டுகிறார்) “இதோ பாருங்கள்! நான் குளிர்பதன அறையில் எழுந்தபோது, கதவு சாதாரணமாகத் திறந்திருந்தது! யாரோ வெளியில் இருந்து கதவைப் பூட்டாமல் விட்டுச் சென்றிருந்தார்கள். நான் எழுந்து, வெளியே வந்து, என் உடம்பை சூடேற்ற இந்த சமோசாவைத் தேடி பஸ் ஸ்டாப் வரை நடந்தேன்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (முகம் வெளிறி) “அப்படியா? அப்படின்னால்… (மயான டாக்டரை நினைத்து) அந்த டாக்டர் தான் கதவை சரியாக அடைக்கவில்லையா? (தலையில் அடித்துக்கொண்டு) நான் இதுவரை பூனை, பூ, பானை, சமோசான்னு நாவல் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் இங்கு நடந்தது வெறும் ‘மருத்துவ அலட்சியம்’ !”

காட்சி 3: அப்போது, ப்ரியா மெதுவாக முன் வந்து, சோமுவின் பையில் இருந்த ஒரு சிறிய நோட்டை எடுத்துப் பார்க்கிறாள்.

ப்ரியா: (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) “இன்ஸ்பெக்டர் சார்… இந்த நோட்டில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் உள்ளது. (படித்து) ‘நான் அந்த பூவின் இதழ்களை தனியே எடுத்து, பூனையின் கழுத்தில் கட்டி, அதை கமலா வீட்டுக்கு அனுப்பினேன். ஏனெனில், அந்த இதழ்களை வைத்து ஒரு புதிய மருந்து தயாரிக்க முடியும்.’ (கமலாவிடம் திரும்பி) கமலா! உங்கள் பூனையின் கழுத்தில் ஒரு சிறிய பை இருந்ததா?”

கமலா: (திடுக்கிட்டு) “ஆமாம்! நேத்து அதன் கழுத்தில் ஒரு சின்ன பை இருந்தது. நான் எடுத்துப் பார்க்கும்போது, அதில் சில உலர்ந்த இதழ்கள் இருந்தன. நான் நினைச்சேன், அது ஏதோ மூலிகைன்னு. அதை என் சமோசா மசாலாவில் போட்டுட்டேன்!”

எல்லோரும்: (ஒருமித்து) “என்ன?!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கமலாவைப் பார்த்து, திகைப்பில் உறைந்து) “கமலா… நீங்கள் அந்த மாயப்பூவின் இதழ்களை சமோசா மசாலாவில் போட்டுவிட்டீர்களா?!”

கமலா: (அப்பாவியாக) “ஆமாம் ஐயா! அது நல்ல மணமா இருந்துச்சு. நான் சமோசாவில் போட்டேன். இப்போது சமோசா சாப்பிட்டவங்களுக்கு எல்லாம் ஒவ்வாமை வருமோ? (சட்டென்று முகத்தில் பதற்றம்) அப்போ நானும், என் புருஷனும், மணியும் சாப்பிட்டோமே! எங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலையே!”

சோமு: (கதறி) “கமலா! அந்த இதழ்கள் மிகவும் விலை உயர்ந்தவை! நான் அதை விற்கத்தான் பூனையிடம் கொடுத்தேன்! நீங்கள் அதை சமோசாவில் போட்டு… (கையை நெற்றியில் அறைந்துகொண்டு) இது என்ன கேலிக்கூத்தா?!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (சிறிது நேரம் அமைதியாக, எல்லோரையும் மாறி மாறி பார்த்துவிட்டு, திடீரென்று ஒரு பிரம்மாண்டமான சிரிப்பு சிரிக்கிறார்.) “ஹாஹாஹா! இப்போது எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது! (தனது கிரைம் நாவலை கிழித்து, காற்றில் வீசுகிறார்) இந்த வழக்கில் உள்ள உண்மையான குற்றவாளி… கமலாவின் சமோசா மசாலா! அது ஒரு ‘மாய மசாலா’! இதழ்களை மசாலாவில் கலந்து, அதை சாப்பிட்டவர்கள் அனைவரும் மயங்கி, இந்த காலனியே ஒரு பெரிய மருத்துவமனையாக மாறும் அபாயம்!”

காட்சி 4: இன்ஸ்பெக்டர், கமலாவை பிடித்து, அவரது கைப்பையில் இருந்து அந்த மசாலா பாக்கெட்டை எடுக்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: “இந்த மசாலாவை உடனே பறிமுதல் செய்கிறேன்! (மணியிடம் கொடுத்து) மணி! இதை லேபில் ‘விஷம்’ என்று ஒட்டி, மூடிப் போடு!”

மணி: (மசாலா பாக்கெட்டை வாங்கி, அதை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு, தும்மல் வர ஆரம்பிக்க) “அச்சோ! இதற்குத்தான் நான் நேத்து ராத்திரி தூங்கும்போது மூச்சு திணறினேனா? (கமலாவிடம்) அக்கா! உங்க சமோசா என்னைக் கொல்லும் போல இருக்கு!”

கமலா: (கோபமாக) “டேய்! என் சமோசா இதுவரை யாரையும் கொல்லலே! உனக்கு வந்தது சாதாரண சளி! (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) ஐயா, இதழ்களை நான் மசாலாவில் போட்டது தப்புத்தான். ஆனால், நான் அதை வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கைகளை உயர்த்தி) “இது ஒரு பெரிய குழப்பம்! சோமு உயிரோடு இருக்கிறார். அவர் மயங்கி விழுந்தார். டாக்டர் தவறாக இறந்துவிட்டார் என்று அறிவித்தார். குளிர்பதன அறை சரியாக பூட்டப்படவில்லை. பூனை இதழ்களை எடுத்து வந்தது. கமலா அதை சமோசாவில் போட்டார். இப்போது அந்த சமோசா மசாலா பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளது. (எல்லோரையும் பார்த்து) இதில் ஒரே ஒரு உண்மைதான் இருக்கிறது: இந்த காலனியில் யாரும் குற்றவாளி இல்லை; ஆனால் அனைவருமே ஒரு பெரிய முட்டாள்தனத்தின் ஒரு பகுதி! “

கிளைஃபேங்கர்:

(இன்ஸ்பெக்டர் அங்கிருந்து கிளம்ப தயாராகும் போது, சோமு மெதுவாக அவரைப் பிடித்து, தனது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய கடிதத்தை கொடுக்கிறார்.)

சோமு: (அமைதியான, ஆனால் தந்திரமான குரலில்) “இன்ஸ்பெக்டர்… நீங்கள் இதுவரை கேட்டது எல்லாம் உண்மைதான். ஆனால், ஒரு விஷயத்தை நான் உங்களிடம் சொல்லவில்லை. (அந்தக் கடிதத்தைக் காட்டி) இதைப் பாருங்கள். இது எனது மனைவி எழுதிய கடிதம். அவள் என்னை விட்டு ஓடிவிட்டாள். நான் மயங்கி விழுந்தது உண்மைதான். ஆனால், நான் முதலில் இந்த நாடகம் ஆட நினைத்தேன். ஏனென்றால், என் மனைவி என்னை விட்டுப் போகாமல் இருக்க, ‘நான் இறந்துவிட்டேன்’ என்ற செய்தி அவளுக்குப் போக வேண்டும். நான் உங்கள் கண்ணில் ஒரு ‘குற்றவாளி’ ஆக விரும்பவில்லை. நான் ஒரு ‘தோல்வியடைந்த கணவன்’ மட்டுமே.”

(இன்ஸ்பெக்டர் அந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கிறார். அவர் முகத்தில் ஒரு புதிய அதிர்ச்சி. அதில், சோமுவின் மனைவி, ‘நீ ஒரு போலி மரண நாடகம் ஆடி, என்னைப் பயமுறுத்தினால், நான் உன்னை மன்னித்துவிடுவேன்’ என்று எழுதியிருப்பதைப் பார்க்கிறார்.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (கடிதத்தை கீழே போட்டுவிட்டு, சோமுவை உற்றுப் பார்க்கிறார்) “இதோ… இதுதான் இறுதி உண்மை! இது ஒரு ‘காதல் மாயம்’ ! நீங்கள் உங்கள் மனைவிக்காக இறந்துபோனதாக நடிக்க முயன்றீர்கள். ஆனால், உங்கள் ஒவ்வாமை உங்களை உண்மையிலேயே மயக்கியது. டாக்டர் உங்களை இறந்ததாக அறிவித்தார். பூனை இதழ்களைத் திருடியது. கமலா மசாலாவில் போட்டுவிட்டார். (தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு) இதில் குற்றவாளியை கண்டுபிடிக்க நான் முயன்றேன்; ஆனால் இறுதியில், ஒவ்வாமையும், காதலும், சமோசாவும் மூன்றும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய காமெடியாக மாறிவிட்டது!”

(அவர் அனைவரையும் பார்த்து, கையைக் காட்டி அமைதி கேட்கிறார்.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (கம்பீரமாக அறிவிக்கிறார்) “இந்த வழக்கை நான் மூடுகிறேன்! காரணம்: ‘இறந்துவிட்டதாகக் கருதப்பட்ட ஒருவர் உயிரோடு இருப்பது; அதுவும் சமோசாவால்!’ (மணியைப் பார்த்து) மணி! நீ இனிமேல் உரம் போடு! (கமலாவைப் பார்த்து) கமலா! நீ சமோசாவில் மசாலாவை குறைவாகப் போடு! (சோமுவைப் பார்த்து) நீங்கள் உங்கள் மனைவியைப் பார்த்துப் பேசிக்கொள்ளுங்கள்! (பூனையைப் பார்த்து) உனக்கு… (கையை நீட்டி, பூனையை எடுத்து) …உனக்கு மட்டும் இந்த வழக்கில் ‘ஃபெலின் அசிஸ்டண்ட்’ பதவி கொடுக்கிறேன்!”

(பூனை ‘மியாவ்’ என்று கத்தி, இன்ஸ்பெக்டரின் கோட்டில் ஏறி உட்கார்ந்துகொள்கிறது. எல்லோரும் சிரிக்க, இன்ஸ்பெக்டர் மட்டும் பூனையை தூக்கி, கம்பீரமாக பஸ் ஏறிச் செல்கிறார்.)

(காட்சி முடிகிறது. பின்னணியில் கேட்கும் குரல்: “அடுத்த ஸ்டாப்… சோமு வீடு…”)

—

அத்தியாயம் 8 முடிந்தது.

—

அத்தியாயம் 9: ‘உண்மையான குற்றவாளியும், ரோஜா ரகசியமும்!’

காட்சி 1: போலீஸ் ஸ்டேஷன். இன்ஸ்பெக்டர் செல்லத்துரை தனது மேஜையில் உட்கார்ந்து, கையில் ஒரு கப் ‘ஃபில்டர் காபி’ வைத்துள்ளார். பூனை ‘மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்’ மேஜையில் அமர்ந்து, அவர் எழுதும் அறிக்கையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. மணி, கமலா, ப்ரியா மூவரும் எதிரே அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இன்ஸ்பெக்டர்: (கம்பீரமாக அறிக்கையைப் படித்து) “இதோ! நான் இந்த வழக்கை முடிப்பதாக அறிவிக்கிறேன்! ‘செரினிட்டி புளூம் வழக்கு’ இனி மூடப்பட்டது. குற்றவாளி: கமலாவின் சமோசா மசாலா, மற்றும் டாக்டரின் அலட்சியம்! (பூனையைப் பார்த்து) மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ், இன்று முதல் நீ என் உதவியாளர். உனக்கு சம்பளம்: ஒரு நாளைக்கு ஒரு மீன்.”

பூனை: (மியாவ் என்று கத்தி, அதன் வாலை ஆட்டி, ஒப்புக்கொள்வது போல் தலையாட்டுகிறது.)

மணி: (நிம்மதியுடன்) “ஐயா, அப்போ நான் குற்றவாளி இல்லையா? நல்லது! இனிமேல் நான் தோட்டத்தில் சாதாரணமாக ரோஜாக்களை வளர்க்கலாம்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (மணியைக் கோபமாகப் பார்த்து) “டேய் மணி! உன்னால் தான் இந்த வழக்கில் எனக்கு அதிக வேலை. நீ இனிமேல் உரம் போடும்போது, அதில் மாயப் பூவின் வேர் கலக்காமல் பார்த்துக்கொள்!”

கமலா: (சமோசாவை வாயில் வைத்து, சிரித்தபடி) “ஐயா, என் சமோசா மசாலா இனிமேல் ‘செரினிட்டி புளூம்’ இதழ் இல்லாமல் இருக்கும். ஆனால், அந்த மணம் போனால் என்னோட சமோசா ருசி குறைந்துவிடுமே!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (காபியைக் குடித்துவிட்டு) “கமலா! உங்கள் சமோசா ருசி வேண்டுமானால் குறையட்டும்; ஆனால் வழக்கு முடியட்டும்!”

காட்சி 2: அப்போது, ப்ரியா தனது பையில் இருந்து ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் கவரை எடுத்து, இன்ஸ்பெக்டரின் மேஜையில் வைக்கிறாள்.

ப்ரியா: (அமைதியான, ஆனால் கூர்மையான குரலில்) “இன்ஸ்பெக்டர் சார்… இந்த வழக்கை மூடுவதற்கு முன், ஒரு சிறிய விஷயத்தைப் பார்க்க விரும்புகிறேன். (அந்தக் கவரைத் திறந்து, உள்ளே இருக்கும் ஒரு சிறிய கருப்பு வேர்க்கட்டியை எடுத்துக் காட்டுகிறாள்) இதைப் பாருங்கள். இது என்னவென்று தெரியுமா?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கண்களைச் சுருக்கி, பூதக்கண்ணாடியை எடுத்துப் பார்த்து) “இது… ஒரு உலர்ந்த இஞ்சி போல் தெரிகிறதே? (கமலாவிடம்) கமலா, இது உங்கள் சமோசா மசாலாவில் இருக்குமா?”

கமலா: (பார்த்துவிட்டு) “இல்லையே ஐயா! இது இஞ்சி இல்லை; இது ஏதோ வேர் மாதிரி இருக்கு.”

ப்ரியா: (கம்பீரமாக) “இது ‘செரினிட்டி புளூம்’ பூவின் வேர் ! நீங்கள் இதுவரை இதழ்களைப் பற்றி மட்டும் பேசினீர்கள். ஆனால், இந்தப் பூவின் வேர் தான் அதிக சக்தி வாய்ந்தது. இதை அரைத்து குடித்தால், 24 மணி நேரம் ‘மரண போலி’ நிலைக்குச் செல்லலாம். இது ஒரு அபூர்வமான போதைப் பொருளின் மூலப்பொருள். இந்த வேர் சந்தையில் ஒரு கோடி ரூபாய் மதிப்பு!”

எல்லோரும்: (அதிர்ச்சியில்) “என்ன?!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (மேஜையில் இருந்து எழுந்து நின்று) “அப்படியா? அப்படின்னால்… (சோமுவை நினைவு கூர்ந்து) நான் சோமுவிடம் வேரைப் பற்றி கேள்வி கேட்கவில்லையே! (கையை உதறி) இந்த வேர் எங்கே இப்போது?”

ப்ரியா: (இன்ஸ்பெக்டரை உற்றுப் பார்த்து) “அதைத்தான் நானும் கேட்கிறேன். நான் சோமுவின் தோட்டத்தில் வேரைத் தேடிப் பார்த்தேன். அது காணவில்லை. யாரோ அந்தப் பூவின் இதழ்களை மட்டும் விட்டுவிட்டு, வேரை மட்டும் எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். இதுதான் உண்மையான கள்ளத்தனம்!”

காட்சி 3: இன்ஸ்பெக்டர், தனது கிரைம் நாவலை மீண்டும் எடுத்து, ஒரு பக்கத்தைப் புரட்டி, தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: “ஹோம்ஸ் சொன்னார்: ‘குழப்பத்தின் நடுவில், ஒரு சிறிய விவரம் உண்மையை வெளிப்படுத்தும்.’ இங்கு அந்த ‘சிறிய விவரம்’ இந்த வேர்! (மணியிடம் திரும்பி) மணி! நீ இந்த வேரைப் பார்த்திருக்கிறாயா?”

மணி: (தலையைச் சொறிந்து, யோசித்து) “ஐயா… நான் ஒரு நாள் சாமியின் தோட்டத்தில் பூக்களுக்கு உரம் போடும்போது, இந்த மாதிரி ஒரு கட்டியைப் பார்த்தேன். அதை நான் எடுத்து… (திடீரென்று நிறுத்தி, சற்று பயத்துடன்) …என்னோட ரோஜாச் செடிகளுக்குப் போட்டுவிட்டேன்!”

எல்லோரும்: (மீண்டும் அதிர்ச்சியில்) “என்ன?!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கத்தி) “டேய் மணி! அது கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள போதைப் பொருளின் வேர்! நீ அதை ரோஜாவுக்கு உரமாகப் போட்டாயா?!”

மணி: (அழுகை வந்துவிடும் பாவனையில்) “ஐயா, அது நல்ல கருப்பு மண்ணா இருந்துச்சு. என் ரோஜாக்கள் நன்றாகப் பூக்கும் என்று நினைத்தேன். (பெருமையுடன்) இப்போது என் ரோஜாக்கள் மிகவும் பெரிதாகப் பூக்கின்றன! ஒரு ரோஜா கமலா அக்கா முகத்தைப் போல இருக்கும்!”

கமலா: (கோபமாக) “டேய்! என் முகத்தை ரோஜாவுடன் ஒப்பிடாதே! (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) ஐயா, இப்போது எங்கள் காலனி முழுவதும் ‘செரினிட்டி புளூம்’ உரம் போட்ட ரோஜாக்கள் இருக்கும். அதன் மணத்தை முகர்ந்தால் எல்லோருக்கும் ஒவ்வாமை வருமோ?”

ப்ரியா: (அமைதியாக) “அதற்குத்தான் நான் பயப்படுகிறேன். மணி, அந்த ரோஜாக்கள் எங்கே?”

காட்சி 4: அனைவரும் மணியின் தோட்டத்திற்கு ஓடுகிறார்கள். அங்கு, பிரம்மாண்டமான, அசாதாரண அளவில் பூத்திருக்கும் ரோஜாச் செடிகள்! அவற்றின் மணம் வெகு தூரம் வரை வீசுகிறது. இன்ஸ்பெக்டர் ஒரு ரோஜாவை எடுத்து, முகர்ந்து பார்க்கிறார். உடனே அவரது கண்கள் சிவக்க, தலை சுற்ற ஆரம்பிக்கிறது.

இன்ஸ்பெக்டர்: (தள்ளாடி, ஒரு மரத்தில் சாய்ந்து) “அடப்பாவி! இந்த மணத்தில்… ஏதோ… மயக்கம் வருகிறது! (மணியைக் கோபமாகப் பார்த்து) மணி! நீ இந்த உரத்தை எத்தனை நாளாகப் போட்டிருக்கிறாய்?”

மணி: (பயத்தில்) “ஐயா, கடந்த ஒரு மாசமா! இதான் என் ரோஜாக்கள் இவ்வளவு அழகாகப் பூத்திருக்கு. நான் தினமும் அந்த வேரை அரைச்சு, தண்ணியில் கலந்து ஊற்றினேன்!”

கமலா: (சமோசாவை கடிக்க நிறுத்தி) “ஐயா, அப்படின்னால் இந்த காலனி முழுவதும் இந்த வாசனை பரவி, எல்லோரும் மயங்கிப் போக நேரிடுமே! (தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு) இதனால்தான் சமீபத்தில் எனக்கு அடிக்கடி தலைச்சுற்றல் வருகிறது!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (தனது கைக்குட்டையால் மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டு) “இது ஒரு பெரிய பேரழிவு! நாம் உடனே இந்த ரோஜாக்களை அழிக்க வேண்டும்! (ப்ரியாவிடம்) ப்ரியா! உங்கள் வனத்துறை அதிகாரிகள் இந்த மாதிரி விஷயங்களைக் கையாள முடியுமா?”

ப்ரியா: (சிரித்தபடி) “இன்ஸ்பெக்டர் சார், இந்த ரோஜாக்கள் இப்போது ஒரு ‘போதை கலப்பின ரோஜா’ ஆகிவிட்டன. நாங்கள் இதை பறிமுதல் செய்து, ஆய்வகத்தில் சோதனை செய்ய வேண்டும். ஆனால், ஒரு முக்கியமான விஷயம்… (மணியைப் பார்த்து) மணி, இந்த வேரை எடுத்து ரோஜாவுக்குப் போட்டது உண்மைதானா? அல்லது… நீ வேறு யாருக்கோ விற்கத் திட்டமிட்டாயா?”

மணி: (அழுகையும், பயமுமாக) “இல்லையம்மா! நான் வெறும் தோட்டக்காரன்! என் கையில் ரோஜாதான் இருக்கு; போதைப்பொருள் இல்லை! (இன்ஸ்பெக்டரின் காலில் விழுந்து) ஐயா, என்னை மன்னிச்சிடுங்க! நான் ஒரு கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள வேரை உரமா போட்டுட்டேனே தவிர, திருடவில்லை!”

காட்சி 5: இன்ஸ்பெக்டர் மணியை தூக்கி நிறுத்தி, அவரை உற்றுப் பார்க்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: (தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு) “இப்போது எனக்கு ஒன்று புரிகிறது. இந்த வழக்கின் உண்மையான குற்றவாளி… (கம்பீரமாக மணியைச் சுட்டி) நீதான், மணி! நீ அந்த வேரை கண்டுபிடித்து, அதன் மதிப்பை அறிந்து, ரோஜாவுக்குப் போட்டது போல் நடித்து, உண்மையில் அதைப் பாதுகாத்து, பின்னர் ரகசியமாக விற்கத் திட்டமிட்டிருக்க வேண்டும்!”

மணி: (கதறி) “ஐயோ! இல்லை ஐயா! எனக்கு அதன் மதிப்பு தெரிஞ்சிருந்தா, நான் அதை ரோஜாவுக்கு போட்டிருக்க மாட்டேனே! நான் இன்னும் அந்த வேரை வெளியில் எடுத்து வெயிலில் காயவைத்து, அப்புறம் அரைக்க வேண்டியதுதானே?!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (மணியின் பேச்சில் உடைந்து) “அ… அது… உனக்கு மதிப்பு தெரியாவிட்டால், நீ என்ன செய்வாய்? (திடீரென்று முகத்தில் ஒரு புதிய யோசனை) இல்லை! நீ ஒரு ‘அப்பாவி குற்றவாளி’ ! உனக்கு அதன் மதிப்பு தெரியாவிட்டாலும், நீ அதைப் பயன்படுத்தி, இந்த காலனி முழுவதும் ஒரு போதை வாசனையை பரப்பி, எல்லோரையும் மயக்கி, பின்னர் அவர்களிடம் இருந்து பணத்தைப் பறிக்க நினைத்திருக்கலாம்!”

கமலா: (சிரித்தபடி) “ஐயா, மணி ஒரு கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள வேரை உரமா போட்டுட்டானே… இவனுக்கு வேறு என்ன குற்றம் செய்யத் தெரியும்? (மணியைப் பார்த்து) மணி, நீ இந்த ரோஜாவின் மணத்தை முகர்ந்தது உண்மைதானா?”

மணி: (இருமிக்கொண்டே) “ஆமாம் அக்கா. அதனாலதான் எனக்கு அடிக்கடி மயக்கம் வருது. ஆனா, அந்த மயக்கத்துல கூட, எனக்கு ரோஜாக்கள் அழகா இருக்குனு தோணுது!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (உச்சி வேகத்தில்) “இதோ! இதுதான் உண்மையான குற்றம்! ‘மயக்கும் ரோஜா சதி’ ! மணி, நீ இனிமேல் தோட்டக்காரன் இல்லை; நீ ஒரு ‘தாவர குற்றவாளி’! இந்த ரோஜாக்களை உடனே பறிமுதல் செய்கிறேன்! (ப்ரியாவிடம்) ப்ரியா, உங்கள் குழுவை வரவழையுங்கள்! இந்த ரோஜாக்களை ஆய்வகத்திற்கு அனுப்புங்கள்!”

காட்சி 6: ப்ரியா தனது கைபேசியில் பேசி, உதவியாளர்களை அழைக்கிறாள். இன்ஸ்பெக்டர் மணியை அழைத்துச் செல்ல தயாராகும் போது, சோமு அங்கு வருகிறார். அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை.

சோமு: (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) “ஐயா! இப்போது உங்களுக்கு உண்மையான குற்றவாளி கிடைத்துவிட்டாரா? நானும் இந்த வேரின் மதிப்பை அறிவேன். ஆனால், அதை நான் திருடவில்லை; அதை என்னுடைய தோட்டக்காரனே பயன்படுத்தி விட்டான். (மணியைப் பார்த்து) மணி! நீ ரோஜாக்களுக்கு உரம் போடும்போது, அந்த வேரை எடுத்துப் போட்டது உண்மைதானா?”

மணி: (தலையைக் குனிந்து) “ஆமாம் சாமி. நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்.”

இன்ஸ்பெக்டர்: (சோமுவிடம்) “அப்படின்னால், நீங்கள் இந்த வழக்கில் ஒரு பாதிக்கப்பட்டவர் மட்டும்தானா? இல்லை, நீங்களும் இந்த வேரை விற்கத் திட்டமிட்டு, அதை மணியிடம் ஒப்படைத்தீர்களா?”

சோமு: (சிரித்து) “ஐயா, நான் அந்த வேரை விற்க நினைத்தேன். ஆனால், அதை மணி தவறுதலாக உரமாகப் போட்டுவிட்டதால், எனக்கு இப்போது வருத்தமில்லை. ஏனெனில், (கமலாவிடம் கையை நீட்டி) கமலாவின் சமோசாவில் இதழ்களைப் போட்டு, அதை நானே ஒருமுறை சாப்பிட்டேன். அதன் மணம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதனால் நான் மன்னிக்கிறேன்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு) “இது என்ன காமெடி! வழக்கின் ஆரம்பத்தில் சோமு இறந்துவிட்டதாக நினைத்தோம்; இப்போது அவர் உயிரோடு இருக்கிறார். மாயப்பூவின் இதழ்கள் சமோசாவில் மசாலாப் போயின; வேர்கள் ரோஜாவுக்கு உரமாகிப் போயின. (மணியைப் பார்த்து) மணி! நீ இனிமேல் உரம் போடாதே! கமலா! நீ சமோசா விற்காதே! சோமு! நீ தாவரங்களை வளர்க்காதே! (பூனையைப் பார்த்து) நீ மட்டும் என் கூடவே இரு!”

கிளைஃபேங்கர்:

(இன்ஸ்பெக்டர் அனைவரையும் அமைதிப்படுத்தும் போது, திடீரென்று அவரது கைபேசி ஒலிக்கிறது. மயான டாக்டர்.)

டாக்டர்: (பதற்றத்துடன்) “ஐயா! எனக்கு ஒரு விஷயம் ஞாபகம் வந்தது! அன்றைக்கு நான் குளிர்பதன அறையைப் பூட்ட மறந்தது மட்டுமல்ல… நான் உள்ளே இருந்தபோது, ஒரு வெள்ளை நிற உருவம் நகர்வதைப் பார்த்தேன்! நான் பயந்து ஓடிவிட்டேன்! அது உங்கள் பூனையா? அல்லது வேறு யாராவது?”

(இன்ஸ்பெக்டர் பூனையைப் பார்க்கிறார். பூனை தன் வாலை ஆட்டிக்கொண்டு, ஒரு சிறிய வெள்ளை துணியை மேஜையின் கீழ் இருந்து வெளியே இழுக்கிறது. அது மயானத்தில் பயன்படுத்தும் கவர் துணி!)

இன்ஸ்பெக்டர்: (அந்தத் துணியை எடுத்து, பூனையை உற்றுப் பார்க்கிறார்) “மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்! நீ… நீதான் அந்த வெள்ளை உருவமா? நீ ஏன் அங்கு போனாய்?”

பூனை: (மெதுவாக எழுந்து, இன்ஸ்பெக்டரின் கையில் உள்ள கவர் துணியைக் கடித்து இழுத்து, அதை கமலாவின் காலடியில் போட்டுவிட்டு, ‘மியாவ்’ என்று ஒருமுறை கத்திவிட்டு, வெளியேறுகிறது.)

கமலா: (துணியை எடுத்துப் பார்த்து) “ஐயா, இது என் பூனையின் பொம்மைதான்! நான் அதை மயானத்தில் தொலைத்துவிட்டேன். அதை எடுக்கத்தான் அது அங்கு போயிருக்கும்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (முகத்தில் ஒரு புன்னகை. அவர் கையிலிருந்த காபி கப் மேஜையில் வைத்து, அனைவரையும் பார்த்து) “இனிமேல் நான் ஒரு விஷயத்தை உறுதியாகச் சொல்லலாம்: இந்த பூனை ஒரு குற்றவாளி அல்ல; இது ஒரு ‘சூப்பர் ஸ்லூத்’! (மணியைப் பார்த்து) மணி, நீ இனிமேல் இந்த பூனைக்கு மீன் கொடு. அது உனக்கு உதவும்!”

(காட்சி இருட்டுகிறது. பூனை மறுபடியும் மேற்கூரையில் வந்து அமர்கிறது. அதன் கழுத்தில் ஒரு சிறிய ‘கோடி ரூபாய் நோட்டு’ (போலி) மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. எல்லோரும் சிரிக்க, இன்ஸ்பெக்டர் மட்டும் தலையில் அடித்துக்கொண்டு சுழல்கிறார்.)

—

அத்தியாயம் 10: ‘திருப்புமுனை விருந்தும், சமோசா சாபமும்!’

காட்சி 1: காலனியின் பொதுமண்டபம். பலூன்கள், வண்ணக் காகிதங்கள், ஒரு பெரிய பேனர் – “செரினிட்டி புளூம் வழக்கு – வெற்றி விருந்து” . இன்ஸ்பெக்டர் செல்லத்துரை ஒரு புதிய கோட் அணிந்து, கையில் ஒரு கப் காபியுடன், மேடையில் நிற்கிறார். பூனை ‘மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்’ அவர் தோளில் அமர்ந்து, அங்குள்ள சமோசாக் குவியலை ஆசையாகப் பார்க்கிறது. மணி, கமலா, ப்ரியா, சோமு மற்றும் காலனி மக்கள் அனைவரும் கூடியிருக்கிறார்கள்.

இன்ஸ்பெக்டர்: (மேடையில் இருந்து, கம்பீரமாக கையை உயர்த்தி) “எல்லோருக்கும் வணக்கம்! இன்று நாம் இந்த மர்ம வழக்கை வெற்றிகரமாக முடித்ததற்காக கொண்டாடுகிறோம். (பூனையைக் காட்டி) இவர் தான் என் துணை! இவருக்கு இன்று இருமுறை மீன்! (கமலாவைப் பார்த்து) கமலா! உங்கள் சமோசாக்கள் விருந்துக்கு வந்திருக்கிறதா?”

கமலா: (பெருமையுடன், ஒரு பெரிய கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு) “ஆமாம் ஐயா! இன்று எல்லோருக்கும் இலவச சமோசா! (மணியிடம்) மணி, இந்த சமோசாவில் நான் எந்த மாய இதழும் போடவில்லை; நான் என் பூனைக்கு உணவளிக்கும் சாதாரண மீனையும் போடவில்லை; வெறும் உருளைக்கிழங்கும், பட்டாணியும், சாதாரண மசாலாதான்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (சற்று பயத்துடன், சமோசாக் கூடையை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து) “கமலா… உறுதியாகச் சொல்கிறீர்களா? அதில் ‘செரினிட்டி புளூம்’ மசாலா கலக்கவில்லையே?”

கமலா: (கையை உயர்த்தி) “ஐயா, நான் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்! இந்த சமோசா சாப்பிட்டவர்கள் உயிரோடு வாழ்வார்கள். இறந்தவர்கள் கூட உயிர்த்தெழ மாட்டார்கள்!”

காட்சி 2: அனைவரும் சமோசாக்களை வாங்கி சாப்பிடத் தொடங்குகிறார்கள். இன்ஸ்பெக்டர் மட்டும் காபியை மட்டுமே குடித்துக் கொண்டு, சமோசாவை வெறித்துப் பார்க்கிறார். மணி, ஒரே மடக்கில் இரண்டு சமோசாக்களை கடித்து, கமலாவின் கையைப் பிடித்து நன்றி சொல்கிறான்.

மணி: “அக்கா! இந்த சமோசா அருமை! கடந்த மாசமா நான் தோட்டத்தில் உரம் போட்டு மயக்கமடைந்ததெல்லாம் மறந்து போகுது! (இன்னொன்றை எடுத்து) இன்னொண்ணு குடுங்க!”

சோமு: (அமைதியாக ஒரு சமோசாவை சாப்பிட்டுவிட்டு, இன்ஸ்பெக்டரிடம்) “இன்ஸ்பெக்டர்! இதில் எந்த மாயமும் இல்லை. இது சாதாரண சமோசாதான். நீங்களும் ஒன்று சாப்பிடுங்கள்! (சிரித்து) நீங்கள் குளிர்பதன அறையில் கிடக்க மாட்டீர்கள்; நேராக உங்கள் வீட்டிற்கு சென்று தூங்கலாம்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கையை நீட்டி, ஒரு சமோசாவை எடுத்து, அதை நாலாபக்கமும் பூதக்கண்ணாடி மூலம் பார்த்து) “கமலா! இதன் உள்ளே என்ன இருக்கு? உருளைக்கிழங்கா? இல்லை… இது ஒரு வகையான வெள்ளைப் பூச்சி போல… (அதைக் கவனமாக வாய்க்கு அருகில் கொண்டு செல்கிறார்) …நான் முகர்ந்து பார்க்கிறேன்… (முகர்ந்து பார்க்கிறார்) …ம்ம்… வாசனை சாதாரணமாகத்தான் இருக்கு.”

(அவர் அந்த சமோசாவை கடிக்கும் தருணத்தில், திடீரென்று அந்த பூனை ‘மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்’ துள்ளி குதித்து, அவர் கையில் இருந்த சமோசாவைப் பறித்து, மேடைக்கு அருகில் உள்ள மேஜையின் மீது ஓடி உட்கார்ந்துகொள்கிறது.)

இன்ஸ்பெக்டர்: (கத்தி) “அடே! நீ இப்போது என்ன செய்கிறாய்? அந்த சமோசா எனக்கு! (பூனையைத் துரத்த) அதைத் திரும்பக் கொடு!”

பூனை: (அந்த சமோசாவை மெதுவாகக் கடித்து, அதன் உள்ளே இருந்து ஒரு சிறிய உலோகப் பொருளை (அது ஒரு சாவி) வெளியே எடுத்து, இன்ஸ்பெக்டரின் முன்னால் வைத்துவிட்டு, ‘மியாவ்’ என்று கத்துகிறது.)

காட்சி 3: அனைவரும் அந்த சாவியைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் உறைகிறார்கள். இன்ஸ்பெக்டர் சாவியை எடுத்து பூதக்கண்ணாடியால் பார்க்கிறார். அதில் ஒரு சிறிய குறிப்பு: “குளிர்பதன அறை – உதிரி சாவி” .

இன்ஸ்பெக்டர்: (முகம் வெளிறி) “இது… இது குளிர்பதன அறையின் உதிரி சாவி! (கமலாவிடம் திரும்பி) கமலா! இந்த சமோசாவில் யார் இதை வைத்தது? நீங்களா?”

கமலா: (திகைத்து) “ஐயா! நான் சமோசா செய்யும்போது உள்ளே சாவி வைக்க மாட்டேன்! (மணியைப் பார்த்து) மணி, நீதான் செய்திருப்பாயா?”

மணி: (தலையைச் சொறிந்து) “இல்லையே அக்கா! நான் சமோசாவில் சாவி வைக்க மாட்டேன்; நான் சாப்பிடுவதில் தான் கவனம்!”

ப்ரியா: (அந்தச் சாவியை எடுத்துப் பார்த்து) “இது குளிர்பதன அறையின் பழைய மாடல் சாவி. இது மயானத்தில் தொலைந்து போனதாக டாக்டர் சொன்னார். அதாவது… (இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்த்து) இந்தப் பூனைதான் அதைக் கண்டுபிடித்து, உங்களுக்கு அளிக்கிறது. நீங்கள் அந்த வழக்கை மூடுவதற்கு முன், இந்த ஆதாரம் கிடைத்துவிட்டது!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (சாவியை வாங்கி, கையில் வைத்து நடுங்குகிறார்) “இப்போது எனக்கு புரிகிறது! இது ஒரு ‘பூனை ஆதாரம்’ ! மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ் இதை மயானத்தில் இருந்து எடுத்து வந்து, அதை சமோசாவில் மறைத்து வைத்திருக்கிறது. ஆனால்… (தலையில் அடித்துக்கொண்டு) இது எதற்காக? இந்த சாவி இப்போது என்ன செய்யப் போகிறது?”

காட்சி 4: இன்ஸ்பெக்டர் மேடையிலிருந்து இறங்கி, அந்த சாவியை வைத்து என்ன செய்வது என்று யோசிக்கிறார். அப்போது, திடீரென்று காலனியின் முக்கிய கதவு திறக்கப்படுகிறது. அங்கு, ஒரு அழகான பெண் நிற்கிறாள். அவள் சோமுவின் மனைவி !

மனைவி: (உள்ளே வந்து, சோமுவைப் பார்த்து அழுதபடி) “சோமு! நீ உயிரோடு இருக்கிறாயா? நான் செய்தி கேட்டு, உடனே ஓடி வந்தேன்! (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) ஐயா! நான் தான் இந்த சாவியை மயானத்தில் போட்டுவிட்டு வந்தேன். ஏனென்றால், சோமு இறந்துவிட்டதாக நினைத்து, நான் அங்கு சென்று, குளிர்பதன அறையைப் பூட்ட எண்ணி, சாவியை தொலைத்துவிட்டேன்! பூனை அதை எடுத்து வந்திருக்கிறது!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (அதிர்ச்சியில் பின்வாங்கி) “என்ன?! நீங்கள் குளிர்பதன அறைக்கு வந்தீர்களா? அப்படியா? (தனக்குத்தானே) அப்படின்னால், கதவைப் பூட்டாமல் விட்டது நீங்களா?”

மனைவி: (கண்ணீரைத் துடைத்து) “ஆமாம் ஐயா! நான் பூட்ட எண்ணி, சாவியைத் தேடி, அது கையில் இல்லாமல் போனதால், பதற்றத்தில் கதவை அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டேன். (சோமுவிடம்) உன்னை இழக்க நான் விரும்பவில்லை சோமு!”

சோமு: (மனைவியை அணைத்துக்கொண்டு) “நான் உயிரோடு இருக்கிறேன் பார்த்தாயா? (இன்ஸ்பெக்டரிடம்) ஐயா, இப்போது வழக்கு முழுமையாக தெளிவாகிவிட்டதா?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (கையிலிருந்த பூனை, சாவி, சமோசா, மனைவி, சோமு, மணி, கமலா, ப்ரியா – எல்லோரையும் மாறி மாறி பார்த்து, கடைசியாக ஒரு பெரிய மூச்சை வெளியேற்றுகிறார்) “இப்போது எனக்கு முழுமையாக புரிகிறது. இந்த வழக்கில்:

1. சோமு – மயங்கி விழுந்தார் (ஒவ்வாமை).
2. டாக்டர் – உடலை இறந்ததாக அறிவித்தார் (தவறு).
3. கமலா – இதழ்களை சமோசா மசாலாவில் போட்டார் (தவறு).
4. மணி – வேரை ரோஜாவுக்கு உரமாகப் போட்டார் (தவறு).
5. ப்ரியா – விசாரித்தார் (சரி).
6. மனைவி – குளிர்பதன அறையைப் பூட்ட மறந்தார் (தவறு).
7. பூனை – சாவியைத் திருடி, சமோசாவில் மறைத்து, இப்போது கொடுத்தது (உதவி!).

(அவர் மேடையில் ஏறி, கம்பீரமாக அறிவிக்கிறார்) “இந்த வழக்கில் உண்மையான ஹீரோ இந்த பூனைதான்! இது இல்லாவிட்டால், நாம் யாரும் இந்த சாவியைக் கண்டுபிடித்திருக்க மாட்டோம். மணி, கமலா, சோமு, ப்ரியா – நீங்கள் அனைவரும் விடுவிக்கப்படுகிறீர்கள்! (பூனையைத் தூக்கி) இது முதல் என் துணை இன்ஸ்பெக்டர்!”

காட்சி 5: இன்ஸ்பெக்டர் பூனையை மேடையில் வைத்து, ஒரு சிறிய ‘போலீஸ் கேப்’ போடுகிறார். எல்லோரும் கைதட்டுகிறார்கள். கமலா மீண்டும் சமோசாக்களை எல்லோருக்கும் வழங்குகிறாள். இன்ஸ்பெக்டர், இப்போது மகிழ்ச்சியுடன், ஒரு சமோசாவை எடுத்து, அதை வாயில் வைக்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: (சமோசாவைக் கடித்துவிட்டு, ருசி பார்த்து) “ஆஹா! இது தான் உண்மையான சமோசா! இதில் மாயம் இல்லை; இதில் மைல்டு மசாலாதான் இருக்கு! (கமலாவிடம்) கமலா! உங்கள் சமோசாவில் இந்த மசாலாவைத் தொடருங்கள். இது எங்கள் காலனியின் சிறப்பு!”

(அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் சாப்பிடுகிறார்கள். இன்ஸ்பெக்டர், தனது கையில் உள்ள காபியுடன், பூனைக்கு ஒரு சிறிய மீன் துண்டைக் கொடுக்கிறார். பூனை அதை வாங்கி, மெதுவாகக் கடித்து, இன்ஸ்பெக்டரின் தோளில் ஏறி அமர்கிறது.)

கடைசி காட்சி:

இன்ஸ்பெக்டர் வெளியே கிளம்பும்போது, கமலா ஓடி வந்து, ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை அவரிடம் கொடுக்கிறார்.

கமலா: “ஐயா! இது என்னோட சிறப்பு சமோசா! வீட்டுக்குக் கொண்டு போய் சாப்பிடுங்கள். (கண் சிமிட்டி) இதில் நான் ‘செரினிட்டி புளூம்’ இதழைப் போடவில்லை; ஆனால், ஒரு ‘சிறப்பு மசாலா’ போட்டிருக்கிறேன். அது உங்கள் மூளைக்கு நல்லது!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (பொட்டலத்தை வாங்கி, சற்று சந்தேகத்துடன் பார்த்து) “கமலா… உறுதியாக… இதில் எந்த மாயமும் இல்லையே?”

கமலா: (சிரித்து) “ஐயா, இதில் இல்லை! ஆனால், இந்த சமோசா உங்களை மயக்கினால், மறுபடியும் நாங்கள் ஒரு கேஸ் பார்க்கலாம்!”

இன்ஸ்பெக்டர்: (பயத்துடன், அந்த சமோசாவை மேஜையில் வைத்துவிட்டு, கையை உயர்த்தி) “இனிமேல் நான் சமோசாவை சாப்பிடமாட்டேன்! (பூனையைப் பார்த்து) மிஸ்டர். விஸ்கர்ஸ்! நீ தான் இந்த காலனியின் மர்மங்களைத் தீர்க்கப் போகிறாய்! (அனைவரையும் பார்த்து) நான் போகிறேன்! இந்த காலனி இனிமேல் ‘சமோசா காலனி’ என்று அழைக்கப்படும்!”

(அவர் கிளம்பி, பஸ் ஸ்டாப் நோக்கி நடக்கிறார். பூனை அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஓடுகிறது. அப்போது, திடீரென்று இன்ஸ்பெக்டருக்கு பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்கிறது.)

மணி: (கத்தி) “ஐயா! அந்த சமோசா மேஜையில் வைத்துவிட்டுப் போயிட்டீங்களே! நான்தான் சாப்பிட்டுடுவேனா?”

இன்ஸ்பெக்டர்: (திரும்பி, சிரித்து) “மணி! உனக்கு எது வேண்டுமானாலும் சாப்பிடு! நான் இனிமேல் கிரைம் நாவல்களைப் படிக்கப் போவதில்லை; நிஜ வாழ்க்கை நாவல்களே இதை விட சுவாரஸ்யமாக இருக்கு!”

(காட்சி முடிகிறது. பூனை பஸ் ஏறும் இன்ஸ்பெக்டரின் பின்னால் குதித்து, அவரின் மடியில் அமர்ந்துகொள்கிறது. பஸ் புறப்படும்போது, பின்னணியில் கமலாவின் குரல் கேட்கிறது: “அடுத்த முறை உங்களுக்கு ஒரு ‘விஷ சமோசா’ கேஸ் வரும்! நான் தயாரா இருப்பேன்!”)

– நாவல் நிறைவு –

—