என் வானத்தில் பல நிலாக்கள்

அழகான உவமை. இதை சற்று மெருகேற்றி, கட்டுரைத் தன்மையுடன் இவ்வாறு எழுதலாம்:

என் வானத்தில் பல நிலாக்கள்

என் வானத்தில் ஒரு நிலா மட்டும் இல்லை; பல நிலாக்கள் உண்டு. அவை என் பள்ளி, கல்லூரி நண்பர்கள்; என்னுடன் பணிபுரிந்தவர்கள்; என் உறவினர்கள்; என் குடும்பத்தினர்; என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் சந்தித்த மனிதர்கள்.

அவற்றில் சில வளர்பிறை நிலாவைப் போல நாளுக்கு நாள் நெருக்கமாகின்றன. சில தேய்பிறை போல மெல்ல விலகிச் செல்கின்றன. சில மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பதைப் போல, தொடர்பு இருந்தும் தெரியாமல் போகின்றன. சில பவுர்ணமி நிலாவைப் போல வாழ்க்கையை ஒளிரச் செய்கின்றன. இன்னும் சில, எதிர்பாராத அமாவாசையைப் போல திடீரென்று காணாமல் போகின்றன.

தேய்பிறை மீண்டும் வளர்பிறையாக மாறுவதும், பவுர்ணமி மீண்டும் தேயத் தொடங்குவதும் இயற்கையின் விதி. அதுபோலவே மனித உறவுகளிலும் நெருக்கமும் தூரமும் மாறி மாறி வருவது வாழ்க்கையின் இயல்பு.

ஒரே நாளில் பல நிலாக்கள் உதிக்கவும் மறையவும் செய்யலாம். அந்த மாற்றத்தை இயற்கையாக ஏற்றுக்கொண்டால், எந்தப் பவுர்ணமியும் அளவுக்கு மீறிய மகிழ்ச்சியையும், எந்த அமாவாசையும் அளவுக்கு மீறிய கவலையையும் தராது.

எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது. நிலவின் சுழற்சி போலவே உறவுகளுக்கும் ஒரு சுழற்சி உண்டு. இன்று மறைந்தது நாளை மீண்டும் தோன்றலாம். இன்று தூரமானது நாளை மீண்டும் நெருங்கலாம்.

வாழ்க்கை வானத்தில் நிலாக்கள் வந்து போகும்; ஆனால் வானம் மட்டும் எப்போதும் இருப்பதைப் போல, அன்பைத் தாங்கும் மனமும் நிலைத்தே இருக்கும்.