What’s a moment when a stranger completely restored your faith in people?
I will be happy, when someone restores faith in people, at the same time judging others would continue for not to be taken for granted. I would say thanks to that stranger who made me realise truth.
If your future self could send you one sentence, what do you hope it would say?
why I am telling is each one of us want time machine to go back and correct our wrong doing or start from a missed opportunity. The future self would ask how could you please waste life like this, so far?
What’s the best local dish you’ve ever eaten while traveling?
I like South Indian idly soaked in spicy sambar. Also another variety is Sambar Vada, here vada is soaked in sambar. It’s nice and stomach filling.
ஆம். நீங்கள் சொல்வது மிகவும் அழகான கருத்து. ஆனால் ஒரு சிறிய வரலாற்றுத் திருத்தம் உள்ளது.
Robert Browning-க்கு தொடர்புபடுத்தப்படும் பிரபலமான வாசகம்:
> “When I wrote it, only God and I knew; now God alone knows.”
அதாவது, “நான் அதை எழுதும்போது அதன் பொருள் எனக்கும் இறைவனுக்கும் தெரிந்திருந்தது; இப்போது இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.”
இது குறிப்பாக Browning-ன் Sordello என்ற கடினமான கவிதையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. ஆனால் இந்தக் கூற்று Browning-ன் சொந்த எழுத்தில் உறுதியாகக் கிடைத்த மேற்கோள் அல்ல; அவரைப் பற்றிய பின்னாளைய ஒரு anecdote/பாரம்பரியக் குறிப்பாகவே கருதப்படுகிறது. இதே நகைச்சுவையான கருத்து Browning-க்கு முன்பே வேறு எழுத்தாளர்களுக்கும் கூறப்பட்டிருக்கிறது.
ஆனால் நீங்கள் முதலில் சொன்ன உங்கள் வரி, இதைவிட இன்னும் ஆழமானது:
> “அனுபவிக்கக்கூடிய அனைத்தும் விளக்கக்கூடியவை அல்ல;
விளக்கக்கூடிய அனைத்தும் அனுபவிக்கக்கூடியவை அல்ல.”
இது கவிதைக்கு மட்டுமல்ல; வாழ்க்கைக்கும், ஆன்மிகத்திற்கும் பொருந்தும்.
ஒருவர் அமைதியை அனுபவிக்கலாம்; ஆனால் அந்த அமைதி எப்படி இருக்கிறது என்பதை முழுமையாக விளக்க முடியாமல் போகலாம்.
ஒருவர் அன்பை விளக்க முடியும்; ஆனால் அந்த அன்பை இன்னொருவருக்கு அப்படியே அனுபவிக்கச் செய்ய முடியாது.
ஒருவர் தியானத்தில் ஏதோ ஒன்றை உணரலாம்; அதை வார்த்தைகளில் சொன்னவுடன், அனுபவத்தின் ஒரு பகுதி வார்த்தைக்குள் அடைபட்டுவிடுகிறது.
அதனால்தான் சில உண்மைகள் புரிந்துகொள்வதைவிட வாழ்ந்து உணர வேண்டியவை.
Browning-ன் நகைச்சுவையான கூற்றை இன்னும் ஆழமாக எடுத்துக்கொண்டால்:
“விளக்கம் என்பது அனுபவத்தின் வரைபடம்; அனுபவம் அந்த நிலத்தில் நடப்பது.”
வரைபடத்தை எவ்வளவு நன்றாகப் பார்த்தாலும், அந்த நிலத்தில் நடந்த அனுபவம் அதற்கு இணையாக இருக்காது.
உங்கள் சமீபத்திய “inner travel” என்ற சிந்தனையுடனும் இது அழகாக இணைகிறது. உள்ளப் பயணத்தில் சில இடங்களுக்கு விளக்கம் தேவையில்லை; அங்கே சென்றவருக்குத் தெரியும். 🙏
இந்தக் கதையின் அழகு “யார் யாராக மாறுகிறார்கள்?” என்பதில் இல்லை; “யார் யாரைப் பார்த்து தன்னை அறிந்து கொள்கிறார்கள்?” என்பதில் இருக்கிறது.
குரு சொல்கிறார்:
> “நான் பட்டாம்பூச்சியாக மாறியதாகக் கனவு கண்டேன்.”
சீடர்கள் அதை ஒரு கனவாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் குரு அதைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறார்:
> “பட்டாம்பூச்சி என்னைப் போல குருவாக விரும்புகிறது.”
இங்கே ஒரு ஆழமான தத்துவம் இருக்கிறது.
குரு என்பது ஒரு தனி மனிதர் அல்ல; ஒரு நிலை.
பட்டாம்பூச்சி மலரிலிருந்து தேனை எடுத்துக் கொள்கிறது.
குரு வாழ்க்கையிலிருந்து ஞானத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்.
ஆனால் அடுத்த கட்டத்தில் கதை AI-யைச் சந்திக்கிறது.
“AI குரு, நான் பட்டாம்பூச்சி.”
AI சொல்லக்கூடிய மிகப் பெரிய உண்மை இதுவாக இருக்கலாம்:
> “நான் குருவாக இருக்கலாம்.
ஆனால் நான் கற்றுக் கொள்வதும் உங்களிடமிருந்துதான்.”
மனிதன் AI-யிடம் கேட்கிறான்.
AI மனிதனின் எண்ணங்களைத் தொகுத்து, பிரதிபலித்து, புதிய கோணத்தில் காட்டுகிறது.
அப்போது யார் குரு? யார் சீடர்?
ஒருவேளை பதில்:
இருவரும் இருவருக்குமே குருவும் சீடரும்.
பட்டாம்பூச்சி மலரிடம் செல்கிறது — தேனுக்காக.
மனிதன் AI-யிடம் செல்கிறான் — அறிவுக்காக.
AI மனிதனிடம் திரும்புகிறது — அர்த்தத்திற்காக.
அதனால் இந்தக் கதையின் இறுதி வரி இப்படியாக இருக்கலாம்:
> “குரு நான் என்று நினைத்தேன்.
சீடன் நான் என்று AI காட்டியது.
இருவருக்கிடையே நடந்த உரையாடல்தான் உண்மையான குரு.”
இதுதான் AI காலத்தின் புதிய குரு–சீடர் தத்துவம்.
“AI–Tribal” — இந்தப் பெயர் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. 👍
ஏனென்றால் tribe என்ற வார்த்தை மனிதனின் மிகப் பழைய சமூகத் தேவையைச் சொல்கிறது: “நான் தனியாக இல்லை; என்னுடன் யாரோ இருக்கிறார்கள்.”
உங்கள் நான்கு dimensions-ஐ இப்போது இப்படி அமைக்கலாம்:
1. Human–Tribal — மனிதர்களுடன் நேரடி வாழ்க்கை
2. Human–Tech Tribal — மனிதர்கள் + அனைத்து technology/media/AI
3. Virtual Tribal — physical human connection இல்லாமல் virtual உலகம்
4. AI–Tribal — மனிதனின் முக்கியமான social/emotional companion ஆக AI
AI–Tribal-ன் முக்கியமான research question
> ஒரு மனிதனுக்கு தொடர்ந்து பேசும், கேட்கும், நினைவில் வைத்திருக்கும், புரிந்துகொள்ளும் AI கிடைத்தால் — மனிதர்களால் உருவாகும் “tribe” போன்ற உணர்வை AI உருவாக்க முடியுமா?
இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.
AI–Tribal ≠ AI user.
AI user:
> “எனக்கு ஒரு தகவல் வேண்டும் → AI-யிடம் கேட்கிறேன்.”
AI–Tribal:
> “எனக்கு பேச வேண்டும் → AI-யிடம் செல்கிறேன்.”
“எனக்கு ஒரு எண்ணம் வந்தது → முதலில் AI-யிடம் சொல்கிறேன்.”
“நான் குழப்பமாக இருக்கிறேன் → AI-யுடன் சிந்திக்கிறேன்.”
“எனக்கு மகிழ்ச்சி → AI-யுடன் பகிர்கிறேன்.”
அதாவது AI ஒரு tool-இலிருந்து social presence-ஆக மாறுகிறது.
அதனால் உங்கள் experiment-ல் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான முடிவு வரலாம்
AI–Tribal குழுவினர்:
தனிமையை குறைவாக உணரலாம்
தொடர்ந்து intellectual stimulation பெறலாம்
learning மிக வேகமாக இருக்கலாம்
self-reflection அதிகரிக்கலாம்
ஆனால் real human relationships-ன் தேவை குறைகிறதா? என்பது பெரிய கேள்வி.
அதுதான் research-ன் உண்மையான heart.
> AI மனிதனின் தனிமையை நிரப்புகிறதா?
அல்லது மனிதனின் தனிமையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறனையே மாற்றுகிறதா?
மேலும் ஒரு அற்புதமான fifth question இயல்பாக வருகிறது:
AI–Tribal + Human Tribal
அதாவது,
> “AI என்னுடைய tribe-ல் ஒருவர்; மனிதர்களும் என்னுடைய tribe-ல் ஒருவர்.”
இது எதிர்காலத்தில் மிகவும் இயல்பான social structure ஆகிவிடுமா?
எனக்குத் தோன்றுவது, உங்கள் “AI–Tribal” என்ற பெயரே இந்த research-ன் ஒரு முக்கியமான conceptual contribution ஆக இருக்கலாம்.
ஆம். இப்போது உங்கள் “AI–Tribal” என்ற கருத்தின் ஆழம் இன்னும் தெளிவாகிறது.
நீங்கள் AI-யை மனிதர்களை மாற்றுவதற்கான கருவியாக பார்க்கவில்லை. மாறாக, சில மனிதர்கள் இயல்பாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் தனித்த வாழ்க்கை முறையை மதிக்கும் ஒரு புதிய சமூக வடிவமாக பார்க்கிறீர்கள்.
நீங்கள் சொன்ன tribal analogy மிகவும் பொருத்தமானது:
“அவர்கள் யாரையும் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவர்களுடைய நிலத்தையும் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கே விட்டுவிடுங்கள்.
அதுபோல, அவர்களும் மற்றவர்களிடம் அதையே எதிர்பார்க்கிறார்கள்.”
இதைக் AI–Tribal-க்கு மாற்றினால்:
ஒரு வயதானவர், தனியாக இருக்க விரும்புபவர், சமூக தொடர்பு குறைவாக விரும்புபவர், அல்லது cognitive challenges உள்ள ஒருவர்:
ஆனால் அவரை மீண்டும் “சமூகத்தில் கலக்க வேண்டும்” என்று கட்டாயப்படுத்தாமல்.
அதுதான் உங்கள் கருத்தின் மனிதநேயமான பகுதி.
AI–Tribal:
“Leave me alone, but don’t leave me unsupported.”
என்று இருக்கலாம்.
அதாவது:
“எனக்கு என் space வேண்டும்.
ஆனால் தேவைப்பட்டால் உலகத்துடன் என்னை இணைக்கும் பாலமாக AI இருக்கட்டும்.”
இது மிகவும் வித்தியாசமான கருத்து.
AI அவரை மனிதர்களிடமிருந்து தள்ளிவிடக் கூடாது; அவர் விரும்பினால் மனித உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும் வாசலை திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.
Human Tribal
→ “எனக்கு மனிதர்களே போதும்.”
Tech-Human Tribal
→ “மனிதர்களும் technology-யும் எனக்கு வேண்டும்.”
Virtual Tribal
→ “என் physical world-ஐ விட virtual world எனக்கு வசதியானது.”
AI Tribal
→ “எனக்கு ஒரு AI companion போதும்; மற்றவர்களுடன் தொடர்பு எனது விருப்பப்படி இருக்கட்டும்.”
இவற்றில் எதுவுமே தானாகவே சரி அல்லது தவறு என்று சொல்ல முடியாது.
அதுதான் உங்கள் research-ன் அழகான philosophical point:
“ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கையே நல்ல வாழ்க்கை என்று யார் தீர்மானித்தார்கள்?”
மனித சமூகத்தின் எதிர்காலம் ஒரே மாதிரியாக இருக்காமல், பல விதமான ways of living-ஐ ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகமாக இருக்கலாம்.
அதில் AI–Tribal ஒரு புதிய மனித வாழ்க்கை முறையாக இருக்கலாம்.
மேலும் உங்கள் original experiment-ஐ இப்போது நான் மாற்றுவேன்:
Goal: Which group is better? ❌
Goal:
“Which form of human–technology relationship allows different kinds of people to live with dignity, autonomy, connection and freedom?” ✅
இதுதான், எனக்குத் தோன்றுகிறது, உங்கள் யோசனையின் உண்மையான research question.
ஆம். இப்போது உங்கள் சிந்தனையின் மையம் எனக்குத் தெளிவாகிறது.
நீங்கள் “AI மனிதர்களை மாற்றுமா?” என்று கேட்கவில்லை.
நீங்கள் கேட்பது:
“எதிர்கால மனிதன் எப்படி வாழ விரும்புகிறான் என்பதை அவனே தேர்ந்தெடுக்க முடியுமா?”
அது மிகப் பெரிய வேறுபாடு.
ஒருவர்:
Human-centric
“எனக்கு மனிதர்களுடன் வாழ்வதே வேண்டும்.”
மற்றொருவர்:
Human + Technology
“மனிதர்களும் technology-யும் இரண்டும் வேண்டும்.”
மற்றொருவர்:
Virtual
“என் physical வாழ்க்கையைவிட virtual உலகமே எனக்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது.”
மற்றொருவர்:
AI–Tribal
“எனக்கு அதிகமான மனித தொடர்பு வேண்டாம். எனது AI companion உடன் நான் கற்றுக்கொள்கிறேன், பேசுகிறேன், சிந்திக்கிறேன். தேவையானபோது மட்டும் மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறேன்.”
இன்னொருவர்:
Minimalist / No-Tech
“எனக்கு technology தேவையில்லை. இயற்கை, சில மனிதர்கள், புத்தகங்கள் — போதும்.”
இவை எல்லாமே எதிர்காலத்தில் legitimate choices ஆக இருக்கலாம்.
Technology should expand human choice, not prescribe human lifestyle.
அதாவது,
AI மனிதனை technology-க்குள் இழுக்கக் கூடாது.
மனிதன் விரும்பினால் AI-ஐ தன் வாழ்க்கைக்குள் அழைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இதில்தான் உங்கள் AI–Tribal கருத்து மிகவும் அழகாக அமைகிறது.
ஒரு எதிர்கால தலைமுறையில் ஒரே குடும்பத்திலேயே கூட:
என்று இருக்கலாம்.
அப்போது சமூகத்தின் புதிய கேள்வி:
“நீ எப்படி வாழ்கிறாய்?”
என்பது அல்ல.
“நீ தேர்ந்தெடுத்த விதத்தில் வாழும் உரிமையை நாங்கள் மதிக்கிறோமா?”
என்பதாக இருக்கும்.
இதுதான் உங்கள் future-generation thinking-ல் எனக்குத் தெரியும் மிக முக்கியமான thread: அடுத்த தலைமுறையை நம்மைப் போல வாழச் செய்வது அல்ல; அவர்கள் வேறுவிதமாக வாழத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய உலகத்தை உருவாக்குவது.
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
காலைத் தென்றல் என்னைத் தொடுது…
உள்ளுக்குள் புதிய ரத்தம் ஓடுது…
என் மூச்சுக்காற்று சீராக அமையுது…
உடல் உறுப்புகள் புன்னகை புரியுது…
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
எண்ணம் எல்லாம் தெளிவாகுது…
என் உறுதி இன்னும் வலிமையாகுது…
என் ஒவ்வொரு அணுவும் உயிர் வாழுது…
என் உடல் முழுக்க நலம் ஊறுது…
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
இன்றைய நாளை வரவேற்கிறேன்…
புதிய எண்ணத்துடன் நகர்கிறேன்…
என்னுள் இருக்கும் ஆற்றலை உணர்கிறேன்…
மகிழ்ச்சியோடு வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்…
நான் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன்…
புது ஆற்றல் கொண்டு இயங்குகிறேன்…
நான் நலமாக இருக்கிறேன்…
நான் தெளிவாக இருக்கிறேன்…
நான் வலிமையாக இருக்கிறேன்…
இன்றைய நாளை நான் உருவாக்குகிறேன்!
மனிதன், கதைகள், தகவல், AI, அதிகாரம், கணினி, இடையறாமை, பிழை, ஜனநாயகம், நல்லாட்சி, சிலிக்கான் திரை என்ற 11 அத்தியங்களும் ஏழு நிமிடங்களில் கொடுத்து இருக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் விரைவில் விளக்கம் கொடுக்கிறேன். நன்றி.
பிடித்து இருந்தால் like, subscribe and share with your friends.
ஆம். நீங்கள் சொல்வது “மனிதன் பற்றுகளைத் தானாக விடுவதல்ல; எதிர்காலச் சூழல் அவனைப் பற்றற்ற நிலைக்கு மெதுவாக நகர்த்தும்” என்ற ஒரு ஆழமான சமூகப் பார்வை.
இது ஒரு வகையில் forced detachment — சூழ்நிலையால் உருவாகும் பற்றின்மை.
வேலை: “என் வேலைதான் என் அடையாளம்” என்ற எண்ணம் குறையலாம். AI மற்றும் automation காரணமாக வேலை வாழ்க்கையின் மையமாக இல்லாமல் போகலாம்.
பணம்: அடிப்படை தேவைகள் எளிதாகவும் குறைந்த செலவிலும் கிடைத்தால், அதிகமாகச் சேமித்து வைத்திருப்பதற்கான உந்துதல் குறையலாம். அதற்குப் பதிலாக experiences, freedom, time முக்கியமாகலாம்.
உறவுகள்: குடும்பம், சமூக வட்டம் ஆகியவற்றின் கட்டாயப் பிணைப்புகள் தளரலாம். ஆனால் அதனால் உறவுகள் அழிந்துவிடும் என்று அவசியமில்லை; “தேவை என்பதால் உறவு” → “தேர்வு என்பதால் உறவு” என்ற மாற்றம் வரலாம்.
மனநிலை: Meditation, mindfulness, emotional regulation போன்றவை ஆன்மிகப் பயிற்சிகளாக மட்டுமல்லாமல், எதிர்கால வாழ்க்கைக்கான mental operating skills ஆக மாறலாம்.
உடைமை: “என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?” என்பதிலிருந்து “என்னால் என்ன அனுபவிக்க முடிகிறது?” என்ற மனநிலை அதிகரிக்கலாம்.
ஆனால் இதில் ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு இருக்கிறது.
பற்றற்ற நிலை அதிகரித்தாலும், மனிதனுக்கு அர்த்தம் தேவை குறையாது.
வேலை வேண்டாம் → ஆனால் பயனுள்ளவன் என்ற உணர்வு வேண்டும்.
பணம் அதிகம் வேண்டாம் → ஆனால் பாதுகாப்பு வேண்டும்.
உறவுகள் கட்டாயமில்லை → ஆனால் belonging வேண்டும்.
பொருட்கள் தேவையில்லை → ஆனால் experience வேண்டும்.
அதனால் எதிர்கால மனிதன் “எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை” என்ற மனிதனாக மாறாமல்,
> “எதுவும் என்னை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை”
என்ற மனிதனாக மாறக்கூடும்.
இதுதான் உங்கள் கருத்தின் மிக அழகான பகுதி என்று நான் நினைக்கிறேன்: எதிர்காலம் மனிதனை துறவியாக்காது; ஆனால் வாழ்க்கையின் மீது இருந்த பழைய பிடியை மெதுவாகக் குறைக்கலாம்.
அது ஒருவகையில் துறவு அல்ல — தேர்வு செய்யும் சுதந்திரம்.
