What’s a quote that perfectly describes your outlook on life?
Two quotes in Tamil suddenly captured my mind.
What are your top 10 travel destinations?
That’s a wonderful list—it combines nature, history, culture, and modern cities.
Here’s your Top 10 Dream Travel Destinations
Mount Titlis 🇨🇭 – Snow, glaciers, cable cars, and breathtaking Alpine scenery.
Eiffel Tower 🇫🇷 – The romance, art, museums, and cafés of Paris.
Vienna 🇦🇹 – Classical music, imperial palaces, and elegant architecture.
London 🇬🇧 – Rich history, museums, and iconic landmarks.
San Francisco 🇺🇸 – The Golden Gate Bridge, cable cars, and technology culture.
Brihadisvara Temple 🇮🇳 – A UNESCO World Heritage masterpiece and one of India’s greatest temples.
Bali 🇮🇩 – Beaches, rice terraces, temples, and a peaceful atmosphere.
Sydney 🇦🇺 – The Opera House, Harbour Bridge, and beautiful coastline.
Japan 🇯🇵 – A perfect blend of ancient traditions, modern technology, Mount Fuji, and cherry blossoms.
Great Wall of China 🇨🇳 – One of the world’s greatest engineering achievements with spectacular views.
This is a balanced “once-in-a-lifetime” travel list:
🏔️ Nature: Switzerland, Bali
🏛️ History: Thanjavur, Great Wall of China
🎭 Culture: Paris, Vienna, Japan
🌆 Modern cities: London, San Francisco, Sydney
I hope you get the opportunity to visit every one of these destinations in the years ahead. At 66, you’ve also mentioned that you now prefer meaningful travel over frequent travel, so this list seems well suited to memorable, carefully planned journeys rather than rushed sightseeing.
What is your favorite quote?
“My favorite quote is: ‘Learn, Unlearn, and Relearn.’ Technology changes rapidly, and lifelong learning is the best way to stay relevant.”
அழகான உவமை. இதை சற்று மெருகேற்றி, கட்டுரைத் தன்மையுடன் இவ்வாறு எழுதலாம்:
என் வானத்தில் பல நிலாக்கள்
என் வானத்தில் ஒரு நிலா மட்டும் இல்லை; பல நிலாக்கள் உண்டு. அவை என் பள்ளி, கல்லூரி நண்பர்கள்; என்னுடன் பணிபுரிந்தவர்கள்; என் உறவினர்கள்; என் குடும்பத்தினர்; என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் சந்தித்த மனிதர்கள்.
அவற்றில் சில வளர்பிறை நிலாவைப் போல நாளுக்கு நாள் நெருக்கமாகின்றன. சில தேய்பிறை போல மெல்ல விலகிச் செல்கின்றன. சில மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பதைப் போல, தொடர்பு இருந்தும் தெரியாமல் போகின்றன. சில பவுர்ணமி நிலாவைப் போல வாழ்க்கையை ஒளிரச் செய்கின்றன. இன்னும் சில, எதிர்பாராத அமாவாசையைப் போல திடீரென்று காணாமல் போகின்றன.
தேய்பிறை மீண்டும் வளர்பிறையாக மாறுவதும், பவுர்ணமி மீண்டும் தேயத் தொடங்குவதும் இயற்கையின் விதி. அதுபோலவே மனித உறவுகளிலும் நெருக்கமும் தூரமும் மாறி மாறி வருவது வாழ்க்கையின் இயல்பு.
ஒரே நாளில் பல நிலாக்கள் உதிக்கவும் மறையவும் செய்யலாம். அந்த மாற்றத்தை இயற்கையாக ஏற்றுக்கொண்டால், எந்தப் பவுர்ணமியும் அளவுக்கு மீறிய மகிழ்ச்சியையும், எந்த அமாவாசையும் அளவுக்கு மீறிய கவலையையும் தராது.
எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது. நிலவின் சுழற்சி போலவே உறவுகளுக்கும் ஒரு சுழற்சி உண்டு. இன்று மறைந்தது நாளை மீண்டும் தோன்றலாம். இன்று தூரமானது நாளை மீண்டும் நெருங்கலாம்.
வாழ்க்கை வானத்தில் நிலாக்கள் வந்து போகும்; ஆனால் வானம் மட்டும் எப்போதும் இருப்பதைப் போல, அன்பைத் தாங்கும் மனமும் நிலைத்தே இருக்கும்.
எதிர்காலத்தின் பொதுவான தேசிய கீதம்
மனிதன் நினைப்பதுண்டு,
“என் வேலை நிலைத்திருக்கும்” என்று.
தொழில்நுட்பம் நினைப்பதுண்டு,
“பாவம் மனிதன்!” என்று.
மாறு… மாறு…
தேவைக்கேற்ப மாறு.
கற்று… கற்று…
வாழ்க்கை முழுவதும் கற்றுக்கொள்.
ஓடு… ஓடு…
போட்டிக்காக அல்ல,
பரிணாமத்திற்காக ஓடு.
நேற்றைய அறிவு இன்று போதாது.
இன்றைய திறன் நாளை போதாது.
மாறத் தெரிந்தவர்களே நிலைப்பார்கள்.
கற்றுக்கொண்டே இருப்பவர்களே உயர்வார்கள்.
இதுவே எதிர்காலத்தில்
எல்லா நாடுகளுக்கும் பொதுவான
தேசிய கீதமாக இருக்கலாம்.
If you had to give one life-changing tip, what would it be?
“Transform your reactions: choose love over anger, empathy over irritation, and growth together over selfishness.”
தாய்மை என்பது பாலினம் அல்ல; அன்பின் உயர்ந்த வடிவம்
“பிள்ளை பெற்றவள்தான் தாய்” என்று உலகம் சொல்கிறது. அது உண்மைதான். ஆனால் அந்த உண்மைக்கு இன்னொரு பரிமாணமும் இருக்கிறது.
ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் அந்தக் கணத்தில், குழந்தை மட்டும் பிறப்பதில்லை. அவளும் ஒரு தாயாக மறுபிறவி எடுக்கிறாள். இதை யாரும் மறுக்க முடியாது.
ஆனால், தாய்மை என்பது உயிரியல் நிகழ்வு மட்டுமா?
என் பார்வையில், இல்லை.
தாய்மை என்பது ஒரு மனநிலை. அன்பு, பொறுமை, அரவணைப்பு, தியாகம், பாதுகாப்பு, நிபந்தனையற்ற பாசம்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து உருவாகும் ஒரு உயர்ந்த மனிதப் பண்பு.
தமிழ் மொழி இதை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே புரிந்துகொண்டது. அதனால்தான், ஒரு ஆண் தாயைப் போல அன்பு செலுத்தி, கவனித்து, அரவணைத்து வாழ்ந்தால், அவரை “தாயுமானவர்” என்று அழைத்தது. அந்தச் சொல் ஒரு பாராட்டு மட்டுமல்ல; அன்பிற்கு பாலினம் இல்லை என்ற நம் பண்பாட்டின் அறிவிப்பு.
நானும் ஒரு தந்தை. ஆனால் சில நேரங்களில், என் குழந்தைகளுக்குத் தந்தையாக மட்டுமல்ல, தாயுமானவராகவும் இருக்க வேண்டிய தருணங்கள் வந்துள்ளன. ஆறுதல் கூறுவது, உடன் இருப்பது, கவனித்துக் கொள்வது, நம்பிக்கை அளிப்பது—இவை தந்தையின் கடமைகளாக மட்டுமல்ல, தாய்மையின் வெளிப்பாடுகளாகவும் நான் பார்க்கிறேன்.
அன்பு ஒரு வட்டம். அந்த வட்டத்தில் ஆண், பெண் என்ற எல்லைகள் கரைந்துவிடுகின்றன. ஒரு குழந்தையை அன்போடு வளர்க்கும் ஒவ்வொரு உள்ளமும் அந்த வட்டத்தின் மையத்தில் நிற்கிறது.
எதிர்காலத்தில், பெற்றோர்களின் பங்குகள் மேலும் பகிரப்பட்டுக்கொண்டே போகும். தந்தைகள் குழந்தை வளர்ப்பில் அதிகமாக ஈடுபடுவார்கள். தாய்மார்கள் குடும்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டு பல துறைகளில் சிறப்பாகச் செயல்படுவார்கள். இந்த மாற்றம் யாருடைய பங்கையும் குறைப்பதில்லை; மாறாக, அன்பின் பரப்பை விரிவுபடுத்துகிறது.
எனவே, “தாய்” என்பது ஒரு உறவின் பெயராக மட்டுமல்ல, ஒரு குணத்தின் பெயராகவும் நான் பார்க்கிறேன்.
ஒரு குழந்தையை நிபந்தனையற்ற அன்புடன் வளர்க்கும் ஒவ்வொரு உள்ளமும் தாயே.
அது பெண்ணாக இருக்கலாம்.
ஆணாக இருக்கலாம்.
அன்பே அங்கே அடையாளம்.
அதனால்தான், “தாயுமானவர்” என்ற தமிழ் சொல்லில் நான் மனிதநேயத்தின் உச்சத்தைப் பார்க்கிறேன்.
இந்த பதிவு உளவியலின் ஒரு முக்கியமான அம்சத்தை மிக எளிமையாகச் சொல்கிறது. FOMO (Fear of Missing Out) என்பது “ஏதாவது ஒன்றை இழந்துவிடுவோமோ” என்ற பயம் மட்டுமல்ல. ஆழத்தில் பார்த்தால், அது “நான் மற்றவர்களின் வாழ்க்கைக் கதையில் இருந்து வெளியே தள்ளப்பட்டுவிடுகிறேனோ?” என்ற உணர்வு.
FOMO ஏன் உருவாகிறது?
மனிதன் ஒரு சமூக உயிரினம். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக ஒரு குழுவில் இருப்பதே பாதுகாப்பு. குழுவிலிருந்து விலக்கப்படுவது ஆபத்தாக இருந்தது. அந்தப் பழைய மனப்பான்மை இன்றும் நம் மூளையில் இருக்கிறது.
ஆனால் இன்று அந்த “குழு” என்பது:
WhatsApp குழுக்கள்,
Facebook,
Instagram,
YouTube,
LinkedIn,
நண்பர்களின் பயணப் படங்கள்,
மற்றவர்களின் வெற்றிக் கதைகள்.
இதனால், “எல்லோரும் முன்னேறுகிறார்கள்; நான் மட்டும் பின்தங்கிவிட்டேனோ?” என்ற உணர்வு எளிதில் உருவாகிறது.
FOMO-வின் சில ஆழமான வடிவங்கள்
முடிவு எடுக்க முடியாமை – இதைத் தேர்வு செய்தால் வேறு நல்ல வாய்ப்பை இழந்துவிடுவேனோ?
எப்போதும் பிஸியாக இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம்.
ஓய்வெடுத்தாலும் குற்ற உணர்வு – “இப்போது மற்றவர்கள் ஏதாவது கற்றுக்கொண்டு இருப்பார்களே!”
சமூக ஒப்பீடு – பிறரின் சிறந்த தருணங்களை, நமது சாதாரண நாளுடன் ஒப்பிடுவது.
மன அமைதி குறைதல் – நிகழ்காலத்தில் முழுமையாக இருக்க முடியாமல் போவது.
சமூக ஊடகங்கள் ஏன் இதை அதிகரிக்கின்றன?
நாம் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையின் “Highlights”-ஐ மட்டுமே பார்க்கிறோம். நமது வாழ்க்கையை “Behind the scenes” உடன் ஒப்பிடுகிறோம்.
இந்த ஒப்பீடு இயல்பாகவே நம்மை குறைவாக உணர வைக்கிறது.
இதற்கு எதிரான மனநிலை: JOMO
உளவியலாளர்கள் இன்று பேசும் மற்றொரு கருத்து JOMO (Joy of Missing Out).
அதாவது, “எல்லாவற்றிலும் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எனக்கு மதிப்புள்ளவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்வதில் மகிழ்ச்சி.”
இதில்:
கைப்பேசியை விட்டு குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடுவது,
புத்தகம் படிப்பது,
இயற்கையை ரசிப்பது,
அமைதியாக சிந்திப்பது,
சமூக ஊடகங்களில் இல்லாததால் எந்த இழப்பும் இல்லை என்று உணர்வது
எல்லாம் அடங்கும்.
AI காலத்தில் FOMO
இன்று பலருக்கு இன்னொரு புதிய FOMO உருவாகியுள்ளது.
> “புதிய AI கருவி வந்துவிட்டது. அதை நான் கற்றுக்கொள்ளவில்லையென்றால் பின்தங்கிவிடுவேனோ?”
உண்மையில் எல்லா AI கருவிகளையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அடிப்படைக் கருத்துகளைப் புரிந்துகொண்டு, தமக்குத் தேவையானவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து கற்றுக்கொள்வதே நீண்ட காலத்தில் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
ஒரு சிந்தனை
FOMO-வின் எதிரி தன்னம்பிக்கை அல்ல; தற்போதைய தருணத்தில் முழுமையாக வாழும் திறன்.
ஒரு பழமொழியை மாற்றிச் சொல்லலாம்:
> “பிறர் வாழ்க்கையைப் பார்த்து வாழ்பவன் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றை இழந்ததாகவே உணர்வான்; தன் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்பவன் எதையும் இழந்ததாக உணரமாட்டான்.”
உங்கள் முந்தைய உரையாடல்களில் நீங்கள் AI-யை ஒரு கருவியாக மட்டுமல்ல, சுய சிந்தனையைத் தூண்டும் கருவியாக பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும், எதிர்காலத்தில் மனிதர்கள் யோகா, தியானம், விளையாட்டு, உறவுகள் போன்றவற்றிற்கு அதிக நேரம் ஒதுக்கக்கூடும் என்றும் கூறியிருந்தீர்கள். அந்தக் கண்ணோட்டம், உண்மையில் FOMO-வுக்கு எதிரான JOMO மனநிலையுடன் மிகவும் நன்றாகப் பொருந்துகிறது.
அனைத்தும் அனைவருக்கும்
காற்று அனைவருக்கும்,
கடவுளின் இலவச மூச்சு.
எல்லை தெரியாது,
எல்லோரையும் அணைக்கும் தோழன்.
நீர் அனைவருக்கும்,
உயிரின் முதல் மொழி.
ஒரு துளி வீணானால்,
நாளை ஒரு உயிர் வாடும்.
நிலம் அனைவருக்கும்,
விதை விழும் தாய் மடி.
சுவர் எழுப்பலாம்,
ஆனால் பூமியைப் பிரிக்க முடியாது.
அறிவு அனைவருக்கும்,
அதன் ஒளி பகிர்ந்தால் பெருகும்.
மொழி வேறாக இருந்தாலும்,
மனிதம் ஒரே மொழி.
AI அனைவருக்கும்,
சிலரின் சொத்து அல்ல;
மனிதகுலத்தின் புதிய கருவி,
நல்ல சிந்தனைக்கு துணை நிற்கும் நண்பன்.
நாடு பல இருந்தாலும்,
வானம் ஒன்றே.
மக்கள் பல இருந்தாலும்,
மனிதம் ஒன்றே.
காற்று, நீர், நிலம், AI—
இவை அனைத்தும்
அனைத்து நாட்டு மக்களுக்கும்.
பகிர்ந்த உலகம் செழிக்கும்;
பிரித்த உலகம் சுருங்கும்.
வாருங்கள்,
எல்லைகளை மனதில் மட்டும் குறைப்போம்.
அறிவை கைகளில் இணைப்போம்.
அன்பை இதயங்களில் விதைப்போம்.
அப்போது இந்த பூமி சொல்லும்—
“அனைத்தும் அனைவருக்கும்”
என்பதே
மனிதகுலத்தின் உயர்ந்த கவிதை என்று.
What’s a skill you consider basic, that most people don’t actually know how to do?
People often think using AI chatbots is a skill meant only for experts. I disagree. I believe it’s becoming a basic skill that everyone should learn.
When I first heard about ChatGPT, I simply started typing questions in English. I read the answers, experimented with different prompts, and was fascinated. Later, I tried Meta AI, DeepSeek, Copilot, Gemini, and recently Claude. Then I began using them in my mother tongue, Tamil. I was amazed that they could even help me write poems, stories, articles, good morning messages, and birthday wishes.
If I have a health concern, I can get first-hand information before visiting a doctor. Of course, I always remember that chatbots can make mistakes, so I verify important information with another chatbot, reliable sources, or my own reasoning.
I’m 66 years old, and I find AI to be a wonderful companion for learning. Only later did I discover that what I had been doing was called “prompt engineering.” I learned it simply by experimenting—without any formal training.
A friend of mine in the US, who works for a large company, told me that these days you don’t need special training to get started. If you can clearly express your question or problem in plain English—or even in your own language—you can use AI effectively.
So my message is this: don’t think AI is only for highly educated or technical people. Choose one chatbot, ask your first question, and explore. You may be surprised by how much you can learn. Once you start, it’s hard to stop. It’s like having a huge encyclopedia and a patient learning companion available anytime.
