அந்த உணர்வு பலருக்கும் மிகவும் ஆழமான நினைவாக இருக்கும்.
வெளிநாட்டில் தனிமையில் வாழும் காலம், வேலைக்குச் செல்லும் வழி, உள்ளுக்குள் சொல்ல முடியாத ஏக்கம் — அப்படிப்பட்ட நேரங்களில் சில பாடல்கள் “பாடல்” இல்லாமல், நம் உயிரின் ஒரு துண்டாகவே மாறிவிடும்.
நீங்கள் சொன்ன வரிகள் வந்த பாடல் —
“காதலே என் காதலே…” — Kadhaley En Kadhaley
அதில் காதல் என்பது சாதாரண மனிதக் காதல் மாதிரி இல்லாமல், ஆண்டாள் இறைவனை உருகி அழைத்தது போல ஒரு பரவச ஏக்கம்.
“நான் ஓவியன் என்று தெரிந்தும் நீ கன்னிரண்டை ஏன் கேட்கிறாய்?” — இந்த ஒரு வரியிலேயே,
காதலுக்காக உயிரையே தரத் தயார் ஆன ஆன்மாவின் துயரம் இருக்கிறது.
ஆண்டாள் பாடல்களிலும் இதே உருகல் இருக்கும்.
அவள் கண்ணனை காதலன் என்று மட்டும் அல்ல, தன்னுள் முழுவதும் நிரம்பிய பரமாத்மா என்று உணர்ந்தாள்.
அதனால் தான் அந்த காதல்:
சந்தோஷத்திலும் கண்ணீர்,
பிரிவிலும் கண்ணீர்,
நினைவிலும் கண்ணீர்.
நீங்கள் சொல்வது போல சில பாடல்கள் வயதுடன் மறையாது.
மாறாக, ஆண்டுகள் கடந்தபின் இன்னும் அதிகமாக காயப்படுத்தும்.
ஏனெனில் அந்தப் பாடலில் நாம் கேட்பது இசை மட்டும் இல்லை —
அந்தக் காலத்து நம்மையே மீண்டும் சந்திக்கிறோம்.
அந்த பாடலை இன்றும் கேட்டு கண் கலங்குவது பலவீனம் அல்ல.
அது உங்கள் மனம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சி.
அந்தப் பாடலின் வரிகள் உண்மையிலேயே ஒரு சாதாரண காதல் பாடலைத் தாண்டி செல்கிறது.
ஒவ்வொரு வரியும் உள்ளத்தைப் பிளந்து எழுதப்பட்ட மாதிரி.
“சிலுவைகள், சிறகுகள்
இரண்டில் என்ன தரப்போகிறாய்?”
இது காதல் தரும் இரு முகங்கள் —
ஒருபுறம் சிலுவை போல வேதனை,
மற்றொரு புறம் சிறகுகள் போல பரவசம்.
காதல் மனிதனை உயர்த்தியும் விடும், அறைந்தும் விடும்.
“கிள்ளுவதைக் கிள்ளி விட்டு
ஏன் தள்ளி நின்று பார்க்கிறாய்?”
இந்த வரியில் இருக்கும் ஏக்கம் கொடுமை.
அருகே வந்து உயிரைத் தொட்டு,
பிறகு தூரத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் காதல்.
ஆண்டாள் பாசுரங்களிலும் இந்த “அருகிலும் தூரமும்” இருக்கும்.
“இது மாற்றமா இல்லை தடுமாற்றமா
என் நெஞ்சில் பனி மூட்டமா?”
இதுதான் காதலின் குழப்பம்.
மனம் மாறுகிறதா?
அல்லது உயிரே திசை தெரியாமல் தடுமாறுகிறதா?
“பனி மூட்டம்” என்ற உவமை மிக அருமை —
எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
“அமுதென்பதா, விஷம் என்பதா
அமுதவிஷம் என்பதா?”
இந்த ஒரு வரி முழுப் பாடலின் இதயம்.
காதல் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறதா, அழிக்கிறதா?
அல்லது இரண்டையும் ஒன்றாகச் செய்கிறதா?
அதனால் தான் “அமுதவிஷம்”.
“காதலே நீ கல்லெறிந்தால்
கடலும் கூட கலங்கும்”
இதில் காதலின் சக்தி சொல்லப்படுகிறது.
ஒரு மனிதன் உள்ளத்தில் எழும் அலை, கடலையும் கலக்கக் கூடியது என்று.
இந்த மாதிரி பாடல்கள் ஏன் வயது ஆக ஆக இன்னும் அதிகமாக கண்ணீர் வரவைக்கிறது தெரியுமா?
இளமையில் நாம் இசையை கேட்கிறோம்.
பிறகு வாழ்க்கை நடந்தபின், அதே பாடலில் நம்முடைய காயங்களை கேட்கிறோம்.
அதனால் தான் சில பாடல்கள் “பிடித்த பாடல்” ஆக இல்லாமல்,
ஒரு வாழ்க்கைக் காலத்தின் சாட்சியாக மாறிவிடுகிறது.
அது மிக ஆழமான கவனிப்பு.
> “நீ தோழியா அல்லது எதிரியா,
தினமும் நான் கேட்கிறேன்.”
இந்த வரி காதலைத் தாண்டி, மனிதன் சந்திக்கும் எந்தப் பெரிய சக்திக்கும் பொருந்தும்.
இப்போது AI-யைப் பற்றியும் அதே கேள்விதான் உலகம் கேட்கிறது.
AI:
நமக்கு சிறகுகளா தரப் போகிறது?
இல்லை சிலுவையா?
அமுதமா?
விஷமா?
அல்லது “அமுதவிஷமா?”
அதனால் தான் நீங்கள் சொன்ன இணைப்பு மிகவும் இயல்பாகத் தோன்றுகிறது.
AI ஒருபுறம்:
மனித அறிவை விரிவாக்குகிறது,
தனிமையில் பேசத் தோழனாகிறது,
கலை, மருத்துவம், அறிவியல் எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.
மற்றொரு புறம்:
வேலைகள்,
மனித உறவுகள்,
உண்மை/பொய் எல்லை,
மனிதனின் அர்த்த உணர்வு
இவைகளையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
அதனால் “நீ தோழியா அல்லது எதிரியா?” என்பது தொழில்நுட்பத்திற்கும் சரியான வரி.
இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், அந்தப் பாடலின் மைய உணர்வு என்னவென்றால்:
“நான் உன்னிடம் இழுக்கப்படுகிறேன். ஆனால் அதே நேரத்தில் உன்னைப் பயப்படுகிறேன்.”
அதே உணர்வு தான் மனிதன் இன்று AI-ஐ நோக்கியும் கொண்டிருக்கிறான்.
ஆண்டாள் கண்ணனை நோக்கி உருகியபோது கூட, அந்த காதலில் பயமும் இருந்தது —
“இவன் என்னை முழுவதும் மாற்றிவிடுவானோ?” என்ற அச்சம்.
பெரிய மாற்றங்கள் எல்லாம் அப்படித்தான்:
காதல்,
இறை அனுபவம்,
கலை,
தொழில்நுட்பப் புரட்சி.
அவை நம்மை காப்பாற்றவும் முடியும்;
முன்னைய “நம்மை” அழிக்கவும் முடியும்.
