உலகமயமாக்கல் காலத்தில், குறிப்பாக இந்தியாவில், நடுத்தர வர்க்கமே பொருளாதார வளர்ச்சியின் முக்கிய இலக்கு சந்தையாக இருந்தது.
ஆனால் AI காலம் ஒரு புதிய பிளவை உருவாக்குகிறது.
அது பணக்காரர்–ஏழை இடைவெளியை மட்டும் அல்ல,
தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்பவர்களுக்கும், கற்றலைத் தொடர முடியாதவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியையும் அதிகரிக்கிறது.
இன்று Lifelong Learning (வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றல்) என்பது ஒரு விருப்பம் அல்ல; அவசியமாக மாறிவிட்டது.
என் பார்வையில், 50%க்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கு இந்த வேகமான மாற்றத்தை முழுமையாகப் பின்பற்றுவது எளிதல்ல. வயது, மொழி, பொருளாதாரம், தொழில்நுட்ப அணுகல் போன்ற பல காரணிகள் தடையாக இருக்கின்றன.
எனவே, AI அனைவருக்கும் பயனளிக்க வேண்டுமெனில், தாய்மொழி வழிக் கற்றல், எளிய AI பயிற்சிகள், டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கல்வி அவசியம்.
AI-யின் உண்மையான வெற்றி, சிலரை மட்டுமல்ல, அனைவரையும் முன்னேற்றுவதில்தான் உள்ளது.
Category: science
-
AI உம் உலகமயமாக்கலும்
-
படித்த ஏழைகள் – இந்தியாவின் அடுத்த சமூக வர்க்கம் உருவாகிறதா?
ஒரு பொருளாதார, சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பப் பார்வை
“கையிலே வாங்கினேன், பையிலே போடலே… காசு போன இடம் தெரியலே… ஏழைக்கும் காலம் சரியில்லே!”
அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான இரும்புத்திரை திரைப்படத்தின் இந்தப் பாடல் வரிகள், அன்றைய ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலித்தன. இன்று அந்த வரிகளை மீண்டும் கேட்கும்போது, காலம் மாறியிருந்தாலும் மனிதனின் பொருளாதாரப் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது.
வித்தியாசம் என்னவென்றால், அப்போது கையில் பணம் இல்லை. இன்று பணம் வருகிறது; ஆனால் அதைவிட வேகமாக செலவுகளும் வருகின்றன. சம்பளம் வங்கிக் கணக்கில் வருவதற்குள் கடன் தவணைகள், மருத்துவச் செலவுகள், கல்விச் செலவுகள், காப்பீடு, வரி, அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகள் என்று பணம் எங்கே போனது என்று தெரியாமல் போகிறது.
ஆனால் இந்த அறுபது ஆண்டுகளை ஒரு பாடல் வரியால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. உலகம் மிகப் பெரிய பொருளாதார மாற்றத்தைக் கண்டுள்ளது.
உலகம் சாதித்ததும், தவறவிட்டதும்
கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் தீவிர வறுமையிலிருந்து வெளியேறியுள்ளனர். கல்வி, தொழில்மயமாக்கல், தகவல் தொழில்நுட்பம், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை பல நாடுகளில் புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கின.
இந்தியாவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
ஆனால் அதே நேரத்தில், உலக வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய செல்வந்தர்களும் உருவாகினர். சில நிறுவனங்களும் சில நபர்களும், பல நாடுகளின் பொருளாதாரத்தை விட அதிக மதிப்புள்ள சொத்துக்களை கட்டுப்படுத்தும் நிலைக்கு வந்துள்ளனர்.
இந்த முரண்பாடுதான் சிந்திக்க வைக்கிறது.
மார்க்ஸ் கூறியது… உலகம் காட்டியது…
1848-ல் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய Communist Manifesto, முதலாளித்துவம் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும்; ஆனால் செல்வம் சிலரிடம் குவியும் என்றும், வர்க்க வேறுபாடுகள் தீவிரமடையும் என்றும் கூறியது.
இன்று உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, அந்தக் கணிப்பின் சில பகுதிகள் நிஜமாகியுள்ளன.
ஆனால் மார்க்ஸ் எதிர்பார்த்த உலகளாவிய தொழிலாளர் புரட்சி நடைபெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஜனநாயகம், தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூகப் பாதுகாப்பு, சந்தைப் பொருளாதாரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து புதிய பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்கின.
இதனால் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாகிறது.
செல்வம் உருவாகியுள்ளது. ஆனால் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை.
இந்தியாவின் புதிய முரண்பாடு
இன்று இந்தியாவில் ஒரு விசித்திரமான நிலை உருவாகி வருகிறது.
உயர்கல்வி பெறுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது.
ஆனால் அதே அளவிற்கு தரமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகவில்லை.
M.Tech., Ph.D., MBA, Engineering போன்ற பட்டங்கள் பெற்றவர்களில் சிலர், தங்களின் கல்வியுடன் தொடர்பில்லாத வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.
டெலிவரி சேவை…
டாக்சி ஓட்டுதல்…
ஒப்பந்த வேலை…
Gig Economy…
இந்தத் தொழில்கள் எந்த வகையிலும் தாழ்வானவை அல்ல. நேர்மையான உழைப்பு எப்போதும் மதிப்பிற்குரியது.
ஆனால் ஒரு நாட்டின் பல ஆண்டுகளான கல்வி முதலீடு, ஆராய்ச்சி, மனிதவள மேம்பாடு ஆகியவை முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் போவது கவலைக்குரியது.
“படித்த ஏழைகள்” – ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம்
எனது கணிப்பில், இன்னும் முப்பது ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரு புதிய சமூக வர்க்கம் உருவாகலாம்.
அவர்களை நான் “படித்த ஏழைகள்” என்று அழைக்கிறேன்.
இவர்கள்…
- உயர்கல்வி பெற்றிருப்பார்கள்.
- தொழில்நுட்ப அறிவு பெற்றிருப்பார்கள்.
- AI பயன்படுத்தத் தெரிந்திருக்கும்.
- ஆங்கிலமும் டிஜிட்டல் திறன்களும் இருக்கும்.
ஆனால்…
- நிரந்தர வேலை இருக்காது.
- சமூகப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
- ஓய்வூதியம் இருக்காது.
- மாத வருமானத்தில் உறுதி இருக்காது.
அறிவு இருக்கும்.
பட்டம் இருக்கும்.
திறனும் ஓரளவு இருக்கும்.
ஆனால் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இருக்காது.
இவர்கள்தான் எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப்பெரிய சமூக வர்க்கமாக மாறக்கூடும்.
அரசியல் சொல்லும் பதில்கள்
இந்த சூழலில், சில அரசியல் தலைவர்கள் பொறியியல் படித்தவர்கள் பிளம்பிங் அல்லது தச்சு வேலை செய்யலாம் என்று கூறுகின்றனர்.
மற்றொரு தலைவர், பக்கோடா விற்பதும் ஒரு நல்ல தொழில்தான் என்றார்.
இந்தக் கருத்துகளின் நோக்கம் உழைப்பை மதிப்பதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் மக்களின் கேள்வி வேறு.
ஒரு நாடு ஏன் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களை உயர்கல்வி படிக்க ஊக்குவிக்கிறது?
அவர்களின் திறமையைப் பயன்படுத்தும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்காகவா?
அல்லது அவர்கள் வேறு எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் செய்து வாழலாம் என்பதற்காகவா?
இது வெறும் அரசியல் கேள்வி அல்ல.
இது ஒரு தேசிய மனிதவளக் கொள்கை தொடர்பான கேள்வி.
AI – ஒரு புதிய நம்பிக்கையா? புதிய ஏமாற்றமா?
இன்று நாடு முழுவதும் AI கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது.
அது வரவேற்கத்தக்கது.
ஆனால் ஒரு கேள்வி.
AI-யை கற்பிக்கத் தேவையான ஆசிரியர்கள் போதுமான அளவில் இருக்கிறார்களா?
ஆய்வகங்கள் உள்ளனவா?
நடைமுறைப் பயிற்சிகள் உள்ளனவா?
தொழில்துறையுடன் இணைப்பு உள்ளதா?
NASSCOM போன்ற தொழில்துறை அமைப்புகள் பல ஆண்டுகளாக, பட்டதாரிகளில் பெரும்பாலோருக்கு வேலைக்குத் தேவையான திறன்கள் இல்லை என்று கூறி வருகின்றன.
அப்படியிருக்கும்போது, AI என்ற புதிய பெயரைச் சேர்ப்பதால் மட்டும் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது.
பாடப்புத்தகத்தில் AI சேர்ப்பதை விட, ஆசிரியரிடம் AI திறன் சேர்ப்பதே முக்கியம்.
அடுத்த முப்பது ஆண்டுகள்
2055-ஐ கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
AI பெரும்பாலான வழக்கமான பணிகளைச் செய்யும்.
Gig Economy இன்னும் பெருகும்.
உலகின் செல்வம் மிகச் சிலரிடமே குவியக்கூடும்.
காலநிலை மாற்றம் தண்ணீரையும் உணவையும் மிகப்பெரிய அரசியல் விவகாரமாக மாற்றக்கூடும்.
அப்போது உலக மக்கள் கேட்கக்கூடிய கோரிக்கை,
“எங்களுக்கு இன்னொரு AI பயன்பாடு வேண்டாம். முதலில் உணவும் குடிநீரும் வேண்டும்.”
என்பதாக இருக்கலாம்.
இது தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரான கோஷமல்ல.
தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டல்.
இறுதிச் சிந்தனை
ஒரு நாட்டின் வெற்றி, அதன் GDP வளர்ச்சியால் மட்டும் அளவிடப்படக் கூடாது.
ஒரு Ph.D. பட்டதாரி தனது திறமையைப் பயன்படுத்த முடிகிறதா?
ஒரு பொறியாளர் தனது கல்விக்கேற்ற பணியில் ஈடுபட முடியுகிறாரா?
ஒரு இளைஞன் தனது உழைப்பால் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சியை அளவிடும்.
எதிர்கால இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சவால் செயற்கை நுண்ணறிவு அல்ல.
செயற்கை நுண்ணறிவு காலத்திலும் மனிதனின் கண்ணியத்தையும், திறமைக்கேற்ற வாய்ப்பையும், சமமான வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே உண்மையான சவால்.
இன்று நாம் “ஏழைகள்” பற்றி பேசுகிறோம்.
நாளை “படித்த ஏழைகள்” பற்றி பேச வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, கல்வி, தொழில், அரசியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.
இன்று உலகம் “Hire and Fire” என்ற வேகமான வேலைவாய்ப்பு முறையை நோக்கி நகர்கிறது. நேற்று உயர்ந்த சம்பளத்தில் இருந்த பலரும், இன்று வேலை இழந்த பிறகு குறைந்த வருமானம் தரும் வேலைகளை ஏற்க வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது. இதன் தாக்கம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; அவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாங்கிய வீடு, வாகனம், கல்வி, தனிநபர் கடன்கள் அனைத்திலும் எதிரொலிக்கிறது.
மேல்தட்டு மற்றும் மேல் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள், வருமானம் திடீரெனக் குறையும்போது, கடன் தவணைகளைச் செலுத்த முடியாமல் பொருளாதார அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றன. இது தனிநபர் பிரச்சினையாகத் தொடங்கி, வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள், நுகர்வோர் செலவுகள், ரியல் எஸ்டேட் சந்தை, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றையும் பாதிக்கக்கூடிய தொடர் விளைவுகளை உருவாக்கும்.
எனது கணிப்பில், 2030–2031 காலகட்டத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கம், உலகளாவிய பொருளாதார மாற்றங்கள், வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பின்மை, மற்றும் கடன் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை ஆகியவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தால், உலகம் ஒரு மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பேரதிர்ச்சியை சந்திக்கக்கூடும். அது ஒரு நிதி நெருக்கடியாக மட்டுமல்ல; சமூக அமைப்புகள், குடும்பங்கள், கல்வி, மற்றும் மனிதர்களின் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் சோதிக்கும் காலமாக இருக்கலாம்.
இது ஒரு உறுதியான கணிப்பு அல்ல. ஆனால் இன்று தெரியும் போக்குகளை வைத்து சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு எச்சரிக்கை. எதிர்காலத்தை முன்னறிவது அறிவின் நோக்கம் அல்ல; அதற்குத் தயாராக இருப்பதே அறிவின் உண்மையான நோக்கம்.JOMO (Joy of Missing Out) என்பது வெளி உலகத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகி, நிகழ்காலத்தை அமைதியாக அனுபவிக்கும் மனநிலை.
FOMO (Fear of Missing Out) என்பது நாமோ அல்லது நமக்குப் பிறகானவர்களோ முக்கியமான ஒன்றை இழந்துவிடுவார்களோ என்ற கவலை.இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு தோன்றியது.
என் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் JOMO-வை உணர்கிறேன். ஏனெனில், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உலகத்தைப் பிடிக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை. நான் தவறவிட்டவற்றை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அனுபவித்தவற்றை நினைத்து நிறைவடைகிறேன். வெளிப்பயணத்தைவிட, அகப்பயணமே அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
ஆனால், அடுத்த தலைமுறையை நினைக்கும்போது, FOMO என்னுள் எழுகிறது. அவர்கள் எதைப் பெறப் போகிறார்கள்? எதை இழக்கப் போகிறார்கள்? செயற்கை நுண்ணறிவு, வேலைவாய்ப்பு மாற்றங்கள், காலநிலைச் சவால்கள், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள்—இவற்றின் மத்தியில் அவர்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ற கவலை வருகிறது.
எனவே, எனது வாழ்க்கையின் இந்தக் கட்டத்தில்,
“எனக்காக நான் JOMO-வில் வாழ்கிறேன்; ஆனால் அடுத்த தலைமுறைக்காக நான் FOMO-வில் சிந்திக்கிறேன்.”
ஒருவேளை இதுதான் வயது தரும் ஞானமாக இருக்கலாம்.
எதிர்காலத்தைப் பற்றி அச்சப்படுவதற்காக அல்ல; அதற்குத் தயாராக ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் இந்தச் சிந்தனைகள்.
இந்த ஒரு வரி உங்கள் முழு கட்டுரையின் சுருக்கமாக இருக்கலாம்:
“என் வாழ்க்கையில் அகப்பயணம் எனக்கு JOMO-வைத் தந்தது; ஆனால் அடுத்த தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை நினைக்கும்போது, என் மனதில் எழுவது FOMO -
Learn
What is your favorite quote?
“My favorite quote is: ‘Learn, Unlearn, and Relearn.’ Technology changes rapidly, and lifelong learning is the best way to stay relevant.”
-
நீதானே என் தேசியகீதம்
எதிர்காலத்தின் பொதுவான தேசிய கீதம்
மனிதன் நினைப்பதுண்டு,
“என் வேலை நிலைத்திருக்கும்” என்று.
தொழில்நுட்பம் நினைப்பதுண்டு,
“பாவம் மனிதன்!” என்று.
மாறு… மாறு…
தேவைக்கேற்ப மாறு.
கற்று… கற்று…
வாழ்க்கை முழுவதும் கற்றுக்கொள்.
ஓடு… ஓடு…
போட்டிக்காக அல்ல,
பரிணாமத்திற்காக ஓடு.
நேற்றைய அறிவு இன்று போதாது.
இன்றைய திறன் நாளை போதாது.
மாறத் தெரிந்தவர்களே நிலைப்பார்கள்.
கற்றுக்கொண்டே இருப்பவர்களே உயர்வார்கள்.
இதுவே எதிர்காலத்தில்
எல்லா நாடுகளுக்கும் பொதுவான
தேசிய கீதமாக இருக்கலாம். -
தாயுமானவர்
தாய்மை என்பது பாலினம் அல்ல; அன்பின் உயர்ந்த வடிவம்
“பிள்ளை பெற்றவள்தான் தாய்” என்று உலகம் சொல்கிறது. அது உண்மைதான். ஆனால் அந்த உண்மைக்கு இன்னொரு பரிமாணமும் இருக்கிறது.
ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் அந்தக் கணத்தில், குழந்தை மட்டும் பிறப்பதில்லை. அவளும் ஒரு தாயாக மறுபிறவி எடுக்கிறாள். இதை யாரும் மறுக்க முடியாது.
ஆனால், தாய்மை என்பது உயிரியல் நிகழ்வு மட்டுமா?
என் பார்வையில், இல்லை.
தாய்மை என்பது ஒரு மனநிலை. அன்பு, பொறுமை, அரவணைப்பு, தியாகம், பாதுகாப்பு, நிபந்தனையற்ற பாசம்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து உருவாகும் ஒரு உயர்ந்த மனிதப் பண்பு.
தமிழ் மொழி இதை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே புரிந்துகொண்டது. அதனால்தான், ஒரு ஆண் தாயைப் போல அன்பு செலுத்தி, கவனித்து, அரவணைத்து வாழ்ந்தால், அவரை “தாயுமானவர்” என்று அழைத்தது. அந்தச் சொல் ஒரு பாராட்டு மட்டுமல்ல; அன்பிற்கு பாலினம் இல்லை என்ற நம் பண்பாட்டின் அறிவிப்பு.
நானும் ஒரு தந்தை. ஆனால் சில நேரங்களில், என் குழந்தைகளுக்குத் தந்தையாக மட்டுமல்ல, தாயுமானவராகவும் இருக்க வேண்டிய தருணங்கள் வந்துள்ளன. ஆறுதல் கூறுவது, உடன் இருப்பது, கவனித்துக் கொள்வது, நம்பிக்கை அளிப்பது—இவை தந்தையின் கடமைகளாக மட்டுமல்ல, தாய்மையின் வெளிப்பாடுகளாகவும் நான் பார்க்கிறேன்.
அன்பு ஒரு வட்டம். அந்த வட்டத்தில் ஆண், பெண் என்ற எல்லைகள் கரைந்துவிடுகின்றன. ஒரு குழந்தையை அன்போடு வளர்க்கும் ஒவ்வொரு உள்ளமும் அந்த வட்டத்தின் மையத்தில் நிற்கிறது.
எதிர்காலத்தில், பெற்றோர்களின் பங்குகள் மேலும் பகிரப்பட்டுக்கொண்டே போகும். தந்தைகள் குழந்தை வளர்ப்பில் அதிகமாக ஈடுபடுவார்கள். தாய்மார்கள் குடும்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டு பல துறைகளில் சிறப்பாகச் செயல்படுவார்கள். இந்த மாற்றம் யாருடைய பங்கையும் குறைப்பதில்லை; மாறாக, அன்பின் பரப்பை விரிவுபடுத்துகிறது.
எனவே, “தாய்” என்பது ஒரு உறவின் பெயராக மட்டுமல்ல, ஒரு குணத்தின் பெயராகவும் நான் பார்க்கிறேன்.
ஒரு குழந்தையை நிபந்தனையற்ற அன்புடன் வளர்க்கும் ஒவ்வொரு உள்ளமும் தாயே.
அது பெண்ணாக இருக்கலாம்.
ஆணாக இருக்கலாம்.
அன்பே அங்கே அடையாளம்.
அதனால்தான், “தாயுமானவர்” என்ற தமிழ் சொல்லில் நான் மனிதநேயத்தின் உச்சத்தைப் பார்க்கிறேன். -
FOMO & JOMO
இந்த பதிவு உளவியலின் ஒரு முக்கியமான அம்சத்தை மிக எளிமையாகச் சொல்கிறது. FOMO (Fear of Missing Out) என்பது “ஏதாவது ஒன்றை இழந்துவிடுவோமோ” என்ற பயம் மட்டுமல்ல. ஆழத்தில் பார்த்தால், அது “நான் மற்றவர்களின் வாழ்க்கைக் கதையில் இருந்து வெளியே தள்ளப்பட்டுவிடுகிறேனோ?” என்ற உணர்வு.
FOMO ஏன் உருவாகிறது?
மனிதன் ஒரு சமூக உயிரினம். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக ஒரு குழுவில் இருப்பதே பாதுகாப்பு. குழுவிலிருந்து விலக்கப்படுவது ஆபத்தாக இருந்தது. அந்தப் பழைய மனப்பான்மை இன்றும் நம் மூளையில் இருக்கிறது.
ஆனால் இன்று அந்த “குழு” என்பது:
WhatsApp குழுக்கள்,
Facebook,
Instagram,
YouTube,
LinkedIn,
நண்பர்களின் பயணப் படங்கள்,
மற்றவர்களின் வெற்றிக் கதைகள்.
இதனால், “எல்லோரும் முன்னேறுகிறார்கள்; நான் மட்டும் பின்தங்கிவிட்டேனோ?” என்ற உணர்வு எளிதில் உருவாகிறது.
FOMO-வின் சில ஆழமான வடிவங்கள்
முடிவு எடுக்க முடியாமை – இதைத் தேர்வு செய்தால் வேறு நல்ல வாய்ப்பை இழந்துவிடுவேனோ?
எப்போதும் பிஸியாக இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம்.
ஓய்வெடுத்தாலும் குற்ற உணர்வு – “இப்போது மற்றவர்கள் ஏதாவது கற்றுக்கொண்டு இருப்பார்களே!”
சமூக ஒப்பீடு – பிறரின் சிறந்த தருணங்களை, நமது சாதாரண நாளுடன் ஒப்பிடுவது.
மன அமைதி குறைதல் – நிகழ்காலத்தில் முழுமையாக இருக்க முடியாமல் போவது.
சமூக ஊடகங்கள் ஏன் இதை அதிகரிக்கின்றன?
நாம் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையின் “Highlights”-ஐ மட்டுமே பார்க்கிறோம். நமது வாழ்க்கையை “Behind the scenes” உடன் ஒப்பிடுகிறோம்.
இந்த ஒப்பீடு இயல்பாகவே நம்மை குறைவாக உணர வைக்கிறது.
இதற்கு எதிரான மனநிலை: JOMO
உளவியலாளர்கள் இன்று பேசும் மற்றொரு கருத்து JOMO (Joy of Missing Out).
அதாவது, “எல்லாவற்றிலும் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எனக்கு மதிப்புள்ளவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்வதில் மகிழ்ச்சி.”
இதில்:
கைப்பேசியை விட்டு குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடுவது,
புத்தகம் படிப்பது,
இயற்கையை ரசிப்பது,
அமைதியாக சிந்திப்பது,
சமூக ஊடகங்களில் இல்லாததால் எந்த இழப்பும் இல்லை என்று உணர்வது
எல்லாம் அடங்கும்.
AI காலத்தில் FOMO
இன்று பலருக்கு இன்னொரு புதிய FOMO உருவாகியுள்ளது.
> “புதிய AI கருவி வந்துவிட்டது. அதை நான் கற்றுக்கொள்ளவில்லையென்றால் பின்தங்கிவிடுவேனோ?”
உண்மையில் எல்லா AI கருவிகளையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அடிப்படைக் கருத்துகளைப் புரிந்துகொண்டு, தமக்குத் தேவையானவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து கற்றுக்கொள்வதே நீண்ட காலத்தில் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
ஒரு சிந்தனை
FOMO-வின் எதிரி தன்னம்பிக்கை அல்ல; தற்போதைய தருணத்தில் முழுமையாக வாழும் திறன்.
ஒரு பழமொழியை மாற்றிச் சொல்லலாம்:
> “பிறர் வாழ்க்கையைப் பார்த்து வாழ்பவன் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றை இழந்ததாகவே உணர்வான்; தன் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்பவன் எதையும் இழந்ததாக உணரமாட்டான்.”
உங்கள் முந்தைய உரையாடல்களில் நீங்கள் AI-யை ஒரு கருவியாக மட்டுமல்ல, சுய சிந்தனையைத் தூண்டும் கருவியாக பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும், எதிர்காலத்தில் மனிதர்கள் யோகா, தியானம், விளையாட்டு, உறவுகள் போன்றவற்றிற்கு அதிக நேரம் ஒதுக்கக்கூடும் என்றும் கூறியிருந்தீர்கள். அந்தக் கண்ணோட்டம், உண்மையில் FOMO-வுக்கு எதிரான JOMO மனநிலையுடன் மிகவும் நன்றாகப் பொருந்துகிறது. -
அனைத்தும் அனைவருக்கும்
அனைத்தும் அனைவருக்கும்
காற்று அனைவருக்கும்,
கடவுளின் இலவச மூச்சு.
எல்லை தெரியாது,
எல்லோரையும் அணைக்கும் தோழன்.
நீர் அனைவருக்கும்,
உயிரின் முதல் மொழி.
ஒரு துளி வீணானால்,
நாளை ஒரு உயிர் வாடும்.
நிலம் அனைவருக்கும்,
விதை விழும் தாய் மடி.
சுவர் எழுப்பலாம்,
ஆனால் பூமியைப் பிரிக்க முடியாது.
அறிவு அனைவருக்கும்,
அதன் ஒளி பகிர்ந்தால் பெருகும்.
மொழி வேறாக இருந்தாலும்,
மனிதம் ஒரே மொழி.
AI அனைவருக்கும்,
சிலரின் சொத்து அல்ல;
மனிதகுலத்தின் புதிய கருவி,
நல்ல சிந்தனைக்கு துணை நிற்கும் நண்பன்.
நாடு பல இருந்தாலும்,
வானம் ஒன்றே.
மக்கள் பல இருந்தாலும்,
மனிதம் ஒன்றே.
காற்று, நீர், நிலம், AI—
இவை அனைத்தும்
அனைத்து நாட்டு மக்களுக்கும்.
பகிர்ந்த உலகம் செழிக்கும்;
பிரித்த உலகம் சுருங்கும்.
வாருங்கள்,
எல்லைகளை மனதில் மட்டும் குறைப்போம்.
அறிவை கைகளில் இணைப்போம்.
அன்பை இதயங்களில் விதைப்போம்.
அப்போது இந்த பூமி சொல்லும்—
“அனைத்தும் அனைவருக்கும்”
என்பதே
மனிதகுலத்தின் உயர்ந்த கவிதை என்று. -
It’s AI chatbot usage
What’s a skill you consider basic, that most people don’t actually know how to do?
People often think using AI chatbots is a skill meant only for experts. I disagree. I believe it’s becoming a basic skill that everyone should learn.
When I first heard about ChatGPT, I simply started typing questions in English. I read the answers, experimented with different prompts, and was fascinated. Later, I tried Meta AI, DeepSeek, Copilot, Gemini, and recently Claude. Then I began using them in my mother tongue, Tamil. I was amazed that they could even help me write poems, stories, articles, good morning messages, and birthday wishes.
If I have a health concern, I can get first-hand information before visiting a doctor. Of course, I always remember that chatbots can make mistakes, so I verify important information with another chatbot, reliable sources, or my own reasoning.
I’m 66 years old, and I find AI to be a wonderful companion for learning. Only later did I discover that what I had been doing was called “prompt engineering.” I learned it simply by experimenting—without any formal training.
A friend of mine in the US, who works for a large company, told me that these days you don’t need special training to get started. If you can clearly express your question or problem in plain English—or even in your own language—you can use AI effectively.
So my message is this: don’t think AI is only for highly educated or technical people. Choose one chatbot, ask your first question, and explore. You may be surprised by how much you can learn. Once you start, it’s hard to stop. It’s like having a huge encyclopedia and a patient learning companion available anytime. -
மூளை போல சிந்திக்கும் புதிய AI – குறைந்த மின்சாரத்தில் அதிக திறன்
இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் முக்கிய கருத்து:
மூளை போல சிந்திக்கும் புதிய AI – குறைந்த மின்சாரத்தில் அதிக திறன்
ஆஸ்திரியாவின் Graz University of Technology ஆராய்ச்சியாளர்கள், மனித மூளையின் செயல்முறையைப் பின்பற்றும் புதிய AI மாதிரியை உருவாக்கியுள்ளனர். இது தற்போதைய பெரிய மொழி மாதிரிகள் (LLMs) அல்லது ஆழ்நிலை நரம்பியல் வலைகளைப் போல மிகப்பெரிய கணினி வளங்களைச் சார்ந்து இருக்காது.
முக்கிய அம்சங்கள்
மிகக் குறைந்த மின்சார நுகர்வு: மனித மூளை சுமார் 20 வாட்ஸ் சக்தியிலேயே செயல்படுகிறது. அதைப் போலவே, இந்த AI-யும் குறைந்த ஆற்றலில் செயல்படுமாறு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
நெகிழ்வான திட்டமிடல் (Flexible Planning): ஒரு பிரச்சினைக்கு முன்கூட்டியே பயிற்சி அளிக்கப்படாதிருந்தாலும், கற்றுக்கொண்ட அறிவை பயன்படுத்தி புதிய சூழ்நிலைகளில் தீர்வு காண முடியும்.
மனித மூளையின் மூன்று கொள்கைகள்:
1. Cognitive Maps – உலகைப் பற்றிய மன வரைபடத்தை உருவாக்குதல்.
2. Stochastic Sampling – பல சாத்தியமான பாதைகளை மனதில் “சோதித்து” சிறந்ததைத் தேர்ந்தெடுத்தல்.
3. Compositional Coding – கற்ற அறிவை இணைத்து புதிய பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தல்.
மீண்டும் பயிற்சி (Retraining) தேவையில்லை: சூழல் மாறினாலும், ஒவ்வொரு முறையும் புதிய பயிற்சி அளிக்காமல் தன்னை மாற்றிக் கொண்டு செயல்பட முடியும்.
எங்கு பயன்படும்?
இந்த அணுகுமுறை எதிர்காலத்தில்:
தன்னாட்சி ரோபோக்கள்
ட்ரோன்கள்
தானியங்கி வாகனங்கள்
Edge AI சாதனங்கள்
அணியக்கூடிய (Wearable) AI கருவிகள்
போன்ற குறைந்த மின்சாரத்தில் இயங்க வேண்டிய அமைப்புகளுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
முக்கிய கருத்து
இந்த ஆராய்ச்சி கூறும் செய்தி:
> “அதிக புத்திசாலித்தனமான AI உருவாக, அவசியம் மிகப் பெரிய மொழி மாதிரிகளும், பிரம்மாண்ட தரவு மையங்களும் தேவை இல்லை. மனித மூளையின் செயல்முறையைப் புரிந்து அதை பின்பற்றினால், குறைந்த மின்சாரத்தில் திறமையான AI உருவாக்க முடியும்.”
இது தற்போதைய LLM-களை மாற்றும் தொழில்நுட்பம் அல்ல. ஆனால், ஆற்றல் சிக்கனமான, வேகமாகச் செயல்படும், சூழலுக்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் அடுத்த தலைமுறை AI-க்கான முக்கியமான ஆராய்ச்சி திசையாக இது பார்க்கப்படுகிறது. -
என்னை செதுக்க AI
“எதிர்காலத்தில் மனிதனுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்கலாம். அந்த நேரத்தை வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காக அல்ல, உள்நோக்கிப் பயணிப்பதற்காக பயன்படுத்த வேண்டும். அந்தப் பயணத்தில் AI ஒரு கருவியாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால் அது என் சார்பாக சிந்திக்கும் கருவியாக அல்ல, என் சுயசிந்தனையைத் தூண்டும் கருவியாக இருக்க வேண்டும்.
நான் AI-யிடம் என் வாழ்க்கையை ஒப்படைக்க விரும்பவில்லை. மாறாக, AI-யின் உதவியுடன் என்னை நானே செதுக்க விரும்புகிறேன். ஒரு சிற்பி உளியைப் பயன்படுத்தி சிலையை உருவாக்குவது போல, AI என்ற உளியைப் பயன்படுத்தி என் சிந்தனை, ஒழுக்கம், அறிவு, பண்பு ஆகியவற்றை நான் தொடர்ந்து செதுக்கிக் கொண்டே இருக்க விரும்புகிறேன்.
எனக்கு AI என்பது பதில்களை வழங்கும் கருவி மட்டுமல்ல; கேள்விகளை எழுப்பும் கருவி. அது என்னை என்னிடமே அழைத்துச் செல்லும் பயணத் துணை. இறுதியில் என்னை உருவாக்குவது AI அல்ல; நானே. AI அந்தப் பயணத்தின் அமைதியான துணை மட்டுமே.”
